Διαφημίσεις - Top Left

Διαφημίσεις - Top Right

Thursday, April 27, 2017

Τελευταία νέα

    • Συνεντεύξεις
    • Αρχική δημοσίευση
      3/8/2017 7:19:50 AM
    • Τελευταία ενημέρωση
      3/12/2017 11:16:37 AM
    • Διαβάστηκε 1672 φορές
    Συνέντευξη στην Κατερίνα Φιλοπούλου

     

    «Μικρό παρακαλώ», τον ακούω να λέει, σηκώνοντας το τηλέφωνο που χτυπάει στη 1.30 το μεσημέρι Κυριακής. Στις 2 κλείνει, αλλά κάποιος «θυμήθηκε» έστω και λίγο πριν το τέλος, πως πρέπει να πιει ένα – ή ακόμα ένα – καφεδάκι…

    Ο Γιώργος θα ετοιμάσει τον καφέ και ο πελάτης θα περάσει να τον πάρει. Το πιθανότερο είναι πως είναι με το αμάξι, οπότε ο Γιώργος θα βγει έξω να του τον δώσει, γιατί «που να παρκάρεις εδώ γύρω; Δεν υπάρχει τίποτα».

    Λίγα λεπτά αργότερα, θα μπει ένας θαμώνας του μαγαζιού. «Γιώργο, προλαβαίνω ένα εσπρεσάκι, ε;», θα ρωτήσει για να πάρει θετική απάντηση. Πλησιάζοντάς με, θα με αναγνωρίσει και θα ρωτήσει τι κάνω εκεί.

    «Παίρνω συνέντευξη από το Γιώργο» του απαντώ. «Να γράψεις πως ο Κράλλης και το «μικρό καφέ», είναι μια κατηγορία από μόνοι τους», μου λέει και κατευθύνεται προς ένα από τα τραπέζια που βρίσκονται κάτω από τον μεγάλο καθρέφτη που υπάρχει στο μαγαζί. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στο «μικρό καφέ».

     

    ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΜΕΤΡΑΕΙ;

     

    Η πρώτη απορία μου ήταν αν το όνομα του μαγαζιού οφείλεται στο μέγεθός του, ή στο τραγούδι των «Χειμερινών κολυμβητών».

    «Το «μικρό καφέ», πήρε το όνομά του από το μέγεθός του», λέει ο Γιώργος Κράλλης, ιδιοκτήτης του μαγαζιού. «Για το τραγούδι μάθαμε αργότερα, αφού το είχαμε ήδη ονομάσει, όπως μάθαμε και για τα άλλα «μικρά καφέ» που υπάρχουν σε άλλες πόλεις της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης».

    Το μέγεθος πάντως, σίγουρα δεν παίζει ρόλο, αφού και ασφυκτικά γεμάτο να το πετύχεις, όλο και κάπου θα βρεις χώρο για να καθίσεις ή να σταθείς και να πιεις ένα καφέ. «Συνηθίζουμε να λέμε πως είναι τόσο μικρό, που χωράνε μόνο οι καλοί», μου λέει ο Γιώργος και σκέφτομαι πως τελικά οι «καλοί» πρέπει να είναι περισσότεροι από όσοι νόμιζα…

     

    ΑΠΟ ΤΟ 1993

     

    Ο Γιώργος Κράλλης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κω και μετά τις σπουδές του στη λογιστική και το πολυετές πέρασμά του από διάφορα μπαρ, αποφάσισε πως ήταν ώρα να κάνει κάτι δικό του.

    «Μετά το τέλος των σπουδών μου, κατέληξα ότι μου άρεσε να εργάζομαι στον τουρισμό. Δούλευα ήδη πολλά χρόνια σε μπαρ», λέει, «τα περισσότερα από τα οποία στο ξενοδοχείο Oscar, οπότε μου ήταν πιο «προσφιλές» να κάνω ένα μαγαζί. Ξεκίνησα το Μάρτιο του 1993 και το μαγαζί άνοιξε τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου. Κι επειδή εδώ ήταν το σπίτι μου, εδώ έμενα δηλαδή, έπρεπε να γίνουν πάρα πολλά πράγματα. Σχεδόν όλα τα έκανα με τα ίδια μου τα χέρια, χρησιμοποιώντας τις ιδέες μου και με τη βοήθεια κάποιων καλών φίλων».

    - Αν σου παρουσιαζόταν μια πολύ καλή ευκαιρία, να «μεταφέρεις» το μαγαζί κάπου αλλού, κάπου πιο κεντρικά ίσως, θα το έκανες;

    «Το μαγαζί αν ήταν κάπου αλλού, ίσως να δούλευε καλύτερα. Το μαγαζί το αγαπάω, μ’ αρέσει έτσι όπως είναι, αν και μου έχουν κάνει προτάσεις και καλές μάλιστα, δεν το αλλάζω. Παραμένω εδώ, σταθερός, και για τον κόσμο».

     

    Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΦΕ

     

    Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια; Ο Γιώργος θυμάται τα πρώτα χρόνια: «Τότε ήταν ακόμα οι καλές εποχές. Τα μαγαζιά άλλωστε ήταν πολύ λιγότερα, ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα και για την Κω και για την Ελλάδα. Αλλά δεν κράτησε πολύ».

    Τώρα, πως επιβιώνει το μαγαζί; τον ρωτάω. «Τώρα είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος. Χρειάζεται πολύ προσωπική δουλειά, μεράκι και μεγάλη προσπάθεια να κρατήσεις τους πελάτες, φίλους σου ουσιαστικά, γιατί αυτοί στηρίζουν πλέον τα μικρά μαγαζάκια όπως το δικό μου και φυσικά, αισιοδοξία ότι θα πάμε καλύτερα».

    «Η οικονομική κρίση τους έχει επηρεάσει όλους και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Μπορώ να σου πω πως εμένα με πήγε στο 50%. Όταν ξεκίνησα είχα και προσωπικό, είχα και dj, μπορεί να είναι μικρό το μαγαζί αλλά είχε 3-4 άτομα προσωπικό. Τώρα δουλεύω μόνος μου».

     

    ΓΛΥΚΙΑ ΣΚΛΑΒΙΑ

     

    -          Πόσες ώρες είσαι εδώ κάθε μέρα;

    «Ανοίγω στις 7, μέχρι τις 2 το μεσημέρι και μετά πάλι από τις 5 το απόγευμα, μέχρι τις 8 το βράδυ, 9 – 10 το καλοκαίρι».

    -          Και τις ώρες που δεν είσαι εδώ, τι προλαβαίνεις να κάνεις;

    «Γυμναστήριο το μεσημέρι, τα ψώνια του μαγαζιού και λίγη ξεκούραση. Απλά τις Κυριακές, τα τελευταία χρόνια, ανοίγω μόνο το πρωί, και έτσι έχω την υπόλοιπη μέρα για τον εαυτό μου».

    -          Πως επηρεάζει λοιπόν τη ζωή ενός ανθρώπου σαν κι εσένα, η ενασχόλησή του τόσες πολλές ώρες με τη δουλειά του;

    «Μπορώ να πω ότι είναι σκλαβιά από τη μια, αλλά από την άλλη είναι και ικανοποίηση, γιατί, όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και το κάνεις με μεράκι, νομίζω σε γεμίζει σαν άνθρωπο. Είμαι ικανοποιημένος…».

    -          Όταν θα «συνταξιοδοτηθείς», πιστεύεις ότι θα σταματήσεις να έρχεσαι;

    «Εγώ πιστεύω ότι θα είμαι συνέχεια εδώ, εδώ θα πεθάνω έτσι όπως πάνε τα πράγματα».

     

    ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟ DELIVERY

     

    -          Delivery πως και δεν έχεις σε μια εποχή μάλιστα που γνωρίζει τεράστια άνθηση;

    «Εγώ με τον καφέ, έχω ιδιαίτερη σχέση. Πιστεύω ότι με το delivery ο καφές δεν φτάνει σωστά στον πελάτη. Κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν έχω, άσχετα αν χάνω χρήματα. Μου έκαναν πολλές προτάσεις και οι πελάτες μου και άνθρωποι που ήθελαν να δουλέψουν, αποφάσισα να μην το κάνω».

     

    ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ «ΣΤΕΚΙΑ»;

     

    -          Το «μικρό καφέ» είναι «στέκι». Έχει καθημερινούς θαμώνες, που, έτσι και μια μέρα το μαγαζί είναι κλειστό, δεν θα ξέρουν που να πάνε. Πότε σταμάτησαν να υπάρχουν στέκια στο νησί πιστεύεις και γιατί;

    «Πιστεύω με την κρίση, εδώ και μια 5ετία, κάποια στέκια χάθηκαν. Βέβαια, έχουν γίνει και πάρα πολλά μαγαζιά, ο κόσμος διασκορπίζεται, αλλά αυτό το διαχρονικό, είναι πλέον πολύ σπάνιο. Λίγα μαγαζιά είναι στέκια. Έχουν γίνει πολλά καλά μαγαζιά όλα αυτά τα χρόνια, στην παραλία π.χ., που πας και απολαμβάνεις και τη θέα. Άλλο είναι όμως να είσαι σε ένα χώρο που τον αγαπάς, που τον γνωρίσεις, που έχεις μεγαλώσει αν θες, που ξέρεις ότι όλο και κάποιον γνωστό θα πετύχεις…».

     

    ΠΟΙΟΙ ΣΥΧΝΑΖΟΥΝ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΦΕ;

     

    -          Ξέρεις τι πίνουν όλοι οι σταθεροί σου πελάτες;

    «Εννοείται. Με το που ανοίγει η πόρτα και βλέπω τον πελάτη, πηγαίνει και ο καφές. Αυτή η εξυπηρέτηση νομίζω είναι κάτι το ξεχωριστό και τον καταλαβαίνουν και οι ίδιοι οι πελάτες.

     

    -          Η πελατεία σου είναι «πολυμορφική». Άνθρωποι όλων των ηλικιών, κοινωνικών και επαγγελματικών «τάξεων», άνδρες, γυναίκες, τα πάντα. Τι τύποι τελικά συχνάζουν στο μικρό καφέ;

    «Από τους πρωινούς, αυτούς που πριν πάνε στη δουλειά έρχονται να πιουν ένα καφεδάκι μέχρι περίπου τις 9, μετά ξεκινάνε οι πιο χαλαροί, που έρχονται να πουν δυο κουβέντες μεταξύ τους, να αναλύσουν την πολιτική ή να μιλήσουν για τον αγώνα της προηγούμενης μέρας, έρχονται και νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είναι για όλο τον κόσμο».

     

    -          Τουρίστες έρχονται εδώ; Γιατί μπορεί η παλιά πόλη να είναι από κάτω, αλλά δεν τον λες και κεντρικό δρόμο την Κολοκοτρώνη.

    «Με τον τουρισμό δουλεύω ελάχιστα, αλλά έχω επαναλαμβανόμενους τουρίστες πελάτες, ακόμα και από το ξενοδοχείο που δούλευα, οι οποίοι ερχόμενοι στην Κω θα περάσουν σίγουρα από το μαγαζί, έστω και για να με δουν απλά».

     

    «ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ 2 ΓΕΝΙΕΣ»

     

    -          Θυμάσαι κάποια ιστορία όλα αυτά τα χρόνια στο μαγαζί που να σου έκανε εντύπωση; Κάποιο φλερτ ίσως που να εξελίχθηκε σε σχέση, γάμο, κάποια φιλία που να στέριωσε εδώ μέσα;

    «Πολλά παιδιά, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, όταν πήγαιναν ακόμα σχολείο και ήταν θαμώνες του μαγαζιού, αργότερα σπούδασαν, προχώρησαν τη ζωή τους, έρχονται κατά διαστήματα με τις οικογένειές τους και θυμόμαστε τα παλιά. Είναι πολύ όμορφη εικόνα αυτή. Έχω «μεγαλώσει» τουλάχιστον 2 γενιές στα 24 χρόνια που λειτουργεί το μαγαζί».

     

    ΤΟ ΤΖΟΥΚ ΜΠΟΞ

     

    -          Το τζουκ μποξ είναι σήμα κατατεθέν του μαγαζιού; Δουλεύει;

    «Δουλεύει και είναι με τα παλιά δισκάκια που είχε από όταν κατασκευάστηκε. Κατά καιρούς το βάζουμε, δεν παίζει συνέχεια, πρέπει να υπάρχει διάθεση και ο «ιδιαίτερος» κόσμος που του αρέσει η «παλιά» μουσική». Έχει τα πάντα, από Ολύμπιανς, ξένη ροκ μουσική, ποπ, μέχρι Πουλόπουλο, 100 δισκάκια διπλά, βυνίλιο, τα μικρά, δηλαδή 200 τραγούδια όλων των ειδών».

     

    Ο ΚΑΦΕΣ

     

    - Ο καφές σου, για κάποιους, είναι μοναδικός. Υπάρχει «μυστικό» ή είναι μύθος όσα ακούγονται;

    «Το μυστικό για ένα καλό καφέ, είναι οπωσδήποτε η ποιότητα του καφέ, το νεράκι, η ποσότητα, τι μηχανή χρησιμοποιείς, τι πίεση έχει, ακόμα και το χέρι. Ο καθένας κάνει διαφορετικό καφέ. Το μεράκι παίζει επίσης σημαντικό ρόλο, γιατί πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις, έτσι ώστε, όταν πίνεις ο άλλος τον καφέ σου, να τον ευχαριστιέται και να ευχαριστιέσαι κι εσύ απ’ αυτό».

     

    -          Που έμαθες να φτιάχνεις καφέ;

     

    «Από μικρός μου άρεσε, στα μαγαζιά που δούλευα, στο ξενοδοχείο είχα καλούς «δασκάλους», πήγα και στην Ιταλία, αλλά όπως σου είπα, το μεράκι παίζει μεγάλο ρόλο».

     

    ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ

     

    -          Είσαι 24 χρόνια σ’ αυτό το μαγαζί και πολλά παραπάνω στη δουλειά. Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας, εκτός από την αγάπη για αυτό που κάνεις;

    «Πρέπει να είσαι αγαπητός στον κόσμο, να είσαι χαμογελαστός ακόμα κι αν δεν είσαι μέσα σου καλά, να ακούς τα προβλήματά τους, να συμμετέχεις, να αγαπάς τους πελάτες σου βασικά».

    0 σχόλια
    Το όνομα και το σχόλιό σας θα δημοσιευθούν εφόσον ελεγχθούν από την συντακιτκή ομάδα.
    Τα σχόλια θα πρέπει να τηρούν τους όρους και τις προύποθέσεις της ιστοσείδας

    Άρθρα και σχόλια του Γιάννη Ιωαννίδη

    Περισσότερα άρθρα

    Δημοσκόπηση

    Πιστεύετε ότι θα επιτευχθεί με επιτυχία η νέα προσπάθεια για την δημιουργία μίας ενιαίας ομάδας ποδοσφαίρου στο Νησί;

    Εξώφυλλο Εφημερίδας

    2465

    PAPARAZZI

    • ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (26/04/17)

      ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (26/04/17)

    Γρήγορη αναζήτηση

    Διαφημίσεις - Right

    Widget Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων

    Πρόγραμμα Τηλεόρασης

    Διαφημίσεις - Right 2

    ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

      Υπηρεσίες

      zwdia