Διαφημίσεις - Top Left

Διαφημίσεις - Top Right

Tuesday, May 23, 2017

Τελευταία νέα

    • Συνεντεύξεις
    • Αρχική δημοσίευση
      3/19/2017 2:17:27 PM
    • Τελευταία ενημέρωση
      3/21/2017 10:11:45 AM
    • Διαβάστηκε 1605 φορές
    ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ

    Όχι πείτε μου, ποιο πρόσωπο σκέφτεστε όταν σας λέει κάποιος τη λέξη «ταχυδρόμος»; Επειδή λοιπόν, το ίδιο πρόσωπο έρχεται στο μυαλό όλων μας, αποφασίσαμε να τον προσεγγίσουμε για μια κουβέντα, όχι βέβαια δι’ αλληλογραφίας, αλλά «ζωντανά», που είχε λίγο απ’ όλα.

    Βλέπετε ο Μιχάλης Χαρτοφίλης, μπορεί να είναι από τους πλέον γνωστούς ταχυδρόμους του νησιού, όμως σίγουρα τον έχετε δει σε κάποια εκδήλωση των εθελοντών αιμοδοτών, τον έχετε πετύχει έξω από το pet shop της συζύγου του, ή τον έχετε βρει να ποτίζει το μποστάνι του το καλοκαίρι, αν περιπλανιέστε στην εξοχή.

    Τόσα χρόνια στις γειτονιές μας, γνωρίζει ονομαστικά τον κάτοικο κάθε σπιτιού και έχει πολλές και ενδιαφέρουσες ιστορίες να μας αφηγηθεί από τις παλιές καλές εποχές, που οι άνθρωποι περίμεναν στο κατώφλι τους τον ταχυδρόμο…

     
                                                        Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

    Κύριε Χαρτοφίλη, είσαστε ίσως η πιο γνωστή φιγούρα του Ταχυδρομείου. Πόσα χρόνια κάνετε αυτή τη δουλειά και πως την επιλέξατε;

    Την επέλεξα το 1983 επειδή ήμουν ας πούμε άνεργος. Δούλευα το καλοκαίρι σε ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και το χειμώνα σε οικοδομές, αλλά επειδή δεν ήταν κάτι μόνιμο και σταθερό ήθελα να αλλάξω επάγγελμα. Τότε λοιπόν έγινε μια προκήρυξη στο Ταχυδρομείο και έκανα αίτηση. Έμεινα 32 χρόνια στο Ταχυδρομείο.

     
    Έχετε υπολογίσει πόσα γράμματα έχετε παραδώσει όλα αυτά τα χρόνια;

    Πάρα πολλά, ειδικά μέχρι το 2010 η αλληλογραφία ήταν αρκετά μεγάλη στο νησί. Μετά, με το ίντερετ κυρίως, μειώθηκε δραματικά. Δεν υπάρχει εκείνη η επαφή με τον κόσμο. Δεν βλέπεις τον κόσμο όπως παλιά και δεν σε περιμένει κιόλας. Τώρα πια ο κόσμος παρακαλάει να μην βλέπει τον ταχυδρόμο, αφού το μόνο που του φέρνει, είναι λογαριασμούς.

     
    Για πολλά χρόνια, οι ταχυδρόμοι μοίραζαν εκτός από τις επιστολές και τις συντάξεις των ηλικιωμένων. Πόσες γιαγιάδες ή παππούδες σας έχουν περιμένει έξω από την πόρτα τους την ημέρα «πληρωμής»;

    Ορισμένες τις μοιράζουν ακόμα οι Ταχυδρόμοι. Σχεδόν όλοι οι συνταξιούχοι περίμεναν με αγωνία τον ταχυδρόμο να τους πάει τη σύνταξή τους.
     

    Δεν φοβόσασταν που κουβαλούσατε πάνω σας τόσα χρήματα;

    Ο φόβος πάντα υπάρχει, αλλά επειδή το νησάκι μας είναι μικρό και γνωριζόμαστε μεταξύ μας, πιστεύω ότι δύσκολα θα αποφασίσει κάποιος να κλέψει έναν ταχυδρόμο.

      Πόσοι σας τράταραν για τα χρήματα που τους πηγαίνατε;

    Πάρα πολλές φορές, ειδικά η γιαγιά σου. Με το που έφτανα σπίτι οι καραμέλες με περίμεναν πάνω στο τραπέζι…

    Φαντάζομαι πως, μετά από τόσα χρόνια, βλέπετε το όνομα του παραλήπτη και ξέρετε που ακριβώς είναι το σπίτι του και δεν χρειάζεται καν να δείτε διεύθυνση… Είναι έτσι;

    Ειδικά στις εξοχές, δεν υπάρχουν διευθύνσεις, πρέπει να γνωρίζεις τον παραλήπτη, να ξέρεις που είναι το σπίτι του για να του παραδώσεις την αλληλογραφία. Εγώ επειδή είμαι και ντόπιος και κάτοικος ας πούμε της περιοχής που έκανα διανομή, τους ήξερα όλους.

      Κάνατε διανομή στον ίδιο τομέα από την αρχή, ή έχετε αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια;

    Ήμουν στην περιοχή του 4ου τομέα που δημιουργήθηκε όταν πρωτομπήκα στο ταχυδρομείο και περιελάμβανε την Αγία Μαρίνα, το Κακό Πρινάρι, τον Άγιο Νεκτάριο, τον Αμπάβρη, τον Ηρακλή, το Ψαλίδι και το Παραδείσι. Στις περιοχές αυτές μέχρι το 1984 δεν υπήρχε ταχυδρόμος. Σ’ αυτό τον τομέα ήμουν περίπου 9-10 χρόνια και μετά πήγα στο 2ο τομέα που είναι Πιάτσα Ροτόντα, Πλατεία Διαγόρα, Βεροιοπούλου, μέχρι Μπουμπουλίνας πιάνει, όπου έμεινα 12 χρόνια και μετά ξαναγύρισα στον 4ο, μέχρι που βγήκα στη σύνταξη.

    Πόσα οικοδομικά τετράγωνα περίπου καταλαμβάνει ένας τομέας, αν μπορούσαμε να τον «μετρήσουμε» με αυτό τον τρόπο;

    Περίπου στα 1.500 με 2.000 άτομα αντιστοιχούν σε κάθε τομέα και άρα σε κάθε ταχυδρόμο, ανάλογα βέβαια με τις αποστάσεις που έχει ο κάθε τομέας.

      Και η αλληλογραφία κάθε περιοχής μοιράζεται καθημερινά; Δεν «χωρίζεις» τις περιοχές κάθε τομέα, έτσι δεν είναι;

    Αυτό ίσως γίνει όταν δεν το επιτρέπει ο καιρός. Αν και με βροχή μοιράζουμε αλληλογραφία. Ο νόμος λέει να μην μοιράζουμε με βροχή για να μην αρρωστήσουμε και μας χάσει η υπηρεσία 2 μέρες. Όμως εμείς, επειδή θέλουμε να εξυπηρετήσουμε τον κόσμο, μοιράζουμε σχεδόν υπό όλες τις συνθήκες.

      Και πάντα με μηχανάκι, ε; Και με ποδήλατο παλιότερα απ’ όσο θυμάμαι…

    Το ποδήλατο το πρόλαβα στην υπηρεσία. Όμως στις απομακρυσμένες περιοχές δεν γινόταν να πας με ποδήλατο, οπότε εκεί υπήρχαν και τότε μηχανάκια.

      Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα στο Ταχυδρομείο με το πέρασμα των χρόνων;

    Το καλό είναι τώρα ότι δεν υπάρχει πολλή αλληλογραφία. Δεν υπάρχει ο όγκος που είχαμε παλιότερα. Πλέον η μόνη αλληλογραφία είναι οι λογαριασμοί. Παλιά, μοιράζαμε και γράμματα από το εξωτερικό, συστημένα από Αμερική, Γερμανία, Αυστραλία, τώρα αυτά δεν υπάρχουν πια.

      Δεδομένου ότι οι επιστολές έχουν σαφώς μειωθεί, τι «διακινεί» πλέον το ταχυδρομείο;

    Δέματα, λογαριασμούς, έντυπα και λίγες εφημερίδες.

      Και τι έχει βελτιωθεί, σε σχέση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες στους πολίτες;

    Το γεγονός είναι ότι όλα είναι ηλεκτρονικά πλέον. Ότι και να στείλεις, ανά πάσα στιγμή μπορεί το ταχυδρομείο να εντοπίσει που βρίσκεται.

      Επειδή μοιράζετε και τον τοπικό τύπο, υπάρχουν ακόμα και σήμερα άνθρωποι που περιμένουν την εφημερίδα το πρωί της ημέρας που κυκλοφορεί;

    Πολύς κόσμος, ειδικά εκτός κέντρου, περιμένει πως και πώς να πάρει την εφημερίδα για να ενημερωθεί. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς δεν ξέρουν να μπουν στο ίντερνετ κ.λ.π. κι έτσι η μόνη πηγή ενημέρωσής τους, είναι η εφημερίδα.

    Από πλευράς προσωπικού πως είναι τα πράγματα στο Ταχυδρομείο;

    Υπάρχουν ελλείψεις και ειδικά στους διανομείς, οι οποίοι είναι δύσκολο να πάρουν άδεια. Για να πάρει άδεια κάποιος διανομέας, πρέπει οι υπόλοιποι να μοιραστούν τον τομέα του.

    Έχετε ακόμα συναδέλφους που υπηρετούν κοινωνική θητεία στο Ταχυδρομείο ή έχει σταματήσει αυτή η διαδικασία;

    Είχαμε τους αντιρρησίες συνείδησης. Και κάποια εποχή, τους καλοκαιρινούς ιδίως μήνες, το ταχυδρομείο λειτουργούσε και με αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι έκαναν κανονικά διανομές, αναλάμβαναν τομείς. Αυτό έχει σταματήσει εδώ και χρόνια όμως.

      Ποιοι είναι οι «κανόνες» που πρέπει να ακολουθεί ένας ταχυδρόμος για να είναι τόσο καλός στη δουλειά του και τόσο αγαπητός στον κόσμο, όσο εσείς;

    Ένας ταχυδρόμος για να είναι αγαπητός, πρέπει να είναι πάντα χαμογελαστός με τον κόσμο. Τα προβλήματά του τα προσωπικά, τα οικογενειακά ή όποια άλλα, πρέπει να τα αφήνει σπίτι του, ή κάπου μες στη τσέπη του να τα κρύβει. Πρέπει να είσαι πάντα χαμογελαστός με τον πελάτη, γιατί ο κάθε πολίτης, είναι πελάτης του ταχυδρομείου.

      Τι θα συμβουλεύατε κάποιον που θα ήθελε να γίνει ταχυδρόμος;

    Καταρχάς πρέπει να του αρέσει η δουλειά. Είναι ιδιόρρυθμη, έχει τρέξιμο, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός, είσαι πολλές ώρες πάνω στο μηχανάκι, πρέπει να είσαι φερέγγυος.

    Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι, τι θα ήταν αυτό;

    Τα μηχανάκια. Είναι παλιά και έχουν γίνει πλέον επικίνδυνα.

      Θυμόσαστε κάποια χαρακτηριστική ιστορία απ’ όλα αυτά τα χρόνια στη διανομή;

    Ήταν περίπου 7.30 το πρωί. Εγώ ξεκινούσα πολύ νωρίς για να δώσω τα γράμματα, για να προλαβαίνω να τα μοιράσω όλα, επειδή η περιοχή μου είχε αποστάσεις. Είναι πρωί λοιπόν, νωρίς, βροχερή μέρα και είμαι στην εξοχή προς τον Ηρακλή. Προσπαθώ λοιπόν να περάσω ένα χείμαρρο, όσο πιο γρήγορα γινότανε, γιατί κατέβαινε νερό. Μόλις έφτασα κοντά στο χείμαρρο, βλέπω μια κυρία, η οποία είχε βγάλει τα παπούτσια της, είχε σηκώσει τα μπατζάκια της μέχρι τα γόνατα για να περάσει. Μόλις με είδε, μου λέει, «Μιχάλη σώσε με, πέρασέ με απέναντι, γιατί θα με πάρει το ποτάμι». Έπρεπε να το κάνω. Παράνομα βέβαια, την έβαλα στο μηχανάκι και την πέρασα απέναντι. Κατέβηκε, με χιλιοευχαρίστησε και από τότε, όποτε περνούσα από το σπίτι της, άκουγε τον ήχο από το μηχανάκι από μακριά, έβγαινε έξω, πριν εγώ φτάσω στο σπίτι της και πάντα θα κρατούσε στο χέρι της κάτι να μου δώσει, ένα κουλουράκι, λίγο τυρί, μια τυρόπιτα, ότι είχε.

      Έχετε εικόνα από το πώς είναι τα πράγματα στο εξωτερικό στο επάγγελμά σας;

    Είχα γνωρίσει έναν τουρίστα ταχυδρόμο, από Ολλανδία αν θυμάμαι καλά. Και μου είχε πει ότι μπορούσε να εξυπηρετήσει 2.000 άτομα μέσα σε μια ώρα. Αυτά στην Ελλάδα είναι εξωπραγματικά πράγματα, δεν μπορεί να γίνει. Λες στον κάθε άνθρωπο που χτίζει ένα σπίτι, ή που έχει ένα σπίτι, «βάλε ένα κουτάκι απ’ έξω, να περνάω, να ρίχνω μέσα την αλληλογραφία και να είναι ασφαλής, να εξυπηρετείσαι και εσύ γρήγορα και ο επόμενος, για να μην τα χάνεις τα γράμματά σου, να μην τα παίρνει ο αέρας, να μη βρέχονται κ.λ.π.», αλλά κανείς δεν το κάνει…

      Ποιο γράμμα θα θέλατε να είχατε παραδώσει και ποιο θα επιθυμούσατε να μην παραδίδατε ποτέ;

    Θα ήθελα να παραδώσω – όπως παρέδιδα και ευχαριστιόμουν γιατί ήξερα ότι έδινα χαρά στον κόσμο – τα γράμματα του εξωτερικού και ειδικά τα συστημένα, τις ημέρες των γιορτών, που πάντα ένα χαρτζιλίκι θα είχε μέσα για τα γερόντια. Και το γράμμα που δεν θα ήθελα ποτέ να παραδώσω, αλλά δυστυχώς η δουλειά είναι τέτοια που με ανάγκασε να το κάνω και αυτό, είναι τους λογαριασμούς και τα χρεωστικά της εφορίας ή της τράπεζας…

    Πέραν της επαγγελματικής σας ενασχόλησης όμως, και η σχέση σας με την αιμοδοσία σας έχει κάνει γνωστό στην τοπική κοινωνία. Μιλήστε μου για αυτό.

    Είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής μου. Είμαι εθελοντής αιμοδότης από το 1976. Τον Μάιο εκείνης της χρονιάς, είχα παρουσιαστεί φαντάρος στο Χαϊδάρι. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ο πατέρας μου θα έκανε μια εγχείριση στο Κρατικό της Νίκαιας. Πάω λοιπόν στο νοσοκομείο και μου λέει ο καθηγητής που θα έκανε την εγχείριση ότι θα χρειαστούν 5 φιάλες αίμα. Τον ρωτάω που μπορώ να τις βρω και μου λέει να πάω στην Ομόνοια και να ρωτήσω τριγύρω, γιατί εκεί υπήρχαν διάφοροι που πουλούσαν αίμα. Εγώ ήμουν φαντάρος, δεν υπήρχαν και πολλά λεφτά, του λέω, «σε πόσες μέρες το θες το αίμα γιατρέ;», μου απαντάει, «σε 3 μέρες». «Εντάξει», του λέω, «θα στο φέρω».

    Παίρνω το αεροπλάνο και έρχομαι στην Κω και πηγαίνω σε μια καφετέρια που υπήρχε τότε στη γωνία της Β. Παύλου παραδίπλα στα γραφεία της Ολυμπιακής. Μπαίνω μέσα, βρίσκω 10 γνωστούς και φίλους τους παίρνω και πάμε στο Νοσοκομείο. Ήταν τότε θυμάμαι προϊστάμενος εκεί στην αιμοδοσία ο Χαράλαμπος ο Κιάρης ο οποίος μου έδωσε στο τέλος 10 φιάλες αίμα σε γυάλινα μπουκάλια, τα πήρα μαζί μου στο αεροπλάνο και τα πήγα στον καθηγητή. Κι από τότε ορκίστηκα, όσο είμαι καλά, να δίνω αίμα.

    Έχω δώσει 130 φορές αίμα, είτε ήμουν στο ταχυδρομείο, είτε πριν και δεν έχω πάρει ποτέ ούτε μια ημέρα άδεια αιμοδοσίας.

      Η εθελοντική αιμοδοσία είναι προσφορά, ή ανάγκη κ. Χαρτοφίλη;

    Η αιμοδοσία είναι ανάγκη. Και πρέπει να μας γίνει ιδέα, έμμονη ιδέα αν θες, να γίνουμε εθελοντές αιμοδότες.

      Για ποιο λόγο θα προτρέπατε κάποιον να γίνει εθελοντής αιμοδότης;

    Καταρχάς αισθάνεσαι μέσα σου μια αγαλλίαση που δεν περιγράφεται. Επιπλέον, πρέπει να σκέφτεσαι ότι είσαι άνθρωπος και μπορεί κάποια στιγμή να έχεις εσύ ανάγκη. Γίνε λοιπόν αιμοδότης για να μπορεί αύριο, κάποιος άλλος να βοηθήσει εσένα.

      Έχετε βραβευθεί για την προσφορά σας ως αιμοδότης, σωστά;

    Έχω βραβευθεί 3 φορές. Μία στις 50 αιμοδοσίες, τότε είχε γίνει η βράβευση από κάποιο κλιμάκιο από Αθήνα στο ΔΙΙΚ, μετά στις 75 και μετά στις 100.

      Με τι ασχολείστε τον ελεύθερό σας χρόνο; Ξέρω ότι αγαπάτε πολύ τα ζώα, δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι περνάτε πολύ χρόνο στο pet shop της συζύγου σας; Και ότι σας αρέσει και η κηπουρική; Τι σας προσφέρουν αυτές οι ασχολίες;

    Όταν ο άνθρωπος αγαπάει τα ζώα, αγαπάει και τους συνανθρώπους του. Μου φαίνεται ότι από κει ξεκινάνε όλα. Κι επειδή τα ζώα δεν μπορούν να σου μιλήσουν και να σου πουν τι θέλουν ή τι χρειάζονται, πρέπει εσύ να τα διαβάζεις. Και για να διαβάσεις την επιθυμία κάποιου ζώου πρέπει να το έχεις μελετήσει, να έχεις ασχοληθεί μαζί του. Εγώ λοιπόν έχω ασχοληθεί πολύ με διάφορα ζώα και αυτή τη στιγμή στο σπίτι, που έχω το κοτέτσι με τις κότες και τις γαλοπούλες μου, ασχολούμαι με αυτά. Έχω και 3 σκυλάκια βέβαια.

    Η κηπουρική είναι του καλοκαιριού. Είναι ζαρζαβατικά βασικά, τα οποία φυτεύω το καλοκαίρι, για το σπίτι περισσότερο, για τους συγγενείς, για να περνάει και η ώρα. Αν έχεις ένα χώρο να βάλεις δέκα ρίζες από κάθε φυτό, δεν είναι άσχημα, σε χαλαρώνει κιόλας.

    «Μην αγχώνεσαι». Αυτό είναι το «μότο» σας. Και έτσι ζείτε. Πως το καταφέρνετε;

    Όσο ήμουν στην υπηρεσία, είχα πολύ άγχος. Και το κατάλαβα όταν σταμάτησα να δουλεύω. Τότε κατάλαβα πόσο αγχώδης ήμουν και πόσο λάθος ήταν όλο αυτό. Γιατί τώρα που έχω ηρεμήσει, που το μυαλό μου είναι πιο καθαρό, πιο ξεθολωμένο, είναι πιο ωραία, ζω καλύτερα. Λειτουργώ πιο σωστά και το μυαλό είναι πιο εύστροφο.

    0 σχόλια
    Το όνομα και το σχόλιό σας θα δημοσιευθούν εφόσον ελεγχθούν από την συντακιτκή ομάδα.
    Τα σχόλια θα πρέπει να τηρούν τους όρους και τις προύποθέσεις της ιστοσείδας

    Άρθρα και σχόλια του Γιάννη Ιωαννίδη

    Περισσότερα άρθρα

    Δημοσκόπηση

    Σας βρίσκει σύμφωνους η παραχώρηση του «Ακταίον» που ολοκληρώθηκε πριν λίγες μέρες;

    Εξώφυλλο Εφημερίδας

    2469

    PAPARAZZI

    • ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (20/05/17)

      ΜΕ ΤΟΝ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (20/05/17)

    Quiz

    Ποιος προπονητής έχει αυτοπροταθεί για την ενιαία ποδοσφαιρική ομάδα του Νησιού;

    2 σχόλια
    • ποδοσφαιριστης: 5/14/2017 12:25:00 PM ξεγραψετε την ενιαια ποδοσφαιρικη ομαδα σε αυτη την περιπτωση. θα διαλυθει απο την αρχη. Απάντησέ του
    • Μπιπ Μπιπ: 5/13/2017 7:57:00 AM Ο Μανωλης Γουλοπουλος Απάντησέ του
    Σχολίασέ το

    Γρήγορη αναζήτηση

    ΑΤΖΕΝΤΑ

      Διαφημίσεις - Right

      Widget Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων

      Πρόγραμμα Τηλεόρασης

      Διαφημίσεις - Right 2

      ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

        Υπηρεσίες

        zwdia