Διαφημίσεις - Top Left

Διαφημίσεις - Top Right

Thursday, November 15, 2018

Τελευταία νέα

    • Παραπολιτικά
    • Αρχική δημοσίευση
      11/9/2018 11:47:02 AM
    • Τελευταία ενημέρωση
      11/9/2018 11:48:11 AM
    • Διαβάστηκε 126 φορές
    Το ξύπνημα για το 4χρονο αγόρι, που κοιμόταν αμέριμνο, εκείνο το Δευτεριάτικο πρωινό στο κρεβατάκι του στην Πάτρα, όπου το ημερολόγιο έδειχνε 28 Οκτώβρη  1940, δεν ήταν γλυκόηχο, όπως τα προηγούμενα πρωινά, από το τρυφερό τραγούδι της μάνας.

    Ήταν βίαιο, μ’ ένα ταρακούνημα της ίδιας της μάνας, μαζί με φωνές τρόμου, ανάμικτες με κλάματα, με αποτέλεσμα ο μικρός, ανοίγοντας με έκπληξη και φόβο τα μάτια του, κατάλαβε αμέσως με το παιδικό του ένστικτο, πως κάτι τρομερό συνέβαινε.

    Ένα σύγκρυο συγκλόνισε το μικρούτσικο κορμάκι, καθώς η μητέρα του, πάσχιζε  με νευρικές κινήσεις να το ντύσει και τα σαγόνια του να χτυπούν σ´ενα ξέφρενο, χωρίς έλεγχο, ασταμάτητο τρέμουλο.

    Μέσα δε, σ’ αυτήν την εξαλλοσύνη και την αγωνία, που ήταν αποτυπωμένη στο αλλοιωμένο πρόσωπο της μάνας, που για πρώτη φορά το αντίκριζε σε αυτήν την κατάσταση, αλλά και τις φωνές, ξεχώρισε μια λέξει που καταγράφηκε ανεξίτηλα στο σχεδόν παρθένο, μνημονικό του. Πόλεμος!

    Προσωποποίησε έντρομο, στην παιδική του φαντασία τη λέξη αυτή, σαν έναν πελώριο, αγριωπό δράκοντα, που σκοτώνει ανθρώπους και φέρνει την καταστροφή και τον όλεθρο.

    Μια λέξη που έμεινε βαθειά χαραγμένη μέσα του, για όλα τα χρόνια που ακολούθησαν στη ζωή του.

    Από το ανοιχτό παράθυρο του χαμηλόκτιστου σπιτιού έμπαινε σαν σίφουνας μέσα στο δωμάτιο που όλοι ετοιμάζονταν με φρενίτιδα να φύγουν, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν για να σωθούν, ο πανικός του δρόμου.

    Και ξαφνικά η τρομερή έκρηξη! Το αίμα πάγωσε στις φλέβες!

    Η αναπνοή βάρυνε μέσα στα στήθια και η καρδιά έχασε το ρυθμό της!

    Την ίδια στιγμή, το σπίτι τραντάχτηκε ολόκληρο από το ωστικό κύμα, ενώ τα βαριά εξώφυλλα των παραθύρων ανοιγόκλεισαν με πάταγο.

    Ο θάνατος, άπλωσε το σκελετωμένο χέρι του να τους αρπάξει! Δεν τα κατάφερε! Στάθηκαν τυχεροί, του ξέφυγαν! Οι δυό μπόμπες δεσμίδα, από το ιταλικό αεροπλάνο έπεσαν 50 με 60 μέτρα μακριά τους. Ενώ τα ιταλικά βομβαρδιστικά βούιζαν πάνω από τα κεφάλια τους, πεταχτήκαν, όλη η οικογένεια έξω στο δρόμο, αφήνοντας το φαγητό να μαγειρεύεται μόνο του και επικίνδυνα, στην αναμμένη φωτιά.

    Άρχισε, χωρίς καμία καθυστέρηση, το οδοιπορικό της γρήγορης φυγής προς τη σωτηρία, μαζί με αμέτρητους άλλους, πανικόβλητους συμπολίτες τους.

    Ο τετράχρονος μικρούλης, έχοντας αντιληφθεί πως ο κίνδυνος ερχόταν από τον ουρανό, είχε φωλιάσει το κεφαλάκι του στον ώμο του πατέρα, προσπαθώντας να κλείσει τ’ αυτιά του.

    Τράβηξαν νοτιοανατολικά προς το ενετικό κάστρο της πόλης και το κοντινό δασήλιο, για να κρυφθούν με ασφάλεια. Μια φωνή όμως τους απέτρεψε: «Όχι προς τα εκεί! Υπάρχει στρατός και οι Ιταλοί θα βομβαρδίσουν. Η κατεύθυνση της πορείας αλλάζει προς τα νοτιοδυτικά. Όλος αυτός ο ανθρώπινος συφερτός τώρα περπατούσε, έξω  από την πόλη και την επικίνδυνη ζώνη. Έτσι οι συζητήσεις είχαν αρχίσει με ερωτήσεις απ’ όλους, μήπως κάποιος ήξερε κάτι περισσότερο από τους άλλους.

    Ακούστηκε πως ήσαν «πολλοί οι νεκροί, περσότεροι οι τραυματίες και μεγάλες οι καταστροφές, ιδίως στην Οδό Τριών Ναυάρχων, αλλά και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου”. Και η τετράχρονη μνήμη κατέγραφε!

    Και η απορία διάχυτη: «Μα πως είναι δυνατό να βομβαρδίστηκε η περιοχή του Αγίου Διονυσίου! Εκεί διαμένει το μεγαλύτερο μέρος των Ιταλοπατρινών!

    Κι όμως! Εκεί έπεσαν οι πρώτες ιταλικές βόμβες!

    Η προσφυγοποιημένη και βομβόπληκτη οικογένεια, όπως και άλλες χιλιάδες συμπολιτών τους, έμειναν για ένα διάστημα, για το φόβο των βομβαρδισμών, μακριά από τις εστίες τους και την πόλη.

    Στο διάστημα αυτό της απουσίας της, σε μια μετέπειτα επιδρομή της ιταλικής αεροπορίας, δύο βόμβες ισοπεδώνουν πλήρως τα δύο μεσότοιχα διπλανά σπίτια, σκοτώνοντας τον ιδιοκτήτη τους, ενώ δημιουργούν μεγάλες ζημιές και στο δικό της σπίτι.

    Οι βομβαρδισμοί στη συνέχεια αραίωσαν.

    Έτσι σιγά σιγά, αλλά και δειλά δειλά, πολλές πατρινές οικογένειες άρχισαν να επιστρέφουν στην πόλη. Το ίδιο και η οικογένεια του μικρού μας «αφηγητή».

    Με τη στρατιωτική παρέμβαση της ναζιστικής Γερμανίας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, για να βοηθήσει τον ταπεινωμένο ομοϊδεάτη συμμαχό της, η Ελλάδα γονατίζει και κατακτάται στρατιωτικά, αλλά δεν υποδουλώνεται.

    Σύντομα ξαναβρίσκει τον εαυτόν της και αμέσως ξαναρχίζει, κατά το πως είναι γραμμένο στο πεπρωμένο της, να σέρνει και πάλι το χορό της δόξας. 

     Τη φορά αυτή, καθώς λέει κι ο ποιητής «Η Ελλαδα σέρνει το χορό, ψηλά με τους αντάρτες».-Άγγελος Σικελιανός.

    Τα τραγικά κατοχικά χρόνια, με τη μαζική πείνα και τις εκατοντάδες χιλιάδες των νεκρών, τα μπλόκα του θανάτου με τις εκτελέσεις και τις κρεμάλες Ελλήνων Πατριωτών, τους εθνοπροδότες συνεργάτες των κατακτητών και τους σπιούνους κουκουλοφόρους, αλλά και οι τεράστιες καταστροφές που ακολούθησαν, άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ηρωική και γενναία ψυχή, του κάθε Έλληνα και της κάθε Ελληνίδας.

    Η νικηφόρα πορεία του πολέμου για τους χιτλερικούς αλλάζει.

    Οι σύμμαχοι, με τη μεγάλη απόβαση στη Νορμανδία, αρχίζουν να απελευθερώνουν την σκλαβωμένη Ευρώπη από Δυτικά.

    Από τα Ανατολικά ο Σοβιετικός Στρατός, μετά τις γιγάντιες νίκες του στο Στάλινγκραντ και στο Κουρσκ,έ χει εισέλθει στη Βουλγαρία και προχωρεί καλπάζοντας προς την Ανδριατική Θάλασσα, αποβλέποντας στην αποκοπή όλης της Νότιας Βαλκανικής.

    Οι Γερμανοί προ του κινδύνου να εγκλωβιστούν, αρχίζουν εσπευσμένα να εγκαταλείπουν την Ελλάδα.

    Στην Πάτρα, μετά από διήμερες οδομαχίες με τον ΕΛΑΣ, που τους πιέζει, έρχεται η απελευθέρωση.

    Δεν έχει καλά καλά φέξει, την τρίτη μέρα το πρωί όταν οι πρώτοι αντάρτες φθάνουν στο κέντρο της πόλης.

    Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και τους υποδέχεται, αγκαλιαζοντάς τους με ενθουσιασμό, ενώ οι καμπάνες των εκκλησιών μεταφέρουν το μήνυμα της ελευθερίας, μέχρι εκεί που φθάνει ο χαρμόσυνος ήχος τους.

    Τότε είναι που ο Ελασίτης αξιωματικός, με το  ψευδώνυμο Καπετάν Φαρμάκης και πρώην γνώριμος στην οικογένεια, πληροφορεί τη  μητέρα του μικρού, πως το ίδιο βράδυ και για κανα δυο βραδιές ακόμα, για λόγους στεγαστικής ανάγκης, θα πρέπει να φιλοξενήσει στο μισογκρεμισμένο από τις βόμβες σπιτικό της, έναν συναγωνιστή ο οποίος ήταν μάλιστα και Ιταλός.

    Παρά την αρχική της αντίρρηση, η μητέρα, η οποία τώρα λειτουργούσε  και ως πατέρας, ένεκα του πρόσφατου θανάτου του ανδρός της, αναγκάζεται να δεχθεί!

    Λίγο πριν νυχτώσει, ο Ιταλός «συναγωνιστής» φθάνει στο σπίτι και απ´ότι θυμάται ο μικρός της Ιστορίας μας, που “τώρα” βιώνει τον 8ο χρόνο της ζωής του, ήταν ένα ψηλό(;) παλικάρι, ξανθό και καλοσυνάτο.

    Του πρόσφερε η μάνα κάτι από το φτωχικό της και στη συνέχεια αυτός, με τα σπασμένα ελληνικά του, ενώ τα τρία παιδιά της μάνας κάθονταν στο πάτωμα,-ήταν το ίδιο δωμάτιο στο οποίο έζησαν τη φρίκη της πρώτου βομβαρδισμού-και η μητέρα τους στη δική της καρέκλα ,άρχισε να αφηγείται τη δική του ιστορία, αποκαλύπτοντας κάτι απρόσμενο και τραγικά σημαντικό.

    “Εγκώ..” άρχισε με την ξενική του προφορά ο φιλοξενούμενος αλλοδαπός συναγωνιστής” ως πιλότος της ιταλικής πολεμικής αεροπορίας ήμουνα, στο πρώτο αεροπλάνο του σμήνους, που έφτασε για να βομβαρδίσει την Πάτρα, την πρώτη μέρα του πολέμου”.

    “Οι διαταγές που μας είχαν δοθεί, ήταν άκρως αυστηρές! Να μη βομβαρδίσουμε σε καμία περίπτωση τις Βορειοανατολικές γειτονιές της πόλης διότι εκεί βρισκόταν η Ιταλική παροικία, στους κόλπους της οποίας δρούσαν αρκετές συνωμοτικές φασιστικές οργανώσεις”.

    “Εγκώ...όμως, επειδή μισούσα το Μουσολίνι, διότι είχε φυλακίσει τον αντιφασίστα πατέρα μου, σκόπιμα έριξα τις βόμβες στην περιοχή εκείνη.

    Και όταν, με την κατάκτηση της Ελλάδας ,η μονάδα μου μεταφέρθηκε εδώ, με την πρώτη ευκαιρία αυτομόλησα. Φεύγοντας δε κρυφά από τη βάση μου, ανέβηκα στο βουνό κι έσμιξα με τους Έλληνες παρτιζάνους, για να πολεμήσουμε μαζί το φασισμό”.

    Τέτοιες απίθανες συμπτώσεις, όπως το γεγονός αυτό με τον Ιταλό αεροπόρο, είναι στη ζωή, τα παράξενα παιγνίδια του απρόσμενου!

    Τελειώνοντας ο Ιταλός την αφηγησή του, το σκοτάδι είχε ήδη σκεπάσει αθόρυβα την ελεύθερη, μετά από τρία χρόνια βάναυσης κατοχής, πληγωμένη πόλη!

    Στο σημείο αυτό τέλειωσε και η ιστορία, που μας «διηγήθηκε» ο αρχικά τετράχρονος μικρούλης, ο οποίος ασπρομάλλης πια σήμερα, θυμάται τα γεγονότα εκείνα.

    Θυμάται επίσης και το σύνθημα που άπειρες φορές είχαν γράψει, στη διάρκεια της κατοχής στους τοίχους, με μπλε μπογιά και μεγάλα κεφαλαία γράμματα ,στις επικίνδυνες νυχτερινές εξορμήσεις τους,θ αρραλέα νεαρά Ελληνόπουλα και Ελληνοπούλες: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!



     
    0 σχόλια
    Το όνομα και το σχόλιό σας θα δημοσιευθούν εφόσον ελεγχθούν από την συντακιτκή ομάδα.
    Τα σχόλια θα πρέπει να τηρούν τους όρους και τις προύποθέσεις της ιστοσείδας

    Άρθρα και σχόλια του Γιάννη Ιωαννίδη

    Περισσότερα άρθρα

    Δημοσκόπηση

    Πώς κρίνετε την φετινή τουριστική σεζόν που ολοκληρώνεται σε λίγες ημέρες;

    Εξώφυλλο Εφημερίδας

    639

    PAPARAZZI

    • ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (14/11/18)

      ΜΕ ΤΟ ΦΑΚΟ ΤΟΥ PAPARAZZI (14/11/18)

    Γρήγορη αναζήτηση

    Διαφημίσεις - Right

    Widget Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων

    Πρόγραμμα Τηλεόρασης

    Διαφημίσεις - Right 2

    ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ

      Υπηρεσίες

      zwdia