ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Ασχολούμαι με το μπάσκετ στο νησί από την ηλικία των επτά ετών. Έχω μεγαλώσει μέσα στο Κλειστό Γυμναστήριο Κω και το θεωρώ, χωρίς υπερβολή, δεύτερο σπίτι μου.Γυρίζοντας τη μνήμη μου σχεδόν είκοσι χρόνια πίσω, θυμάμαι ένα γήπεδο με κανόνες, τάξη και ανθρώπους που το φρόντιζαν πραγματικά. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τους φύλακες, τον Πασχάλη, τον Δημήτρη, τον Μόσχο, αλλά και άλλους των οποίων τα ονόματα μπορεί σήμερα να μου διαφεύγουν. Ανθρώπους που πρόσεχαν το γήπεδο ενός ολόκληρου νησιού σαν να ήταν το ίδιο τους το σπίτι.Θυμάμαι ακόμη να περιμένουμε τον αείμνηστο κ. Μόσχο και την κ. Μαρία να ανοίξουν το κυλικείο —ένα πραγματικό στολίδι εκείνη την εποχή— για να πάρουμε το σάντουιτς που τρώγαμε μαζί με τον Ντακ. Αναμνήσεις απλές, αλλά βαθιά χαραγμένες μέσα μας.Σήμερα, δυστυχώς, το Κλειστό Γυμναστήριο Κω δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο εκείνα τα χρόνια.Αντιθέτως, βλέπουμε ένα γήπεδο να φθείρεται και να εγκαταλείπεται με την πάροδο του χρόνου, χωρίς ούτε έναν άνθρωπο να το φυλάσσει. Ο καθένας μπορεί να εισέρχεται ανεξέλεγκτα, οποιαδήποτε στιγμή και με οποιονδήποτε τρόπο.Χθες, φτάσαμε στο σημείο άγνωστοι να εισέλθουν στα αποδυτήριά μας και να αφαιρέσουν αντικείμενα μεγάλης αξίας. Οι αθλητές και οι αθλήτριές μας πλέον φοβούνται να αφήσουν ακόμη και τα προσωπικά τους αντικείμενα μέσα στα αποδυτήρια, διότι δεν υπάρχει καμία απολύτως ασφάλεια.Κάπου εδώ, όμως, πρέπει να μπει ένα όριο.Λυπάμαι πραγματικά, γιατί οι σημερινές γενιές παιδιών και αθλητών δεν αξίζουν αυτή την εικόνα. Δεν αξίζουν ένα γήπεδο αφύλακτο, παραμελημένο και ανασφαλές.Καλά είναι τα νέα έργα, καλές οι γιορτές, καλά τα χτισίματα των θόλων και τα θερμά μου συγχαρητήρια για την επίτευξη τους. Όλοι όσοι αγαπάμε αυτό το άθλημα αξίζουμε να το απολαμβάνουμε σε γήπεδα στολίδια. Οφείλουμε, όμως, να κοιτάζουμε πού και πού και όσα συμβαίνουν όταν σβήνουν τα φώτα και κλείνουν οι κάμερες.Γιατί οι αθλητικές εγκαταστάσεις δεν χρειάζονται φροντίδα μόνο όταν βρίσκονται στο προσκήνιο. Χρειάζονται καθημερινή προστασία, συντήρηση και σεβασμό — για τα παιδιά μας, για τους συλλόγους και για ολόκληρο το νησί.Με απολύτως θετική πρόθεση, Σάββας Καραίσκος

Ξεχωριστή θέση στην ιστορία του αθλητισμού της Κω κατέχει η αναμέτρηση της Α.Ε. Δικαίου με τον Ιπποκράτη Κω το απόγευμα της Πέμπτης, καθώς ήταν το πρώτο επίσημο παιχνίδι που φιλοξενήθηκε στο νέο κλειστό γυμναστήριο – «Θόλος» του Ζηπαρίου.Οι δύο ομάδες είχαν την τιμή να πραγματοποιήσουν το αγωνιστικό «ποδαρικό» στη νέα αθλητική εγκατάσταση, με τον Ιπποκράτη να συνδυάζει την ιστορική στιγμή με τη νίκη. Οι κορασίδες της Γεωργίας Βελούδου επικράτησαν με 63-39 και ξεκίνησαν με το δεξί τις υποχρεώσεις τους στον όμιλο νήσων.Από τα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης ο Ιπποκράτης έδειξε τις διαθέσεις του, επιβάλλοντας τον ρυθμό του και αποκτώντας από νωρίς σημαντικό προβάδισμα. Η πρώτη περίοδος ολοκληρώθηκε με το σκορ στο 5-17, ενώ μέχρι την ανάπαυλα οι φιλοξενούμενες είχαν διευρύνει τη διαφορά στους 19 πόντους (20-39).Η φετινή ομάδα του Ιπποκράτη παρουσιάζεται ιδιαίτερα ενισχυμένη, καθώς στο ρόστερ προστέθηκαν οι Τριτσάρη Α., Τριτσάρη Μ. και Βαβλά από την Α.Ε. Δικαίου, με τη Βαβλά να μην αγωνίζεται λόγω τραυματισμού, η Δρόσου από τον Ηρακλή 2000, καθώς και οι Οικονόμου και Θαλασσινού από τον Έσπερο Κω.Οι νέες αθλήτριες έδωσαν από την πρεμιέρα το στίγμα τους, έχοντας καθοριστική συμβολή στη νίκη. Συνολικά σημείωσαν 57 από τους 63 πόντους του Ιπποκράτη, επιβεβαιώνοντας τον σημαντικό ρόλο που αναμένεται να διαδραματίσουν στη φετινή πορεία της ομάδας.Στο δεύτερο ημίχρονο η εικόνα του αγώνα δεν διαφοροποιήθηκε. Ο Ιπποκράτης συνέχισε να έχει τον έλεγχο, διατηρώντας με άνεση τη διαφορά και φτάνοντας τελικά στο 63-39. Η Δρόσου με 28 πόντους και η Τριτσάρη Μ. με 16 ήταν οι κορυφαίες σκόρερ των νικητριών, ενώ από την πλευρά της Α.Ε. Δικαίου ξεχώρισαν επιθετικά η Παπαδοπούλου και η Κανελλοπούλου, που πέτυχαν από 10 πόντους.Τα δεκάλεπτα: 5-17, 20-39 (ημ.), 29-49, 39-63Διαιτητής: ΝικολάουΑ.Ε. ΔΙΚΑΙΟΥ (Παπαδοπούλου): Σάλια, Γεωργαρά, Μαλακώνα, Τρουμούση Κ., Παπαδοπούλου 10, Κανελλοπούλου 10(2), Κοντού 6, Βησαρίτη 7(1), Κώττη, Τρουμούση Β. 6.ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΚΩ (Βελούδου): Καμπούρογλου, Κιαπόκα, Θαλασσινού, Καπελά, Καραγιάννη, Τριτσάρη Μ. 16, Πέτσιου Ε., Οικονόμου 9(1), Δρόσου 28, Τριτσάρη Α. 4, Λαουμζή 2, Πέτσιου Ι. 4.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλώς από έναν τόπο. Αφήνουν πίσω τους μια ιστορία, αναμνήσεις και ένα αποτύπωμα που παραμένει ζωντανό μέσα από εκείνους που τους γνώρισαν και τους αγάπησαν.Ο Κώστας Ανδρούλης ήταν ένας από αυτούς.Ο αγαπητός Κώστας από την Κω κατάφερε να συνδέσει δύο μεγάλες του αγάπες, το ποδόσφαιρο και τη μουσική, και να γίνει γνωστός πολύ πέρα από τα όρια του νησιού του. Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκε για το ταλέντο του, αλλά ακόμη περισσότερο για τον χαρακτήρα και την ανθρωπιά του.Έφυγε από τη ζωή τον Αύγουστο του 2023, σε ηλικία 65 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο κενό στην αθλητική και πολιτιστική ζωή της Δωδεκανήσου.Από την Κω στη μεγάλη ΡόδοΟ Κώστας Ανδρούλης ξεχώρισε από νεαρή ηλικία για το ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Η αγωνιστική του ποιότητα, η τεχνική κατάρτιση και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόταν το παιχνίδι τον έφεραν μέχρι τη Ρόδο, όπου φόρεσε τη φανέλα της ιστορικής ομάδας της Ρόδου και αγωνίστηκε στην Α' Εθνική.Αγωνιζόμενος κυρίως ως μεσοεπιθετικός, ήταν ένας ποδοσφαιριστής που μπορούσε να δημιουργήσει, να οργανώσει και να προσφέρει θέαμα. Η ποδοσφαιρική του ευφυΐα και η τεχνική του κατάρτιση ήταν στοιχεία που ξεχώριζαν.Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι που έζησαν εκείνη την εποχή μιλούσαν για έναν ποδοσφαιριστή με ξεχωριστή ποιότητα, χαρίζοντάς του το χαρακτηριστικό προσωνύμιο «Κρόιφ» των Δωδεκανήσων.Ένα προσωνύμιο βαρύ, που όμως αποτύπωνε τον τρόπο με τον οποίο έβλεπε και έπαιζε το ποδόσφαιρο.Η Κως ήταν πάντα το σπίτι τουΠαρά την παρουσία του στη μεγάλη κατηγορία και τη διαδρομή του εκτός νησιού, η Κως παρέμεινε η μεγάλη του αγάπη.Ο Ανδρούλης φόρεσε τη φανέλα αρκετών ομάδων της Κω και συνέδεσε το όνομά του με το τοπικό ποδόσφαιρο. Δεν αντιμετώπισε το άθλημα απλώς ως επάγγελμα. Το έζησε ως τρόπο ζωής.Και όταν σταμάτησε την ενεργό δράση, δεν απομακρύνθηκε από το γήπεδο.Συνέχισε να βρίσκεται κοντά στα νέα παιδιά και στις ακαδημίες, μεταφέροντας στις επόμενες γενιές τις γνώσεις και την εμπειρία που είχε αποκτήσει όλα εκείνα τα χρόνια.Η προσφορά του δεν περιορίστηκε μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Υπήρξε άνθρωπος που ενδιαφέρθηκε έμπρακτα για τις υποδομές και την ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στην Κω, μεταξύ άλλων και μέσα από την προσπάθεια για τη βελτίωση του αγωνιστικού χώρου στο παλιό γήπεδο Ανταγόρας.Η μνήμη του, μάλιστα, συνεχίζει να υπάρχει μέσα από το ποδόσφαιρο των μικρών ηλικιών, καθώς έχει θεσπιστεί τουρνουά υποδομών που φέρει το όνομά του.Από το ποδόσφαιρο στη μουσικήΌμως ο Κώστας Ανδρούλης δεν ήταν μόνο ποδοσφαιριστής.Ήταν και καλλιτέχνης.Όταν άφησε πίσω του την ενεργό ποδοσφαιρική δράση, έδωσε περισσότερο χώρο στη δεύτερη μεγάλη του αγάπη: τη μουσική.Με μια κιθάρα στα χέρια και τη χαρακτηριστική του παρουσία, βρέθηκε σε μουσικές σκηνές, συναυλίες, πολιτιστικές εκδηλώσεις και χώρους όπου η μουσική αποτελούσε σημείο συνάντησης ανθρώπων.Τραγουδούσε, έπαιζε κιθάρα και, κυρίως, δημιουργούσε μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα.Για όσους τον γνώρισαν από κοντά, η μουσική του δεν ήταν απλώς μια εμφάνιση. Ήταν ένας ακόμη τρόπος επικοινωνίας με τον κόσμο.Ένας άνθρωπος που αγαπήθηκεΠίσω από τον ποδοσφαιριστή και τον μουσικό υπήρχε ο άνθρωπος.Και ίσως αυτό να είναι τελικά το σημαντικότερο κομμάτι της διαδρομής του.Ο Κώστας Ανδρούλης αγαπήθηκε από συμπαίκτες, αντιπάλους, ανθρώπους του ποδοσφαίρου, μουσικούς και απλούς φίλους που είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.Η προσωπικότητά του, η απλότητα και η διάθεσή του να βρίσκεται κοντά στους ανθρώπους δημιούργησαν δεσμούς που δεν σταμάτησαν όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο.Ούτε όταν έσβησαν τα φώτα της μουσικής σκηνής.Η παρακαταθήκη τουΣήμερα, χρόνια μετά τον θάνατό του, το όνομα του Κώστα Ανδρούλη εξακολουθεί να ακούγεται στην Κω και στα Δωδεκάνησα.Ακούγεται μέσα από τις αναμνήσεις εκείνων που τον είδαν να αγωνίζεται.Μέσα από τις ιστορίες των ανθρώπων που μοιράστηκαν μαζί του τα αποδυτήρια.Μέσα από τα παιδιά που συνεχίζουν να παίζουν ποδόσφαιρο σε γήπεδα όπου και ο ίδιος πρόσφερε.Και φυσικά μέσα από τη μουσική, που αποτέλεσε το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του.Ο Κώστας Ανδρούλης δεν έμεινε στη μνήμη ως ένας ακόμη ποδοσφαιριστής της εποχής του.Έμεινε ως ο άνθρωπος που φόρεσε τη φανέλα της Ρόδου στην Α' Εθνική, αγαπήθηκε στην Κω, δίδαξε και στήριξε νέα παιδιά και στη συνέχεια πήρε την κιθάρα του και συνέχισε να χαρίζει στιγμές.Ένα παιδί της Κω που έγινε ποδοσφαιριστής της μεγάλης Ρόδου, ένας άνθρωπος του αθλητισμού που έγινε μουσικός και ένας Δωδεκανήσιος που άφησε πίσω του μια ιστορία γεμάτη ποδόσφαιρο, μουσική και ανθρώπους.Αυτό είναι το αποτύπωμα του Κώστα Ανδρούλη.Και τέτοιοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται.Newsrodos.gr