ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η ευρωπαϊκή αγορά βραχυχρόνιων μισθώσεων φαίνεται να εισέρχεται σε μια φάση αναπροσαρμογής, σύμφωνα με την έκθεση της AirDNA για τον Φεβρουάριο. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η Ελλάδα ακολουθεί μια “ιδιόμορφη” πορεία, συνδυάζοντας πτώση σε προσφορά και ζήτηση με ταυτόχρονη ενίσχυση της τιμολογιακής της ισχύος.Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις λίγες μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές όπου η προσφορά καταλυμάτων μειώθηκε, με τις διαθέσιμες καταχωρίσεις να καταγράφουν πτώση 6% σε ετήσια βάση. Την ίδια στιγμή, η ζήτηση υποχώρησε επίσης κατά 6%, πιο έντονα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.Αυτή η διπλή κάμψη είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση της πληρότητας στο 55%, δηλαδή κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα σε σχέση με πέρυσι. Ωστόσο, τα δεδομένα δεν υποδεικνύουν απαραίτητα αδυναμία της αγοράς, αλλά μάλλον μια μετατόπιση στις ταξιδιωτικές συνήθειες.Η εικόνα δείχνει ότι όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες επιλέγουν περιόδους εκτός χειμώνα, μεταφέροντας τη ζήτηση προς τις ενδιάμεσες και κυρίως τις καλοκαιρινές περιόδους. Το φαινόμενο αυτό καθιστά τους χειμερινούς μήνες πιο “αδύναμους”, ιδιαίτερα στις χώρες της Νότιας Ευρώπης.Άνοδος των τιμώνΠαρά τη μείωση των όγκων, η ελληνική αγορά παρουσιάζει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα στο σκέλος των τιμών. Η μέση ημερήσια τιμή (ADR) αυξήθηκε κατά 15%, φτάνοντας τα 96 ευρώ, επίδοση που υπερβαίνει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.Η αύξηση αυτή οδήγησε και σε ενίσχυση του εσόδου ανά διαθέσιμο κατάλυμα (RevPAR) κατά 10%, επιβεβαιώνοντας ότι οι διαχειριστές ακινήτων διατηρούν ισχυρή τιμολογιακή δύναμη ακόμη και σε περιβάλλον μειωμένης ζήτησης.Την ίδια στιγμή, γεωπολιτικές εξελίξεις φαίνεται να αρχίζουν να επηρεάζουν τη συμπεριφορά των ταξιδιωτών. Η κλιμάκωση της έντασης με το Ιράν έχει οδηγήσει σε αύξηση των ακυρώσεων σε περιοχές της Νότιας Ευρώπης, με χώρες όπως η Κύπρος και η Τουρκία να καταγράφουν ήδη σημαντικές επιπτώσεις.“Τα δεδομένα δείχνουν ένα σημαντικό “κύμα επιπτώσεων” που εξαπλώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Νότια Ευρώπη. Η Κύπρος κατέγραψε αύξηση στις ακυρώσεις κατά 183%. Αντίστοιχα, η Τουρκία σημείωσε άνοδο 27% στα ποσοστά ακυρώσεων καθώς η σύγκρουση επεκτείνεται, γεγονός που υποδηλώνει ότι η ανησυχία των ταξιδιωτών επηρεάζει ήδη περιοχές που συνδέουν την Ευρώπη με τη Μέση Ανατολή” σημειώνεται στην έκθεση.Πηγή: .capital.gr

H Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε κατά πλειοψηφία ότι είναι συνταγματική η αναγνώριση του δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, καθώς αυτό «δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού», ενώ παράλληλα έκρινε ότι ο γάμος μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου είναι σύμφωνος με το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ.Ειδικότερα, η Ολομέλεια του ΣτΕ με την υπ΄ αριθμ. 392/2026 απόφασή της (πρόεδρος Μιχάλης Πικραμένος και εισηγήτρια η σύμβουλος Επικρατείας Αναστασία-Μαρία Παπαδημητρίου), έκρινε κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 6 σύμβουλοι Επικρατείας) ότι οι ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 είναι συνταγματικές και μάλιστα είναι «σε συμφωνία προς τις συνταγματικές αρχές του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της ισότητας ενώπιον του νόμου, καθώς επίσης προς τις αρχές της Ε.Σ.Δ.Α., άλλων διεθνών συμβάσεων και του ενωσιακού δικαίου και απηχούν την εξέλιξη, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο των κοινωνικοηθικών αντιλήψεων σχετικά με τις ομοερωτικές σχέσεις, όσο και της αντιμετώπισης, από την έννομη τάξη, των σχέσεων συμβίωσης και γονεϊκότητας ομοφύλων στην πλειοψηφία των προηγμένων δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και, γενικότερα, του δυτικού κόσμου, προς την κατεύθυνση της άρσης του κοινωνικού αποκλεισμού και της προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού».Αναλυτικότερα, ως προς το δικαίωμα υιοθεσίας τέκνων από ομόφυλα ζευγάρια η Ολομέλεια του ΣτΕ έκρινε:«Η αναγνώριση, υπέρ των ομόφυλων έγγαμων ζευγαριών, δικαιώματος από κοινού υιοθεσίας ανηλίκου τέκνου και δικαιώματος υιοθεσίας του νόμιμου τέκνου, βιολογικού ή θετού, του ενός συζύγου από τον άλλο αποτελεί, σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ν. 5089/2024, αυτόθροη συνέπεια της αναγνώρισης, με το άρθρο 3 του ν. 5089/2024, δικαιώματος σύναψης γάμου μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου. Σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις, η διαδικασία τέλεσης υιοθεσίας διέπεται από σύνολο εγγυήσεων που αποβλέπουν στη διακρίβωση και προστασία του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου παιδιού, με την πρόβλεψη (α) διεξαγωγής έρευνας από κατάλληλη κοινωνική υπηρεσία, σε δύο διακριτά στάδια [έλεγχος της κατ' αρχήν καταλληλότητας και επανέλεγχος ενόψει της υποβολής αιτήματος για την τέλεση συγκεκριμένης υιοθεσίας] και (β) ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του αρμοδίου δικαστηρίου.Με τα δεδομένα αυτά, η αναγνώριση δικαιώματος υιοθεσίας ανηλίκου από ομόφυλα έγγαμα ζευγάρια, υπό τις προϋποθέσεις και τη διαδικασία, που είχαν ήδη θεσπιστεί και ισχύουν για την υιοθεσία από έγγαμα ετερόφυλα ζευγάρια, δεν προσβάλλει τη συνταγματική προστασία της παιδικής ηλικίας και του υπέρτατου/βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, το οποίο θεμιτώς αναζητείται και διακριβώνεται από τις αρμόδιες αρχές (κοινωνικές υπηρεσίες και, τελικώς, το αρμόδιο δικαστήριο) σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση αιτήματος υιοθεσίας, χωρίς να αποκλείεται εκ των προτέρων λόγω φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού των υποψηφίων θετών γονέων. Διαδικαστικές εγγυήσεις προβλέπονται επίσης, με τις διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 2 του ν. 5089/2024, και ως προς τις υιοθεσίες που έχουν ήδη τελεσθεί από ομόφυλα ζευγάρια στο εξωτερικό. Δεν απαιτείται εξάλλου, και δη κατά συνταγματική επιταγή, να μιμείται η υιοθεσία τη βιολογική σχέση του παιδιού με δύο ετερόφυλους γονείς, ώστε το υιοθετούμενο να ανατρέφεται από μητέρα και πατέρα, καθόσον μάλιστα είναι παλαιόθεν επιτρεπτή η υιοθεσία από ένα πρόσωπο, έγγαμο ή άγαμο, η δε υπό συνεχή εξέλιξη κοινωνική πραγματικότητα περιλαμβάνει διάφορα οικογενειακά σχήματα, εκτός της οικογένειας με δύο ετερόφυλους γονείς. Με τα δεδομένα αυτά, δεν τίθεται ζήτημα δυσμενούς διάκρισης εις βάρος παιδιών που θα υιοθετηθούν από έγγαμα ομόφυλα ζευγάρια - κατόπιν κρίσης του αρμοδίου δικαστηρίου ότι εξυπηρετείται το συμφέρον του ανηλίκου -, σε σχέση με τα ανατρεφόμενα από δύο ετερόφυλους γονείς και παραβίασης, εκ του λόγου αυτού, της συνταγματικής αρχής της ισότητας και της αρχής της προστασίας του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού».Ως προς το δικαίωμα σύναψης πολιτικού γάμου από ομόφυλα ζευγάρια, η Ολομέλεια του ΣτΕ, έκρινε:«Οι θεσμοί του γάμου και της οικογένειας δεν παραμένουν στατικοί και αναλλοίωτοι στη διαδρομή του χρόνου, αλλά υπόκεινται σε εξέλιξη και αναπροσδιορισμούς. Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών δεν κωλύει, συνεπώς, τον κοινό νομοθέτη να θεσπίζει τις κατά την κρίση του τροποποιήσεις των κανόνων που ρυθμίζουν την εν γένει λειτουργία τους, ο δε έλεγχος του ακυρωτικού δικαστή, ως έλεγχος ορίων, δεν εκτείνεται επί της ορθότητας των ουσιαστικών εκτιμήσεων των επιλογών του νομοθέτη, εφόσον, πάντως, ευρίσκονται εντός του πλαισίου, που θέτει το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τις λοιπές συνταγματικές και υπερνομοθετικής ισχύος διατάξεις και αρχές και σύμφωνα με το πνεύμα των εξελισσόμενων κοινωνικών συνθηκών.Με τις επίδικες ρυθμίσεις του ν. 5089/2024 διευρύνεται ο κύκλος των προσώπων που δύνανται, εφόσον το επιθυμούν, να δεσμευθούν δημοσίως ενώπιον της Πολιτείας σε ισόβια, κατ' αρχήν, συμβίωση με αμοιβαία αφοσίωση και πίστη, κατά τους όρους του νόμου, ώστε να τύχουν της ειδικής αναγνώρισης και προστασίας που η έννομη τάξη επιφυλάσσει στους έγγαμους πολίτες και στον γάμο ως θεμελιώδη κοινωνικό θεσμό, χωρίς να τροποποιούνται, κατά τα λοιπά, οι κανόνες που διέπουν τη σύναψη, λειτουργία και λύση του γάμου ή να αναιρούνται τα ως άνω βασικά στοιχεία αυτού.Με την επέκταση, σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, του δικαιώματος σύναψης πολιτικού γάμου, ο οποίος, ως σύμβαση του αστικού δικαίου και αμιγώς πολιτειακός θεσμός, απευθύνεται σε όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και πεποιθήσεων, δεν περιορίζεται ή επηρεάζεται, με οποιονδήποτε τρόπο, το δικαίωμα προσώπων διαφορετικού φύλου να συνάπτουν γάμο, πολιτικό ή θρησκευτικό και να δημιουργούν οικογένεια με την παραδοσιακή έννοια του όρου, σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, ούτε θίγονται οι κανόνες και παραδόσεις της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας σχετικά με την τέλεση γάμου και δημιουργία οικογένειας, η τήρηση των οποίων εξακολουθεί να επαφίεται στην ελεύθερη συμμόρφωση των πιστών Χριστιανών Ορθόδοξων πολιτών. Εξάλλου, από την αναφορά του άρθρου 21 παρ. 1 του Συντάγματος στην οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους δεν δύναται να συναχθεί ότι μόνον ο γάμος μεταξύ ετεροφύλων και η δι' αυτού δημιουργούμενη, με την απόκτηση κοινών βιολογικών τέκνων, οικογένεια είναι νοητοί ως θεσμοί προστατευόμενοι από την Πολιτεία, δεδομένου ότι η τεκνοποιία δεν αποτελεί υποχρεωτικό σκοπό του γάμου, η δε απόκτηση και ανατροφή παιδιών λαμβάνει χώρα εν τοις πράγμασι στο πλαίσιο και άλλων σχημάτων, εκτός της ιδρυόμενης με γάμο μεταξύ ετεροφύλων, οικογένειας και η συνταγματική προστασία της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας αφορούν σε όλες τις μορφές οικογενειακής ζωής, που απαντώνται στη σύγχρονη κοινωνία, σε κάθε μητέρα και κάθε ανήλικο παιδί.Επομένως η επίδικη ρύθμιση του ν. 5089/2024 δεν αναιρεί τον συνταγματικό σκοπό του γάμου και της οικογένειας, ούτε αντιτίθεται εν γένει στο άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος, αλλά ούτε και στο άρθρο 12 της Ε.Σ.Δ.Α., το οποίο, όπως έχει ερμηνευθεί από το ΕΔΔΑ, ούτε επιβάλλει, ούτε απαγορεύει τη θεσμοθέτηση γάμου μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου. Περαιτέρω, η θέσπιση του συμφώνου συμβίωσης ομοφύλων ουδόλως εκώλυε τον νομοθέτη, στο πλαίσιο της ευρείας ευχέρειας που διαθέτει, να εισαγάγει την επίδικη ρύθμιση. Τέλος, η δεδομένη διαχρονική συμβολή της Ορθόδοξης Χριστιανικής διδασκαλίας στη διαμόρφωση των ηθικών αντιλήψεων του ελληνικού λαού δεν αναιρεί την εξέλιξη αυτών, ιδίως στη σύγχρονη εποχή, υπό τη σύνθετη επίδραση περισσοτέρων παραγόντων, εν πάση δε περιπτώσει η συνεκτίμηση των κρατουσών στη Χώρα κοινωνικοηθικών αντιλήψεων, ενόψει της θέσπισης ρυθμίσεων που άπτονται ζητημάτων κοινωνικής ηθικής, ανήκει στην εξουσία του νομοθέτη, την κρίση του οποίου δεν δύναται να υποκαταστήσει ο ασκών εν προκειμένω έλεγχο ορίων ακυρωτικός δικαστής».Συμπερασματικά, η Ολομέλεια του ΣτΕ, έκρινε ότι «οι επίδικες ρυθμίσεις δεν αντίκεινται στo Σύνταγμα. Τελούν μάλιστα σε συμφωνία προς τις συνταγματικές αρχές του σεβασμού και της προστασίας της αξίας του ανθρώπου, της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας και της ισότητας ενώπιον του νόμου, καθώς επίσης προς τις αρχές της Ε.Σ.Δ.Α., άλλων διεθνών συμβάσεων και του ενωσιακού δικαίου και απηχούν την εξέλιξη, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο των κοινωνικοηθικών αντιλήψεων σχετικά με τις ομοερωτικές σχέσεις, όσο και της αντιμετώπισης, από την έννομη τάξη, των σχέσεων συμβίωσης και γονεϊκότητας ομοφύλων στην πλειοψηφία των προηγμένων δημοκρατικών χωρών της Ευρώπης και, γενικότερα, του δυτικού κόσμου, προς την κατεύθυνση της άρσης του κοινωνικού αποκλεισμού και της προστασίας της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής χωρίς διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού.Η επιλογή δε αυτή του νομοθέτη, μη υπερβαίνουσα τα τιθέμενα από τις προαναφερθείσες υπέρτερης τυπικής ισχύος διατάξεις και αρχές όρια, δεν υπόκειται σε περαιτέρω έλεγχο από τον ακυρωτικό δικαστή».Με την απόφαση του ΣτΕ απορρίφθηκε αίτηση ακυρώσεως, η οποία ασκήθηκε από δύο Σωματεία και μία μη αστική κερδοσκοπική εταιρεία, κατά απόφασης της υπουργού Εσωτερικών, με αντικείμενο την προσαρμογή του τρόπου αποτύπωσης των στοιχείων των συζύγων και γονέων επί των ληξιαρχικών πράξεων γάμου και γέννησης, αντίστοιχα, σε συμφωνία προς τις διατάξεις του νόμου αυτού.Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Προς παράταση οδεύει η υποχρεωτική καταβολή των ενοικίων μέσω τραπεζών, καθώς στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών εξετάζεται το ενδεχόμενο μετάθεσης της έναρξης του μέτρου για 2 έως 3 μήνες, προκειμένου να λυθούν βασικά τεχνικά και λειτουργικά ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά. Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι το νέο πλαίσιο δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί από την πρώτη ημέρα, καθώς κρίσιμες προϋποθέσεις δεν έχουν ακόμη διασφαλιστεί.Κομβικό πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι δεν υπάρχει ακόμη ειδικό τραπεζικό προϊόν για την πληρωμή των ενοικίων, το οποίο θα επιτρέπει την ταυτοποίηση της συναλλαγής και τον αποτελεσματικό έλεγχο τόσο από την ΑΑΔΕ όσο και από την πλατφόρμα του ΜΙΔΑ. Χωρίς ένα τέτοιο εργαλείο, η διαδικασία δεν μπορεί να λειτουργήσει με ασφάλεια και διαφάνεια, ενώ αυξάνεται ο κίνδυνος λαθών και μη αναγνώρισης πληρωμών. Το θέμα αυτό θα επιλυθεί με συνεργασία μεταξύ ΥΠΕΘΟ και τραπεζών.Επίσης, δεν έχουν δηλωθεί ακόμη οι τραπεζικοί λογαριασμοί στο Μητρώο Ιδιοκτησίας και Διαχείρισης Ακινήτων (ΜΙΔΑ), κάτι που αποτελεί βασική προϋπόθεση για την εφαρμογή του μέτρου.Χωρίς τη δήλωση αυτή, δεν είναι σαφές σε ποιον λογαριασμό πρέπει να κατατίθεται το μίσθωμα ώστε να αναγνωρίζεται από τα συστήματα της ΑΑΔΕ, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις με περισσότερους συνιδιοκτήτες, όπου απαιτείται χρόνος συνεννόησης και ορισμού δικαιούχου.Παράλληλα, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα ως προς τις εξαιρέσεις από την υποχρεωτική τραπεζική καταβολή, αλλά και ως προς τον τρόπο εφαρμογής σε περιπτώσεις συνιδιοκτησίας ή είσπραξης από τρίτους, ενώ δεν έχει ακόμη εκδοθεί η υπουργική απόφαση που θα καθορίζει το πλαίσιο εφαρμογής. Το αποτέλεσμα είναι να διαμορφώνεται ένα περιβάλλον αβεβαιότητας για ιδιοκτήτες και ενοικιαστές, με το μέτρο να κινδυνεύει να ξεκινήσει χωρίς σαφείς κανόνες.Στο πλαίσιο αυτό, η ΠΟΜΙΔΑ με επιστολή της προς τον διοικητή της ΑΑΔΕ Γιώργο Πιτσιλή ζητά την αναβολή της έναρξης του μέτρου έως ότου προηγηθεί η δήλωση των τραπεζικών λογαριασμών στο ΜΙΔΑ, καθοριστούν οι εξαιρέσεις και αποσαφηνιστούν οι κανόνες εφαρμογής, επισημαίνοντας ότι διαφορετικά υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν σοβαρές στρεβλώσεις στην αγορά.Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν και οι κυρώσεις που συνδέονται με τη μη τραπεζική καταβολή των ενοικίων, καθώς ιδιοκτήτες κινδυνεύουν να χάσουν φοροεκπτώσεις, όπως η έκπτωση 5%, ακόμη και σε περιπτώσεις που η πληρωμή δεν γίνεται με ευθύνη των ενοικιαστών. Αντίστοιχα, οι ενοικιαστές μπορεί να χάσουν επιδόματα στέγασης ή επιστροφές ενοικίου, χωρίς να εξετάζεται αν έχουν πράγματι καταβάλει το μίσθωμα, δημιουργώντας συνθήκες «τιμωρίας χωρίς υπαιτιότητα».Παράλληλα, τίθενται και ζητήματα νομικής φύσης, καθώς η υποχρεωτική τραπεζική καταβολή μεταβάλλει στην πράξη τον τρόπο πληρωμής που προβλέπεται σε υφιστάμενες μισθώσεις, ενώ η απουσία εξαιρέσεων για ειδικές περιπτώσεις -όπως χαμηλά μισθώματα, ηλικιωμένοι ή κατασχέσεις- ενισχύει τις πιέσεις για επανεξέταση του μέτρου πριν την ενεργοποίησή του.Με τα δεδομένα αυτά, η ανάγκη για χρόνο προσαρμογής και για ένα πλήρες και λειτουργικό πλαίσιο πριν από την έναρξη του μέτρου θεωρείται κρίσιμη, με τις πληροφορίες να συγκλίνουν ότι η μετάθεση της εφαρμογής αποτελεί πλέον το επικρατέστερο σενάριοΠηγή: newmoney.gr