ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η φράση αυτή κρύβει μέσα της έναν βαθύ πόνο. Έναν πόνο που δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά κουβαλά εμπειρίες, σχέσεις και συναισθήματα που έχουν χαραχτεί από νωρίς. Όταν ένα παιδί δεν  έχει νιώσει ότι γίνεται αποδεκτό όπως είναι, αρχίζει να διαμορφώνει έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο αμφιβολία.  Μαθαίνει να αμφισβητεί την αξία του, να προσπαθεί να γίνει «αρκετό», να προσαρμόζεται για να κερδίσει αυτό που του έλειψε: την αποδοχή.Έτσι γεννιέται η ακόρεστη ανάγκη για αποδοχή.Σε αυτό το σημείο αξίζει να τονιστεί πως η ανάγκη για αποδοχή αποτελεί μία από τις πιο βασικές και πυρηνικές ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποδοχή, και συνεπώς χωρίς αίσθηση ασφάλειας, δεν μπορεί να υπάρξει ομαλή ανάπτυξη.Η αναπτυξιακή ψυχολογία και η θεωρία δεσμού έχουν αναδείξει επανειλημμένα τη σημασία της ασφαλούς σχέσης με τους σημαντικούς άλλους. Ο Bowlby (1969) υποστήριξε ότι ο ασφαλής δεσμός με τον φροντιστή αποτελεί θεμέλιο της ψυχικής ανάπτυξης, ενώ η Ainsworth et al. (1978), μέσα από τη διαδικασία της Strange Situation, ανέδειξαν τη σημασία της ασφαλούς προσκόλλησης για τη συναισθηματική οργάνωση του παιδιού.Παράλληλα, τα πειράματα του Harlow (1958) έδειξαν ότι η συναισθηματική εγγύτητα και η παρηγοριά είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικές από την απλή βιολογική φροντίδα. Αντίστοιχα, οι παρατηρήσεις του Spitz (1945) σε βρέφη που στερούνταν σταθερή και θερμή φροντίδα έδειξαν ότι η έλλειψη ασφάλειας μπορεί να συνδεθεί ακόμη και με αναπτυξιακές καθυστερήσεις σε  εξελικτικά και κινητικά  ορόσημα . Επομένως, η ασφάλεια αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ώστε το παιδί να μάθει πρώτα να εμπιστεύεται τους σημαντικούς άλλους της ζωής του και, μέσα από αυτή τη σχέση, να οικοδομήσει σταδιακά εμπιστοσύνη και προς τον ίδιο του τον εαυτό . Η αυτοεικόνα, ιδίως στα πρώτα χρόνια, είναι κατεξοχήν ετεροκαθοριζόμενη.Και το βασικό ερώτημα είναι: πώς εμφανίζεται αυτή στην ενήλικη πλέον ζωή;Η βασική της έκφραση ,με δυσκολία στην οριοθέτηση, με τα «ναι» στους άλλους, με την ανάγκη και τη βασική πεποίθηση πως για να με αγαπούν πρέπει να είμαι το «καλό παιδί», να υπηρετώ ανάγκες, να λέω «ναι» σε όλα, να είμαι κυρίως αρεστή.Η ανάγκη αυτή φαίνεται να παίζει πιο βασικό ρόλο από κάθε άλλη ανάγκη ανάπτυξης.Σε αυτό το πλαίσιο, το άτομο οργανώνει τη συμπεριφορά και τις επιλογές του με γνώμονα την εξωτερική επιβεβαίωση, παραμερίζοντας σταδιακά τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες. Η οριοθέτηση καθίσταται δύσκολη, καθώς βιώνεται ως απειλή για τη διατήρηση της σχέσης και της αποδοχής.Γνωσιακά, η στάση αυτή συνδέεται με βαθύτερες δυσλειτουργικές πεποιθήσεις, όπως «η αξία μου εξαρτάται από τους άλλους» ή «αν δεν ανταποκριθώ, θα απορριφθώ». Οι πεποιθήσεις αυτές ενισχύουν έναν φαύλο κύκλο, όπου η συνεχής αναζήτηση αποδοχής οδηγεί σε προσωρινή ανακούφιση, αλλά ταυτόχρονα διαιωνίζει την εξάρτηση από την εξωτερική επιβεβαίωση.Σε συναισθηματικό επίπεδο, η κατάσταση αυτή συνοδεύεται συχνά από άγχος, ενοχές   και φόβο απόρριψης, ιδιαίτερα σε καταστάσεις όπου το άτομο καλείται να διαφοροποιηθεί ή να εκφράσει τις προσωπικές του ανάγκες.Σύμφωνα με τη θεωρία της προσωποκεντρικής προσέγγισης του Rogers, η δυναμική αυτή μπορεί να κατανοηθεί μέσα από τις συνθήκες αξίας (conditions of worth), οι οποίες οδηγούν το άτομο σε απομάκρυνση από την αυθεντική του εμπειρία.   Παράλληλα, στο πλαίσιο της γνωσιακής-συμπεριφορικής θεωρίας, οι παραπάνω πεποιθήσεις αποτελούν βασικούς γνωσιακούς σχηματισμούς που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική ρύθμιση.Έτσι, η θεραπευτική διεργασία στοχεύει στη σταδιακή αποδόμηση αυτών των δυσλειτουργικών πεποιθήσεων και στην ενίσχυση της εσωτερικής αίσθησης αξίας, επιτρέποντας στο άτομο να αναπτύξει πιο λειτουργικούς τρόπους σχετίζεσθαι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η αποδοχή παύει να αποτελεί εξωτερική προϋπόθεση και μετατρέπεται σε εσωτερικό βίωμα.Πρόκειται, βεβαίως, για μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προϋποθέτει την ύπαρξη μιας σταθερής θεραπευτικής σχέσης, βασισμένης στην εμπιστοσύνη και την αυθεντικότητα.Συνεπώς, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η οριοθέτηση δεν αποτελεί απλώς ζήτημα απόφασης, αλλά μια συνειδητή στροφή προς τα εσωτερικά βιώματα και τις ανάγκες του εαυτού. Σε οργανισμικό επίπεδο, η δυσκολία στην έκφραση του «όχι» ή των προσωπικών επιθυμιών μπορεί να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα της ισχυρής ανάγκης για αποδοχή, η οποία συχνά αποκτά πρωταρχική σημασία για το άτομο.Υπό αυτή την έννοια, ο οργανισμός επιχειρεί να προστατεύσει το άτομο από την πιθανότητα απόρριψης, ενεργοποιώντας μοτίβα συμπεριφοράς που, αν και περιοριστικά, εξυπηρετούν μια βαθύτερη ανάγκη ασφάλειας.Και τελικά, τι είναι η αποδοχή;Δεν είναι κάτι που κατακτάται, ούτε κάτι που εξασφαλίζεται μέσα από την προσαρμογή ή την προσπάθεια να γίνουμε «αρκετοί» για τους άλλους. Δεν είναι ανταμοιβή, ούτε αποτέλεσμα συμμόρφωσης.Η αποδοχή είναι κάτι που καλλιεργείται.Καλλιεργείται μέσα σε σχέσεις που επιτρέπουν την αυθεντικότητα, που αντέχουν τη διαφοροποίηση, που δεν θέτουν όρους στην ύπαρξη. Και συχνά, για πολλούς ανθρώπους, η θεραπευτική διαδικασία είναι ο πρώτος χώρος όπου αυτή η εμπειρία μπορεί να υπάρξει.Μέσα σε μια σταθερή, ασφαλή και αυθεντική θεραπευτική σχέση, το άτομο αρχίζει σταδιακά να βιώνει κάτι διαφορετικό: να υπάρχει χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει την αξία του. Να εκφράζεται χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει τη σχέση. Να αναγνωρίζει τις ανάγκες του χωρίς να τις ακυρώνει. Και μέσα από αυτή τη σχέση, η αποδοχή αρχίζει να χτίζεται. Όχι ως ιδέα, αλλά ως βίωμα.Ίσως τελικά, όσο περισσότερο πασχίζουμε να την κερδίσουμε, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτήν. Γιατί η αποδοχή δεν βρίσκεται εκεί έξω, ως κάτι που πρέπει να μας δοθεί. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να αποδειχθεί.Και ίσως, τελικά, να μην έχει και τόση σημασία όπως νομίζαμε.Σίγουρα, αν όλοι μας είχαμε βιώσει απόλυτη αποδοχή από τους σημαντικούς άλλους, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Πιο ασφαλής, πιο ήρεμος, πιο ανθρώπινος.Όμως, ακόμα και όταν αυτό δεν συνέβη, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τη συναντήσουμε αλλιώς.Να την μάθουμε.Να τη χτίσουμε.Και — ίσως για πρώτη φορά — να τη δώσουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.Βιβλιογραφία John Bowlby, J. (1969). Attachment and loss: Vol. 1. Attachment. New York: Basic Books.Mary Ainsworth, M. D. S., Blehar, M. C., Waters, E., & Wall, S. (1978). Patterns of attachment: A psychological study of the strange situation. Hillsdale, NJ:Erlbaum. Harry Harlow, H. F. (1958). The nature of love. American Psychologist, 13(12), 673–685. https://doi.org/10.1037/h0047884  René Spitz, R. A. (1945). Hospitalism: An inquiry into the genesis of psychiatric conditions in early childhood. Psychoanalytic Study of the Child, 1, 53–74.

Η αγορά εξοχικής κατοικίας στην Ελλάδα το 2026 αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο τις ανισότητες αλλά και τις ευκαιρίες της κτηματαγοράς. Κρήτη, νησιά Αιγαίου, Ιόνιο και Χαλκιδική συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος της ζήτησης, ωστόσο η κάθε μία από αυτές τις αγορές ακολουθεί διαφορετική πορεία, τόσο ως προς τις τιμές όσο και ως προς το προφίλ των αγοραστών.ΚρήτηΣύμφωνα με τα στοιχεία προκύπτουν από το Indomio και τον Spitogato, στην Κρήτη, η αγορά παραμένει από τις πιο «ισορροπημένες» της χώρας, καθώς συνδυάζει ισχυρή τουριστική ζήτηση με σχετικά μεγαλύτερο απόθεμα κατοικιών. Στον νομό Ηρακλείου, οι μέσες ζητούμενες τιμές κινούνται γύρω στα 2.000 έως 2.100 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, με περιοχές όπως η Χερσόνησος να ανεβαίνουν στα 2.300 έως 2.400 ευρώ. Στα Χανιά, όπου η διεθνής ζήτηση είναι εντονότερη, οι τιμές κυμαίνονται από 2.800 έως και 3.200 ευρώ ανά τ.μ., ενώ σε δημοφιλείς παράκτιες ζώνες μπορεί να κινηθούν ακόμη υψηλότερα. Στο Ρέθυμνο η εικόνα είναι πιο συγκρατημένη, με τιμές γύρω στα 2.200 έως 2.600 ευρώ, ενώ στο Λασίθι εντοπίζονται ακόμη και περιοχές κοντά στα 1.700–1.900 ευρώ ανά τ.μ. Με βάση αυτά τα δεδομένα, ένα μικρό εξοχικό 60 τ.μ. στην Κρήτη μπορεί να κοστίζει από περίπου 110.000 ευρώ σε πιο ήπιες αγορές έως 180.000 ευρώ ή και πάνω από 200.000 ευρώ σε Χανιά και τουριστικά «hotspots».Νησιά του Αιγαίου, Ιόνιο, ΧαλκιδικήΣτα νησιά του Αιγαίου καταγράφονται οι μεγαλύτερες αποκλίσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Σε «δεύτερης γραμμής» αγορές όπως η Λέσβος και η Χίος, οι τιμές παραμένουν χαμηλές, από 1.200 έως 1.800 ευρώ ανά τ.μ., επιτρέποντας την αγορά εξοχικού ακόμη και κάτω από 90.000–100.000 ευρώ. Στα Δωδεκάνησα, η Ρόδος κινείται περίπου στα 2.000 έως 2.800 ευρώ ανά τ.μ., ενώ η Κως ελαφρώς χαμηλότερα, γύρω στα 1.800 έως 2.500 ευρώ. Όμως στις Κυκλάδες η εικόνα αλλάζει δραματικά: στη Νάξο οι τιμές φτάνουν τα 3.000–3.500 ευρώ ανά τ.μ., στην Τήνο περίπου τα 3.000 ευρώ, ενώ στην Πάρο ξεπερνούν τα 5.000–5.500 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι ένα σπίτι 70 τ.μ. μπορεί να κοστίζει περίπου 200.000 ευρώ στη Νάξο, 210.000 ευρώ στην Τήνο και να εκτοξεύεται ακόμη και πάνω από 350.000 ευρώ στην Πάρο. Οι διαφορές αυτές αποτυπώνονται στα στοιχεία Indomio και σε αναλύσεις της αγοράς που δημοσιεύονται σε οικονομικά μέσα.Στο Ιόνιο, η αγορά έχει πλέον μετακινηθεί σε υψηλότερη κατηγορία τιμών, κυρίως λόγω της έντονης παρουσίας ξένων αγοραστών. Στη Λευκάδα, οι μέσες τιμές αγγίζουν τα 3.800 έως 4.000 ευρώ ανά τ.μ., ενώ σε επιμέρους περιοχές όπως το Απολλώνιο ξεπερνούν ακόμη και τα 4.500 ευρώ. Στην Κέρκυρα, οι τιμές κινούνται γύρω στα 3.200 έως 3.500 ευρώ ανά τ.μ., με υψηλότερα επίπεδα κοντά στην πόλη και στις τουριστικές ζώνες. Στη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά, οι τιμές είναι πιο «μαλακές» αλλά παραμένουν υψηλές, από 2.500 έως 3.200 ευρώ ανά τ.μ. Έτσι, ένα εξοχικό 65–75 τ.μ. στο Ιόνιο σπάνια κοστίζει κάτω από 170.000 ευρώ και συχνά φτάνει ή ξεπερνά τις 220.000 ευρώ, ακόμη και χωρίς στοιχεία πολυτέλειας.Η Χαλκιδική, τέλος, αποτελεί μια αγορά με ιδιαίτερη δυναμική, καθώς βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια ζήτηση αλλά και σε αγοραστές από τα Βαλκάνια. Οι τιμές έχουν αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, με τη μέση ζητούμενη τιμή να κυμαίνεται από 2.800 έως 3.000 ευρώ ανά τ.μ. Σε περιοχές της Κασσάνδρας, όπως η Καλλιθέα και η Νέα Μουδανιά, οι τιμές ξεπερνούν τα 3.000 ευρώ, ενώ στη Σιθωνία παραμένουν ελαφρώς χαμηλότερες, κοντά στα 2.500–2.800 ευρώ. Στον Νέο Μαρμαρά, μια από τις πιο δημοφιλείς ζώνες, οι τιμές κινούνται γύρω στα 2.900 ευρώ ανά τ.μ. Με αυτά τα δεδομένα, ένα εξοχικό 70 τ.μ. στη Χαλκιδική ξεκινά από περίπου 180.000 ευρώ και μπορεί εύκολα να ξεπεράσει τις 220.000 ευρώ όταν βρίσκεται κοντά στη θάλασσα.Η έννοια «εξοχικό στην Ελλάδα» έχει αλλάξει ριζικάΗ σύγκριση αυτών των τεσσάρων αγορών δείχνει ότι η έννοια «εξοχικό στην Ελλάδα» έχει αλλάξει ριζικά. Στην Κρήτη εξακολουθεί να υπάρχει μια σχετική ισορροπία και ευρύτερη γκάμα επιλογών, στο Αιγαίο καταγράφονται οι μεγαλύτερες αντιθέσεις – από πολύ φθηνά έως εξαιρετικά ακριβά νησιά –, στο Ιόνιο οι τιμές έχουν πλέον «διεθνοποιηθεί», ενώ η Χαλκιδική έχει μετακινηθεί σε μια σταθερά μεσαία προς υψηλή κατηγορία.Συνολικά, τα στοιχεία δείχνουν ότι ένα μη πολυτελές εξοχικό στην Ελλάδα το 2026 μπορεί να ξεκινά από περίπου 80.000–100.000 ευρώ σε λιγότερο τουριστικές περιοχές του Αιγαίου ή της ηπειρωτικής χώρας, να κινείται στα 120.000–180.000 ευρώ σε Κρήτη και πιο «ήπιες» αγορές και να φτάνει ή να ξεπερνά τις 200.000–300.000 ευρώ σε Χαλκιδική, Ιόνιο και Κυκλάδες.Πηγή: powergame.gr

Οι μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα παραμένουν ενεργές στον Έβρο, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, στη Δωδεκάνησο, στην Κρήτη, και βρίσκονται σταθερώς στο επίκεντρο της επιχειρησιακής πίεσης. Τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου για τον Μάρτιο του 2026 δείχνουν ότι οι αφίξεις δεν έχουν εκλείψει, αλλά μεταβάλλονται γεωγραφικώς και εποχικώς.Το συγκεκριμένο μήνα καταγράφηκαν συνολικώς 2.474 αφίξεις, εκ των οποίων 1.646 στην Κρήτη, 351 στον Έβρο, 167 στα λοιπά νησιά, 99 στη Λέσβο, 92 στη Σάμο, 67 στην Κω και 52 στη Χίο. Στο κυλιόμενο 13μηνο, από τον Μάρτιο του 2025 έως και τον Μάρτιο του 2026 οι συνολικές αφίξεις έφτασαν τις 48.371, με 20.450 στην Κρήτη, 8.497 στον Έβρο και 7.092 σε άλλα νησιά.Το Μάρτιο του 2026 οι διαμένοντες στα νησιά ανέρχονταν σε 4.254, ενώ το σύνολο των διαμενόντων αιτούντων άσυλο στη χώρα έφτανε τους 17.541. Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν μία πραγματικότητα που αφορά ευρύτερα το σύστημα συνοριακής φύλαξης, τις κλειστές ελεγχόμενες δομές, τα προαναχωρησιακά κέντρα κράτησης αλλοδαπών, τα τμήματα συνοριακής φύλαξης και τα αστυνομικά τμήματα που σηκώνουν μεγάλο μέρος του βάρους.«Εργασιακή ομηρία» Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι συνοριακοί φύλακες ορισμένου χρόνου επαναφέρουν εντόνως το αίτημα της μονιμοποίησής τους, κάνοντας λόγο για ένα καθεστώς «εργασιακής ομηρίας». Το ισχύον πλαίσιο προβλέπει ότι προσλαμβάνονται ως ιδιαίτερη κατηγορία ένστολου προσωπικού, με ετήσια θητεία, η οποία δύναται να ανανεώνεται κάθε έτος.Για την ανανέωση της θητείας τους ακολουθείται ξεχωριστή διαδικασία, ενώ αν αυτή δεν ανανεωθεί, απολύονται οριστικώς από τις τάξεις της Ελληνικής Αστυνομίας. Ο Ιωάννης Ρώτας, πρόεδρος της Ένωσης Συνοριακών Φυλάκων Δωδεκανήσου, μιλώντας στη «ΒτΚ», περιγράφει το συνοριακό φύλακα ορισμένου χρόνου ως τον άνθρωπο που εργάζεται «νυχθημερόν» για να λειτουργούν οι δομές, τα προαναχωρησιακά κέντρα, τα τμήματα συνοριακής φύλαξης και τα αστυνομικά τμήματα, «από τον Έβρο μέχρι και το Καστελλόριζο». Όπως υπογραμμίζει, πρόκειται για ένστολους που υπηρετούν με το εθνόσημο, αλλά με διαρκή αβεβαιότητα για τα εργασιακά τους δικαιώματα και για το τι θα συμβεί στην επόμενη ετήσια ανανέωση της σύμβασής τους.Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Κωνσταντίνος Παπαβασιλείου, γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνοριακών Φυλάκων.Όπως δηλώνει στη «ΒτΚ», οι συνοριακοί φύλακες ορισμένου χρόνου είναι σήμερα περίπου 2.000, ενώ με την ένταξη ακόμη 700 θα φτάσουν περίπου τους 2.700. Από το 2020, οπότε διορίστηκαν οι πρώτοι με αυτό το καθεστώς, υπάρχει, όπως λέει, «διαρκής αβεβαιότητα», η οποία επηρεάζει και την ψυχολογία των υπηρετούντων. «Η μονιμοποίηση είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε αυτή τη στιγμή», τονίζει.Υπηρεσιακή εξέλιξη Τα κοινά σημεία των δύο παρεμβάσεων είναι σαφή. Πρώτον, η συνυπηρέτηση. Ο κ. Ρώτας αναφέρει ότι η πολιτεία δεν αναγνωρίζει στο συνοριακό φύλακα ορισμένου χρόνου το δικαίωμα συνυπηρέτησης με άλλο πρόσωπο του Δημοσίου, ακόμη και όταν πρόκειται για οικογένειες με παιδιά.Ο πρόεδρος της Ένωσης Συνοριακών Φυλάκων Δωδεκανήσου επισημαίνει ότι η λεχώνα μητέρα δεν μπορεί να λάβει την πλήρη εννεάμηνη άδεια ανατροφής τέκνου λόγω της 12μηνης σύμβασης, αλλά λαμβάνει περιορισμένες ημέρες, με βάση υπολογισμούς. Ο γραμματέας της ομοσπονδίας επιβεβαιώνει το ίδιο πρόβλημα, λέγοντας ότι ούτε οι γυναίκες ούτε οι άνδρες μπορούν να λαμβάνουν συνεχώς την εννεάμηνη άδεια, αλλά τη λαμβάνουν τμηματικώς. «Έχουμε όλες τις υποχρεώσεις που έχουν οι αστυνομικοί, αλλά δεν έχουμε τα ίδια δικαιώματα», σημειώνει χαρακτηριστικώς.Ένα επίσης σημαντικό σημείο είναι η  αδυναμία ουσιαστικής υπηρεσιακής εξέλιξης. Ο κ. Ρώτας αναφέρεται σε συνοριακούς φύλακες που επιθυμούν να διευρύνουν το καθηκοντολόγιό τους, να εκπαιδευτούν, να στελεχώσουν άλλες υπηρεσίες και να προαχθούν μέσα στο Σώμα μέσω παραγωγικών εξετάσεων, αλλά η μη μονιμοποίησή τους δεν τους το επιτρέπει.Αντιστοίχως, ο κ. Παπαβασιλείου τονίζει ότι για όσους υπηρετούν σήμερα ως ορισμένου χρόνου δεν υπάρχει βαθμολογική εξέλιξη. Το θεσμικό πλαίσιο επιβεβαιώνει ότι οι συνοριακοί φύλακες ορισμένου χρόνου δεν προάγονται βαθμολογικώς, αλλά αξιολογούνται μόνο για τα ουσιαστικά τους προσόντα.Κενά Ο κ. Ρώτας προσθέτει και μία κρίσιμη πρακτική διάσταση. Κατά τη λήξη της σύμβασης και μέχρι την καταχώρηση της νέας στον ΕΦΚΑ, ο συνοριακός φύλακας ορισμένου χρόνου μπορεί να μείνει ανασφάλιστος, με συνέπειες για την υγεία του ίδιου και των εξαρτώμενων μελών του. Αναφέρεται, επίσης, σε όσους υπηρετούν σε δύσβατες και απομακρυσμένες περιοχές, όπως το Καστελλόριζο, χωρίς κίνητρα μοριοδότησης για μελλοντική μετάθεση στον τόπο συμφερόντων τους.Από την πλευρά του, ο κ. Παπαβασιλείου βάζει στο τραπέζι και το ζήτημα των υπηρεσιακών κενών. Όπως λέει, συνολικώς οι συνοριακοί φύλακες είναι περίπου 7.000, όμως οι συμβασιούχοι αποτελούν, πλέον, σημαντικό αριθμό, ενώ τα επόμενα χρόνια αναμένονται πολλές συνταξιοδοτήσεις όσων εισήλθαν στο Σώμα από το 1999 και μετά.Προειδοποιεί ότι σε βάθος τριών έως πέντε ετών τα κενά στην Ελληνική Αστυνομία θα μεγαλώσουν, καθώς οι συνοριακοί φύλακες δεν εκτελούν μόνο καθήκοντα συνοριακής φύλαξης, αλλά καλύπτουν και άλλες υπηρεσιακές ανάγκες.Οι συνοριακοί φύλακες ορισμένου χρόνου παρουσιάζουν το θέμα ως ζήτημα ισονομίας, επιχειρησιακής ετοιμότητας και συνέχειας, αλλά και εργασιακής αξιοπρέπειας. Από τη μία πλευρά, οι μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται και οι ανάγκες στα σύνορα παραμένουν μόνιμες. Από την άλλη, οι άνθρωποι που υπηρετούν σε αυτές τις θέσεις παραμένουν σε καθεστώς ετήσιας ανανέωσης, χωρίς πλήρη δικαιώματα, χωρίς βαθμολογική προοπτική και χωρίς σταθερό οικογενειακό προγραμματισμό.Έξι χρόνια μετά την είσοδο των συνοριακών φυλάκων ορισμένου χρόνου στο Σώμα, το ερώτημα επανέρχεται πιεστικά, καθώς σε μερικούς μήνες θα ξεκινήσουν οι συνταξιοδοτήσεις και τίθεται το ερώτημα αν μπορεί ένα κράτος να αναγνωρίζει ως μόνιμη την ανάγκη φύλαξης των συνόρων, αλλά να διατηρεί προσωρινό το εργασιακό καθεστώς εκείνων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.vradini.gr - Αναδημοσίευση από τη «Βραδυνή της Κυριακής»