Μια υπενθύμιση για τις 27 Ιανουάριου του 1945, όταν ο Σοβιετικός Στρατός απελευθέρωσε το Πολωνικό Άουσβιτς. Διαβάζουμε στην ιστορία, και στο διαδίκτυο ότι αυτό δεν ήταν ένας απλός χώρος κράτησης αιχμαλώτων πολέμου, αλλά το μεγαλύτερο και πιο συστηματικά οργανωμένο, εργοστάσιο βασανιστηρίων και θανάτου, που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Εκεί που στο πλαίσιο εκκαθάρισης της Γερμανικής Ναζιστικής ‘τελικής λύσης’.
Ο, τι απέμεινε από τα εκατομμύρια ανθρώπων που εξοντώθηκαν, μας το διδάσκει η ιστορία. Αφού βασανίστηκαν άγρια και εξοντώθηκαν στο Άουσβιτς, από ενάμισι ως δυο εκατομμύρια άνθρωποι, από τα επτάμισι εκατομμύρια συνολικά, μέσα σε πέντε χρόνια. Από αυτούς το 90%, ήσαν αυτοί που είχαν την ατυχία να γεννηθούν Εβραίοι. Εξίμισι εκατομμύρια Ιουδαίων, βασανίστηκαν άγρια και εξοντώθηκαν, μαζί με χιλιάδες αθώους ανάπηρους, ΑΜΕΑ, Αθίγγανους, Ρομά και ομοφυλόφιλους. Το Άουσβιτς δεν ήταν ένα στρατόπεδο, αλλά ένα ολόκληρο σύμπλεγμα στρατοπέδων. Ιδρύθηκε από έναν παρανοϊκό δικτάτορα το 1940, στο κατεχόμενο τμήμα της Πολωνίας. Βρισκόταν κοντά σε ένα Σιδηροδρομικό σταθμό κομβικό, με 44 γραμμές στην πόλη Οσβιέτσιμ.
Η τοποθεσία του διευκόλυνε, στην μαζική μεταφορά των αθώων, άτυχων θυμάτων, που συγκέντρωναν και κουβαλούσαν από κάθε γωνιά της κατεχόμενης Ευρώπης. Άμαχοι άνδρες και αθώα γυναικόπαιδα, έφταναν μετά από μέρες, στοιβαγμένοι σε βαγόνια, για να χωριστούν σε ικανούς για εργασία και σε ανήμπορους, που τους οδηγούσαν οι Γερμανοί κατακτητές, κατευθείαν σε βασανιστικούς θαλάμους αέριων. Στο Άουσβιτς Α’ κρατήθηκαν αρχικά πολιτικοί αντιφρονούντες, κρατούμενοι.
Στο Άουσβιτς Β’ στο στρατόπεδο Μπιρκενάου, υλοποιήθηκε η γενοκτονία, κυρίως Εβραίων γυναικόπαιδων. Υπήρχαν τέσσερεις θάλαμοι αερίων και κρεματόρια φούρνων, που έφταναν τις 20 χιλιάδες αποτεφρώσεις την ημέρα. Παράλληλα γίνονταν βασανιστικά, ανθρώπινα πειράματα, χωρίς αναισθητικό σε γυναίκες εγκύους και μη, για ευγονική και ευγονία, της Άριας φυλής. Εγκληματούσαν και βυσσοδομούσαν οι Γερμανοί φασίστες, στα ανθρώπινα σώματα αιχμαλώτων.
Στο Άουσβιτς Γ’ η σκληρή καταναγκαστική εργασία, εξαθλιωμένων από την πείνα και τις κακουχίες, τροφοδοτούσε τη Γερμανική πολεμική μηχανή και βιομηχανία, όπως τους κολοσσούς ‘IG FARBEN’. Η επιγραφή ‘ARBEIT MACHT FREI’ στην πύλη του φρικτού στρατοπέδου, ‘η εργασία απελευθερώνει’ παραμένει μέχρι και σήμερα για τους τουρίστες που αντέχουν, ένα από τα πιο κυνικά σύμβολα της Γερμανικής Ναζιστικής βαρβαρότητας.
Ήταν ένα μεγάλο ψέμα, σμιλεμένο σε σίδηρο. Παράλληλα με το Άουσβιτς, υπήρχαν και άλλα πολλά Γερμανικά στρατόπεδα της φρίκης, όπως το Νταχάου.
Μαζί με τους σωρούς από τα ανθρώπινα οστά, που δεν πρόλαβαν οι τότε Γερμανοί βασανιστές, να αποτεφρώσουν, υπήρχαν και τα χιλιάδες παπούτσια που οι θηριώδεις Ναζί κατακτητές, δεν πρόλαβαν να τα εκμεταλλευτούν. Όταν το Άουσβιτς απελευθερώθηκε από το Ρωσικό στρατό, μαζί και όλη η Πολωνία, βρέθηκαν από τα εκατομμύρια θυμάτων, ζωντανοί μόνο 7.650 ανήμποροι και άρρωστοι κρατούμενοι. Στο φρικτό Άουσβιτς έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, περισσότερα από 100.000 παπούτσια, αθώων θυμάτων του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και της απάνθρωπης Ναζιστικής Γερμανίας.
Αποτελούν δε, ένα από τα πιο συγκλονιστικά, σωζόμενα αποδεικτικά στοιχεία και τεκμήρια, της κλίμακας του μεγάλου ανθρωπιστικού εγκλήματος.
Από αυτά 80.000 βρίσκονται στοιβαγμένα σε τεράστιους σωρούς, εκτεθειμένα σε ειδικό χώρο του μακάβριου Μουσείου και χιλιάδες ακόμα φυλάσσονται στις συλλογές του, για να μας θυμίζουν την Γερμανική φασιστική, ανθρώπινη θηριωδία. Πρόκειται για ένα μικρό μέρος, από τα εκατομμύρια παπούτσια που συγκεντρωθήκαν από τους Γερμανούς Ναζί και δεν πρόλαβαν να ανακυκλώσουν, όπως έκαναν και με τα ανθρωπινά μαλλιά, δόντια και σώματα, πριν την αποτέφρωση.
Αυτά τα υπολείμματα βίαιου και άδικου θανάτου, όπως τα παπούτσια των άτυχων κρατούμενων και Εβραίων, έμειναν από τις τελευταίες μεταγωγές, στο στρατόπεδο της φρίκης πριν την βιαστική εγκατάλειψη του Άουσβιτς. Είναι δε αρκετά δείγματα, για να αποτυπώσουν με ωμό τρόπο, το τρομακτικό μέγεθος της ανθρώπινης θηριωδίας και της μαζικής εξόντωσης, των αμάχων και κυρίως των Εβραίων, από τους Γερμανούς Ναζί. Στο νησί μας στην Κω, η Γερμανική μπότα, διέταξε τους τότε προύχοντες, να συγκεντρώσουν όλους τους Εβραίους. Υπήρχαν αρκετοί σε Ρόδο και Κω, με πλούσια και επιτυχημένη εμπορική δραστηριότητα.
Είχαν μέχρι Εβραϊκή Συναγωγή, που διασώζεται μέχρι σήμερα. Αφού τους συγκέντρωσαν κάτω από τα υπόγεια του Δημαρχείου, τους έβαλαν οι Γερμανοί στο πλοίο με το απατηλό πρόσχημα, ότι θα τους φυγαδεύσουν στην Παλαιστίνη, μέσω της Αλικαρνασσού, της γείτονας χώρας Τουρκιάς.
Αντίθετα τους οδήγησαν στην Θεσσαλονίκη, όπου με πενήντα χιλιάδες άτυχους Εβραίους Θεσσαλονικείς, τους στοίβαξαν στα βαγόνια του τρόμου και τους έστειλαν στα Γερμανικά στρατόπεδα της φρίκης. Όμως γλύτωσε ένας δεκαεπτάχρονος Εβραίος, από την μεγάλη οικογένεια Μενασέ. Σύμφωνα με τις διηγήσεις των παλιών, τον λυπήθηκε ένας ψαράς και τον έκρυψε στη βάρκα του φυγαδεύοντάς τον, στην απέναντι Αλικαρνασσό, το σημερινό παραλιακό Πετρούμι.
Ο Μισέλ Μενασέ επέστρεψε και διεκδίκησε όσα μπορούσε, να πάρει όσο ζούσε από την μεγάλη περιουσία του. Αλλά, δεν ξαναείδε ποτέ του την οικογένεια και τους άτυχους συγγενείς του στην Κω. Η Γερμανία με τους σημερινούς κυβερνήτες, αν και υπάρχουν απαγορεύσεις εξοπλισμού της, από Διεθνείς συνθήκες, παροτρύνει την Ευρώπη να εξοπλιστεί παράνομα, με το πρόσχημα της δήθεν Ρωσικής απειλής. Έτσι από Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση Ειρήνης, να γίνει μια αμυντική και πολεμική μηχανή.
Καιρός να προσέξουν οι πολιτικοί, που κινούν τα νήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να μην εκκολάψουν ‘το αυγό του φιδιού’, της Γερμανικής Ναζιστικής θηριωδίας. Άλλα να ευχηθούμε για χάρη της Παγκόσμιας Ειρήνης σε αυτό τον σημερινό ταραγμένο κόσμο, η ιστορία να μας δίδαξε και όχι να την επαναλάβουμε. Ποτέ ξανά.
Ξανθίππη Αγρέλλη
