Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και χρόνια σε μια παράξενη, οδυνηρή εκκρεμότητα. Αυτό που ξεκίνησε ως μια δημοσιονομική κατάρρευση το 2010, εξελίχθηκε σε μια βαθιά κρίση αξιών, αξιοπρέπειας και θεσμικής σήψης. Όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η «περίοδος της ντροπής» που βιώνουμε δεν είναι μόνο γέννημα των Μνημονίων· είναι το αποκορύφωμα μιας παθογένειας δεκαετιών που πλέον απειλεί τον σκληρό πυρήνα της Δημοκρατίας και της Εθνικής μας Ασφάλειας.
Η Ρίζα του Κακού: Πριν και Μετά τα Μνημόνια
Τα Μνημόνια δεν ήταν η αφετηρία, αλλά ο επιταχυντής. Η χώρα οδηγήθηκε στον γκρεμό πάνω στις ράγες ενός πελατειακού κράτους που οικοδομήθηκε στη Μεταπολίτευση, όπου η αξιοκρατία θυσιάστηκε για την ψηφοθηρία και η ευμάρεια στηρίχθηκε σε δανεικά.
Όταν τα χρήματα τελείωσαν, το προκάλυμμα έπεσε. Έμεινε πίσω ένας κρατικός μηχανισμός δυσκίνητος, ανίκανος να προστατεύσει τον πολίτη, και μια πολιτική τάξη που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τον διχασμό και την ατιμωρησία. Η σημερινή κρίση εμπιστοσύνης είναι η φυσική συνέχεια μιας κουλτούρας όπου ο «ισχυρός» δεν λογοδοτεί ποτέ.
Η Ελαφρότητα ως Εθνικό Δόγμα
Σήμερα, η κατάσταση έχει φτάσει σε ένα οριακό σημείο. Είναι αδιανόητο σε μια ευρωπαϊκή χώρα ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας να αναφέρεται «χαριτολογώντας» στον εντοπισμό ξένου πολεμικού drone γεμάτου εκρηκτικά κοντά στη Λευκάδα. Η εθνική ασφάλεια δεν είναι πεδίο για επικοινωνιακά ευρήματα, ούτε για ασαφείς αναφορές σε «στρατιωτικά φέρετρα» που ανατρέπουν το παραδοσιακό αμυντικό μας δόγμα χωρίς σοβαρή θεσμική συζήτηση.
Θεσμική Εκτροπή και «Αρχειοθετημένη» Δικαιοσύνη
Η σήψη γίνεται ακόμα πιο εμφανής στο πεδίο των ατομικών ελευθεριών και της διαφάνειας. Το σκάνδαλο των υποκλοπών —με θύματα την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, της Αστυνομίας και μελών της κυβέρνησης— αποτελεί μια σκοτεινή σελίδα που πλήττει το κύρος της χώρας διεθνώς.
Η ευκολία με την οποία τέτοιες υποθέσεις οδηγούνται στο αρχείο, την ώρα που η δικαιοσύνη κωλυσιεργεί προκλητικά σε εγκλήματα που συγκλόνισαν το πανελλήνιο, όπως αυτό των Τεμπών, γεννά ένα επικίνδυνο αίσθημα αδικίας. Όταν οι πολίτες βλέπουν τη δικαιοσύνη να κινείται με δύο ταχύτητες, το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται οριστικά.
Από τα Τέμπη στον ΟΠΕΚΕΠΕ: Το Κράτος που «Πάει και Όπου Βγει»
Είτε πρόκειται για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, είτε για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το μοτίβο είναι το ίδιο: ανευθυνότητα, κακοδιοίκηση και μια διάχυτη αίσθηση ότι «τίποτα δεν λειτουργεί σωστά». Η Ελλάδα του 2026 δεν μπορεί να πορεύεται άλλο με τη λογική της τύχης.
«Η εθνική αξιοπρέπεια δεν ανακτάται με δάνεια ή επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά με τη δέσμευση ότι η διαφάνεια και η δικαιοσύνη θα πάψουν να είναι ζητούμενα και θα γίνουν δεδομένα.»
Η Ημερομηνία Λήξης
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε αυτή την παρακμή; Η «ημερομηνία λήξης» αυτής της περιόδου δεν θα έρθει από μόνη της. Πρέπει να επιβληθεί από εμάς. Θα έρθει τη στιγμή που:
Η πολιτική ευθύνη θα σταματήσει να είναι μια κενή λέξη και θα μεταφράζεται σε παραιτήσεις και λογοδοσία.
Η Δικαιοσύνη θα λειτουργήσει ως ανεξάρτητος πυλώνας και όχι ως θεραπαινίδα της εκάστοτε εξουσίας.
Η σοβαρότητα θα επιστρέψει στον δημόσιο λόγο, ειδικά σε ζητήματα εθνικής επιβίωσης.
Η ιστορία θα μας κρίνει αυστηρά αν συνεχίσουμε να συνηθίζουμε το αδιανόητο. Η Ελλάδα δεν μας χρωστάει άλλη μια δεκαετία κρίσης· εμείς χρωστάμε στην Ελλάδα μια ημερομηνία λήξης στην ατιμωρησία. Και αυτή η ημερομηνία πρέπει να είναι το σήμερα.
