Ούτε ο κακός καιρός, ούτε οι προλήψεις για την ‘Παρασκευή και δεκατρείς,’ δεν πτόησαν τους εργάτες του μόχθου της γης, να κατέβουν και να ζητήσουν τα δικαιώματά τους. Οι Πανελλήνιες κινητοποιήσεις, που γίνονται και στη χώρα μας, για την υπεράσπιση της γεωργό-κτηνοτροφίας και για την διατήρηση, του πρωτογενή τομέα, σε υψηλά επίπεδα παραγωγής και διάθεσης, είναι αγώνες δίκαιοι. Η Ελλάδα αν και υπήρξε μια φτωχή, εύφορη, αγροτική χώρα, όμως μπορεί και γίνει, σε μεγάλο βαθμό αυτάρκης. Σε αυτό βοηθάει, το ήπιο κλίμα της, η γεωγραφική της θέση και οι επίπεδοι κάμποι της. Ακόμη και όταν οι διάφοροι κατακτητές, όπως οι Οθωμανοί και οι Γερμανοί, έκαιγαν ή έκλεβαν τις σοδειές, η Ελληνική αγροτική γη και η κτηνοτροφία, κράταγε ζωντανό και χορτάτο, τον πληθυσμό της
. Στο καταπράσινο και φιλόξενο νησί μας, τον αγροτικό χαρακτήρα του, τον έβλεπες, μέχρι την δεκαετία του 1960, στα επτά εργοστάσια τοματοπελτέ, με την υπερπαραγωγή της τομάτας. Τον μύριζες, στο μεθυστικό άρωμα του κρασιού, από το Συνεταιριστικό, μοναδικό Οινοποιείο. Κρασί, που έβγαινε, από τους πλούσιους αμπελώνες της Κω. Τον γευόσουν στο αγνό ελαιόλαδο και στα πολλά λιοτρίβια, για να βγάλουν το λάδι, από τους απέραντος ελαιώνες, του νησιού μας. Τον απολάμβανες, στο ζεστό ψωμί, από το αλεύρι έβγαινε από τους ντόπιους, αλευρόμυλους του νησιού.
Αλλού, υπήρχαν οι ανεμόμυλοι και αλλού οι νερόμυλοι Ταξιδεύοντας παλιά, στους φιδίσιους, εξοχικούς δρόμους της Κω, έβλεπες φορτωμένα, τα ασημόχρωμα ελαιόδεντρα και σπαρμένα, τα χρυσαφένια σταροχώραφα. Εύρισκες παντού τα ευωδιαστά περιβόλια, με τα εσπεριδοειδή και τα καταπράσινα μποστάνια, με τα πολλά κηπευτικά. Συναντούσες στην εξοχή, τους ανθρώπους, που τα καλλιεργούσαν και ήταν έτοιμοι να σου προσφέρουν ό, τι λαχταρούσες. Οι περισσότεροι από αυτούς, ήταν μικροί και μεγάλοι ιδιοκτήτες γης, και τα περιποιούνταν με πολύ μεράκι.
Παντού υπήρχαν, καρυδιές, αμυγδαλιές και την Άνοιξη μύριζαν τα ανθισμένα, καρποφόρα δέντρα, ενώ γευόσουν τις χορτόπιτες και το σπιτικό ζυμωτό ψωμί, στον ξυλόφουρνο. Δοκίμαζες τα πεντανόστημα φαγητά της γιαγιάς , τα ντόπια λαδερά, τα γεμιστά, τα ντολμαδάκια και τα φρέσκα τυριά.
Όπως και το παραδοσιακό, Κώτικο, κρασοτύρι και τα διάφορα λαχανικά και φρούτα, της Κωακής γης. Πολλοί κάτοικοι του νησιού μας, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, εργάζονταν και αισθάνονταν λίγο πολύ, περήφανοι επαγγελματίες ή ερασιτέχνες αγρότες. Είχαν τότε στο νου τους, τη σκέψη κάποτε να αποκτήσουν το πατρικό κτήμα, με το αγροτόσπιτο. Έτσι θα έφτιαχναν, μια μικρή φάρμα με ζώα και θα καλλιεργούσαν εποχιακά κηπευτικά. Ακόμη θα σπέρνανε σιτάρι και θα το θερίζανε, για να έχουν το δικό τους αλεύρι ή και το χόρτο, για τα ζώα τους. Επίσης, ήθελαν να βγάζουν, το δικό τους λάδι και το δικό τους κρασί.
Γιατί όχι και να αρμέγουν την κατσίκα ή την αγελάδα τους, κάθε πρωί και κάθε απόγευμα, να μαζεύουν τα φρέσκα αυγά, από τις κότες τους. Οι άνθρωποι της υπαίθρου επιθυμούσαν να ζουν, μια ήσυχη και ειρηνική ζωή. Αναζητούσαν για αυτούς και για τα παιδιά τους, ένα περιβάλλον όπου η φύση, να καθορίζει τη συμπεριφορά τους, αλλά και το σημαντικότερο, να μπορεί να τους θρέψει. Η επιθυμία τους για την αγροτική ζωή, γεννιόταν, επειδή ο αγρότης παππούς τους, ήταν ζωντανός στη μνήμη τους. Τον θυμόταν, με το πλατύγυρο ψάθινο καπέλο του, την τσάπα και την αξίνα, στα τραχιά του χέρια και το καλοσυνάτο χαμόγελο, δίπλα στο υπομονετικό του υποζύγιο.
Ο αγρότης του 60-80, ήταν αυτάρκης, σε όλα και δεν δημιουργούσε τόνους, από απόβλητα, αφού όλα ανακυκλώνονταν, σε τροφή για τα ζώα. Όμως για τον Έλληνα αγρότη, τον κτηνοτρόφο, τον μελισσοκόμο και τον ψαρά, απεδείχθη ότι ο εχθρός του τελικά, δεν ήταν η φτώχια του. Ο εχθρός του ήταν και είναι η φασιστική βία, που είναι αναγκασμένος να υπομένει και η οποία προέρχεται από το Κράτος και τους αφέντες, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Κράτος που μεθοδικά αργά και σταθερά, κατόρθωσε να προκαλέσει, ανεπανόρθωτη ζημιά, στον πρωτογενή τομέα, τον τροφοδότη της χώρας, στα πλαίσια μιας εξαρτημένης και άδικης, αγροτικής πολίτικης.
Έτσι, εξαιρετικά προϊόντα και στο νησί μας, όπως οι ντομάτες, το σιτάρι, η σταφίδα, ο καπνός και άλλα προϊόντα, παύουν σταδιακά να καλλιεργούνται, εξαιτίας της άδικης Ευρωπαϊκής πολίτικης. Σύντομα το ίδιο θα συμβεί, με το αρίστης ποιότητας λάδι, με το βαμβάκι, ίσως και με τη φέτα, καθώς και με τα άλλα γαλακτοκομικά προϊόντα. Ακόμα και με τα πορτοκάλια και με τα ροδάκινα, που κάποτε μας υποχρέωναν, να τα θάβουμε σε χωματερές. Στη θέση τους, θα μας έρχονται υβριδικά και μεταλλαγμένα προϊόντα, φορτωμένα με λιπάσματα, φυτοφάρμακα και ζιζανιοκτόνα. Έτσι σύμφωνα με την επιζήμια συμφωνία, της ‘Μερκοσούρ,’ θα εισάγουμε, ξηρούς καρπούς από το Ιράν, ντομάτες από το Βέλγιο, καρπούζια από την Χιλή, σκόρδα από την Κίνα, βρώσιμους αλευροσκώληκες από το Βιετνάμ, λεμόνια από τη Βραζιλία, μέλι από την Ινδία και ελιές από το Μαρόκο.
Η κτηνοτροφία, σκόπιμα οδηγήθηκε στον όλεθρο, με τις διάφορες ασθένειες των ζώων. Την υπόλοιπη καταστροφή, την προκάλεσαν η διαφθορά και η αδιαφορία των πολιτικών παραγόντων, όπως οι λανθασμένοι χειρισμοί, του Υπουργείου Αγροτικής Πολίτικης και του Υπουργείου Ανάπτυξης και Εμπορίου. Στον τομέα της αλιείας, οι τράτες και τα τρεχαντήρια, παραδόθηκαν, στην υποχρεωτική διάλυση ή έγιναν τουριστικά πλοιάρια. Ώστε σύντομα θα έχουμε στις Ελληνικές θάλασσες, εκτός από τα Τουρκικά αλιευτικά και άλλα, από τη Νορβηγία και την Ολλανδία.
Τελευταία βλέπουμε μια σύγκρουση, του πρωτογενή τομέα, με το εμπόριο, το οποίο κάποτε ενώ ήταν σύμμαχος του αγρότη και του γεωργό- κτηνοτρόφου, έγινε ο μεγαλύτερος εχθρός του. Οι δραστήριοι Έλληνες έμποροι, μετέφεραν με τη βοήθεια της Ελληνικής Ναυτιλίας, τα Ελληνικά εμπορεύματά, σε όλο τον κόσμο. Μερικοί από αυτούς, συνετέλεσαν τα μέγιστα στην ανεξαρτησία της Ελλάδος. Όμως τελευταία έγιναν μεσάζοντες, χοντρέμποροι και μεγάλοι εισαγωγείς, φτηνών και επικίνδυνων προϊόντων, από όπου και αν προέρχονται αυτά, αρκεί να δίνουν το ανάλογο χοντρό κέρδος.
Παράλληλα από κοντά το Κράτος τους ενισχύει, τους προστατεύει και απειλεί με αφανισμό, όσους αγρότες, κτηνοτρόφους, μελισσοκόμους και αλιείς, απέμειναν και επιμένουν να αντιστέκονται σθεναρά, στη λανθασμένη πολιτική του. Έτσι φτάσαμε στο σημείο, το υπερδιπλάσιο πλεόνασμα στο ισοζύγιο εξαγωγών- εισαγωγών, αγροτικών προϊόντων, τη δεκαετία του 1970 σημερα να κινδύνευε να γίνει ελλειμματικό.
Το τελευταίο ανάχωμα, που παρέχει τη στοιχειώδη αυτάρκεια στο λαό μας, ήδη καταρρέει. Διότι αφήσαμε τη μοίρα μας στα χέρια των σύγχρονων εμπόρων, των μεσαζόντων και των εντολοδόχων τους, που τους στελεχώνουν τα κλιμάκια της εξουσίας, στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη. Όλη αυτή η αυτοκαταστροφική πολίτικη, μας φέρνει στο νου τα σοφά λόγια, του πρώτου κυβερνήτη, Ιωάννη Καποδίστρια. Όταν μας σύστησε την καλλιέργεια της πατάτας είπε.
‘Χώρα που είναι αυτάρκης σε τρόφιμα έχει εξασφαλίσει την ελευθερία της’. Σαφέστατα, γιατί δεν εξαρτάται από κανέναν, για να την θρέψει. Για αυτό, αν δεν συγκροτηθεί και αγωνιστεί η αγροτιά και στο νησί μας, θα μαραζώσει και θα σβήσει, μαζί με τους κατοίκους του. Τα τελευταία χρόνια, τα χωράφια χέρσωσαν, τα περιβόλια και οι λαχανόκηποι ξεράθηκαν και οι κάμποι έγιναν μεγάλα Ξενοδοχεία. Έμειναν μόνο τα απομεινάρια, για να θυμίζουν τα σοφά λόγια του Κώου ποιητή Επιχάρμου και του Κώου Ιατρού Ιπποκράτη. ‘Όσους έθρεψε η Κως, ούτε η Αίγυπτος’.
Ξανθίππη Αγρέλλη
