Ανηφορίζω μαζί με άλλους πιστούς, ως το λόφο που είναι κτισμένο το Εκκλησάκι του Σωτήρα Χριστού. Σαν πάλλευκο περιστεράκι, κουρνιάζει στην άκρη του βράχου και ευλογεί τους προσκυνητές, που κάθε χρόνο προσέρχονται με ευλάβεια στη χάρη του Χριστού. Ο γλυκός ήχος της καμπάνας, ηχηρό προσκλητήριο στους Χριστιανούς, που γεμίζουν το μανουάλι με δεκάδες κεριά.
Το φως των κανδηλιών, συνοδεύει τις προσευχές και τις ικεσίες των πιστών. Το μυρωμένο θυμίαμα, πλημμυρίζει τη γύρω φύση και συναντά το άρωμα, από τους ευωδιαστούς θάμνους, της θυμαρο-ρίγανης, της αλιφασκιάς και της λυγαριάς.
Οι ύμνοι των υμνωδών, στον κατανυκτικό Εσπερινό, που τελεί κάθε χρόνο ο Ιερέας, ο πατήρ Κωνσταντίνος, είναι βάλσαμο στις καρδιές των Χριστιανών.
Η Αρτοκλασία, με τα τάματα της χρόνιας και οι ψάλτες να ψέλνουν, ‘Μετεμορφώθης εν τώ όρει Χριστέ’, παρουσία του Μωυσή και του προφήτη Ηλία, στο όρος Θαβώρ.
Με το Θαβώρειο Φως, ο Χριστός έδειξε την λαμπερή, την ανθρώπινη και την Θεία φύση Του, φανερώνοντας τη Θεία δόξα Του, στους μαθητές Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη. Μεγάλη ημέρα γιορτινή, που καταλύει την αυστηρή νηστεία του Δεκαπενταύγουστου και επιτρέπει την ιχθυοφαγία, με τον ευλογημένο ιχθύ, το ψάρι.
Ο ήλιος χρωματίζει την πορφυρή Δύση και ο κατανυκτικός Εσπερινός τελειώνει, μαζί με το ζεστό φως της καλοκαιριάτικης ημέρας.
Και όταν η νύκτα πέφτει και το Αυγουστιάτικο, ολόγιομο φεγγάρι, φωτίζει τον έναστρο ουρανό, κάπου εκεί ο Χριστός θα βρίσκεται κάτω από τα αειθαλή πεύκα, σε όλα τα ταπεινά Του Εξωκλήσια, ως ‘Πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών’.
Με το άγουρο φως της Ανατολής, οι Ιερείς θα ξεκινήσουν την Θεία Λειτουργία, για την Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού. Πάλι οι πιστοί, όσοι δεν ξενύχτησαν στο Εκκλησάκι που βρίσκεται στην κορυφή του βουνού Δίκαιος, θα ανηφορήσουν για να προσκυνήσουν, την Άγια Εικόνα της Μεταμόρφωσης του Χριστού. Στο τέλος οι Ιερείς μαζί με το Αντίδωρο, θα τηρήσουν το έθιμο και θα μοιράσουν σταφύλια, από την ευλογημένη άμπελο.
Όσοι πιστοί στεκόμαστε στον αύλειο χώρο, στο Εξωκκλήσι του Χριστού, κοντά στον Άγιο Νεκτάριο, αισθανόμαστε δέος και θαυμασμό, για το μαγευτικό τοπίο, που γενναιόδωρα απλώνεται γύρω μας. Ενώ το ψυχρό αεράκι, είναι μια ανάσα δροσιάς, στην καυτή ζέστη του καλοκαιριού. Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν Σοφία εποίησας.’ Διαβάζει μεγαλόφωνα ο αναγνώστης, από το αναλόγιο.
Χρόνια Πολλά, σε όσους και σε όσες γιορτάζουν.
Ξανθίππη Αγρέλλη
