Βρέθηκα έπειτα από τόσα χρόνια, για μια τυπική εξυπηρέτηση, στο παλιό το ιστορικό Εκπαιδευτήριο, στο σημερινό Ιπποκράτειο Λύκειο Κω. Η συγκίνηση με πήρε από το χέρι, για να με σεργιανίσει, σε στιγμές νοσταλγικές και σε ποικίλες αναμνήσεις. Το Ιταλοκτίστο κτήριο, που έγινε μετά το σεισμό του1933, αλλά άντεξε και έναν ισοδύναμο σεισμό το 2017, ήταν εκεί.
Στερεό, αγέρωχο και υπερήφανο, αμετακίνητο στην θρυλική Χαντάκα, την οδό Ιπποκράτους, βρίσκεται εκεί, με την θετική προσφορά του, σε εκατοντάδες παιδιά. Ο σημερινός Λυκειάρχης, του άλλοτε ενιαίου, Γενικού Γυμνασίου Λυκείου, κ. Γιώργος Χαρτοφίλης, μου έδειξε τις αλλαγές και τις βελτιώσεις, που έγιναν τελευταία.
Όπως πίνακες εξαιρετικοί επιφανών ζωγράφων, που κοσμούν τους λευκούς διαδρόμους και τα γραφεία των καθηγητών. Επίσης σε γυάλινες βιτρίνες, βρίσκονται ξεχωριστά αντικείμενα, προδίδοντας την διαδρομή του ιστορικού Εκπαιδευτηρίου.
Περπάτησα στα ίδια ασπρόμαυρα πλακάκια, αντίκρισα την ανθεκτική πέτρινη σκάλα και θυμήθηκα, τον επιστάτη τον αξέχαστο Μιχάλη Κονταξή, με τα νόστιμα σάντουιτς, από τα σιμιτάκια του Μελασιανού και τις πορτοκαλάδες και λεμονάδες, στα μπουκάλια του αείμνηστου Σταμάτη Γαλαθρή. Κάπου στους διαδρόμους διέκρινα την καθηγήτριά μου στα φιλολογικά, την κ. Φρόσω Φουρτούνη μαζί με την Θεολόγο, την κ. Αικατερίνη Σόκιαλη. Ήρθε στην παρέα και η κ. Θέμις Ολυμπίτου, που με ενεθάρρυνε να διδαχτώ και να διδάξω, την Αγγλική γλώσσα.
Πιο πέρα η κ. Βαγγελίτσα Διακογιάννη, με άκουγε όπως μου έλεγε η ίδια, να της λέω την Βυζαντινή Ιστορία, πάντα αυτοσχεδιάζοντας. Στη γωνία με περίμεναν ο Σωμός με τον Τσαταλιό, για να με κόψουν για πολλοστή φορά στα Μαθηματικά και στη Γεωμετρία, αφού σε αυτά τα μαθήματα είχα μια μόνιμη αντιπάθεια. Η Αφροδίτη Ζερβάνου, με την Ελένη Θυμανάκη, με ενεθάρρυναν στη Νέα και στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, λέγοντας μου, πως είχα ‘τη χρυσή πένα’ στις Εκθέσεις. Γύρισα και είδα το πλατύσκαλο, που οδηγούσε στις τάξεις και εκεί φάνηκε πόσο αμείλικτη είναι η μνήμη και αντιστέκεται στον ανελέητο χρόνο. Μου θύμισε το γερό χαστούκι, που έφαγα από τον Κώστα Θαλασσινό, γιατί παρά την απαγόρευσή του, τόλμησα και ανέβασα τον χάρτη του Άτλαντα στην τάξη, ώστε να βοηθηθούμε στο διαγώνισμα για το μάθημα της Γεωγραφίας.
Σε μια γωνιά της τάξης λες και κάθονταν, οι αξέχαστοι Θεολόγοι Χαλκίτης και Μείμαρης, πάντα αυστηροί, σαν τον γενικό Διευθυντή τον Μαμαλίγκα. Κάπου στο διάδρομο, διέκρινα τη φιγούρα του φιλολόγου μας Νίκου Μεσημέρη και του άλλου φιλόλογου, του Μανώλη Κιαπόκα. Η ματιά μου έπεσε στο προαύλιο, με την φαντασία μου να καλπάζει, δίπλα στην αεικίνητη Λουκία Παπαδοπούλου, να εκγυμνάζει το σώμα και την ψυχή μας.
Στην άκρη της αυλής, πάντα ο βιοπαλαιστής Αναστάσης Χόνδρος, με το ξύλινο καροτσάκι του. Τότε προμήθευε τα παιδιά, με ξηρούς καρπούς, τσίχλες, καραμέλες και σοκολάτες, που έπαιρνε από το χονδρεμπόριο, του Χριστόδουλου Σταματάκη. Τότε φορώντας τα κορίτσια τις μπλε ποδιές, που τις έφερναν οι αδελφοί Σούλη, είχαμε μεταξύ μας σεβασμό. Δεν υπήρχαν καθόλου επεισόδια, με ξυλοδαρμούς ή με ασεβή και βίαιη συμπεριφορά, των αγοριών προς τα κορίτσια. Μπορεί να διαφωνούσαμε κάποια στιγμή, αλλά την επομένη ήμασταν και πάλι φίλοι.
Σεβόμασταν τους καθηγητές και προσέχαμε την εμφάνισή μας, ώστε να είναι αξιοπρεπής, ως μαθητές ή ως μαθήτριες. Ήμασταν περίπου 80 μαθητές και μαθήτριες, αλλά κάποια στιγμή μας χώρισαν. Μας πήγανε σε κάποιες αίθουσες, δίπλα στην σημερινή καφετέρια του Τάκη, με τους μοναδικούς λουκουμάδες και το ευωδιαστό ρεβανί.
Σε εκείνες τις πρώτες τάξεις, γνώρισα τα φιλολογικά μαθήματα, που μας παρέδιδε η νεοδιόριστη καθηγήτρια Τασία Καίσερλη. Αναλογίζομαι όμορφες και δυσάρεστες στιγμές, που περάσαμε, τις ωραίες, ξέγνοιαστες εκδρομές, εκτός της πόλης μας, όπως στην ακριτική Κέφαλο και στο παραλιακό Μαστιχάρι. Μα πιο πολύ με σκεπάζει η λύπη, γιατί στο απουσιολόγιο, λείπουν σήμερα οι πιο καλοί συμμαθητές και συμμαθήτριες, που έπαψαν να είναι πια κοντά μας και βρίσκονται στα Ουράνια.
Ακόμη και μέχρι σήμερα, οι τάξεις του παλιού ιστορικού κτηρίου, είναι γεμάτες και δίνουν ζωντάνια, στο πρώτο Εκπαιδευτήριο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, με τους σημερινούς ικανούς εκπαιδευτές του. Από αυτό το ξεχωριστό Εκπαιδευτήριο, βγήκαν αρκετοί επιμελείς και άριστοι μαθητές, που διέπρεψαν στον τομέα των Γραμμάτων και της Επιστήμης και θα εξακολουθήσουν να βγαίνουν από αυτό το φυτώριο, που κρατά ζωντανή την Ελληνική Παιδεία.
Ξανθίππη Αγρέλλη
