Τα χρονια εφυγαν, η ζωή κύλισε και ταφερε ετσι, που καποιοι συνανθρωποι μας, να εχουν την αναγκη μας, τη στοργη μας, ενα φύσημα της αναπνοης.
Έχουμε δικαίωμα να τους εγκαταλειψουμε;
Μπορούμε να τους αρνηθούμε λίγη ανθρωπιά;
Έχουμε την απάνθρωπη δύναμη της άρνησης;
Θα τους αρνηθούμε μια σχέση ανθρώπου προς άνθρωπο, τώρα στο δειλι της ζωής τους;
Στη όμορφη, πλούσια, και αγαπησιαρικη Κω, υπάρχει ένα ευαγές Ίδρυμα-Γηροκομείο που υπολειτουργεί.
Οι εγκαταστάσεις του ειναι και καλές και ικανες όπου, θα μπορούσαν να περιθαλψουν ηλικιωμένους και πάσχοντες συνανθρώπους μας.
Πως μπορεί ομως να προσφέρει βοηθεια σε ηλικιωμένους και πάσχοντες συνανθρώπους μας χωρίς την οικονομική ενίσχυση εκείνων που έχουν την οικονομική ευχέρεια και δυνατότητα;
Είναι σημαντικό το ότι λειτουργεί υπό την αιγίδα, φροντίδα και ευθύνη, της Ιερας Μητροπόλεως Κω και Νισυρου.
Γνωρίζουμε οτι ανήμποροι, ηλικιωμένοι Κωοι, συνάνθρωποι μας, βρίσκουν στέγαση, θαλπωρή, και ανθρωπινη ζεστασιά στη Καλυμνο.
Αντέχει μια Κως, και πατρίδα του Ιπποκράτη μια τέτοια ΝΤΡΟΠΗ;
Ας παραδειγματιστουν λοιπον οι εδώ κατέχοντες τα ινία της πολης, και οι προυχοντες, και, ας κάνουν μια οικονομική μελέτη, ας ρωτήσουν και ας ζητήσουν πληροφοριες πως λειτουργουν τετοια ευαγη ιδρυματα και να πραξουν αναλόγως.
Οι Κώοι, και οικονομική ευμάρια έχουν, και φιλότιμο, και εγωισμό. Δεν θα επιτρέψουν το φευγιό δικών τους ανθρώπων σε γειτονικά νησιά να ζητήσουν βοήθεια και περίθαλψη.
Είναι καθήκον της εκκλησίας, είναι υποχρέωση του Δήμου και της Περιφέρειας και βεβαια και πρωτίστως, η οικονομικη συμβολή του επιχειρηματικου κόσμου της Κω αναγκαία. Να ενεργησουν άμεσα.
Κάθε αδράνεια από την πλευρά των αρχών είναι απανθρωπια, είναι ύβρις στον ανθρωπο, ειναι δειλία.
Δημήτρης Καλλούδης
