Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Παρηγορικής Φροντίδας η Ιερά Μητρόπολις Κώου- Νισύρου με το Ιατρείο Πόνου-Παρηγορικής Φροντίδας του ΓΝ-ΚΥ ΚΩ συνδιοργανώνουν ενημερωτική εκδήλωση την Κυριακή 1η Νοεμβρίου με τίτλο «Όταν η θεραπεία σταματά, η φροντίδα συνεχίζεται» (Θα δοθούν εγκαίρως λεπτομέρειες).
ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΠΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΠΟΝΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.) ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΗΓΟΡΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ
΄Ελλη Καρανίκα,Υπεύθυνη του Ιατρείου Πόνου ΓΝΚΥΚΩ, Μέλος της ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α
Περισσότεροι από 73 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο χρειάζονται κάθε χρόνο Παρηγορική Φροντίδα (που δεν αφορά την «παρηγοριά» αλλά την ολιστική υποστήριξη του πάσχοντος). Όμως, μόνο περίπου ένας στους επτά έχει πρόσβαση στη φροντίδα που χρειάζεται επειδή εξακολουθούν να υπάρχουν εμπόδια που κρατούν την ιατρική αντιμετώπιση μακριά από τους ανθρώπους που τη χρειάζονται. Η ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.-μέλος της το Ιατρείο Πόνου του ΓΝΚΥΚΩ- μεταφέρει και φέτος στην Ελλάδα το διεθνές μήνυμα, υπενθυμίζοντας ότι η αντιμετώπιση του πόνου δεν είναι μια επιπλέον παροχή. Είναι βασικό συστατικό της φροντίδας, της ποιότητας ζωής και της αξιοπρέπειας του ασθενή.
Ο χρόνιος άνθρωπος βιώνει ταυτόχρονα σωματικό, ψυχολογικό, κοινωνικό και πνευματικό ή υπαρξιακό πόνο. Οι διαστάσεις αυτές συνδέονται μεταξύ τους και επηρεάζουν η μία την άλλη. Η αντιμετώπιση του πόνου είναι ανθρώπινο δικαίωμα στην υγεία όχι προνόμιο. Ακόμη και επαγγελματίες υγείας μπορεί να διστάζουν να χορηγήσουν την κατάλληλη θεραπεία, εξαιτίας φόβων και παρανοήσεων γύρω από τα ισχυρά αναλγητικά φάρμακα. Η απάντηση είναι η ενημέρωση, η εκπαίδευση και ο ανοιχτός διάλογος. Η έγκαιρη και ειλικρινής συζήτηση μεταξύ ασθενούς, οικογένειας και επαγγελματιών υγείας οδηγεί σε καλύτερη αξιολόγηση του πόνου, πιο εξατομικευμένη φροντίδα και καλύτερη ποιότητα ζωής. Η Παρηγορική Φροντίδα δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που βρίσκονται στο τέλος της ζωής από μια χρόνια νόσο και δεν αφορά μόνο τους ηλικιωμένους.
Οι ανάγκες για Παρηγορική Φροντίδα αναμένεται να αυξάνονται καθώς ο πληθυσμός γηράσκει και τα χρόνια και μη μεταδοτικά νοσήματα γίνονται συχνότερα. Η πρόσβαση στην Παρηγορική Φροντίδα και στη θεραπεία του πόνου δεν μπορεί να εξαρτάται από την τύχη, τον τόπο κατοικίας, την ενημέρωση του ασθενούς και της οικογένειάς του ούτε απο την οικονομική δυνατότητα τους να την εξασφαλισουν ιδιωτικά .Πρέπει να αποτελεί μέρος των υπηρεσιών στην πρωτοβάθμια φροντίδα, στα νοσοκομεία, στις δομές υγείας, στην κατ’ οίκον φροντίδα και στην κοινότητα. Χρειάζεται επαρκώς εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό, πρόσβαση στα απαραίτητα φάρμακα, υποστήριξη των οικογενειακών φροντιστών. Χρειάζεται ένα σύστημα υγείας που να αναγνωρίζει την αντιμετώπιση του πόνου ως ουσιαστικό μέρος της φροντίδας. Η Πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ότι οι υπηρεσίες Παρηγορικής Φροντίδας είναι διαθέσιμες σε όλους όσοι τις χρειάζονται. Γιατί η Παρηγορική Φροντίδα δεν είναι φροντίδα στο τέλος της ζωής. Είναι φροντίδα για την ίδια την ζωή, όταν η ζωή δοκιμάζεται από τη σοβαρή ασθένεια.
