Ο τελευταίος στίχος του Καβάφη στο ποίημα απ’ τις εννιά, αναφέρει:. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασεν η ώρα. Δώδεκα και μισή. Πώς πέρασαν τα χρόνια.
Το παλιό Ιταλικό παρθεναγωγείο των Ιταλίδων καλογριών. Το Ιπποκράτειο γυμνάσιο. Το παλιό μας σχολείο. Ένα κτήριο που μπήκαμε και βγήκαμε χιλιάδες φορές που περνάμε συχνά απ έξω, τώρα ύστερα από μισό αιώνα μας φαίνεται εντελώς διαφορετικό, ίσως τώρα να καταλαβαίνουμε το μέγεθος του και το ψυχικό αντίκρισμα που έχει για τον καθένα μας.
Σαν μαθητές το σχολείο μας ήταν ένας χώρος εργασίας μελέτης και συνύπαρξης.
Οι βαθμοί και τα διαγωνίσματα πάντα δημιουργούσαν άγχος, οι εκδρομές και οι σχόλες ήταν πολύ πιο ωραία. Κάποτε το σχολείο τελείωσε Η ζωή μας περίμενε ανοίξαμε τα φτερά μας αγωνιστήκαμε ο καθένας σε διαφορετικό δρόμο.
Τώρα πια σ’ αυτή την ηλικία που φθάσαμε (67+) δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτε σε κανένα δεν φοβόμαστε τους βαθμούς και τις απουσίες, μπορούμε να κάνουμε σκασιαρχείο δεν υπάρχουν οι απουσιολόγοι, τους βαθμούς τους βάζουμε εμείς με τις ψυχές μας.
Τώρα πια μπορούμε να κάνουμε τους απολογισμούς μας. Το σχολείο πια είναι μέρος της ψυχής μας.
Η γενιά μας ήταν τυχερή μεγαλώσαμε σε μια ειρηνική Κω όλα φαινόντουσαν απλά, δουλειές υπήρχαν, δεν είχαμε το internet και όμως επικοινωνούσαμε.
Σήμερα οι ταχύτητες είναι τεράστιες και το ΑΙ μπορεί να κάνει τα πάντα, δεν σημαίνει όμως ότι είμαστε καλύτερα.
Η ζωή μας πείρε κάτι αλλά μας έδωσε μαθήματα που αξίζουν το διπλό απ’ αυτό που χάσαμε. Όσο περνάει ο χρόνος κάποια πράγματα αλλάζουν, κάποια όνειρα χάθηκαν αλλά και κάποιοι φόβοι δεν μας φοβίζουν πια.
Πάντα πίστευα και πιστεύω ότι τα καλύτερα είναι μπροστά. Νομίζω ότι κάθε νέα γενιά είναι καλύτερη από την προηγούμενη γιατί κουβαλάει τα παλιά και δημιουργεί τα καινούργια Είμαστε τυχεροί που φθάσαμε ως εδώ.
Τα παλιά μας σχολεία είναι πάντα στην ψυχή μας. Όταν βρισκόμαστε εκεί όπως χθες με τους παλιούς συμμαθητές μια αόρατη δύναμη μας συνδέει όλους.
Ξαναγινόμαστε πάλι παιδιά όλοι ότι και αν κάναμε είμαστε ξανά οι παλιοί συμμαθητές . Όσοι συμμαθητές μας έφυγαν θα κατοικούν πάντα στην καρδιά μας.
Ο Σ. Φρόϊντ είπε: ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο έχεις να συγκρίνεις τον εαυτό σου είσαι εσύ στο παρελθόν.
Να είμαστε όλοι καλά.
Κώστας Κογιοπούλος
