Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα Φαρμακεία
Follow us

Πρόσθεσε ένα σχόλιο

×

Μαρτυρία του Κώου Φιλίππου Γ. Ιερομνήμων για το Πολυτεχνείο

16/11/2026
20 Εμφανίσεις
0 Σχόλια

Ξημερώνει η 17η του Νοέμβρη και νιώθω ήδη βαρύ το στήθος μου από τη συγκίνηση. Δεν θυμάμαι καν την ηλικία που είχα την πρώτη φορά που ο Πατέρας μου, μου διηγήθηκε την δική του ιστορία, σχετικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Δεν θυμάμαι πόσες φορές τα δάκρυα στα μάτια του έτρεχαν ποτάμι κάθε φορά που έλεγε ότι η Πύλη έπεσε και πίσω της υπήρχαν παιδιά. 

Γιατί ήσουν εκεί Πατέρα, τον ρωτούσα. «Εκεί δίναμε τη μάχη της γενιάς μας, εκεί ήμουν κι εγώ, εκεί κι ο αδερφός μου», μου απαντούσε. Η μάχη της γενιάς τους. Αυτό ένιωθε περήφανος για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Που ήσουν Πατέρα τη στιγμή εκείνη τον ρωτούσα πάντα με άγχος ενώ ήξερα την απάντηση. Η απάντηση ήταν κάθε φορά η ίδια. 

«Εγώ πήδηξα 2-3 ώρες πριν τα γεγονότα τον τοίχο στην πίσω πλευρά, βγήκα από το χώρο και κατευθύνθηκα προς την Πατησίων να πάω σπίτι μου, να φέρω λάμπες από έναν δικό μου πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό για να τις χρησιμοποιήσουμε στο σταθμό που ακούς τα παιδιά να λένε ¨Εδώ Πολυτεχνείο, Εδώ Πολυτεχνείο¨. 

Πήγα στο σπίτι, πήρα τις λάμπες και ο αδερφός μου έμεινε μέσα στο Πολυτεχνείο. Γυρνώντας πίσω ήταν ορατό από παντού ότι η κατάσταση ήταν δύσκολη. Όταν έφτασα σχεδόν έξω από το σημείο που θα μπορούσα να κάνω την μανδραπήδα άκουσα τον χαμό, φώναζαν άνθρωποι και έτρεχαν προς κάθε κατεύθυνση. 

Δεν μπήκα, έτρεξα και κρύφτηκα σε ένα σπίτι εκεί κοντά περιμένοντας να κοπάσει η καταιγίδα. Δεν βγήκαμε έξω για ώρες πολλές. Ήταν κι αλλοι. Υπήρχε κυνηγητό από το καθεστώς. Αν σε πιάνανε το λιγότερο που θα πάθαινες ήταν να φας πολύ ξύλο, το χειρότερο δεν μπορώ να το ξέρω. Όταν βγήκα δεν πήγα σπίτι για καλή μου τύχη. Έπρεπε να βρω τον αδερφό μου, υπήρχαν φήμες για νεκρούς και τραυματίες. Κάπου άκουσα ότι τον Κώστα τον είχανε στο ΚΑΤ. 

Άκουσα ότι χτύπησε άλλα δεν γνώριζα πως και πόσο. Δεν μπορούσα να πάω να τον δω, το καθεστώς τον φυλούσε και θα ήταν θέμα χρόνου να συλληφθώ και εγώ. Από ένα τηλέφωνο μπόρεσα να ενημερώσω στο σπίτι στην Καρδάμαινα ότι ο αδερφός μου χτύπησε και εγώ ήμουν καλά. Ο Πατέρας μου στο άκουσμα της είδησης κρατούσε ένα τσεκούρι και το έσπασε από τα νεύρα του. Η μάνα μου έφυγε με το πρώτο αεροπλάνο που μπόρεσε να πάει στην Αθήνα να βρει το γιο της, χωρίς να ξέρει πως θα τον βρει και σε ποια κατάσταση. 

Μέσα σε ένα βράδυ τα μαλλιά της Μάνας μου από μαύρα γίνανε άσπρα Γιώργο μου. Σε μία νύχτα χωρίς καμία υπερβολή. Πήγε στο νοσοκομείο και τον είδε, πάντα με συνοδεία. Της είπαν ότι είχε δεχτεί μια σφαίρα που πέρασε δύο χιλιοστά από την καρδιά διαγωνίως τρύπησε το μπράτσο του και βγήκε από την πίσω πλευρά. Δύο χιλιοστά από την καρδιά.

 Αργότερα ανέβηκε και ο Πατέρας μου στην Αθήνα. Καθόταν έξω και περίμενε να τον δει. Πέτυχε πολλές φρουρές που τον φυλούσαν. Κάποιος από τις φρουρές του είπε, διώξε το παιδί σου από δω Κυρ-Γιώργη, δεν θα τη βγάλει καθαρή. 

Έτσι και έκανε, βρήκε τον τρόπο και τον έδιωξε κρυφά ένα βράδυ, πέρασε στην Ιταλία, από εκεί στον Καναδά και από εκεί στις ΗΠΑ. Έρχονται τώρα και λένε και τσακώνονται οι άνθρωποι Γιώργο μου, αν είχε ή δεν είχε νεκρούς το Πολυτεχνείο. Σίγουρα γνωρίζω ότι είχε έναν, εγώ έχασα έναν αδερφό και η Μάνα κι ο Πατέρας μου έναν γιο.»

Το σακάκι του αδερφού του Πατέρα μου, Κωνσταντίνου Γ. Ιερομνήμων που φορούσε την ώρα εκείνη με τη σφαίρα στον ώμο στην προσπάθειά του να δώσει τις πρώτες βοήθειες προς έναν άλλο τραυματισμένο από σφαίρα, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη για όλα. Παρουσιάστηκε σε εκδήλωση  από εμένα τον ίδιο όταν ακόμα ήμουν στο δημοτικό και η αείμνηστη Γιαγιά μου, Σοφία Χατζηαμάλλου βρισκόταν στην πρώτη σειρά, ο δε Πατέρας μου κρατούσε μετά βίας τα δάκρυά του από τα παρασκήνια αφού ήταν ο ηχολήπτης της εκδήλωσης.

 Φέτος δεν μπορώ να ακούσω την ιστορία αυτή και ούτε θα μπορέσω να την ακούσω ποτέ ξανά. Έτσι αποφάσισα να την γράψω για να την διαβάσετε όλοι εσείς. Κάποιοι μπορεί να την γνωρίζετε, κάποιοι να την διαβάσετε για πρώτη φορά. Εγώ εύχομαι όλοι σας να την απολαύσετε τόσο όσο την απολάμβανα εγώ κάθε φορά που την άκουγα από τον Πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια.

Το μόνο που μπορώ να σας συμβουλεύσω, είναι να δίνετε σημασία στις ιστορίες και να τις κρατάτε ζωντανές μέσα σας. Ο άνθρωπος παύει να υπάρχει τη στιγμή που οι ιστορίες του παύουν να είναι πια γνωστές. Η μνήμη είναι η ζωή, μόνο αυτή κερδίζει το θάνατο.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

Γεώργιος Φ. Ιερομνήμων

Μαρτυρία του Πατέρα μου, Φιλίππου Γ. Ιερομνήμων


Η ανωνυμία είναι το καλύτερο κρησφύγετο δειλίας και χυδαιότητας!
Σχόλια 0

Πρόσθεσε ένα σχόλιο

× ExpImage

ΕΞΟΔΟΣ