Και να 'μαστε πάλι εδώ... Το νέο έτος, ίσα που "μπουσουλάει" και εμείς λίγο πιο ώριμοι από αυτό, ετοιμαζόμαστε να κάνουμε "ξανά" το πρώτο μας "Βήμα", πιστοί και πάντα τυπικοί, σε ένα ραντεβού που δεν έχουμε χάσει ποτέ τα τελευταία 50 χρόνια. Από το μακρινό 1976 μέχρι σήμερα, προφανώς και έχουν αλλάξει πολλά...
Αλλάξαμε χαρτί και μελάνι... Αλλάξαμε τυπογραφεία, εγκαταστάσεις, τιράζ, περιοδικότητα...
Άλλαξε ποιος τραβάει με την κάμερα, ποιος κρατάει την πένα, ακόμα και αυτός που βάζει το κλειδί στην πόρτα... Άλλαξαν τόσα, μα ποτέ ο στόχος! Κι αν πολλές φορές, άθελα μας, σφάλαμε και αν κάποιες χάσαμε το δρόμο, άλλοτε γρήγορα και άλλοτε λίγο πιο αργά, ξαναβρήκαμε τον "βηματισμό" μας.
Πάντα στο κυνήγι της είδησης, με συνέπεια, ειλικρίνεια, εγκυρότητα και χωρίς τα "πρέπει" κανενός, γίναμε "καταφύγιο ελευθεριών", φιλοξενώντας απόψεις και ανησυχίες, χιλιάδων συμπολιτών μας, που επώνυμα ή ανώνυμα, βρήκαν το θάρρος, να "ανέβουν στο Βήμα" και να γίνουμε συνοδοιπόροι και συνεπιβάτες στο μακρινό αυτό ταξίδι με "προορισμό", ένα καλύτερο αύριο για το τόπο μας!
Αυτό το "πρώτο βήμα" λοιπόν, είναι κάθε χρόνο για εμάς, λίγο πιο ξεχωριστό από τα υπόλοιπα... Είναι ο δικός μας τρόπος, να καλωσορίσουμε το νέο έτος και να κάνουμε "καλό ποδαρικό" στην ειδησεογραφία της χρονιάς. Μια συνέντευξη με κάποιον, κάποια ή κάποιους (όπως κάναμε πέρυσι), όχι απλά για να γεμίσουμε τις πρώτες γραμμές του φύλλου, αλλά για να βάλουμε από νωρίς την "πυξίδα" σε αυτά που έχουν ουσίακαι κάποιες φορές, όπως σε αυτή την έκδοση, να στρέψουμε το βλέμμα πέρα από τα "στρας", εκεί που το "φως" οι άνθρωποι το έχουν μέσα τους...
Στους καθημερινούς ήρωες δηλαδή, που μπορεί να ζουν ανάμεσα μας, σαν κοινοί θνητοί ή να μην φορούν μπέρτα, η ψυχή τους όμως, είναι αστείρευτη και θεϊκά φτιαγμένη! Και παρά το ότι ζούμε σε μια εποχή που η "εικόνα" και το πρόσκαιρο κυριαρχούν, αυτοί επιμένουν να δρουν αθόρυβα, με συνέπεια, αντοχή, ανιδιοτέλεια και βαθιά πίστη σε αξίες που δεν διαπραγματεύονται. Κάπου εκεί, μέσα και ανάμεσα σε όλα αυτά, βρήκαμε τον κ. Βαγγέλη Τρακόσσα! Έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με την προσφορά, την υπεράσπιση των αδύναμων και την αγάπη για τα ζώα, τη φύση και τον άνθρωπο.
Ιδρυτής και μέχρι σήμερα Πρόεδρος της Ζωοφιλικής Οικολογικής Ένωσης Κω (ΖΟΕΚ), δημιούργησε το πρώτο καταφύγιο ζώων στο νησί το 1992, σε χρόνια δύσκολα, χωρίς δομές, χωρίς κρατική στήριξη, συχνά απέναντι στην αδιαφορία ή και την εχθρότητα. Πλήρωσε βαρύ τίμημα για τη στάση ζωής του, με απειλές, δικαστικές διώξεις, επιθέσεις και προσωπικές στερήσεις. Κι όμως δεν λύγισε ποτέ! Γιατί, για τον ίδιο, ο εθελοντισμός δεν είναι χόμπι, ούτε "προβολή", αλλά ευθύνη και «περίσσευμα ψυχής».
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο κ. Τρακόσσας μιλά ανοιχτά για το πως ριζώθηκε μέσα του το αίσθημα του εθελοντισμού, για τις μάχες που έδωσε υπέρ των ζώων και του περιβάλλοντος, για την έλλειψη κρατικής μέριμνας, αλλά και για τις μεγάλες απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα η Κως, όπως η ανεξέλεγκτη δόμηση, ο υπερτουρισμός και η περιβαλλοντική υποβάθμιση. Παράλληλα, απευθύνει ξεκάθαρο μήνυμα στους νέους, ότι ο εθελοντισμός καλλιεργεί την ψυχή, δίνει νόημα στη ζωή και αποτελεί πράξη ευθύνης απέναντι στις επόμενες γενιές.
Αναφέρεται επίσης στην περίοδο της πανδημίας του κορωνοϊού, στα εμβόλια και στις παρενέργειες που προκάλεσαν, ενώ παράλληλα, αναλύει τους λόγους για τους οποίους αντιτίθεται στις νέες ταυτότητες και τον προσωπικό αριθμό, καθώς και τη στάση του απέναντι στις ανεμογεννήτριες και στις "προσχεδιασμένες" πυρκαγιές που καταστρέφουν τα δάση μας.
Η συνέντευξη αυτή δεν είναι απλώς ένα προσωπικό αφιέρωμα. Είναι ένας φόρος τιμής στην ανιδιοτέλεια, στην αντίσταση της συνείδησης και στη δύναμη εκείνων που επιλέγουν, παρά τις δυσκολίες, να κάνουν τον κόσμο μας λίγο καλύτερο...
*Να υπενθυμίσουμε ότι το 2001, ο κ. Βαγγέλης Τρακόσσας ψηφίστηκε από τους δημοσιογράφους της Δωδ/σου, ως μία εξέχουσα προσωπικότητα, λόγω της εθελοντικής τους δράσης και βραβεύτηκε σε ειδική εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου.
Αναλυτικα ή συνέντευξη στον Στάθη Πιτση:
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ
1) Κύριε Τρακόσσα, πώς γεννήθηκε μέσα σας το αίσθημα του εθελοντισμού; Από ποια ηλικία νιώσατε αυτή την ανάγκη και ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που σας έκανε να στρέψετε το βλέμμα σας πέρα από το “εγώ” και προς το κοινό καλό;
Στην Kαζέρμα που μεγαλώσαμε υπήρχε μεγάλη φτώχεια και πείνα. Η μητέρα μου, ενώ είχαμε πολύ λίγα αγαθά, πάντα μοιραζόταν και αυτά τα λίγα, μαζί με συνανθρώπους που είχαν ανάγκη και τάιζε κάθε πεινασμένο πλάσμα που υπήρχε γύρω από το σπίτι μας. Γατάκια, σκυλάκια, ακόμα και τα πουλάκια του ουρανού, τα φρόντιζε και αυτά την γνώριζαν και κατέβαιναν από το δέντρο όταν την έβλεπαν να βγαίνει στην αυλή. Έτσι μάθαμε ότι είναι ευλογία να μπορείς να βοηθάς. Από εκείνην λοιπόν έμαθα το πόσο σημαντικό είναι να μοιράζεσαι και έτσι το διατήρησα και εγώ στη ζωή μου και πραγματικά την ευχαριστώ γι’ αυτό το μάθημα ζωής που με δίδαξε.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟΥ ΖΩΩΝ ΤΟ 1992
2) Δημιουργήσατε το πρώτο καταφύγιο ζώων στο νησί. Ήταν περισσότερο η αγάπη σας για τα ζώα ή ότι το νησί ήταν «γυμνό» από τέτοιες υποδομές και νιώσατε την ανάγκη να κάνετε κάτι γι’ αυτό; Και ποιοι άλλοι ήταν δίπλα σας σε αυτό το δύσκολο εγχείρημα;
Στο νησί μας υπήρχαν εκατοντάδες αδέσποτα ζώα, σκυλάκια και γατάκια, ακόμα και γαϊδουράκια και άλογα εγκαταλελειμμένα. Ένας σημαντικός λόγος, ήταν ότι τότε οι ιδιοκτήτες δεν στείρωναν τα ζώα τους και τα εγκατέλειπαν, είτε σε σκουπιδοτενεκέδες, είτε τα σκότωναν με βίαιο τρόπο για να απαλλαγούν από αυτά. Να υπενθυμίσουμε το περιστατικό στην Καρδάμαινα, όπου συμπολίτης μας κρέμαγε τα σκυλιά πάνω στα δέντρα, επί πληρωμή. Όποιος ήθελε να τα ξεφορτωθεί τα πήγαινε σε εκείνον και αυτός τα κρέμαγε. Εμείς τότε ζήσαμε όλες αυτές τις τραγικές καταστάσεις και νιώσαμε πόνο και θλίψη, βλέποντας τα ζώα να υποφέρουν. Εκείνη την εποχή, το 1992, οι κτηνιατρικές υπηρεσίες από τη Ρόδο έστειλαν ένα χαρτί στο Δήμο της Κω με το οποίο του έλεγαν να περισυλλέξειτα αδέσποτα σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρομε την βοήθεια σωματείων και εθελοντών, ειδάλλως σε 15 ημέρες, θα τους έκαναν ευθανασία.
Τότε έντεχνα, τις επόμενες μέρες και κυρίως την νύχτα, διάφορα "συνεργεία", σκόρπιζαν δηλητήρια, τις γνωστές φόλες και έτσι με φρικτό και βάρβαρο τρόπο, εξόντωσαν δεκάδες εκατοντάδες αδέσποτα σκυλιά - γατιά και αυτό γινόταν συστηματικά και κατ’ επανάληψη. Τα σκυλιά που ήταν σκελετωμένα, αφυδατωμένα και τα φουκαριάρικα έψαχναν κάτι να γεμίσουν το άδειο τους στομάχι, έτρωγαν τα δηλητήρια και πέθαιναν. Κοντά όμως σε αυτά, δηλητηριάστηκαν και πολλά ιδιόκτητα.
Εμείς είχαμε δύο σκυλάκια αγαπημένα και τα ξημερώματα στην αυλή μας, τα είδαμε να σπαρταράνε και να κλαίνε μαρτυρικά από πόνους και δυστυχώς δεν μπορέσαμε να τα σώσουμε από το δηλητήριο, γιατί όπως μάθαμε ήταν το «λανέ», ένα ισχυρό δηλητήριο το οποίο πωλούσαν ακόμα και στους αγροτικούς συνεταιρισμούς σαν γαριδάκια. Έτσι λοιπόν, εξ αιτίας της κατάστασης αυτής, αποφασίσαμε το 1992 και φτιάξαμε το καταφύγιο ζώων.
Να προσθέσω εδώ, ότι στην όλη προσπάθεια συνέδραμαν και τα πρώτα μέλη της ΖΟΕΚ (σήμερα έχουμε φτάσει τα 400 μέλη) που ιδρύθηκε τότε, που ήταν μεταξύ άλλων οι: Περσεφόνη Κουτσουράδη, Κώστας Κωστογλάκης, Άγγελος Αγγελάτος, Βασιλική Στεφανουδάκη, Βασίλης Κονταξής, Μιχάλης Κουτελάς, Ελένη Κάππα, Κλαίρη Μαυροειδή – Κοντέα, Βασιλική Κοσσαρή, Μιχάλης Κατράς, Ιωάννης Σμυρνής κ.α.
ΜΙΚΡΗ Η ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
3) Πόσο σας είχε στηρίξει η Πολιτεία, αλλά και οι κατά καιρούς Δημ. Αρχές στο έργο σας; Υπήρξε κάποιος Δήμαρχος ή γενικά πολιτικό πρόσωπο που έδειξε ευαισθησία και περισσότερο ενδιαφέρον για το έργο σας και σας στήριξε εμπράκτως;
Κάποια δηλητηριασμένα σκυλιά, τότε, το 1992 ξεψύχησαν έξω από την πόρτα του σπιτιού του τότε Δημάρχου Κωνσταντίνου Καΐσερλη. Αυτός ευαισθητοποιημένος και συγκλονισμένος από την ωμή βαρβαρότητα εις βάρος των αδέσποτων ζώων, αναζητούσε να βρει λύση επί του θέματος. Του πρότεινα να συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε προσωρινά τον πρώτο χώρο φιλοξενίας αδέσποτων ζώων στην κατοικία μας, στην Λάμπη, όπου ο πατέρας μας, είχε κάνει ένα σπίτι με ιδρώτα και κόπους μιας ζωής και εμείς το διαθέσαμε, για να γίνει εκεί ο χώρος φιλοξενίας των αδέσποτων ζώων, με την υπόσχεση ότι αργότερα ο Δήμος θα έβρισκε ένα δικό του χώρο, αποκλειστικά για τα αδέσποτα.
Το αποτέλεσμα όμως, ήταν αργότερα να ταλαιπωρείται η οικογένειά μου από δεκάδες εκατοντάδες εγκαταλείψεις άρρωστων και βαριά τραυματισμένων ζώων, τα οποία βρίσκαμε έξω από την πόρτα μας εγκαταλελειμμένα. Μας τηλεφωνούσαν και μας έλεγαν, είναι κάποια νεογέννητα μέσα στα σκουπίδια, ελάτε να τα πάρετε.
Έτσι λοιπόν, προχωρήσαμε και φτιάξαμε τον πρώτο χώρο φιλοξενίας στο πατρικό μου στην Λάμπη, όπου φιλοξενούσαμε μέχρι και 100 ζώα (κυρίως σκυλιά). Και ο Δήμαρχος ο Κ. Καΐσερλης, τον οποίο μπορώ να πω σέβομαι και παραδέχομαι, ήταν ανοιχτόμυαλος και δημιουργικός. Ήταν ο πρώτος ο οποίος μας έστειλε μπουλντόζες και βοήθησε και φτιάξαμε τις εγκαταστάσεις, ενώ έδινε και φαγητό. Τότε ήταν ευρωπαϊκών προδιαγραφών και τα ζώα είχαν ένα ευλογημένο χώρο για να φιλοξενούνται και να θεραπεύονται, γιατί πιο πολύ ο χώρος αποτελούσε ένα νοσοκομείο για τα ζώα. Όμως τα χρόνια πέρασαν.
Ο Καϊσερλης έφυγε και η κατάσταση αντί να βελτιωθεί, χειροτέρευσε αφού δεν βρήκαμε στήριξη και την ίδια ώρα όλοι ζητούσαν να μαζέψουμε τα αδέσποτα, που οι ίδιοι δημιουργούσαν. Αναγκαστήκαμε και καλέσαμε βοήθεια και ήρθαν εθελοντές από το εξωτερικό, από Αυστρία, Γερμανία, Ελβετία, όπως και κτηνίατροι εθελοντές, με δικά τους έξοδα από το εξωτερικό για να στειρώσουμε τα ζώα και να επουλώσουμε τις πληγές τους, γιατί πάρα πολλά από αυτά, ήταν βαριά τραυματισμένα. Η ΖΟΕΚ με μεγάλους αγώνες και προσπάθειες συντηρούσε τα ζώα με τις δωρεές κυρίως από τους ξένους. Δεν έχουμε ως Σωματείο έσοδα, και στηριζόμαστε στις δωρεές για να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε.
Μας έχουν κατηγορήσει ότι παίρνουμε και χρήματα, ότι πουλάμε και ζώα. Μία άσχημη καρδιά όλα άσχημα τα βλέπει, μία καλή καρδιά όλα όμορφα τα βλέπει.
Επίσης, να αναφέρουμε εδώ ότι άλλος ένας πολιτικός που βοήθησε και αξίζει να το πούμε, είναι ο αείμνηστος Αριστοτέλης Παυλίδης,καθώς, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να εκδοθεί το Προεδρικό Διάταγμα για την απόλυτη προστασία του υδροβιότοπου Ψαλιδίου. Μου είπε, «Βαγγέλη φεύγω και θα επιστρέψω σε λίγες ημέρες με την απόφαση». Εγώ δεν τον πίστεψα τότε, όμως προς τιμήν του, τα κατάφερε και έτσι προστατεύθηκε η περιοχή, αλλιώς θα είχε κατακλυστεί με ξενοδοχειακές μονάδες.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ
4) Η τοπική κοινωνία είχε αγκαλιάσει την προσπάθειά σας ή σας θυμόταν κυρίως όταν σας είχε ανάγκη για να “μαζέψετε” κάποιο ζώο;
Η τοπική κοινωνία βοήθησε, ωστόσο όπως σας είπα, κυρίως βοήθησαν οι εθελοντές από το εξωτερικό και οι δωρεές που είχαμε από το εξωτερικό. Οι συμπολίτες μας, έπαιρναν καθημερινά τηλέφωνο για να πάμε να μαζέψουμε κάποιο αδέσποτο που έβρισκαν ή άφηναν οι ίδιοι, ισχυριζόμενοι μετά ότι το βρήκαν εκεί.
Περάσαμε δύσκολες καταστάσεις, για να τα καταφέρουμε και να μπορέσουμε να συντηρήσουμε και να φροντίσουμε τα αδέσποτα. Θυμάμαι κάποτε, που τα παιδιά μου ήταν μωρά, πήρα από την ντουλάπα του σπιτιού μου την κρέμα τους και την τάισα στα ζώα, γιατί ήταν τόσα πολλά που δεν έφτανε η τροφή τους. Δυστυχώς από όλη αυτή την κατάσταση, υπέφερε και η οικογένειά μου κοντά σε μένα, γιατί η αγάπη για τα ζώα είναι και ομηρία. Νιώθεις υποχρεωμένος και θέλεις να τα φροντίζεις, αλλά ορισμένες φορές, αν δεν έχεις και την στήριξη, είναι αδύνατο. Είμαι ηλεκτρολόγος – εργοδηγός στο επάγγελμα και κάποτε είχα 24 άτομα προσωπικό, όμως συχνά εγκατέλειπα τη δουλειά μου, για τα ζώα και αυτό όπως καταλαβαίνεται κόστισε και στα οικονομικά μου. Έτρεχα κάθε μέρα σε κτηνιάτρους, διότι υπήρχαν περιστατικά με δηλητηριασμένα ή τραυματισμένα ζώα και έπρεπε να αφιερώνω πολύ χρόνο, παραμερίζοντας την εργασία μου.
ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΥΣ
- Οι κτηνίατροι του νησιού ήταν δίπλα σας σε όλο αυτό το εγχείρημα; Υπήρξαν φορές που κάποιοι από αυτούς σας «έκλεισαν την πόρτα»; Για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ζώων πληρώνατε από την τσέπη σας ή σας παρείχαν κάποιες υπηρεσίες δωρεάν;
Στην αρχή μας βοήθησε πάρα πολύ ο κτηνίατρος Γιάννης Θαλασσινός, ο οποίος μας διέθετετο ιατρείο του για τις στειρώσεις των ζώων, καθώς ήταν ο μόνος κτηνίατρος στο νησί. Για 10 χρόνια τουλάχιστον ήταν πάρα πολύ μεγάλη η βοήθεια του. Σημαντική βοήθεια είχαμε και από τον κτηνίατρο κ. Αντώνη Χατζηνικολάου μετέπειτα, αλλά και από άλλους. Γενικά όμως, δεν υπήρχε δωρεάν θεραπεία και φάρμακα για τα αδέσποτα και αυτό ήταν ένα μεγάλο οικονομικό βάρος για εμάς, αλλά όπως είπα, ευτυχώς είχαμε την εθελοντική συνδρομή των κτηνιάτρων από το εξωτερικό. Έπρεπε η Πολιτεία να είχε φροντίσει ώστε όλα αυτά να ήταν δωρεάν και να μην τρέχουμε εμείς για να βρίσκουμε τα χρήματα.
ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ ΤΩΝ ΑΓΡΙΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΠΤΗΝΩΝ
6) Φανταζόμαστε ότι τα κατοικίδια ζώα, είναι λίγο πιο εύκολο να τα διαχειριστείς – φροντίσεις σε μία τέτοια δομή, όμως εσείς απ’ όσο ξέρουμε, αρκετές φορές χρειάστηκε να φροντίσετε και να περιθάλψετε και άγρια ζώα (γεράκια, κουκουβάγιες κ.α.). Πόσο δύσκολες είναι αυτές οι περιπτώσεις και ποιες οι ιδιαιτερότητές τους;
Το πιο δύσκολο ήταν οι κακοποιημένοι σκύλοι με τραυματικές εμπειρίες, όπως τα γνωστά βαρελόσκυλα, που οι ιδιοκτήτες τα είχαν αλυσοδεμένα για όλη τους τη ζωή μέσα στα βαρέλια, κάτω από αντίξοες συνθήκες, μέσα στις καταιγίδες, στο κρύο τη βροχή, χωρίς φαγητό, νερό και αρκετές φορές πάνω στα κόπρανά τους. Αυτά μπορεί να είναι κάποια πάρα πολύ φοβισμένα και άλλα επιθετικά ζώα, γιατί δεν εμπιστεύονται τον άνθρωπο, μετά από τα όσα βίωναν.
Τα άγρια ζώα, πουλιά και ερπετά χρειάζονται ειδική εμπειρία και γνώσεις για να τα βοηθήσεις. Δυστυχώς στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ένα νοσοκομείο ή ένα κέντρο περίθαλψης για τα άγρια ζώα και πτηνά και όλα εξαρτώνται από τους εθελοντές.Υπήρχε το μοναδικό κέντρο περίθαλψης άγριων ζώων και πουλιών στην Αίγινα, το οποίο έκλεισε.
Τώρα υπάρχει μόνο ένα μικρό εγκαταλελειμμένο κτίριο στην Αθήνα που το κρατάνε εθελοντές και εκεί στέλνουμε όλα τα τραυματισμένα πτηνά (γερακίνες, γεράκια, κουκουβάγιες, ροδιούς, φλαμίνγκο κ.α.) και προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε όσο μπορούμε, χωρίς όμως καμία κρατική υποστήριξη.
ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΟΥΤΕ ΕΡΓΑΛΕΙΑ, ΕΧΟΥΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ
7) Ποια πιστεύετε ότι είναι η βασική αιτία που εξωθεί κάποιον στο να εγκαταλείψει το ζώο του, είτε κυριολεκτικά στο δρόμο, είτε μεταφορικά, όπως έχουμε δει αρκετές φορές να γίνεται με σκελετωμένες αγελάδες ή άλογα κ.α. παρατημένα στον ήλιο και την βροχή χωρίς νερό και τροφή;
Ένας άνθρωπος που έχει καλή καρδιά και αγάπη, ποτέ δεν θα εγκαταλείψει το ζώο που έχει την ευθύνη του και την προστασία του. Πάντα σε έσχατες καταστάσεις θα ψάξει να βρει μία καλή λύση για το ζώο.
Θα εγκατέλειπε κάποιος το παιδί του για να πάει μέχρι την Αθήνα; Πολλοί μου λένε πάω στην Αθήνα, δεν έχω που να τα αφήσω και τα φέρνουν και τα παρατάνε τα ζώα. Τα ζώα δεν είναι πράγματα, ούτε παιχνίδια, ούτε εργαλεία, έχουν ζωή, αισθήματα, κλαίνε, πονάνε και αγαπάνε.
Αν αγαπάς και τα ζώα πραγματικά δεν τα εγκαταλείπεις. Είναι ντροπή σε μία δήθεν πολιτισμένη κοινωνία, να έχουμε δεμένο το άλογο ή την αγελάδα και παρατημένα μέσα στον ήλιο και στις αντίξοες καιρικές συνθήκες, χωρίς νερό και φαγητό.
ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ» ΤΗΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ
8) Aπό την εμπειρία σας, σε τι ποσοστό κάνουν έστω τα απαραίτητα (σίτιση – στέγαση – ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) στα ζώα τους οι κτηνοτρόφοι της Κω και ποια είναι γενικότερα η γνώμη σας γι’ αυτούς;
Οι κτηνοτρόφοι συνήθως είναι άνθρωποι που αγωνιούν και προσπαθούν για τα ζώα τους, όμως δεν είναι όλοι έτσι. Υπάρχουν αγρότες και κτηνοτρόφοι που μέρα νύχτα παλεύουν για τα ζώα τους, όμως υπάρχουν και άλλοι που δεν τα φροντίζουν, γιατί χρειάζονται σταβλικές εγκαταστάσεις και δεν διαθέτουν χρήματα για να τις φτιάξουν.
Θυμάμαι πριν 15 χρόνια κάποιος είχε αγελάδες και δούλευε σε μία εταιρεία με τσιμέντα και οι αγελάδες ήταν στο όνομα της γυναίκας του, οι οποίες ήταν σχεδόν πεσμένες κάτω στη γη και έτρεχαν ξένοι από Ελβετία με τενεκέδες νερό να τις ποτίζουν και να τιςταϊζουν. Και υπάρχουν και πολλά άλλα παραδείγματα, που κατά καιρούς έχουμε γίνει πανελλαδικά ρεζίλι, με ταλαιπωρημένες αγελάδες.
Η πλειοψηφία θεωρώ όμως ότι φροντίζει τα ζώα, άλλωστε όσο καλύτερα τα φροντίζεις, τόσο μεγαλύτερο οικονομικό όφελος έχεις, αφού σου αποδίδουν περισσότερο.
Εδώ θα ήθελα να σταθώ και λίγο στην κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η κτηνοτροφία στη χώρα μας. Θέλουν να την καταστρέψουν. Δημιουργούν τεχνητές πανδημίες και σκοτώνουν τα ζώα, έτσι ώστε να μείνουν ελάχιστα και να προωθήσουν τα σχέδιά τους για το συνθετικό κρέας. Σφαγιάστηκαν χιλιάδες αιγοπρόβατα και με αυτό τον σκοπό, αλλά και για να καλύψουν τις απάτες που έκαναν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις δηλώσεις χιλιάδων ανύπαρκτων ζώων, ώστε να παίρνουν τις επιδοτήσεις.
ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ
9) Οι κυνηγοί λογικά αποτελούν «κόκκινο πανί» για εσάς τους φιλόζωους. Είναι όντως έτσι; Έχετε την ίδια άποψη και για τους ερασιτέχνες ψαράδες; Ποια η γνώμη σας αλλά και η σχέση σας με τους κυνηγούς της Κω, στους οποίους πρέπει να πούμε ότι καταλογίζεται μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην εγκατάλειψη ζώων;
Το κυνήγι είναι μια δραστηριότητα που πρέπει να εξασκείται με πολύ σεβασμό για τη φύση.
Σίγουρα δεν πρέπει να πυροβολήσεις ένα μικρό πουλάκι, έτσι απλά για πλάκα και πρέπει να τηρείς τους νόμους προστασίας για τη φύση και τους ανθρώπους. Επίσης, ένας ευσυνείδητος κυνηγός στο τέλος, πηγαίνει και μαζεύει τους κάλυκες τους. Είναι απαράδεκτο να πηγαίνουμε και να μαζεύουμε χιλιάδες κάλυκες, οι οποίοι μολύνουν το περιβάλλον. Αυτό βέβαια, το φαινόμενο έχει περιοριστεί τα τελευταία χρόνια. Οι κυνηγοί τώρα πιστεύω ότι είναι πιο προσεκτικοί και προσπαθούν να γυμναστούν αυτοί και τα σκυλιά τους. Στο παρελθόν υπήρχαν πολλά εγκαταλελειμμένα κυνηγόσκυλα, τώρα το φαινόμενο αυτό έχει περιοριστεί.
Το ίδιο ισχύει και για τους αλιείς, που οι άνθρωποι προσπαθούν να ταΐσουν τις οικογένειές τους και να βγάλουν ένα μεροκάματο. Εγώ γνωρίζω αλιείς, οι οποίοι έπιαναν μια χελώνα στα δίχτυα και την απελευθέρωναν. Δεν μπορούμε λοιπόν να δαιμονοποιήσουμε ούτε τους κυνηγούς, ούτε τους αλιείς, αρκεί όπως είπα να τηρούν τους νόμους και να σέβονται τη φύση και το περιβάλλον.
ΜΑΣ ΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΖΩΩΝ
10) Ποιοι ήταν οι βασικοί λόγοι που σας οδήγησαν στο να κλείσει το καταφύγιο; Πώς νιώσατε τη στιγμή που καταλάβατε ότι δεν μπορούσατε πλέον να συνεχίσετε το έργο σας, τουλάχιστον επίσημα και πώς αντέδρασε η τοπική κοινωνία;
Το επιτελικό κράτος, μέσω των κτηνιατρικών υπηρεσιών, το 2021, ζήτησαν από τα σωματεία να βγάλουν άδειες με αυστηρές προδιαγραφές για τα καταφύγια. Εμείς και δεν συμφωνούσαμε και αδυνατούσαμε να ανταπεξέλθουμε σε αυτά τα κριτήρια και έτσι αναγκαστικά κλείσαμε. Ένιωσα μεγάλη απογοήτευση και αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι για τα αδέσποτα ζώα. Αν δεν κλείναμε, μας απειλούσαν με τεράστια πρόστιμα και όλα αυτά έγιναν, πριν το κράτος ή ο Δήμος βρει ένα χώρο για να φιλοξενήσει τα ζώα, με αποτέλεσμα να βρεθούν πάλι στο δρόμο, κάτι που δυσαρέστησε και όλη την τοπική κοινωνία, καθώς έκλεισε ένας χώρος όπου μπορούσαν να φιλοξενηθούν τα αδέσποτα ζώα, έτσι ώστε αυτά να μην βρίσκονται στο δρόμο.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΒΟΗΘΑΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ
12) Εσείς συνεχίζετε σε κάποιο βαθμό να βοηθάτε σήμερα; Έχετε κάποια μορφή συνεργασίας με άλλα σωματεία, που λειτουργούν τώρα σε συνεργασία με το δήμο. Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτά;
Μέχρι και σήμερα, είμαι αποδέκτης πολλών τηλεφωνημάτων για τραυματισμένα ή αδέσποτα ζώα. Εμείς συνεχίζουμε να βοηθάμε όσο μπορούμε και συνεργαζόμαστε με τα φιλοζωικά σωματεία που υπάρχουν στο νησί.Όταν υπάρχουν τραυματισμένα ή έκτακτα περιστατικά, εμείς τρέχουμε και τα μαζεύουμε και τα πάμε στον κτηνίατρο. Το θέμα είναι ότι πρέπει να υπάρξει ένας χώρος γιατη φιλοξενία των ζώων.
ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ ΟΙ ΔΟΜΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ
- Γνωρίζουμε ότι αυτή τη στιγμή λειτουργεί μία τέτοια δομή στο νησί, ενώ υπάρχουν μεμονωμένα και εθελοντές που αφιερώνουν χρόνο και χρήματα για να βοηθήσουν την κατάσταση με τα αδέσποτα. Ποια η γνώμη σας τόσο για το εν ενεργεία καταφύγιο όσο και για τους εθελοντές; Έχετε κάποια μορφής συνεργασία;
Υπάρχουν κάποια σωματεία στο νησί, αλλά και ένας χώρος, ο οποίος όμως είναι πολύ μικρός και μπορεί να φιλοξενήσει ελάχιστα ζώα, όταν οι ανάγκες είναι μεγάλες.
Χρειαζόμαστε αποκλειστικά ένα χώρο για τη φιλοξενία των ζώων. Η Αντιδήμαρχος κ. Γεωργία Κασσιώτη έκανε κάποιες ενέργειες, ώστε να δημιουργηθεί ένα καταφύγιο στην Πλάκα, όμως για διάφορους λόγους και εξ αιτίας του Κράτους, αυτός ο στόχος δεν έχει επιτευχθεί. Εκείνη προσπαθεί αλλά το κράτος της βάζει συνεχώς εμπόδια.
Το κράτος δεν δίνει τα χρήματα που απαιτούνται για την φροντίδα και την περίθαλψη των ζώων και έτσι το βάρος πέφτει στους εθελοντές, οι οποίοι ευτυχώς στο νησί μας έχουν δυναμική παρουσία, αφιερώνουν χρόνο και χρήμα και προσπαθούν να βελτιώσουν την πολύ κακή κατάσταση που υπάρχει. Όμως και αυτοί έχουν κουραστεί όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως έχουν απογοητευτεί από τις συνεχείς δεσμεύσεις του κράτους, που ποτέ όμως δεν υλοποιούνται.
Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΒΑΖΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΜΠΟΔΙΑ
- Έχει ψηφιστεί εδώ και χρόνια η δημιουργία ενός καταφυγίου ζώων από τον Δήμο, ωστόσο μέχρι τώρα καμία από τις Δημ. Αρχές δεν το προχώρησε. Καταρχήν, συμφωνείτε με την δημιουργία μιας τέτοιας δομής και αν ναι, με ποια μορφή θα μπορούσε να λειτουργήσει; Πόσο θα βοηθήσει και πόσο την έχει ανάγκη ο τόπος;
Έχει αποφασιστεί η δημιουργία δημοτικού καταφυγίου στην περιοχή Φυτώριο (προς Κέφαλο), όμως το κράτος βάζει συνεχώς εμπόδια και δεν προχωράει η κατασκευή του. Θέλει το κράτος να βάλει μαζί, στον ίδιο χώρο γάτες και σκύλους κάτι που είναι λάθος. Δεν μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο Όμως πάλι δεν φτάνει μόνο η κατασκευή του, αλλά πρέπει να δούμε και την λειτουργία του. Φοβάμαι μην καταντήσει όπως άλλες περιοχές, που τέτοια καταφύγια έχουν μετατραπεί σε φυλακές Αλκατράζ για τα ζώα, που ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες και στο τέλος πεθαίνουν βασανιστικά.
Πρέπει να υπάρχει συνεχή χρηματοδότηση, να έχει κτηνίατρο η δομή και εργαζόμενους αποκλειστικά γι’ αυτήν. Εάν γίνει μία τέτοια δομή, θα μπορούσαν να την στηρίξουν και οι εθελοντές, θα ήταν πιο εύκολο γι’ αυτούς.
Το κράτος από την μέχρι τώρα εμπειρία μου, θεωρώ ότι βλέπει εχθρικά τα σωματεία, αφού δεν τα στηρίζει καθόλου, παρά το σημαντικό έργο που προσφέρουν. Τα καταδιώκει, αλλά όταν τα χρειάζεται, τότε τα θυμάται και ζητά την βοήθειά τους. Πρέπει επιτέλους το Κράτος να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.
Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΚΑΙ Η ΠΙΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
- Ποια ήταν η πιο δύσκολη αλλά και η πιο ευχάριστη στιγμή που ζήσατε όλα αυτά τα χρόνια λειτουργίας του;
Όσον αφορά την πιο δύσκολη στιγμή, κάποτε με φώναξε ο πατήρ Χρήστος Τσουκνιάς ο συγχωρεμένος και μου λέει Βαγγέλη έλα γρήγορα στο Ψαλίδι, κάποιος πέταξε έναν σκύλο τεράστιο μέσα στη θάλασσα, με μια μεγάλη πέτρα στο λαιμό. Η πέτρα τραβούσε το σκυλί στοβυθό, και το σκυλί προσπαθούσε να μείνει στην επιφάνεια του νερού, βλέποντας το φόβο και την αγωνία του, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.
Ο ιερέας έκλαιγε. Εγώ συγκλονίστηκα. Κατάλαβα ότι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν και άγγελοι, αλλά μπορούν να γίνουν και διάβολοι. Εξαρτάται τι θέλει ο καθένας από την καρδιά του να γίνει.
Και οι ωραίες στιγμές μπορώ να πω ήταν πολλές. Κάθε φορά που ένα αδέσποτο βρίσκει σπίτι σε μία οικογένεια, για εμάς είναι μία στιγμή χαράς και ευτυχίας. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα κυνηγόσκυλο, τον Μόγλη, με 3 πόδια, που τελικά βρήκε ένα τέλειο σπίτι στη Γερμανία και τον φρόντιζαν σας παιδί τους. Γι’ αυτές τις στιγμές παλεύουμε, για να βλέπουμε ότι τα ζώα θα ζουν σε ένα όμορφο περιβάλλον γεμάτο αγάπη και φροντίδα.
Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΕΣ ΦΑΡΜΑΚΟ
- Πέρα από τα ζώα, γνωρίζουμε ότι είστε «ερωτευμένος» με τη φύση και έχετε δώσει μεγάλες μάχες για την προστασία και προάσπιση του περιβάλλοντος, αρκετές από τις οποίες σας οδήγησαν στα δικαστικά έδρανα. Ποια η σύνδεσή σας με τη φύση και πως προέκυψε αυτή η μεγάλη αγάπη; Πόσο κοντά σε αυτήν βρίσκονται σήμερα οι άνθρωποι, κατά την γνώμη σας, τόσο κυριολεκτικά (επιλέγοντας δραστηριότητες μέσα και γύρω από αυτήν) όσο και μεταφορικά (έχοντας οικολογική συνείδηση-παιδεία);
Στη φύση και τη δημιουργία βλέπεις την ύπαρξη του Θεού. Ειρηνεύεις και ξεκουράζεται το σώμα σου και η ψυχή σου. Βλέπεις για παράδειγμα πάνω στην άμμο τα κρινάκια να μοσχομυρίζουν και οι τουρίστες έκπληκτοι τα φωτογραφίζουν εντυπωσιασμένοι. Η ποιότητα ζωής των ανθρώπων με τη φύση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη. Εξασφαλίζεις μακροζωία, ευζωία και ειρήνη στην καρδιά. Ειδικά σήμερα που οι άνθρωποι έχουν συχνά άγχος και μερικές φορές αγριεύουν, η φύση είναι το μόνο ανιδιοτελές φάρμακο.
Δυστυχώς, τώρα ο άνθρωπος, λόγω της τεχνολογίας βρίσκεται σε γρήγορους ρυθμούς. Μπορείς να στείλεις στο δευτερόλεπτο μια φωτογραφία στον Άρη ή στην Αμερική, επικοινωνείς με ανθρώπους σε δευτερόλεπτα, αλλά δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τη ψυχή σου.
Για να μπορέσει ο άνθρωπος να αποκτήσει χρήματα, εγκαταλείπει την ψυχή του, με αποτέλεσμα να βλέπουμε όλη αυτή τη βία και την επιθετικότητα των ανθρώπων. Γενικά οι άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ότι η ζωή μας είναι δώρο από το Θεό. Η μητέρα μας, μας γέννησε για να είμαστε χαρούμενοι και να έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι μόνο μέσα από την ηρεμία και την ειρήνη και με προσευχή θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την παγίδα του πονηρού.
Η ΚΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ
- Πολύς λόγος γίνεται για τον υπερτουρισμό, την ραγδαία αύξηση των τουριστικών μονάδων και την φέρουσα ικανότητα του νησιού. Ποια η άποψή σας; Πιστεύετε έχει ακόμα το νησί να “δώσει” στον τουρισμό; Αν ήσασταν σήμερα Δήμαρχος, τι θα κάνατε για να σωθεί αυτή η “παρτίδα” υπέρ της φύσης;
Και στη φύση υπάρχει ένα όριο αντοχής. Αν το ξεπεράσεις καταστρέφεις το μέρος και το περιβάλλον που ζεις. Η Κως ακόμη μπορεί να σωθεί. Δεν χρειαζόμαστε άλλα ξενοδοχεία, ούτε το νησί αντέχει άλλα.
Για παράδειγμα, το νερό είναι αγαθό που χρειάζονται και τα ζώα, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι και τα πουλιά. Η πηγή νερού δεν είναι απεριόριστη. Αντί να χτίζουμε και άλλα ξενοδοχεία allinclusive, μήπως πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση και να επικεντρωθούμε στην προώθηση του οικοτουρισμού, καθώς έχουμε 2 υδροβιοτόπους, το όρος Δίκαιος και πολλά άλλες φυσικές ομορφιές που είναι εγκαταλελειμμένες; Μπορούμε να δημιουργήσουμε περιπατικά μονοπάτια και να έχουμε τουρίστες, οι οποίοι δεν θα επιβαρύνουν το περιβάλλον μας. Κάθε δήμαρχος έχει πολύ μεγάλη ευθύνη για το μέλλον του νησιού και το που πάμε. Πρέπει να προστατεύσουμε τις φυσικές μας ομορφιές και τους μικροεπαγγελματίες που οδηγούνται σε μαρασμό λόγω υπερτουρισμού. Αν αλλάξουμε πορεία, και οι τουρίστες θα απολαμβάνουν τις ομορφιές του νησιού μας και οι επαγγελματίες θα είναι περισσότερο ευχαριστημένοι.
Η ΚΩΣ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΣΙΜΕΝΤΟΥΠΟΛΗ – ΜΙΑ ΒΑΒΕΛ
- Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη περιβαλλοντική απειλή για το νησί αυτή τη στιγμή;
Η μεγαλύτερη περιβαλλοντική απειλή για το νησί αυτή τη στιγμή, είναι η ανεξέλεγκτη δόμηση και η δημιουργία νέων ξενοδοχειακών μονάδων, που εξαφανίζουν τις φυσικές ομορφιές και παραλίες του νησιού και το παραμορφώνουν με το τσιμέντο. Δημιουργείται μία τσιμεντούπολη, μία Βαβέλ. Τα ξενοδοχεία ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, αλλά ένα καινούριο νοσοκομείο που έχει τόσο ανάγκη το νησί του Ιπποκράτη, δεν έγινε. Τι θα σκεφτόταν ο Ιπποκράτης ή ένας άλλος φιλόσοφος, όταν στην Κω, αντί για βότανα, φυτεύουν ξενοδοχεία.
ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
- Όπως προαναφέραμε περνούσατε αρκετά συχνά την πόρτα των δικαστηρίων. Το κάνατε περισσότερο ως καταγγέλλων ή ως καταγγελλόμενος; Ποιες ήταν οι περιπτώσεις που συχνά κατέληγαν σε αυτό το σημείο; Θέλετε να μας αναφέρετε κάποια περιστατικά και πόσο κοντά σας νιώσατε την Δικαιοσύνη, στον αγώνα σας αυτό;
Όταν οι δημόσιες αρχές του κράτους κάνουν ότι λαγοκοιμούνται, οι παράνομοι βρίσκουν ευκαιρία και αποψιλώνουν παραλίες, καταστρέφουν πολυβολεία και οχυρωματικά του ελληνικού στρατού, καταλαμβάνουν δημόσιες εκτάσεις, χωρίς κανένας να τους σταματάει.
Τότε η ΖΟΕΚ αναγκάζεται αυτή, να πιάσει το φίδι από το κεφάλι.
Η δικαιοσύνη γνωρίζει υποθέσεις μαφιόζων επενδυτών, που ενώ παίρνουν χρήματα από το Ελληνικό κράτος για δήθεν επενδύσεις, κάνουν εικονικές πτωχεύσεις και αφήνουν απλήρωτους εκατοντάδες εργαζόμενους, αφού έχουν ήδη καταστρέψει το παραλιακό μέτωπο, πάντα με το πρόσχημα της επένδυσης. Ένας τέτοιος όμιλος, πήρε πριν 10 χρόνια περίπου 32 εκ. ευρώ και έκανε πτώχευση στην Κω και την ίδια ώρα αγόρασε στο Ντουμπάι 27 μεζονέτες και άφησε δεκάδες ακάλυπτες επιταγές στους συμπολίτες μας. Αρκετές φορές, δέχθηκα σαν Πρόεδρος της ΖΟΕΚ μηνύσεις, όμως στη συνέχεια αθωώθηκα, καθώς η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή. Έχει μάτια 100 και διακρίνει την αλήθεια, γιατί βλέπει και σε βάθος, σε μήκος και πλάτος και έτσι αυτό μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.
Οι έχοντες προσπάθησαν με διάφορους τρόπους να μας απαξιώσουν, αλλά φανήκαμε αξιόπιστοι και αθωωθήκαμε σε όλες τις περιπτώσεις.
ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ή ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ
- Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά να ξεσπούν πυρκαγιές στα δάση της χώρας. Πιστεύετε ότι οφείλονται στην κλιματική αλλαγή ή σε εμπρησμούς όπως έχετε αναφέρει σε παλαιότερα άρθρα σας, λόγω οργανωμένου σχεδίου για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στα σημεία αυτά; Έχετε ακόμα αυτή την άποψη; Ποια η γνώμη σας για τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, όπως είναι οι ανεμογεννήτριες;
Έχουν δοθεί σε όλη την Ελλάδα εκατοντάδες άδειες για αιολικά πάρκα και ανεμογεννήτριες, σε περιοχές που κανονικά από το νόμο απαγορεύονται αυστηρώς, γιατί είναι δασικές και αρκετές από αυτές είναι Natura, όπως το δάσος της Δαδιάς. Αυτό είναι κλιματική αλλαγή ή μήπως εγκληματική αλλαγή. Για εμάς πρόκειται για ένα προμελετημένο σχέδιο, με εμπρησμούς υπό τον μανδύα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς χρηματοδοτεί το πρόγραμμα, όπως το ανακοίνωσε και ο Πρωθυπουργός μας, ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να γίνει η μπαταρία της Ευρώπης. Είναι σχιζοφρένεια να βάζουνε φωτιά στα δάση μας, που είναι τα πνευμόνια μας, για να σώσουμε δήθεν τον πλανήτη, σκοτώνοντας παράλληλα και χιλιάδες άγρια ζώα, με φρικτό τρόπο. Και την επόμενη ημέρα παίζουν όλα τα ελεγχόμενα κανάλια την τάχα μου πράσινη ανάπτυξη που προχωράει. Μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, όπως είναι τα φωτοβολταϊκά, τα ηλιακά πάρκα, όμως όχι οι ανεμογεννήτριες, τουλάχιστον έτσι όπως γίνεται τώρα καταστρέφοντας τη φύση και καίγοντας τα δάση.
Επίσης υπάρχει μία γενικότερη προπαγάνδα από την Κυβέρνηση, για να προωθήσει τα σχέδιά της και τις μπίζνες των στελεχών της. Πριν από λίγες μέρες έβαλαν σε συναγερμό όλη τη χώρα για τη λειψυδρία, έτσι ώστε να περάσει το σχέδιό της για τις τεράστιες αυξήσεις στους λογαριασμούς του νερού που στο τέλος θα το ιδιωτικοποιήσουν και αυτό.
ΘΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΑΣ
- Είστε ενεργό μέλος της ομάδας πολιτών «Θερμοπύλες Κω». Ποιος είναι ο ρόλος της ομάδας αυτής και τι προασπίζεται; Tι σας ώθησε στο να συμμετάσχετε και εσείς;
Όπως καταλαβαίνετε και από το όνομα Θερμοπύλες, είμαστε μία ομάδα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα της ελευθερίας των πολιτών στην πατρίδα μας. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, είδαμε ότι δεν παλεύουμε για τα δικαιώματα μας και στο τέλος θα τα χάσουμε όλα και θα γίνουμε δούλοι. Οι πολιτικοί αρχηγοί μας λένε και προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα γίνονται για το καλό μας και το ίδιο και τα ΜΜΕ που ελέγχουν οι ίδιοι και έχουν βάλει στο παιχνίδι αυτό.
Εμείς οι Θερμοπύλες μάθαμε από τους προγόνους μας, να μην φοβόμαστε, να παλεύουμε για το δίκαιο και την πατρίδα μας, όσο και αν προσπαθούν να μας κάνουν να σιωπήσουμε. Παρά τα όσα έχουν γίνει, δεν χάσαμε ακόμα την ελπίδα, ότι σε μία Δημοκρατία ακούγεται η φωνή του λαού και το θέλημά του και γι’ αυτό θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, ακόμα και αν χρειαστεί να δώσουμε και τη ζωή μας.
Υπάρχουν γεγονότα τα οποία δεν θέλουν οι Έλληνες. Για παράδειγμα η εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο της Ουκρανίας. Κανείς όμως δεν ακούει τους πολίτες. Αυτοί που μας διοικούν, μας εμπλέκουν και μας οδηγούν σε μαύρα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία θα έχουν κόστος για τις οικογένειές μας, τα παιδιά μας και εν γένει την πατρίδα μας και φοβάμαι μη χάσουμε και κυριαρχικά δικαιώματα.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ
- Σας έχουμε δει να διαμαρτύρεστε, τόσο για τις νέες ταυτότητες, όσο και για τον προσωπικό αριθμό. Τι είναι αυτό που σας “φοβίζει” και γιατί πιστεύετε ότι ο κόσμος δεν πρέπει να προχωρήσει στην έκδοσή τους;
Αφού ο προσωπικός αριθμός, είναι ένα τόσο μεγάλο θέμα που προβληματίζει και εννοείται ότι εμείς ζούμε σε μία Δημοκρατία, γιατί τότε η κυβέρνηση δεν κάνει ένα δημοψήφισμα για να δούμε τι θέλει ο λαός. Μήπως φοβούνται το όχι;
Εμείς δεν φοβόμαστε ούτε τις ταυτότητες, ούτε τους αριθμούς, αλλά φοβόμαστε την κατάχρηση τέτοιων εργαλείων σε λάθος χέρια. Το ίδιο σκέφτηκε και η Δικαιοσύνη, αφού το ΣτΕαπεφάνθη (απόφαση 60/2024) ότι απαγορεύεται στην ταυτότητα να προστεθεί ο προσωπικός αριθμός κάθε πολίτη.
Η ταυτότητα είναι για ταυτοποίηση και ταυτοπροσωπία, ενώ ο προσωπικός αριθμός είναι πολυεργαλείο που θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από διάφορες υπηρεσίες (ψηφιακό πορτοφόλι) ή και funds προς όφελός τους και θα μπορούν να μας ελέγχουν. Εάν είσαι υπάκουος θα φας και θα κυκλοφορείς ελεύθερος, αν όχι θα μπορούν να σε ελέγχουν και να σε αποκόπτουν από διάφορες υπηρεσίες ή ακόμα θα σε βάζουν και καραντίνα. Οι πονηρές Κυβερνήσεις μάλλον δεν θα τον κάνουν υποχρεωτικό τον προσωπικό αριθμό, όμως θα κάνουν τη ζωή αφόρητη σε όσους εναντιωθούν.
Μόνο λοιπόν εάν είμαστε ενωμένοι σε αυτό, θα κερδίσουμε και δεν θα μπορέσουν να υλοποιήσουν τον σχεδιασμό τους.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟ ΟΠΛΟ Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ
-Mεγάλο κεφάλαιο πια στη ζωή όλων μας η περίοδος του κορωνοϊού, του εγκλεισμού και των “υποχρεωτικών” εμβολίων. Ποια η γνώμη σας γι’ αυτή την σκοτεινή εποχή που έζησε η ανθρωπότητα; Yπάρχουν κατάλοιπα από αυτήν στο σήμερα, είτε στη ψυχολογία μας, είτε στη σωματική υγεία μας;
Ο κορωνοϊός ήταν ένα προγραμματισμένο βιολογικό όπλο για τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, το οποίο το επέβαλε η νέα τάξη πραγμάτων σε όλα τα κράτη. Η λέξη εμβόλια είναι λάθος για μένα, το σωστό είναι πειραματικό σκεύασμα, το οποίο είχε μάλιστα τραγικές συνέπειες στους συνανθρώπους μας. Το Κράτος, με πιέσεις, φοβέρες, εκβιασμούς, πρόστιμα και ψέματα, αποδείχθηκε αναξιόπιστο και επικίνδυνο.
Όλη αυτή η βία και οι διωγμοί που ζήσαμε, παραβιάζουν των κώδικα της Νυρεμβέργης για την ηθική διεξαγωγή ιατρικών πειραμάτων σε ανθρώπους και είναι όλα παράνομα. Κάποιοι λίγοι μαζί με τις φαρμακοβιομηχανίες πλούτισαν με τον θάνατο χιλιάδων συνανθρώπων μας. Είναι φοβερό πόσο εύκολα, τόσο πολλοί άνθρωποι πέφτουν σε τέτοιες παγίδες από τον φόβο που τους προκάλεσαν τα πληρωμένα ΜΜΕ με τις ψεύτικες εικόνες από την Ιταλία με τους εκατοντάδες νεκρούς δήθεν από τον κορωνοϊό, ενώ στην πραγματικότητα ήταν νεκροί μετανάστες από ναυάγιο, αλλά και οι γιατροί που είπαν ψέματα και καταπάτησαν τον όρκο τους.
Εάν έχουμε φόβο Θεού, αντί φόβο θανάτου, δεν θα πέφταμε εύκολα σε τέτοιες παγίδες του σκότους.
Δυστυχώς σήμερα υποφέρουν από τις παρενέργειες των σκευασμάτων χιλιάδες συμπολίτες μας και αυτοί χρειάζονται την στήριξή μας.
ΣΤΗΡΙΖΩ ΨΥΧΙΚΑ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΘΝΟΦΥΛΑΚΗ
- Είστε απ’ όσο ξέρουμε μέλος και της Εθνοφυλακής. Πόσο καλά θωρακισμένo (στρατιωτικά) πιστεύετε ότι είναι το νησί στο ενδεχόμενο μιας απειλής; Θα προτείνατε στους συμπολίτες μας να συμμετάσχουν και αυτοί στην Εθνοφυλακή και γιατί;
Στηρίζω ψυχικά και σωματικά την Εθνοφυλακή, παρόλο ότι ακόμα έχω πρόβλημα με το ισχίο μου και δεν μπορώ να συμμετέχω δυνατά και ενεργά, αλλά είμαστε περήφανοι και για τους Εθνοφύλακες και για τις ένοπλες δυνάμεις μας, που μέρα νύχτα μας φυλάνε και μας προστατεύουν.
Προτείνουμε σε όλους τους συμπολίτες μας να συμμετέχουν γιατί μόνο ομόψυχα και ομαδικά μπορούμε να αποτρέψουμε μια κακόβουλη επίθεση στο νησί μας. Εδώ η περιοχή μας το Ανατολικό Αιγαίο, είναι στο μάτι του κυκλώνα, γι αυτό και δεν πρέπει να εφησυχάζουμε ποτέ, αλλά να είμαστε σε επαγρύπνηση. Μην την πατήσουμε όπως οι Κύπριοι, που έβλεπαν τα αλεξίπτωτα να πέφτουν και έλεγαν είναι τα παλικάρια μας και κάνουν άσκηση και στο τέλος έχασαν το 40% της Κύπρου.
Μόνο εάν αγαπάς την πατρίδα μπορείς να αντιληφθείς τον κίνδυνο και δυστυχώς, στη χώρα μας αυτοί που αγαπάνε την πατρίδα είναι λίγοι. Δυστυχώς, πολλές φορές μας ενημέρωσαν ότι πυρομαχικά και όπλα έφυγαν από την Κω. Δεν ξέρουμε που πάνε, όμως είναι γεγονός ότι η Ελλάδα έχει εμπλακεί ενεργά στον πόλεμο της Ουκρανίας. Αυτό είναι τεράστιο λάθος.
ΟΤΑΝ ΤΡΕΧΕΙΣ ΝΙΩΘΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ
- Σημαντικό κομμάτι στη ζωής σας αποτέλεσε και ο αθλητισμός, έχοντας σημαντικές διακρίσεις ως δρομέας σε αγώνες μεγάλων αποστάσεων. Τι σημαίνει για εσάς ο αθλητισμός και γιατί ανάμεσα σε τόσα αθλήματα, επιλέξατε τα “πολλά χιλιόμετρα”;
Έγινα μαραθωνοδρόμος γιατί με είχε συγκινήσει η ιστορία του Φειδιππίδη και το πόσο αγαπούσε τη πατρίδα μας. Έγινα λοιπόν και εγώ αθλητής μεγάλων αποστάσεων για να αποκτήσω υπομονή και επιμονή και τρέχοντας απολάμβανα τις ομορφιές του νησιού μας, που μέσα σε 20 λεπτά μπορείς να συνδυάσεις βουνό και θάλασσα. Έχουμε ανεκτίμητες καιανεξάντλητες ομορφιές και όταν τρέχεις, νιώθεις και ελεύθερος και δυνατός και χαλιναγωγείς το σώμα και το πνεύμα σου. Εξού και η αρχαία ρήση των αρχαίων Ελλήνων των πατέρων μας “νους υγιής εν σώματι υγιεί”.
Για αυτό προτείνω σε όλους τους νέους, να αθλούνται και η πολιτεία θα πρέπει αντίστοιχα από την πλευρά της να φτιάξει χώρους για να μπορούν να αθλούνται οι πολίτες αλλά και οι αθλητές, καθώς η Κως πάντα βγάζει μεγάλους αθλητές και χρειάζονται στήριξη.
- Αν έδινες έναν τίτλο στη ζωή σου, ποιος θα ήταν αυτός;
Θέλω να ζήσω ελεύθερος.
ΜΕ ΑΠΕΙΛΗΣΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ
- Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας λίγη από την εμπειρία σας και να απευθύνετε ένα μήνυμα στους συμπολίτες μας και κυρίως στα νέα παιδιά, γιατί να επιλέξουν τον εθελοντισμό, πώς μπορούν να σταθούν ενεργά δίπλα στη φύση και τα ζώα, και πώς με τη συμμετοχή τους μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην κοινωνία και στον κόσμο γύρω τους
Ο εθελοντισμός είναι περίσσευμα ψυχής. Όταν βοηθάς τη φύση και τα ζώα που είναι αδύναμα και ανυπεράσπιστα πλάσματα, αλλά και τον συνάνθρωπό σου, αυτοκαλλιεργείς τον χαρακτήρα σου και νιώθεις χαρά και αγαλλίαση και η καρδιά σου ευφραίνεται. Πρέπει να παλεύεις για την ελευθερία σου, καθώς όπως μας έμαθαν και οι πρόγονοί μας “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά 40 χρόνια σκλαβιά και φυλακή” και δυστυχώς αυτή τη στιγμή, ζούμε έναν ιδιότυπο πόλεμο, ηλεκτρονικό - τεχνολογικό.
Μπορούμε να έχουμε ευημερία και ποιότητα ζωής, εάν καταλάβουμε ότι η ζωή, είναι δώρο από τον Θεό και πρέπει να την χαρούμε.
Έχει χαθεί σήμερα το πατρίδα – θρησκεία – οικογένεια με το οποίο μεγαλώσαμε και οι άνθρωποι έχουν αρχίσει και γίνονται, θα έλεγα λίγο σαν “πόκεμον”, αγριεύουν και δεν μπορείς να τους ελέγξεις.
Εγώ έδωσα αγώνες και θα συνεχίσω να δίνω, παρά τα όσα μου συνέβησαν.
Δέχθηκα αντίποινα για την δράση μου, τόσο προσωπικά, όσο και οικογενειακά. Όμως δεν με λύγισαν. Έχω μάθει να μάχομαι και θα συνεχίσω να το κάνω, με όποιο κόστος. Πρέπει να παλεύουμε για τα δικαιώματά μας, για την ελευθερία μας, για τη ζωή μας.
Με έστειλαν στο νοσοκομείο 2 φορές με αποκόλληση στα μάτια, μετά από κουτουλιές και επιθέσεις που δέχθηκαν από μπράβους επιχειρηματιών, γιατί τους χάλασα τα σχέδια.
Φοβήθηκα για την ζωή μου, καθώς μέχρι και με αμάξι με εμβόλισαν και επιχείρησαν να πετάξουν στο γκρεμό. Μέσα από όλα αυτά όμως, είδα το χέρι του Θεού, να με προστατεύει και έτσι πήρα δύναμη και έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τόσες δυσκολίες.
Όποτε έχω ανάγκη, βρίσκω δύναμη στον Θεό. Όλα λοιπόν γίνονται με αγάπη, πίστη και θέληση.
Είμαι αισιόδοξος, γιατί έχω μία ψυχή που ανήκει στο Θεό και κανένας δεν μπορεί να μου σκοτώσει την ψυχή μου. Το σώμα μου μπορεί και να το σκοτώσει, αλλά κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μου σκοτώσει η ψυχή μου. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι οι άνθρωποι, γιατί δεν υπάρχει κανένας αθάνατος επί γης.
Να στείλω και ένα μήνυμα προς τους πολιτικούς μας, ότι πρέπει να αναλογιστούν τη δύναμη που έχουν, διότι δεν μου αρέσει αυτή τη στιγμή, που το νησί μας καταστρέφεται και όλοι αυτοί, λίγο πολύ, κάνουν τον Πόντιο Πιλάτο. Πρέπει να είναι δυνατοί και θαρραλέοι και να παλεύουν για το νησί και τους κατοίκους του. Το σημαντικό είναι το τι αφήνεις πίσω σου και τι παραδίδεις στις επόμενες γενεές.
