Τις τελευταίες ημέρες του Αυγούστου, επισκεφτήκαμε μαζί με μέλη της Λέσχης Ελλήνων Καταδρομέων Κω (ΛΕΚ Κω) την περιοχή της Ζιάς, προκειμένου να διαπιστώσουμε «επί τω έργω», κατά πόσο οι εργασίες που πραγματοποιήθηκαν φέτος για την πυροπροστασία της περιοχής, αλλά και για τη βελτίωση της κυκλοφορίας, έχουν πράγματι αποδώσει.
Η εικόνα που αντικρίσαμε, ωστόσο, δημιουργεί αρκετά ερωτήματα και κυρίως την ανάγκη για άμεσες παρεμβάσεις.
Ο δρόμος διαπλατύνθηκε, αλλά τα προβλήματα παραμένουν
Ανεβαίνοντας προς τη Ζιά με το όχημα 4Χ4 της ΛΕΚ Κω, πριν ακόμη φτάσουμε στον οικισμό, διαπιστώνουμε ότι έχει πραγματοποιηθεί διαπλάτυνση του δρόμου. Μια παρέμβαση που, θεωρητικά, θα έπρεπε να συμβάλει στην ομαλότερη και ασφαλέστερη κυκλοφορία.
Στην πράξη, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.
Τα αυτοκίνητα εξακολουθούν να σταθμεύουν στις άκρες του δρόμου, περιορίζοντας σημαντικά το διαθέσιμο πλάτος. Και το πιο παράδοξο είναι ότι δεν υπάρχουν οι απαραίτητες πινακίδες απαγόρευσης στάθμευσης, ώστε να ενημερώνονται οι επισκέπτες και να αποτρέπεται η κατάληψη του δρόμου από σταθμευμένα οχήματα.
Έτσι, μια διαπλάτυνση που θα μπορούσε να βελτιώσει ουσιαστικά την κυκλοφορία κινδυνεύει να καταστεί στην πράξη «δώρον άδωρον». Ιδιαίτερα όταν στην περιοχή βρίσκονται λεωφορεία, η κατάσταση μπορεί να γίνει εξαιρετικά δύσκολη, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κυκλοφοριακά προβλήματα και κομφούζιο.
Οι 100 νέες θέσεις στάθμευσης και η εικόνα του πάρκινγκ
Με δυσκολία καταφέραμε να φτάσουμε στον χώρο στάθμευσης, όπου φέτος, με την προσθήκη του νέου χώρου που απέκτησε ο Δήμος, δημιουργήθηκαν περίπου 100 επιπλέον θέσεις.
Πρόκειται ασφαλώς για μια θετική εξέλιξη ως προς την αύξηση της χωρητικότητας. Όμως και εδώ υπάρχουν σημαντικές ελλείψεις.
Ο χώρος παραμένει χωμάτινος, χωρίς τσιμεντόστρωση ή άλλη ουσιαστική διαμόρφωση. Σε αρκετά σημεία παρουσιάζει έντονες ανισορροπίες, ιδιαίτερα στις ανηφόρες και τις κατηφόρες, γεγονός που τον καθιστά δύσκολο και σε ορισμένες περιπτώσεις επικίνδυνο για τα οχήματα.
Αν δεν διαθέτεις όχημα 4Χ4, σε ορισμένα σημεία είναι καλύτερα να το ξανασκεφτείς πριν επιχειρήσεις να προχωρήσεις.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, δεν υπάρχει φωτισμός, με αποτέλεσμα η κατάσταση να γίνεται ακόμη πιο δύσκολη κατά τις βραδινές ώρες.
Παράλληλα, οι θέσεις στάθμευσης δεν έχουν οριοθετηθεί. Έτσι, ο καθένας σταθμεύει όπου θεωρεί ότι τον εξυπηρετεί, δημιουργώντας ένα άναρχο σκηνικό, που κάθε άλλο παρά συμβάλλει στην καλύτερη λειτουργία του χώρου.
Έξοδοι διαφυγής ή... έξοδοι αποφυγής;
Το πλέον σοβαρό ζήτημα, όμως, αφορά τις οδούς διαφυγής ή για να είμαστε πιο ακριβείς, τις... «εξόδους αποφυγής».
Κατά την αυτοψία μας, δεν εντοπίσαμε τις απαραίτητες πινακίδες που να ενημερώνουν και να κατευθύνουν τους επισκέπτες προς τις συγκεκριμένες διαδρομές. Σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, ο επισκέπτης θα πρέπει να γνωρίζει από πού μπορεί να απομακρυνθεί με ασφάλεια από την περιοχή. Αυτό, όμως, προϋποθέτει ότι οι δρόμοι διαφυγής είναι εμφανείς και με την κατάλληλη σήμανση.
Κάτι που σήμερα δεν φαίνεται να συμβαίνει.
Οι δρόμοι είναι στενοί, χωμάτινοι και σε αρκετά σημεία δύσκολα διακρίνονται ως δρόμοι διαφυγής. Ως αποτέλεσμα, ένας επισκέπτης μπορεί εύκολα να μην αντιληφθεί ότι πρόκειται για οδό εκκένωσης και να αφήσει το όχημά του μπροστά, μπλοκάροντας ουσιαστικά τη διέλευση.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:
Τι θα συμβεί σε περίπτωση πραγματικής ανάγκης και εκκένωσης της Ζιάς;
Οι συγκεκριμένοι δρόμοι είναι στενοί και χωμάτινοι, ενώ, σύμφωνα με όσα είχε αναφέρει κατά τη διάρκεια των εργασιών διάνοιξης ο Δήμαρχος, υπήρχε η πρόθεση να ασφαλτοστρωθούν. Σήμερα, πάντως, η εικόνα απέχει από αυτή την περιγραφή.
Σε αρκετά σημεία η διέλευση είναι δύσκολη, ενώ για την πρόσβαση απαιτείται ουσιαστικά όχημα με αυξημένες δυνατότητες, όπως ένα 4Χ4. Μάλιστα, σε ένα σημείο χρειάζεται ακόμη και να περάσεις πάνω από πλαστικούς σωλήνες ποτίσματος για να μπορέσεις να συνεχίσεις προς την έξοδο.
Ας αναλογιστούμε λοιπόν τι μπορεί να συμβεί σε περίπτωση εκκένωσης.
Αν δεκάδες ή εκατοντάδες οχήματα και άνθρωποι χρειαστεί να απομακρυνθούν ταυτόχρονα από την περιοχή, μπορεί ένας τέτοιος δρόμος να ανταποκριθεί στις ανάγκες μιας πραγματικής κρίσης;
Χωρίς σήμανση και με τα κομμένα δέντρα ακόμη εκεί
Ούτε στις διαδρομές αυτές υπάρχουν πινακίδες που να ενημερώνουν τους επισκέπτες προς ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούν — δεξιά ή αριστερά — σε περίπτωση ανάγκης.
Και υπάρχει ακόμη μία εικόνα που προκαλεί προβληματισμό.
Τα δέντρα που κόπηκαν κατά τη διάρκεια των εργασιών διάνοιξης εξακολουθούν να βρίσκονται παρατημένα στην άκρη των δρόμων, ακόμη και μέσα σε χαράδρες.
Το ερώτημα είναι εύλογο, τι θα συμβεί με αυτά τα υλικά, μετά τις πρώτες έντονες βροχοπτώσεις;
Θα παραμείνουν εκεί; Θα παρασυρθούν; Θα δημιουργήσουν νέα προβλήματα;
Η δεξαμενή των 100 τόνων και η επιλογή της τοποθεσίας
Η αυτοψία μας συνεχίστηκε με το όχημα της ΛΕΚ Κω και στον χώρο όπου έχει τοποθετηθεί η μεγάλη δεξαμενή χωρητικότητας 100 τόνων νερού.
Και εδώ, σύμφωνα με την εμπειρία των μελών της ΛΕΚ Κω, προκύπτουν σοβαρά ζητήματα.
Ο δρόμος προς τη δεξαμενή είναι έντονα ανηφορικός και ιδιαίτερα δύσκολος για ένα όχημα πυρόσβεσης, το οποίο θα πρέπει να προσεγγίσει το σημείο και να ανεφοδιαστεί.
Αλλά προβληματισμός υπάρχει και σε σχέση με την πρόσβαση των εναέριων μέσων. Η περιοχή δεν προσφέρει καλή ορατότητα, ενώ σε πολύ κοντινή απόσταση υπάρχει ορεινός όγκος, γεγονός που, όπως επισημαίνουν τα έμπειρα μέλη της ΛΕΚ Κω, δημιουργεί πρόσθετες δυσκολίες.
Μάλιστα, σύμφωνα με όσα μας ανέφεραν, η συγκεκριμένη τοποθεσία δεν θεωρείται η καταλληλότερη, καθώς υπήρχαν άλλα δύο σημεία, χαμηλότερα, όπου θα μπορούσε να είχε τοποθετηθεί η δεξαμενή, ώστε να είναι πιο εύκολα προσβάσιμη και αποτελεσματική σε περίπτωση πυρκαγιάς.
Παρεμβάσεις έγιναν. Το σχέδιο όμως πού είναι;
Η μικρή αυτή «περιπολία» στη Ζιά, μαζί με τα όσα μας ανέφεραν τα μέλη της ΛΕΚ Κω, που διαθέτουν εμπειρία σε ζητήματα επιχειρησιακής ετοιμότητας και αντιμετώπισης καταστάσεων έκτακτης ανάγκης, μας αφήνει ένα βασικό συμπέρασμα:
Ναι, φέτος έγιναν εργασίες στη Ζιά. Όμως το ζητούμενο δεν είναι απλώς να γίνονται εργασίες. Είναι να γίνονται οι σωστές εργασίες, στο σωστό σημείο και με συγκεκριμένο σχέδιο.
Η πυροπροστασία μιας περιοχής με τόσο μεγάλο αριθμό κατοίκων και επισκεπτών, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά.
Χρειάζονται σαφείς και με κατάλληλη σήμανση οδοί διαφυγής, ασφαλείς και λειτουργικοί δρόμοι, οργανωμένοι χώροι στάθμευσης, απαγόρευση της άναρχης στάθμευσης, κατάλληλη σήμανση, προσβασιμότητα των πυροσβεστικών οχημάτων και σωστά χωροθετημένες υποδομές πυρόσβεσης.
Και όλα αυτά πρέπει να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σχέδιο.
Γιατί η πυροπροστασία δεν κρίνεται όταν όλα είναι ήρεμα.
Κρίνεται την ώρα της φωτιάς.
Και τότε δεν υπάρχει χρόνος για διορθώσεις, για πινακίδες που δεν τοποθετήθηκαν, για δρόμους που δεν διαμορφώθηκαν σωστά ή για προβλήματα που όλοι γνώριζαν αλλά κανείς δεν πρόλαβε να αντιμετωπίσει.
Η Ζιά χρειάζεται καλύτερη προετοιμασία, όχι μόνο περισσότερες παρεμβάσεις.
Ελπίζουμε, λοιπόν, ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες θα αξιοποιήσουν τις παρατηρήσεις αυτές και θα προχωρήσουν άμεσα στις απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες, ώστε η περιοχή να είναι καλύτερα προστατευμένη και ασφαλής — τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους χιλιάδες επισκέπτες της.
(Στάθης Πίτσης)
