Υπάρχουν κάποιες βραδιές που δεν είναι απλώς όμορφες.
Είναι βραδιές που σου θυμίζουν ποιος ήσουν, από πού ξεκίνησες και πόσο πολύτιμοι είναι οι άνθρωποι που περπάτησαν μαζί σου τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής.
Το reunion με τους παλιούς συμμαθητές μου δεν ήταν απλώς μια συνάντηση.
Ήταν ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο.
Κοίταζα ένα-ένα τα πρόσωπα γύρω μου και για τον καθένα υπήρχε μια ανάμνηση.
Μια στιγμή μέσα στην τάξη.
Ένα γέλιο στα διαλείμματα.
Ένας σχολικός αγώνας.
Μια εκδρομή.
Μια γιορτή.
Μια παρέλαση.
Ένας καφές μετά το σχολείο.
Μια διαδρομή με το λεωφορείο μέχρι να γυρίσουμε σπίτι.
Μικρές στιγμές που τότε έμοιαζαν συνηθισμένες, αλλά σήμερα είναι πολύτιμοι θησαυροί της καρδιάς μου.
Οι φίλοι μου…οι δικοί μου άνθρωποι.
Και τα παιδιά με τα οποία μεγαλώσαμε μαζί στο χωριό και μετά βρεθήκαμε όλοι στην πόλη, κουβαλώντας τις ίδιες ρίζες, τις ίδιες ιστορίες και τα ίδια γέλια.
Και εκεί, για λίγες ώρες, ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα.
Τα χρόνια χάθηκαν, οι αποστάσεις εξαφανίστηκαν και μείναμε μόνο εμείς.
Με τις αγκαλιές μας, τα πειράγματά μας, τις αναμνήσεις μας και εκείνη τη ζεστασιά που μόνο οι αληθινές φιλίες και σχέσεις μπορούν να χαρίσουν.
Τα 88άρια θα είναι πάντα τα καλύτερα παιδιά!!!
Άντε, βάζω μέσα και τα 87άρια και τα 89άρια, γιατί κι αυτά μια χαρά βγήκαν!
Ήταν μια υπέροχη βραδιά.
Μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη μέσα μου.
Γιατί τελικά, δεν είναι τα χρόνια που μετράνε… είναι οι άνθρωποι που τα γέμισαν με στιγμές.
Και αυτές οι στιγμές θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Να είμαστε όλοι καλά, να ανταμώνουμε, να γελάμε και να θυμόμαστε.
«Γιατί όσο υπάρχουν οι αναμνήσεις και οι άνθρωποι που τις μοιράστηκαν μαζί μας, ένα κομμάτι της νιότης μας θα μένει για πάντα ζωντανό»
(Από ανάρτηση της Βαγγελίτσας Κουζούκα στο FB)
