Την ιστορία ενός τόπου την γράφουν οι άνθρωποι του στην πορεία των Αιώνων .Έτσι και στη μικρή μας Καρδάμαινα που κάποτε ήταν πολύ μεγαλύτερη , όχι μόνο στο Νησί μας μα και σ’όλο το Αιγαίο , ο Δήμος της Αρχαίας Αλάσαρνας , συνεχίζεται η ιστορία .
Αξίζει να θυμόμαστε τους ανθρώπους που φεύγουν και που όλοι άφησαν το δικό τους λιθαράκι , ιδιαίτερα όμως τα θετικά παραδείγματα , ακόμα και να θυμίζουμε πτυχές από την παρουσία των ανθρώπων μας που έχουν προσφέρει ότι θετικό ,ιδιαίτερα στα παιδιά μας αλλά και τα εγγόνια μας πλέον.
Νιώθω την ανάγκη να γράψω δύο λόγια για την άγνωστη ίσως σε πολλούς , ιστορία του ξαδέλφου μου Φιλίππου Ιερομνήμονα που μας άφησε πριν λίγες ημέρες.
Πήρε το όνομα του από τον Θείο μας Φίλιππο Ιερομνήμονα που έφυγε πολύ μικρός στην Αμερική που δεν έκανε οικογένεια , ούτε απέκτησε παιδιά , αλλά έβαλε στόχο να βοηθήσει τον αδερφό του Κωστή με τα εφτά παιδιά του αλλά και το χωριό μας .Τότε γύρω στο 1919 με τους άλλους συμπατριώτες μας στην ξενιτιά μάζεψαν και έστειλαν τα χρήματα για την κατασκευή του Ιστορικού πλέον Δημοτικού σχολείου του χωριού μας εκεί που μάθανε τα
πρώτα γράμματα οι γονείς μας αλλά κι εμείς . Ο άλλος γιος του θείου μου Γιώργου Ιερομνήμονα , ο Κώστας πήρε το όνομα του Παππού μας , Κωστή , που έφυγε κι αυτός κυνηγημένους από τους Γερμανούς στην Γαλλία .
Πήγε με την μεγάλη του κόρη τότε 14 χρονών που είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας για την θεραπεία της ,αλλά και για να δουλέψει και να στείλει στη μεγάλη του φαμίλια τα προς το ζην , στα φτωχικά εκείνα χρόνια της κατοχής . Εκεί στη ξενιτιά έμαθε για το χαμό του γιού του Αντώνη , ένα από τα εννέα θύματα του Βομβαρδισμού του χωριού μας από τους Γερμανούς.
Ο Φίλιππος μεγαλωμένος όπως άλλωστε και όλοι εμείς αυτής της εποχής , με αυτά τα ακούσματα αλλά και τις αρχές που μας μεγάλωσαν οι δικοί μας ,ήταν όμως πάντα από μικρός ανήσυχος , ιδιαίτερα τολμηρός είχε την άγνοια του κινδύνου σχεδόν πάντα . Ενώ εμείς οι συνομήλικοι του σχεδόν οι περισσότεροι είχαμε ένα φόβο για τους κινδύνους που έκρυβε η θάλασσα και οι δύσβατες βουνοκορφές , για εκείνον ήταν παιχνίδι και θυμάμαι περιστατικά που δεν τα χωρά ο νους ενός μεγάλου ανθρώπου.
Μια μέρα μας έφυγε μια μπάλα στην κεντρική παραλία μας εκεί που στιβάζανε τα καρπούζια και τα πεπόνια οι γονείς μας και με την δική μας βοήθεια των μικρών που μεγαλώσαμε μέσα στα χωράφια, για να πουληθούν . Ο Φίλιππος βούτηξε από την σιδερένια – ξύλινη σκάλα του χωριού και κολυμπώντας έφτασε τόσο μακριά που δεν τον βλέπαμε πλέον , και όταν ενημερώσαμε τον πατέρα του αυτός τρόμαξε και πήγε με καΐκι για να τον φέρει ευτυχώς πίσω. Στο κυνήγι πρώτος από όλους από τον Κούκο μέχρι τον Δίκαιο στα πιο απόκρημνα σημεία . ‘Έφτασε κάποια μέρα στη δεξαμενή του Κάστρου και κατέβηκε με σχοινί εκεί που είχαν κρύψει πυρομαχικά από την Γερμανική κατοχή ,για να βγάλει υλικό για τα βαρελότα του Πάσχα .
Και στο σχολείο ήταν λίγο αντάρτης γι’ αυτό κάποιες τάξεις του Γυμνασίου τις έβγαλε στην Κάλυμνο και μετά όταν ανεβήκαμε στην Αθήνα για τις σχολές μας πάλι ο Φίλιππος μπροστάρης , αγνοώντας και τη Χούντα και τους κινδύνους .
Λίγοι γνωρίζουν ότι στα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν παρών , γιατί είχε ανέβει μαζί με τον αδερφό του τον Κώστα , γράφτηκε σε Τεχνική Σχολή για να γίνει ηλεκτρονικός , αυτό που ήθελε πάρα πολύ να γίνει . Μάλιστα βοήθησε τότε και στο στήσιμο του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου με κάποια άλλα παιδιά από τη σχολή του ,όπως με ενημέρωσε αργότερα . Το βράδυ της Παρασκευής της 16ης του Νοέμβρη ήμασταν εκεί έξω από την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου , αυτή που έριξαν με το τάνκ μετά τα μεσάνυχτα – εκεί όπου από ελεύθερους σκοπευτές από τις γύρω ταράτσες κτυπήθηκε ο αδελφός του Κώστας και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο ΚΑΤ. Εμείς κυνηγημένοι και σκορπισμένοι από τους αστυνομικούς και τα δακρυγόνα το μάθαμε την άλλη μέρα το Σάββατο το πρωί όταν τηλεφωνήσαμε στους γονείς μας στην Κω . Καί πήγαμε να τον δούμε μετά την εγχείρηση
που του έκαναν, για να βγεί η σφαίρα που πέρασε ξυστά από την καρδιά και του έσπασε το αριστερό του χέρι .
Ποτέ έκτοτε δεν το διαφήμισε ούτε ο Κώστας πού έφυγε διωγμένος για την Αμερική , ούτε φυσικά ο Φίλιππος και ούτε που σκέφτηκαν φυσικά να το εξαργυρώσουν αυτό ,όπως έκαναν άλλοι .
Θυμόμαστε οι μεγαλύτεροι ότι ο Φίλιππος επιστρέφοντας στο χωριό μας από την Αθήνα στήνει τον δικό του ερασιτεχνικό ραδιοφωνικό σταθμό βασικά για μουσική ,αυτός ήταν και από τους πρώτους ιδιωτικούς ερασιτεχνικούς σταθμούς για τότε . Βοηθά με τη μικροφωνική του σε όλες τις εκδηλώσεις της κοινότητας και εν συνεχεία τον Δήμο Ηρακλειδών , σε όλα τα χωριά , στις παρελάσεις ,στους Χορούς , στις εκδηλώσεις μέχρι και τα πρώτα Δημοτικά Συμβούλια του νεοσύστατου τότε Δήμου μας.
Πανταχού παρών ο Φίλιππος, πρόθυμος πάντα, καλός για όλους και πολύ δοτικός. Δούλεψε από τα τούβλα πού από τους πρώτους βγάλανε στο εργοστάσιο και το καμίνι που έφτιαξαν οι συγχωρεμένοι , ο πατέρας του με τον Θείο του τον Λούη τον Χατζηάμαλλο από τους πρωτοπόρους στο εμπόριο ,αλλά και στον τουρισμό ο πατέρας του .
Ήταν από τους πρώτους με τον αδερφό του που μπήκαν στο ΠΑΣΟΚ μετά το 1974 και έμειναν έκτοτε σταθερά στον προοδευτικό χώρο μέχρι που έφυγαν και οι δύο και με την ίδια δυστυχώς αρρώστια.
Αγωνιστές της ζωής και οι δύο . Ο Κώστας διωγμένος από την πατρίδα μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου που γλύτωσε παρα τρίχα τον θάνατο ,που του έλειπε όμως πολύ και η πατρίδα και η οικογένειά του βγάζει τον κρυφό του καημό , σε ποιήματα και στίχους για τραγούδια παράλληλα βέβαια με την δουλειά του . Και ο Φίλιππος αγωνιστής πάντα δουλεύοντας , μεγαλώνει και σπουδάζει τα αγαπημένα του παιδιά , τη Σοφία , την Αθηνά και το Γιώργο και πρόλαβε φυσικά να δει και να καμαρώσει και την εγγονούλα του.
Ο Φίλιππος ήταν από τα πιο δυνατά παλικάρια από μικρός . Ξέρω ότι πάλεψε πολύ το τελευταίο διάστημα που διαγνώστηκε το πρόβλημα της υγείας του, αθόρυβα με την γυναίκα και τα παιδιά του , τόσο αθόρυβα που ούτε εμείς ο στενοί συγγενείς του δεν γνωρίζαμε τίποτα και έφυγε τόσο γρήγορα και ξαφνικά. Έφυγε όρθιος λίγο πριν ξημερώσει η 25η Μαρτίου , ίσως η πιο σημαντική ιστορική γιορτή της Ελλάδας μας ή Επανάσταση του
́21. Ήταν και ο Φίλιππος με την καλή έννοια επαναστάτης ! Πιστεύω ότι τα παιδιά του θα είναι περήφανα για τον πατέρα τους όπως φυσικά και για τον Θείο τους που τα είχε κι’ αυτός σαν δικά του παιδιά ,αφού δεν έκανε ο ίδιος . Το ίδιο φυσικά και η Μαρία , η γυναίκα του , αλλά και όλοι εμείς οι συγγενείς του οι φίλοι και οι συμπατριώτες του.
Αιωνία του η μνήμη !
Ο ξάδελφος του Θεοδόσης Α. Βαρκάς
