ΤΟΠΙΚΑ

Σεισμός αναστάτωσε τους κατοίκους της Κω το βράδυ της Κυριακής (10/5).Σύμφωνα με την αυτόματη λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, η σεισμική δόνηση σημειώθηκε στον θαλάσσιο χώρο δυτικά του νησιού και είχε ένταση 4,4 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ.Το επίκεντρο της σεισμικής δόνησης εντοπίστηκε 22 χλμ δυτικά-νοτιοδυτικά της Κεφάλου στην Κω, ενώ το εστιακό βάθος εκτιμάται στα 142 χλμ.newsbeast.gr

Την Τρίτη 12/5  και ώρα 1, στον Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Μαστιχάρι, θα γίνει η κηδεία του αγαπητού συμπολίτη μας Κυριάκου Πόγια (65 ετών), ο οποίος το μεσημέρι του Σαββάτου βρήκε τραγικό θάνατο, όταν πλακώθηκε από το τρακτέρ που οδηγούσεΑπό το "ΒτΚ" τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Μια εξαιρετική εκδήλωση με πλήθος κόσμου, οργάνωσαν η ΕΓΕ, το απόγευμα της Κυριακής, (10/5/2026),  στο Λαογραφικό Μουσείο Χάνι.      Η  εκδήλωση ήταν αφιερωμένη, στην αξέχαστη μητέρα, σύζυγο και ταλαντούχα, πολυσχιδή γυναίκα, την Μοσχία  Σβύνου -Χαρτοφίλη,  που έφυγε πριν από 20 χρόνια από κοντά μας. Παράλληλα με την έκθεση, των μοναδικών  έργων Αγιογραφίας,  ζωγραφικής και κεντήματος, της πολυτάλαντης, αείμνηστης Μοσχίας Χαρτοφίλη, έγιναν και ομιλίες. Από την πρόεδρο της  ΕΓΕ  κ. Μαίρη Φάκου, από τον οργανωτή και πρόεδρο της ΔΡΕΠΟ- Φαιναρέτη,  κ. Μηνά Χατζηαντωνίου,    την καθηγήτρια καλών τεχνών και ζωγράφο,  κ. Μαρία Καρατοσίδη και φυσικά από τον πολύ συγκινημένο υιό της, καθηγητή κ.  Γεώργιο Χαρτοφίλη. Η  εκλιπούσα ήταν και ταλαντούχα ποιήτρια, που κομμάτι των ταλέντων  της, ξεδίπλωσαν, η κ. Μάρω Χατζηνικολάου και η κ. Μαρία   Κιάρη.Χρόνια Πολλά, λοιπόν σε όλες τις μητέρες όλου του Κόσμου, που  ο ρόλος τους είναι πολύτιμος και  αναντικατάστατος. Ευτυχισμένοι  όσοι άνθρωποι  τις έχουν και δυστυχισμένοι, όσοι τις έχασαν πρόωρα.Όπως  ακριβώς μας  παρουσιάζει, το ρόλο της μητέρας,  στο διαχρονικό ποίημά του και  ο Γεώργιος  Βιζυηνός.  Η ΜΗΤΕΡΑΠώς να πειράξω τη μητέρα, να κάμω εγώ να λυπηθεί, που όλη νύχτα και όλη μέρα, για το καλό μου προσπαθεί;Πώς να αρνηθώ να αναβάλλω ό, τι ορίζει και απαιτεί, αφού στη Γη δεν έχω άλλο, κανένα φίλο σαν και αυτή.Αυτή στα στήθη τα γλυκά της, με είχε βρέφος απαλό, με κάθιζε στα γόνατά της και με έμαθε να ομιλώ. Αυτή με τρέφει και με ντύνει, όλο το χρόνο που γυρνά και δίπλα στη δίκη μου κλίνη, σαν αρρωστήσω  ξαγρυπνά. Αυτή σαν πέσω και χτυπήσω, φιλά να γιάνει την πληγή,  αυτή τί πρέπει να αφήσω και τί να κάμω με οδηγεί. Πως το λοιπόν τέτοια μητέρα, να κάμω εγώ να λυπηθεί, που όλη τη νύχτα και όλη μέρα, για το καλό μου προσπαθεί;                                         (Ρεπορτάζ   Ξανθίππη Αγρέλλη)