Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που ένας άνθρωπος κρίνεται όχι από το πόσο δυνατά φωνάζει, αλλά από το αν καταλαβαίνει πότε πρέπει να σταματήσει. Ο Αντώνης Σαμαράς βρίσκεται ακριβώς σε ένα τέτοιο σημείο.
Αν ο Αντώνης Σαμαράς ιδρύσει νέο κόμμα για να στερήσει ψήφους από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, δεν θα εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της παράταξης. Θα εμφανιστεί ως άνθρωπος που, για δεύτερη φορά, προτιμά να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της πολιτικής οικογένειας που τον ανέδειξε. Και αυτή τη φορά δεν θα υπάρχει καμία δικαιολογία.
1. Γιατί η χώρα δεν είναι σκηνή για προσωπικές βεντέτες
Η σύγκρουση Σαμαρά με την οικογένεια Μητσοτάκη έχει βαθύ παρελθόν. Δεν γεννήθηκε χθες. Υπάρχουν προσωπικές πικρίες, ιστορικό φορτίο και παλιοί λογαριασμοί.Όμως η Ελλάδα δεν μπορεί κάθε τριάντα χρόνια να γίνεται πειραματόζωο της ίδιας βεντέτας. Η Νέα Δημοκρατία τον ανέδειξε, τον έκανε υπουργό, τον ξαναδέχθηκε, τον έκανε αρχηγό και τελικά Πρωθυπουργό. Αν σήμερα θέλει να στήσει νέο κόμμα για να κόψει την αυτοδυναμία της, ας μην το ντύσει με μεγάλα λόγια περί πατρίδας. Γιατί τον λογαριασμό δεν θα τον πληρώσει η οικογένεια Μητσοτάκη. Θα τον πληρώσει η χώρα.
2. Γιατί το έργο το έχουμε ξαναδεί
Το 1993 δεν είναι μακρινό πολιτικό προηγούμενο. Είναι ζωντανή υπενθύμιση. Ο Αντώνης Σαμαράς αποχώρησε, ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη, η Νέα Δημοκρατία έχασε τη δεδηλωμένη και η χώρα μπήκε σε πολιτική αστάθεια.Μπορεί ο ίδιος να θεωρεί ότι τότε είχε δίκιο. Όμως το αποτέλεσμα ήταν συγκεκριμένο: έπεσε μια κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Και τώρα τι πάμε να δούμε; Το remake της ίδιας ταινίας; Μόνο που τα remake σπάνια είναι καλύτερα από την πρώτη ταινία. Συνήθως είναι πιο κουραστικά, πιο προβλέψιμα και πιο φτωχά.
3. Γιατί δεν υπάρχει σοβαρή εναλλακτική διακυβέρνηση
Ας μιλήσουμε πρακτικά. Αν η Νέα Δημοκρατία χάσει την αυτοδυναμία, ποιος ακριβώς θα κυβερνήσει; Υπάρχει σήμερα ώριμη αντιπολίτευση; Υπάρχει σοβαρό εναλλακτικό κυβερνητικό σχήμα με εμπειρία, σχέδιο, αξιοπιστία και εθνική πυξίδα;
Όχι. Υπάρχει κατακερματισμός, προσωπικές φιλοδοξίες, παλιά υλικά με φρέσκια μπογιά και μικρά κόμματα που περιμένουν να γίνουν ρυθμιστές χωρίς να έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κυβερνήσουν. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πείσει ότι άλλαξε. Δεν έχει παρουσιάσει σοβαρή ομάδα εξουσίας, ούτε έχει αποδείξει ότι κατάλαβε σε βάθος τι κόστισε στη χώρα η περίοδος του 2015.
Άρα, αν ο Σαμαράς κόψει την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας, δεν ανοίγει τον δρόμο για καλύτερη κυβέρνηση. Ανοίγει τον δρόμο για ακυβερνησία, παζάρια, δεύτερες και τρίτες εκλογές, συναλλαγές και πολιτική αστάθεια.
4. Γιατί ένα μικρό κόμμα Σαμαρά δεν θα κυβερνήσει
Ας δεχθούμε ότι ιδρύει κόμμα. Ας δεχθούμε ότι μπαίνει στη Βουλή. Και μετά; Θα κυβερνήσει μόνος του; Όχι. Θα γίνει κορμός κυβέρνησης; Όχι. Θα αντικαταστήσει τη Νέα Δημοκρατία; Ούτε στα πιο αισιόδοξα όνειρα των συμβούλων του.
Τότε ποιος είναι ο στόχος; Να πάρει 3%, 4% ή 5% και να πει «εγώ υπάρχω»; Ωραία. Και η χώρα τι θα κάνει στο μεταξύ; Θα κάθεται να θαυμάζει την πολιτική του αυτοεπιβεβαίωση;Ένα κόμμα που δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά μπορεί να εμποδίσει τον μόνο χώρο που μπορεί να κυβερνήσει, δεν είναι λύση. Είναι ζημιά.
5. Γιατί ένα νέο κόμμα θέλει πολλά χρήματα
Κόμμα δεν φτιάχνεις με δύο συνεντεύξεις, τρεις πικραμένους και ένα ωραίο λογότυπο. Ένα πανελλαδικό κόμμα θέλει μηχανισμό, γραφεία, υποψηφίους, επικοινωνία, περιοδείες, δημοσκοπήσεις, ψηφοδέλτια, ανθρώπους και οργάνωση. Με απλά λόγια: θέλει πολλά χρήματα.
Άρα το ερώτημα είναι απλό και απολύτως θεμιτό: ποιος θα στηρίξει οικονομικά ένα τέτοιο εγχείρημα; Ποιος επενδύει σε ένα κόμμα που δεν μπορεί να κυβερνήσει, αλλά μπορεί να κόψει κρίσιμες μονάδες από τη Νέα Δημοκρατία; Η κοινωνία δικαιούται να αναρωτηθεί ποιον τελικά εξυπηρετεί μια τέτοια κίνηση; Και ένας πρώην Πρωθυπουργός οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις.
6. Γιατί η πατριωτική ευαισθησία δεν αποδεικνύεται με διάσπαση
Ο Σαμαράς μιλά συχνά για πατρίδα, εθνικά θέματα, ταυτότητα, ασφάλεια και μεταναστευτικό. Και σε αρκετά από αυτά έχει ακροατήριο. Δεν είναι πολιτικά αμελητέος.Ακριβώς γι’ αυτό έχει μεγαλύτερη ευθύνη. Αν θεωρεί ότι η Νέα Δημοκρατία έχει φύγει από τον σωστό δρόμο, ας την πιέσει με πολιτικό λόγο, προτάσεις, συνέδριο και δημόσιες παρεμβάσεις. Αλλά το να λες «αγαπώ την παράταξη» και μετά να της ανοίγεις τρύπα στο σκάφος την ώρα που περνά φουρτούνα, δεν είναι πατριωτισμός. Είναι πολιτικός εγωισμός.
7. Γιατί τα εθνικά θέματα δεν αντέχουν ακυβερνησία
Η Τουρκία δεν περιμένει να λύσει η ελληνική δεξιά τα εσωτερικά της, ούτε τα ψυχολογικά της. Η Άγκυρα πιέζει, αμφισβητεί, διεκδικεί και επενδύει συστηματικά στην ισχύ της. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει αποτρεπτική δύναμη, εξοπλισμούς, συμμαχίες και διεθνή παρουσία.
Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες. Είναι πυλώνες εθνικής ασφάλειας. Αν η χώρα μπει σε περίοδο αδύναμων κυβερνήσεων, κυβερνητικών παζαριών και πολιτικής αβεβαιότητας, ποιος κερδίζει; Σίγουρα όχι η Ελλάδα.
8. Γιατί η Νέα Δημοκρατία δεν του χρωστάει άλλη μία κρίση
Η Νέα Δημοκρατία του έδωσε πολλά. Ρόλο, επιστροφή, ηγεσία, πρωθυπουργία. Ο ίδιος επίσης πρόσφερε και κυβέρνησε σε δύσκολες συνθήκες. Αυτό όμως δεν του δίνει ισόβια άδεια να τραυματίζει την παράταξη κάθε φορά που διαφωνεί με την κατεύθυνσή της.
Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία κανενός. Είναι ιστορικός πολιτικός χώρος που εκφράζει εκατομμύρια πολίτες. Αν θέλει να τη διορθώσει, ας το κάνει. Αν θέλει να την τιμωρήσει, ας μη λέει ότι το κάνει για την πατρίδα.
9. Γιατί όσοι τον σέβονται πρέπει να του πουν την αλήθεια
Οι πραγματικοί φίλοι δεν χειροκροτούν κάθε απόφαση. Λένε την αλήθεια όταν βλέπουν κάποιον να πηγαίνει προς τον γκρεμό.Όσοι τον στήριξαν και τον εκτιμούν οφείλουν σήμερα να του πουν καθαρά: «Πρόεδρε, μη γίνεις ξανά αιτία διάσπασης. Μη ρισκάρεις την υστεροφημία σου. Μη βάλεις την προσωπική σου πικρία πάνω από τη σταθερότητα της χώρας.»
Γιατί αν γύρω του υπάρχουν μόνο άνθρωποι που του λένε «προχώρα, Πρόεδρε», τότε δεν έχει επιτελείο. Έχει αυλή. Και οι αυλές στην πολιτική συνήθως οδηγούν τους ηγέτες σε πολιτική αυτοκτονία.
10. Γιατί η τελευταία του μεγάλη πράξη δεν πρέπει να είναι μια νέα διάσπαση
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει ήδη γράψει την πολιτική του διαδρομή. Υπήρξε υπουργός, αρχηγός και Πρωθυπουργός. Το ερώτημα τώρα είναι πώς θέλει να κλείσει αυτή τη διαδρομή.
Ως πρώην Πρωθυπουργός που έβαλε πλάτη στη σταθερότητα της χώρας, ακόμη και διαφωνώντας; Ή ως ο άνθρωπος που δεν άντεξε να αφήσει πίσω του έναν παλιό λογαριασμό και έριξε ξανά την παράταξη σε εσωτερικό πόλεμο;Η υστεροφημία δεν χτίζεται με θυμό. Χτίζεται με αυτοσυγκράτηση. Και για έναν πρώην Πρωθυπουργό, η αυτοσυγκράτηση δεν είναι αδυναμία. Είναι μεγαλείο.
Το πολιτικό συμπέρασμα
Ο Αντώνης Σαμαράς έχει δικαίωμα να μιλήσει, να διαφωνήσει και να πιέσει τη Νέα Δημοκρατία προς την κατεύθυνση που θεωρεί σωστή. Δεν έχει όμως πολιτικό και ηθικό δικαίωμα να ρισκάρει την ακυβερνησία της χώρας για να αποδείξει ότι ακόμη μπορεί να προκαλεί ζημιά.
Άλλο να έχεις πολιτική δύναμη και άλλο να έχεις δύναμη καταστροφής. Αν η παρέμβασή του οδηγεί σε καλύτερη Νέα Δημοκρατία, σε καλύτερη Ελλάδα, έχει νόημα. Αν οδηγεί σε χαμένη αυτοδυναμία, ασταθείς κυβερνήσεις, παζάρια και εθνική αδυναμία, τότε δεν είναι παρέμβαση. Είναι υπονόμευση, και μάλιστα με προηγούμενο.
Αντώνη, μην κάνεις την αντιδικία σου με την οικογένεια Μητσοτάκη πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας. Μην αποδείξεις για δεύτερη φορά ότι όταν δεν μπορείς να ελέγξετε την παράταξη, προτιμάς να την τραυματίσεις.
Και κυρίως, πριν ζητήσεις από τους πολίτες να πιστέψουν σε ένα νέο κόμμα, απάντησε καθαρά: ποιος το πληρώνει, ποιος το στηρίζει και ποιον τελικά εξυπηρετεί;
Γιατί αυτή τη φορά δεν θα υπάρχει το άλλοθι της νεότητας, της ορμής ή της συγκυρίας. Αυτή τη φορά θα είναι συνειδητή επιλογή. Και η Ιστορία θα γράψει όχι τι είπες. Θα γράψει τι προκάλεσες!!!
Σημείωση: Το άρθρο αναφέρεται καθαρά σε προσωπικές μου απόψεις.
