ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ...
Για την ΑΥΡΑ.
Η οποία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εσωτερικής δομής μου. Μεγάλωσα μέσα στις γωνίες της. Από το δημοτικό που ήταν λίγα βήματα πιο κει και αργότερα στο γυμνάσιο, που το σκάγαμε και κρυβόμαστε μεσα στους χώρους της, ή κάναμε τις βουτιές μας ατίθασοι καθώς ήμασταν.
Σήμερα περιδέρνει τραυματισμένη σαν να μην υπήρξε ένα από τα κομψά Ιταλικά κτίσματα.
Ακούστε καλά Άρχοντες της Κω, ξέρουμε να αγαπάμε το νησί μας, για ότι και για όσα πρέπει να αγαπάμε.
Εύλογη είναι η απορία και αβασάνιστη η σκέψη. Υπάρχει Δημοτικό Συμβούλιο να κάνει τουλάχιστον ότι ενδιαφέρεται;
Το αντιπολιτευτικό Συμβούλιο γιατί κι αυτό αδιαφορεί ή είναι μόνο για το θεαθήναι?
Ακούστε κύριε Δήμαρχε, και οι λοιποί Αρχοντες του Νησιού. Έχουν μαζευτεί πολλα. Από τα παραλιακά μέτωπα που τα φαγητά περιφέρονται μέσα στο δρόμο, τα καλώδια φωτισμού που κρέμονται με μεγαλο κίνδυνο, μέχρι και την αφαίρεση των διαχωριστικών "τουμπων", που δεν γνωρίζουμε αν έχουν δικαίωμα να επεμβαίνουν και να κόβουν τα παρτέρια στο μέσον και να δημιουργούν διαδρόμους.
Καλά δεν τα βλέπετε όλα αυτά;
Πρέπει να σας τα επισημάνει κάποιος που κατεβαίνει για διακοπές και αναστενάζει με το χάλι σας αυτό;
Η ΑΥΡΑ πρέπει άμεσα να δημοπρατηθεί, να ανακαινιστεί και να γίνει ένα μικρό Gelsomino.
Γιατί δεν παραδειγματίζεστε απο το κόσμημα του Gelsomino;
;Έχω μια ελπίδα σαν ανήσυχος, και η ελπίδα φωλιάζει στους ανήσυχους και όσο πιο ανησυχος είσαι τόσο βρίσκει αιτία να θεριέψει μέσα μου.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ.
