ΤΟΠΙΚΑ

Βούιζε ο ανελέητος βοριάς  και ράπιζε με το τσουχτερό του κρύο, τα μάγουλα των παιδιών. Οι  μικρές παρέες ντυμένες με βαριά ρούχα, περιδιάβαιναν τις γειτονιές και στα χωμάτινα σοκάκια, αντηχούσαν τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς.  ‘Αρχιμηνιά και Αρχιχρονιά και αρχή Καλός μας Χρόνος’.  Οι νοικοκυρές έβγαιναν  έξω με την κλαδωτή ποδιά και  κερνούσαν τα παιδιά φοινίκια, τα  μελωμένα μελομακάρονα και κουραμπιέδες λουσμένους στην ζάχαρη άχνη.   Το πρωί ο αφιλόξενος Χειμώνας, κέρναγε τους κατοίκους του ορεινού χωριού με χαλαζόπτωση, στο μέγεθος ενός ρεβιθιού.  Όσο η καμπάνα της Εκκλησιάς καλούσε τους πιστούς στην  Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, τόσο γέμιζαν τα στασίδια του Ιερού Ναού της Παναγιάς.  Μαζί με το Αντίδωρο στο χέρι, από τον παπά Κυριάκο, οι πιστοί  κρατούσαν και ένα βασιλοπιττάκι, με τον  τυχερό να παίρνει μια Εικόνα για ευλογία.  Οι ευχές φορτωμένες  με ελπίδα, για Καλή Χρονιά δεν σταματούν.  Τα παιδιά ή ο νοικοκύρης, θα κάνουν το ποδαρικό και  κρατώντας ένα εικόνισμα, θα μπουν  με το δεξί πόδι στο σπίτι.                                         Στο σπίτι του κυρ Βασίλη έχουν ονομαστική γιορτή.           Οι  γείτονες και οι συγγενείς, πάνε και έρχονται για τα Χρόνια Πολλά, μαζί με τις ευχές του Νέου Χρόνου.Ξέμπαρκος από τα καράβια, εδώ και ένα μήνα ήρθε για να κάνει γιορτές με την πολυμελή οικογένειά του ο Βασίλης. Ο πατέρας του ένας σεβάσμιος γέροντας,  με τα 95 χρόνια της αγροτιάς φορτωμένα στην πλάτη του, καμάρωνε το σπιτικό τους.  Το  πλούσιο τραπέζι στρώνεται, με το κεντητό τραπεζομάντηλο, προίκα της νοικοκυράς και ο γεμιστός κόκορας ψημένος τον ξυλόφουρνο, μαζί με την Βασιλόπιττα παίρνει τη θέση του ανάμεσα στους καλεσμένους.  Το  κόκκινο  κρασί,  συνοδεύει τις μυριάδες ευχές, για Καλή Χρονιά.                   Η  Βασιλόπιττα θα κοπεί, από τον γηραιότερο τον παππού και θα μοιραστεί ανάλογα. Ο τυχερός που θα βρει το φλουρί, θα έχει ευνοϊκή τύχη όλη τη νέα χρονιά.            Ο νοικοκύρης αφού ευχήθηκε,  φώναξε όλα τα παιδιά.      Έλατε να σας κάνω την μπουλιστρίνα, τους είπε και έβγαλε μερικά χαρτονομίσματα  και τους τα μοίρασε. Αυτή είναι η μπουλιστρίνα σας, το φιλοδώρημα για το  Νέο Έτος,  είπε και πρόσθεσε, να τα αυγατίσετε και να τα κάνετε πολλά τους ευχήθηκε.  Ξάφνου παιδικές φωνές ακούστηκαν απέξω και η νοικοκυρά άνοιξε την αυλόπορτα, του χαμηλόκτιστου σπιτιού της.  Για  να υποδεχθεί με χαρά, μια παρέα γειτονόπουλα και να τα κεράσει σπιτικό μπακλαβά. Παράλληλα  να τους ρίξει μπροστά τους και μερικά νομίσματα, ανακατεμένα με λίγα καρύδια. Θα τους κάνει το έθιμο του ‘κλου’ και εκείνα με ενθουσιασμό, θα τα μαζέψουν και θα της ευχηθούν οι κοτούλες της να  γεννούν  πολλά, πολλά  αυγά. Το σπίτι  μοσχοβολούσε κανέλλα, γαρύφαλλα και  βανίλια, ενώ στην άκρη το τζάκι έκαιγε και δίπλα του το Χριστουγεννιάτικο  δέντρο, ολόφωτο και στολισμένο, στεκόταν καμαρωτό, καμαρωτό. Ο κοκκινολαίμης  ο τακτικός, μοναχικός επισκέπτης του χιονιά, τιτίβιζε τουρτουρίζοντας έξω στην αυλή.  Τα  λίγα ψίχουλα της κ. Μαρίας, ήταν αρκετά για να τον χορτάσουν.               Κάπου στη στροφή του δρόμου, ένας άστεγος  ξένος,  έψαχνε ζεστασιά στην  βαρυχειμωνιά του Γενάρη. Κόλλησε το πρόσωπό του στο τζάμι και έβλεπε τους θαμώνες να απολαμβάνουν το αχνιστό καφεδάκι τους,  δίπλα στην αναμμένη ξυλόσομπα.                                       -Έλα μέσα του είπε ο κυρ Γιάννης- ο ευσπλαχνικός  καφετζής. Τέτοια  νύχτα, δεν πρέπει να βρίσκεσαι μέσα στα δόντια, του παγερού βοριά.  Ο άστεγος ξένος μπήκε δειλά, δειλά, στον καφενέ.  -Να εδώ θα σε βολέψω απόψε, δίπλα στη φωτιά όπως, όπως, μέχρι  ξημερώσει  η χρονιάρα μέρα. Από πού μας έρχεσαι, τον ρώτησε ο καφετζής, προσφέροντάς του ένα ποτήρι με ζεστό γάλα.                       Ούτε  που θυμάμαι, πως άφησα πίσω μου τη φωτιά του πολέμου και την αντάρα της θάλασσας και έφτασα ως εδώ.  Είπε ο ξένος περαστικός και πρόσθεσε,  θα θυμάμαι όμως ότι εδώ στο πρόσωπό σου, βρήκα το αληθινό πνεύμα των Χριστουγέννων και αυτό λέγεται Αγάπη προς τον πλησίον. Το  πρωί ο ξένος τράβηξε την πόρτα του πέτρινου καφενέ και έφυγε, χωρίς να αγγίξει ούτε ένα ποτήρι  νερό.  Έφυγε  σαν Άγγελος έτσι ξαφνικά όπως ήρθε,  αφήνοντας  την επιθυμητή ευχή για Καλή Χρονιά, φορτωμένη με ειρήνη, συμπόνια, ανθρωπιά και αγάπη, χωρίς εγκλήματα και πολέμους. *Ευτυχισμένος ο Νέος Χρόνος   *   Χρόνια ΠολλάΞανθίππη Αγρέλλη    Κως    1/1/2026

Η Νίσυρος παρουσιάστηκε μεταξύ άλλων στο International Film Festival Rotterdam και το Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης μέσα από τη μικρού μήκους ταινία «Things Hidden Since the Foundation of the World», μια ελληνοαμερικανική παραγωγή που γεννήθηκε από τη συνεργασία της Ειρήνης Ζαχαριάδη και του Κέβιν Κρίστοφερ Γουόκερ.Η Ειρήνη Ζαχαριάδη είναι συγγραφέας, κινηματογραφίστρια και μεταφράστρια που ζει στη Νέα Υόρκη. Γεννημένη στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, μετακόμισε στη Νίσυρο, Ελλάδα σε ηλικία δύο ετών και ξεκίνησε το σχολείο στην Αθήνα λίγα χρόνια αργότερα. Αφού σπούδασε δημιουργική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Warwick στην Αγγλία, η Irene μετακόμισε το 2018 στο Μανχάταν για να αρχίσει να εργάζεται ως συντάκτρια. Αυτή τη στιγμή γράφει το πρώτο της βιβλίο. Οι γονείς της μένουν στα Νικιά της Νισύρου. Το «Things Hidden since the Foundation of the World» είναι η πρώτη της ταινία.Ο Κέβιν Γουόκερ είναι σκηνοθέτης με καταγωγή από τη Βαλτιμόρη στο Μέριλαντ, και τώρα εργάζεται από τη Νέα Υόρκη. Είναι συνιδρυτής της κινηματογραφικής συλλογικής και εταιρείας παραγωγής COSMIC SALON. Η μικρού μήκους ταινία του, Roundabout (2024), σε συν-σκηνοθεσία με τον σκηνοθέτη Jack Auen, διανέμεται αυτή τη στιγμή από τη Varicoloured HFA. Η πρώτη του μικρού μήκους ταινία Marblehead (2021), σε συν-σκηνοθεσία με τον Jack Auen, επιλέχθηκε να προβληθεί εντός διαγωνισμού στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Λονδίνου, στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Βίλνιους και στο Φεστιβάλ Short Waves, όπου κέρδισε το Βραβείο ΙΙΙ της κριτικής επιτροπής και το βραβείο κοινού και ήταν ένα από τα λίγα επιλεγμένα “Market Picks” στο Clermont-F. Έπαιξε επίσης σε δύο προκριματικά για Όσκαρ φεστιβάλ: το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βίντεο της Αθήνας και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Γούντστοκ. Things Hidden since the Foundation of the World (2024) είναι η τρίτη μικρού μήκους ταινία του.Οι δυο τους γνωρίστηκαν τον Φεβρουάριο του 2021 στη Νέα Υόρκη, σε μια περίοδο όπου και οι δύο βρίσκονταν σε μεταβατική φάση. Η Ειρήνη Ζαχαριάδη, ομογενής, γεννημένη στο Κουίνς και μεγαλωμένη στην Ελλάδα, σκεφτόταν σοβαρά την επιστροφή της στην πατρίδα. Ο Κρίστοφερ Γουόκερ, που τότε ζούσε στο Μέριλαντ, περίμενε επαγγελματικές εξελίξεις που καθυστερούσαν. Η πρώτη επικοινωνία τους ήταν σύντομη, ακολούθησε μια παύση και στη συνέχεια επανήλθαν, χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες.Το πρώτο τους ραντεβού έγινε τον Μάιο του 2021 στο Upper East Side και κράτησε τέσσερις ώρες. Η σχέση προχώρησε γρήγορα και οργανικά. Λίγες εβδομάδες αργότερα έγιναν ζευγάρι και σύντομα άρχισαν να μοιράζονται την καθημερινότητά τους ανάμεσα στη Νέα Υόρκη και στην Ελλάδα. Ο Κρίστοφερ Γουόκερ βρέθηκε από νωρίς στον πυρήνα της ελληνικής οικογενειακής ζωής της Ζαχαριάδη, σε γάμους, βαπτίσεις, οικογενειακά τραπέζια και καλοκαίρια.Η Νίσυρος, τόπος καταγωγής της Ειρήνης Ζαχαριάδη και σημείο αναφοράς για την οικογένειά της, τόπος καταγωγής αλλά και κατοικίας των γονιών της εντάχθηκε σταδιακά σε αυτή τη διαδρομή. Το 2023 το ζευγάρι μετακόμισε μαζί στο Upper East Side και τον Φεβρουάριο του 2024 ταξίδεψε στη Νίσυρο με σκοπό να δουλέψει από κοινού πάνω σε μια ταινία.Ο Κρίστοφερ Γουόκερ μεταβαίνοντας στη Νίσυρο γνώρισε μια άλλη κουλτούρα, έναν ρυθμό ζωής που κινείται διαφορετικά απ’ ό,τι στα μεγάλα αστικά κέντρα και ήθη κι έθιμα που συνεχίζουν να εφαρμόζονται ως αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής κοινωνίας μεταξύ των οποίων και η μεταφορά οστών ώστε να δημιουργηθεί χώρος στο κοιμητήριο. Αυτό αποτέλεσε τον βασικό άξονα της ταινίας ως στοιχείο μιας καθημερινότητας των κατοίκων του νησιού.Το αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ διάρκειας περίπου 26 λεπτών, που κινείται ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία. Ο παπάς του χωριού πρέπει να καλέσει τους τελευταίους εννέα εναπομείναντες κατοίκους να ξεθάψουν τους τάφους των συγγενών τους και να τους μεταφέρουν στην κορυφή του βουνού, για να κάνουν χώρο για τον νεοθανόντα. Τα πνεύματα εκείνων που έχουν φύγει από καιρό ξυπνούν για να γεμίσουν το βαθύ κενό αυτής της ερημωμένης νησιωτικής πόλης. Αυτό το ντοκουμέντο έχει μια κλασική προσέγγιση που αρμόζει στο νησί, με την ίδια απαλή διαχρονικότητα των ανθρώπων που αποτυπώνει.Η φεστιβαλική πορεία του Things Hidden Since the Foundation of the World ξεκίνησε από το International Film Festival Rotterdam, έναν από τους πιο απαιτητικούς θεσμούς για το σύγχρονο ανεξάρτητο σινεμά. Συνοδεύτηκε από έντονο ενδιαφέρον και θετικά σχόλια από προγραμματιστές, επαγγελματίες του χώρου και κοινό. Η παρουσία της ταινίας σε διεθνείς θεσμούς, όπως το International Film Festival Rotterdam και οι προβολές της στη Νέα Υόρκη, καθώς και η συμμετοχή της στο Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα του Φεστιβάλ Δράμας, ανέδειξαν τη διακριτική κινηματογραφική της γραφή και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τον τόπο και τους ανθρώπους του, χωρίς εξωραϊσμό και χωρίς επιτήδευση.Η προσωπική ιστορία των δύο δημιουργών έγινε γνωστή και μέσα από εκτενές ρεπορτάζ των New York Times. Πηγή:www.dimokratiki.gr

Αυξημένη ήταν σήμερα, τελευταία ημέρα του χρόνου, η κίνηση στην τοπική αγορά, καθώς οι καταναλωτές έσπευσαν να πραγματοποιήσουν τα τελευταία τους ψώνια για το γιορτινό τραπέζι και τις ανάγκες της Πρωτοχρονιάς. Η εμπορική δραστηριότητα παρουσίασε σαφώς καλύτερη εικόνα σε σύγκριση με τις προηγούμενες ημέρες, δίνοντας μια πρόσκαιρη ανάσα στα καταστήματα.Ωστόσο, παρά την αυξημένη κίνηση της σημερινής ημέρας, οι περισσότεροι επιχειρηματίες εξέφρασαν την απογοήτευσή τους για τη συνολική εικόνα της αγοράς κατά την εορταστική περίοδο, τονίζοντας ότι οι γιορτές δεν κινήθηκαν στα επίπεδα που ανέμεναν. Κυρίως γεμάτα ήταν τα σούπερ μάρκετ και τα κρεοπωλεία, όπου καταγράφηκε έντονη αγοραστική κίνηση, ενώ στα υπόλοιπα εμπορικά καταστήματα η κίνηση παρέμεινε πιο συγκρατημένη.