ΤΟΠΙΚΑ

Το Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα Κω έχει ως αποστολή όχι μόνο τη διαφύλαξη της κληρονομιάς του Ιπποκράτη, αλλά και τη διαρκή ανάδειξη της επικαιρότητας και της παγκόσμιας αξίας της ιπποκρατικής σκέψης.Ο Ιπποκρατικός Όρκος αποτελεί το σημαντικότερο ίσως ηθικό κείμενο στην ιστορία της Ιατρικής. Για περισσότερους από είκοσι τέσσερις αιώνες ενέπνευσε γενιές ιατρών και διαμόρφωσε το αξιακό υπόβαθρο της σχέσης ιατρού και ασθενούς. Η αντοχή του στον χρόνο αποδεικνύει τη διαχρονικότητα των αρχών του.Ωστόσο, η ίδια η ιστορία του Ιπποκράτη μάς διδάσκει ότι η γνώση δεν είναι στατική. Η επιστήμη προοδεύει, οι κοινωνίες μεταβάλλονται και νέα ηθικά διλήμματα αναδύονται συνεχώς. Η τεχνητή νοημοσύνη, η γονιδιακή παρέμβαση, οι βιοτεχνολογικές εφαρμογές, η διαχείριση των προσωπικών δεδομένων υγείας, οι παγκόσμιες υγειονομικές κρίσεις, η περιβαλλοντική υποβάθμιση και οι νέες μορφές ανισότητας στην πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας δημιουργούν ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο από εκείνο στο οποίο διατυπώθηκε ο αρχικός Όρκος.Η πρόταση που κατατίθεται δεν αφορά την αντικατάσταση του Ιπποκρατικού Όρκου ούτε την αμφισβήτηση των θεμελιωδών αρχών του. Αντιθέτως, αφορά την ενίσχυση και την ανανέωσή του, ώστε να συνεχίσει να αποτελεί ζωντανό οδηγό για τις επόμενες γενιές επιστημόνων.Προτείνεται το Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα Κω να αναλάβει πρωτοβουλία διεθνούς εμβέλειας για τη σύγκληση μιας παγκόσμιας συνάντησης κορυφαίων εκπροσώπων της Ιατρικής, της Βιοηθικής, της Φιλοσοφίας, της Νομικής και των επιστημών υγείας, με στόχο τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου κειμένου αρχών, το οποίο θα αποτυπώνει το πνεύμα του Ιπποκράτη υπό το φως των προκλήσεων του 21ου αιώνα.Η Κως, γενέτειρα του Ιπποκράτη και λίκνο της επιστημονικής Ιατρικής, είναι ο φυσικός και ιστορικός τόπος για την έναρξη αυτής της παγκόσμιας διαδικασίας. Όπως πριν από 2.400 χρόνια από αυτόν τον τόπο διατυπώθηκαν οι αρχές που θεμελίωσαν την ιατρική δεοντολογία, έτσι και σήμερα μπορεί να ξεκινήσει ένας νέος διεθνής διάλογος για τις αξίες που θα καθοδηγήσουν την Ιατρική στο μέλλον.Το Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα Κω έχει τη δυνατότητα και την ευθύνη να ηγηθεί αυτής της προσπάθειας. Να μετατρέψει την ιστορική μνήμη σε δημιουργική δύναμη, να ενώσει τη σοφία της παράδοσης με τις απαιτήσεις της σύγχρονης επιστήμης και να καταστήσει ξανά την Κω παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τον ανθρωπισμό, τη γνώση και την ηθική στην Ιατρική.Η μεγαλύτερη τιμή προς τον Ιπποκράτη δεν είναι η ακινησία. Είναι η συνέχιση του έργου του. Και το έργο του ήταν πρωτίστως η αναζήτηση της αλήθειας, η πρόοδος της γνώσης και η αφοσίωση στον άνθρωπο.Αυτό το κείμενο μπορεί να αποτελέσει και τη βάση μιας ιστορικής πρότασης του Ιδρύματος με τίτλο: «Διακήρυξη της Κω για τον Ιπποκρατικό Όρκο του 21ου Αιώνα».Ευχαριστώ για την φιλοξενίαΝίκος ΚανταρζήςΜέλος Δ.Σ. ΔΙΙΚΩ

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μέσα από ένα άρθρο για τα πανηγύρια της Κω, προσπάθησα να καταθέσω κάποιους προβληματισμούς για την πορεία τους. Όχι με διάθεση να κατηγορήσω κανέναν, αλλά από αγάπη για έναν θεσμό που αποτελεί κομμάτι της ιστορίας, της παράδοσης και της ζωής του τόπου μας.Έναν χρόνο μετά, και καθώς τα πανηγύρια του φετινού καλοκαιριού πλησιάζουν στο τέλος τους, η ερώτηση έρχεται μόνη της:Τι άλλαξε;Δυστυχώς, ελάχιστα.Σε πολλά πανηγύρια εξακολουθεί να κυριαρχεί ο ήχος των ηλεκτρικών οργάνων. Ντραμς, μπάσο, ηλεκτρικές κιθάρες και ένας δυνατός ήχος που συχνά αφήνει ελάχιστο χώρο στο βιολί, στο λαούτο, στην τσαμπούνα, στη φλογέρα (πινιάβλι) και κυρίως στις μουσικές του τόπου μας.Το πρόβλημα δεν είναι τα ηλεκτρικά όργανα. Κάθε μουσική και κάθε όργανο έχουν τη θέση τους. Το ερώτημα είναι αν αυτή η θέση πρέπει να είναι το παραδοσιακό πανηγύρι.Όλο και συχνότερα ακούμε ποπ και εμπορικά ακούσματα, με τη γνωστή εξήγηση: «Αυτά θέλει ο κόσμος». Και ίσως πράγματι ένα τέτοιο πρόγραμμα γεμίζει περισσότερα τραπέζια.Αλλά τελικά τι επιλέγουμε; Ποσότητα ή ποιότητα;Γιατί μια γεμάτη πλατεία δεν σημαίνει απαραίτητα κι ένα πετυχημένο πανηγύρι.Αλλάζει όμως και κάτι ακόμη: ο ίδιος ο τρόπος διασκέδασης.Το κρασί, το ούζο, το τσίπουρο, η παρέα, το τραγούδι και ο χορός ήταν κάποτε εικόνες σχεδόν ταυτισμένες με το πανηγύρι. Σήμερα βλέπουμε όλο και συχνότερα μπουκάλια ουίσκι, γυάλινα ποτήρια και πάγο πάνω στα τραπέζια.Και κάπου εκεί δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί, με λίγο χιούμορ: Ήρθαμε στο πανηγύρι ήκλείσαμε τραπέζι σε νυχτερινό μαγαζί;Δεν είναι, βέβαια, το ουίσκι το πρόβλημα. Είναι η αλλαγή νοοτροπίας που συμβολίζει. Γιατί αν αλλάξουμε τη μουσική, τα τραγούδια, τον τρόπο που χορεύουμε και τελικά τον ίδιο τον τρόπο που γλεντάμε, τι θα μείνει για να ξεχωρίζει το πανηγύρι από μια οποιαδήποτε βραδιά διασκέδασης;Και εδώ υπάρχει ένα ερώτημα: ποιος προστατεύει την ταυτότητα των πανηγυριών μας;Στην Κω, πολλά από τα πανηγύρια μας είναι άρρηκτα δεμένα με τις ενορίες, τα ξωκλήσια και τις θρησκευτικές γιορτές. Και η Εκκλησία ήταν, είναι και θα είναι ένας από τους σημαντικότερους θεματοφύλακες της παράδοσης, των εθίμων και της λαογραφικής μας κληρονομιάς. Ακριβώς γι’ αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συμβάλει ακόμη περισσότερο στη διατήρηση της ιδιαίτερης ταυτότητας των πανηγυριών μας, δίνοντας χώρο στην τοπική μουσική και στο τοπικό τραγούδι.Η ευθύνη, φυσικά, δεν ανήκει μόνο στην Εκκλησία. Ανήκει στους συλλόγους, στους διοργανωτές, στους μουσικούς, αλλά και σε όλους εμάς που συμμετέχουμε. Γιατί είναι εύκολο να λέμε «αυτό ζητάει ο κόσμος». Το δυσκολότερο είναι να αναρωτηθούμε: τι του προσφέρουμε για να ζητήσει;Και κάτι ακόμη.Ας δώσουμε ξανά χώρο στους μεγαλύτερους ανθρώπους στα πανηγύρια μας. Δεν είναι απλώς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία. Είναι η ζωντανή μνήμη αυτών των γλεντιών. Γνωρίζουν το ύφος του χορού, το τραγούδι, τον τρόπο με τον οποίο μια παρέα γινόταν ένας κύκλος.Ας τους αφήσουμε λοιπόν να χορέψουν περισσότερο. Ας τους παρατηρήσουμε. Ας ακούσουμε το τραγούδι που θα ζητήσουν. Και εμείς οι νεότεροι ας προσπαθήσουμε να αγκαλιάσουμε λίγο περισσότερο τον δικό τους τρόπο διασκέδασης.Γιατί η παράδοση δεν περνά από γενιά σε γενιά μόνο μέσα από βιβλία και βίντεο. Περνά όταν ο εικοσάχρονος και ο ογδοντάχρονος πιάνονται από το ίδιο χέρι στον ίδιο κύκλο και κανείς από τους δύο δεν αισθάνεται ξένος.Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω ούτε να μετατρέψουμε τα πανηγύρια μας σεμουσεία. Η παράδοση εξελίσσεται. Άλλο όμως εξέλιξη και άλλο αντικατάσταση.Ας δώσουμε, λοιπόν, στα πανηγύρια του 2027 περισσότερο χώρο στις τοπικές μουσικές, στα φυσικά όργανα, στους παλιούς χορευτές και στους μουσικούς που γνωρίζουν πραγματικά το ύφος του τόπου. Και ας σταματήσουμε να μετράμε την επιτυχία μόνο από το πόσα τραπέζια γέμισαν.Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσοι πήγαν στο πανηγύρι.Είναι τι πήραν μαζί τους όταν έφυγαν.Πέρυσι αναρωτηθήκαμε. Φέτος διαπιστώνουμε ότι ελάχιστα άλλαξαν.Ας ελπίσουμε του χρόνου να μη χρειαστεί να γράψουμε ξανά τα ίδια.Γιατί τότε το πρόβλημα δεν θα είναι ότι δεν ακούσαμε.Θα είναι ότι επιλέξαμε να μην ακούσουμε. Εμμανουήλ (Μανώλης) Χαλκίδιος ΡούμαΧοροδιδάσκαλος – Λύκειο των Ελληνίδων Κω

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή, το Ιδρυμα Λοχαγού Φανουράκη, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, βραβεύει τους επιτυχόντες των Πανελλαδικών εξετάσεων από τα Λύκεια της Κω.Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026, 10.30 π.μ., στο ξενοδοχείο Caravia Beach Hotel, στο Μαρμάρι της Κω. Η φετινή χρονιά είναι ιδιαίτερα ξεχωριστή για το Ιδρυμα, καθώς συμπληρώνονται 15 χρόνια προσφοράς του κοινωφελούς έργου που οραματίστηκε και ξεκίνησε ο ίδιος ο Σωκράτης Φανουράκης.Στο πλαίσιο της εκδήλωσης απονέμονται τιμητικοί έπαινοι, κληρώνονται δώρα (tablets) ενώ παρουσιάζεται και το Πρόγραμμα Υποτροφιών που χορηγεί το Ίδρυμα Λοχαγού Φανουράκη σε μεταπτυχιακές, διδακτορικές και άλλες ερευνητικές σπουδές φοιτητών που κατάγονται από τα δυο νησιά μας.Περιμένουμε με χαρά να συναντήσουμε από κοντά και να συγχαρούμε τους νέους και τις νέες μας για την κατάκτηση του πρώτου μεγάλου ακαδημαϊκού τους στόχου.