ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος παράγει συνεχώς σκέψεις, ερμηνείες, αναμνήσεις, προβλέψεις και νοητικά σενάρια. Η εμφάνιση μιας σκέψης από μόνη της δεν αποτελεί ένδειξη ότι είναι αληθινή, σημαντική ή αντιπροσωπευτική των προθέσεων και της προσωπικότητάς μας.Το πρόβλημα συχνά δεν βρίσκεται στην ίδια τη σκέψη, αλλά στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε μαζί της. Στις γνωσιακές προσεγγίσεις για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD), ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται όχι απλώς στην παρουσία ανεπιθύμητων σκέψεων, αλλά στην ερμηνεία και τη σημασία που τους αποδίδει το άτομο (Salkovskis, 1985· Rachman, 1997).Η υπερανάλυση ως επαναλαμβανόμενη νοητική διαδικασίαΣτην ψυχολογία χρησιμοποιείται ο όρος rumination για μορφές επαναλαμβανόμενης και επίμονης σκέψης, κατά τις οποίες το άτομο επιστρέφει ξανά και ξανά στο ίδιο ζήτημα. Η έρευνα έχει συνδέσει το rumination με επίμονη αρνητική σκέψη, δυσκολίες στην επίλυση προβλημάτων και διατήρηση της ψυχολογικής δυσφορίας (Nolen-Hoeksema et al., 2008).Η διαδικασία μπορεί να μοιάζει ως εξής:σκέψη → αμφιβολία → ανάλυση → προσωρινή ανακούφιση → νέα αμφιβολία → περισσότερη ανάλυση.Η υπερανάλυση μπορεί αρχικά να μοιάζει με προσπάθεια επίλυσης ενός προβλήματος. Ωστόσο, όταν το αντικείμενο είναι ένα ερώτημα για το οποίο το άτομο επιδιώκει απόλυτη βεβαιότητα, η διαδικασία μπορεί να γίνει αυτοτροφοδοτούμενη.Ιδιαίτερα στο OCD, η επαναλαμβανόμενη νοητική αναζήτηση βεβαιότητας μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να λειτουργεί ως νοητικός καταναγκασμός. Η δυσανεξία στην αβεβαιότητα, η υπερβολική σημασία που αποδίδεται στις σκέψεις και η ανάγκη ελέγχου τους αποτελούν γνωστικούς παράγοντες που έχουν μελετηθεί εκτενώς σε σχέση με το OCD (Obsessive Compulsive Cognitions Working Group, 1997).Η «συγχώνευση» με τη σκέψηΈνας χρήσιμος όρος που χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στο πλαίσιο της Acceptance and Commitment Therapy (ACT) είναι η γνωσιακή συγχώνευση (cognitive fusion).Η γνωσιακή συγχώνευση περιγράφει καταστάσεις στις οποίες το άτομο σχετίζεται με το περιεχόμενο μιας σκέψης σαν αυτή να αποτελεί από μόνη της κυριολεκτική και άμεση περιγραφή της πραγματικότητας, αντί να την αναγνωρίζει ως νοητικό γεγονός (Hayes et al., 2006).Για παράδειγμα:«Έχω τη σκέψη ότι μπορεί να είμαι κακός άνθρωπος.»μπορεί να μετατραπεί σε:«Αφού το σκέφτομαι, ίσως είμαι κακός άνθρωπος.»Η διαφορά είναι σημαντική. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει κάποια απόσταση ανάμεσα στο άτομο και στη σκέψη. Στη δεύτερη, η σκέψη αποκτά μεγαλύτερη αξιοπιστία και προσωπική σημασία.Στο OCD, αυτή η διαδικασία μπορεί να συνδέεται με την τάση να αποδίδεται υπερβολική σημασία στις ανεπιθύμητες σκέψεις ή να ερμηνεύεται η παρουσία τους ως σημαντική ένδειξη για τον εαυτό ή την πραγματικότητα (Rachman, 1997).Αποταύτιση, decentering και cognitive defusionΣτη σύγχρονη ψυχολογική βιβλιογραφία συναντώνται συγγενείς έννοιες όπως decentering, cognitive defusionκαι μεταγνωσιακή επίγνωση. Οι έννοιες αυτές δεν είναι απολύτως ταυτόσημες, αλλά μοιράζονται την ιδέα ότι ένα άτομο μπορεί να παρατηρεί τις εσωτερικές του εμπειρίες χωρίς να ταυτίζεται πλήρως με αυτές.Το decentering έχει περιγραφεί ως η ικανότητα να μετακινούμαστε από το να βρισκόμαστε πλήρως «μέσα» στη σκέψη ή στο συναίσθημα προς μια θέση από την οποία μπορούμε να παρατηρούμε την εμπειρία μας. Σχετίζεται μεταξύ άλλων με τη μεταγνωσιακή επίγνωση, τη μειωμένη ταύτιση με την εσωτερική εμπειρία και τη μειωμένη αντιδραστικότητα απέναντι στο περιεχόμενο των σκέψεων (Bernstein et al., 2015).Έτσι, αντί για:«Αυτό είναι αλήθεια.»μπορεί το άτομο να αναγνωρίσει:«Παρατηρώ ότι ο νους μου παράγει τη σκέψη ότι αυτό είναι αλήθεια.»Η διαφορά μπορεί να φαίνεται μικρή, αλλά είναι ουσιαστική. Η σκέψη εξακολουθεί να υπάρχει, όμως δεν χρειάζεται να καθορίζει αυτομάτως τη συμπεριφορά.Η αποταύτιση δεν είναι καταστολήΕίναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε την αποταύτιση από την προσπάθεια καταστολής μιας σκέψης.Η καταστολή έχει τη μορφή:«Δεν πρέπει να το σκέφτομαι.»Η αποταύτιση μπορεί να έχει τη μορφή:«Μπορώ να έχω αυτή τη σκέψη χωρίς να χρειάζεται να κάνω κάτι γι' αυτήν.»Η έρευνα για την καταστολή των σκέψεων έχει δείξει ότι η σκόπιμη προσπάθεια να μη σκεφτόμαστε κάτι μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να οδηγήσει σε παράδοξα αποτελέσματα και σε επανεμφάνιση της συγκεκριμένης σκέψης (Wegner et al., 1987).Ο στόχος της αποταύτισης, επομένως, δεν είναι να εξαφανιστούν όλες οι ανεπιθύμητες σκέψεις. Είναι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε και αντιδρούμε σε αυτές.Γιατί αυτό είναι σημαντικό στο OCDΣτο OCD, μια ανεπιθύμητη σκέψη, εικόνα ή παρόρμηση μπορεί να αποκτήσει υπερβολική προσωπική σημασία. Το άτομο μπορεί να αρχίσει να ελέγχει τι σημαίνει, γιατί εμφανίστηκε, αν την εννοούσε ή αν αποκαλύπτει κάτι για τον χαρακτήρα του.Οι γνωσιακές θεωρίες του OCD υποστηρίζουν ότι σημαντικό ρόλο μπορεί να διαδραματίζει ακριβώς η ερμηνεία που δίνεται στις ανεπιθύμητες σκέψεις και όχι απλώς το γεγονός ότι αυτές εμφανίστηκαν (Salkovskis, 1985· Rachman, 1997).Παράγοντες όπως η υπερβολική σημασία των σκέψεων, η ανάγκη ελέγχου τους, η υπερεκτίμηση της απειλής, η αυξημένη αίσθηση ευθύνης, η τελειοθηρία και η δυσανεξία στην αβεβαιότητα έχουν επίσης μελετηθεί ως σχετικές γνωστικές διαστάσεις στο OCD (Obsessive Compulsive Cognitions Working Group, 1997).Η αναζήτηση απόλυτης βεβαιότητας μπορεί τότε να γίνει μέρος του ίδιου του κύκλου του OCD.Γιατί η υπερανάλυση διατηρείται;Ένας σημαντικός λόγος είναι ότι ο νοητικός έλεγχος ή η αναζήτηση διαβεβαίωσης μπορεί να προσφέρει προσωρινή ανακούφιση.Για παράδειγμα, το άτομο μπορεί να βρει μια εξήγηση που το καθησυχάζει:«Όχι, αυτή η σκέψη εμφανίστηκε επειδή ήμουν αγχωμένος.»Για λίγα λεπτά μπορεί να αισθανθεί καλύτερα.Στη συνέχεια, όμως, μπορεί να εμφανιστεί:«Και αν δεν ήταν μόνο το άγχος;»Τότε αρχίζει ένας νέος κύκλος ανάλυσης.Μελέτες σχετικά με την αναζήτηση διαβεβαίωσης στο OCD έχουν δείξει ότι η διαβεβαίωση μπορεί να συνοδεύεται από βραχυπρόθεσμη μείωση της δυσφορίας, ενώ αργότερα μπορεί να επιστρέψουν τόσο η δυσφορία όσο και η ανάγκη για νέα διαβεβαίωση (Salkovskis & Kobori, 2015).Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός μάθησης: όταν εμφανίζεται η αμφιβολία, το άτομο μαθαίνει να απαντά με νέο έλεγχο, ανάλυση ή αναζήτηση διαβεβαίωσης.Με άλλα λόγια, η προσωρινή ανακούφιση μπορεί άθελά της να συμβάλλει στη διατήρηση της ίδιας διαδικασίας.Το άτομο δεν αναλύει απαραίτητα επειδή η ανάλυση λύνει οριστικά την αμφιβολία.Μπορεί να αναλύει επειδή για λίγο μειώνει την έντασή της.Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η διαδικασία μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επίμονη.Θεραπευτικές μέθοδοιΜία από τις περισσότερο μελετημένες ψυχολογικές θεραπείες για το OCD είναι η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία (CBT) με Exposure and Response Prevention — ERP, δηλαδή Έκθεση και Παρεμπόδιση Αντίδρασης.Στην ERP, το άτομο έρχεται σταδιακά σε επαφή με καταστάσεις, σκέψεις ή ερεθίσματα που ενεργοποιούν τον φόβο ή την αβεβαιότητα, ενώ ταυτόχρονα μαθαίνει να μην εκτελεί τους συνηθισμένους καταναγκασμούς που χρησιμοποιούσε για να μειώσει τη δυσφορία. Η ERP αποτελεί κεντρική και καλά μελετημένη ψυχολογική παρέμβαση για το OCD (Abramowitz et al., 2009· Hezel & Simpson, 2019).Με απλά λόγια:«Δεν χρειάζεται να αποδείξω ότι η σκέψη είναι ακίνδυνη για να προχωρήσω.»Μπορώ να επιτρέψω την παρουσία ενός βαθμού αβεβαιότητας και να συνεχίσω τη συμπεριφορά που επιλέγω, χωρίς να προσπαθώ κάθε φορά να αποκτήσω απόλυτη βεβαιότητα.Από την ερμηνεία στην παρατήρησηΜια διαφορετική στάση απέναντι στις επίμονες σκέψεις μπορεί να είναι:«Έχω μια σκέψη.»και όχι:«Η σκέψη αυτή πρέπει να σημαίνει κάτι.»Η διαφορά αυτή μπορεί να μειώσει την ανάγκη για συνεχή εμπλοκή με το περιεχόμενο της σκέψης και βρίσκεται κοντά στις έννοιες του decentering και της cognitive defusion (Bernstein et al., 2015· Hayes et al., 2006).Δεν χρειάζεται κάθε σκέψη να αναλυθεί.Δεν χρειάζεται κάθε αμφιβολία να απαντηθεί.Δεν χρειάζεται κάθε συναίσθημα να ερμηνευτεί.Ο ανθρώπινος νους μπορεί να παράγει νοητικό «θόρυβο» χωρίς αυτός ο θόρυβος να απαιτεί αυτομάτως δράση.Ο τελικός στόχοςΗ ψυχολογική ευελιξία, κεντρική έννοια στο μοντέλο της ACT, δεν σημαίνει ότι το άτομο αποκτά πλήρη έλεγχο πάνω στο περιεχόμενο της σκέψης του. Αφορά περισσότερο την ικανότητα να βρίσκεται σε επαφή με τις εσωτερικές του εμπειρίες και παράλληλα να επιλέγει τη συμπεριφορά του σύμφωνα με τις αξίες και τους στόχους του (Hayes et al., 2006).Μπορεί να εμφανιστεί μια σκέψη χωρίς να ακολουθήσει έλεγχος.Μπορεί να εμφανιστεί αμφιβολία χωρίς να ακολουθήσει αναζήτηση απόλυτης βεβαιότητας.Μπορεί να εμφανιστεί άγχος χωρίς να ακολουθήσει καταναγκαστική συμπεριφορά.Και τελικά, η προσοχή μπορεί να επιστρέψει σε αυτό που έχει πραγματική αξία: στη ζωή που το άτομο επιλέγει να ζήσει.Η αποταύτιση, επομένως, δεν είναι η προσπάθεια να ελέγξουμε το μυαλό.Αντίθετα, αφορά την ανάπτυξη της ικανότητας να παρατηρούμε το περιεχόμενο του μυαλού χωρίς να του παραδίδουμε αυτόματα τον έλεγχο της συμπεριφοράς μας.Δεν πρόκειται τόσο για μια προσπάθεια να «μην έχουμε» συγκεκριμένες σκέψεις, όσο για την ανάπτυξη μιας διαφορετικής σχέσης μαζί τους.ΒιβλιογραφίαAbramowitz, J. S., Taylor, S., & McKay, D. (2009). Obsessive-compulsive disorder. The Lancet, 374(9688), 491–499. https://doi.org/10.1016/S0140-6736(09)60240-3Bernstein, A., Hadash, Y., Lichtash, Y., Tanay, G., Shepherd, K., & Fresco, D. M. (2015). Decentering and related constructs: A critical review and metacognitive processes model. Perspectives on Psychological Science, 10(5), 599–617. https://doi.org/10.1177/1745691615594577Hayes, S. C., Luoma, J. B., Bond, F. W., Masuda, A., & Lillis, J. (2006). Acceptance and commitment therapy: Model, processes and outcomes. Behaviour Research and Therapy, 44(1), 1–25. https://doi.org/10.1016/j.brat.2005.06.006Hezel, D. M., & Simpson, H. B. (2019). Exposure and response prevention for obsessive-compulsive disorder: A review and new directions. Indian Journal of Psychiatry, 61(Suppl 1), S85–S92. https://doi.org/10.4103/psychiatry.IndianJPsychiatry_516_18Nolen-Hoeksema, S., Wisco, B. E., & Lyubomirsky, S. (2008). Rethinking rumination. Perspectives on Psychological Science, 3(5), 400–424. https://doi.org/10.1111/j.1745-6924.2008.00088.xObsessive Compulsive Cognitions Working Group. (1997). Cognitive assessment of obsessive-compulsive disorder. Behaviour Research and Therapy, 35(7), 667–681. https://doi.org/10.1016/S0005-7967(97)00017-XRachman, S. (1997). A cognitive theory of obsessions. Behaviour Research and Therapy, 35(9), 793–802. https://doi.org/10.1016/S0005-7967(97)00040-5Salkovskis, P. M. (1985). Obsessional-compulsive problems: A cognitive-behavioural analysis. Behaviour Research and Therapy, 23(5), 571–583. https://doi.org/10.1016/0005-7967(85)90105-6Salkovskis, P. M., & Kobori, O. (2015). Reassuringly calm? Self-reported patterns of responses to reassurance seeking in obsessive compulsive disorder. Journal of Behavior Therapy and Experimental Psychiatry, 49, 203–208. https://doi.org/10.1016/j.jbtep.2015.09.002Wegner, D. M., Schneider, D. J., Carter, S. R., III, & White, T. L. (1987). Paradoxical effects of thought suppression. Journal of Personality and Social Psychology, 53(1), 5–13. https://doi.org/10.1037/0022-3514.53.1.5

Συνολικά 1.392.004.633,40 ευρώ θα καταβληθούν σε 2.712.497 δικαιούχους, από τις 21 έως τις 25 Σεπτεμβρίου 2026, στο πλαίσιο των προγραμματισμένων καταβολών του e-ΕΦΚΑ και της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ).Ειδικότερα, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης:Από τον e-ΕΦΚΑ:– στις 21 Σεπτεμβρίου θα καταβληθούν 15.904.633,40 ευρώ σε 29.497 δικαιούχους για την πληρωμή παροχών, – στις 25 Σεπτεμβρίου θα καταβληθούν 1.320.000.000 ευρώ σε 2.630.000 δικαιούχους για την πληρωμή κύριων και επικουρικών συντάξεων Οκτωβρίου 2026 και– από τις 21 έως τις 25 Σεπτεμβρίου θα καταβληθούν συνολικά 17.000.000 ευρώ σε 800 δικαιούχους σε συνέχεια έκδοσης αποφάσεων για εφάπαξ.Από τη ΔΥΠΑ θα καταβληθούν:– 18.000.000 ευρώ σε 30.000 δικαιούχους για επιδόματα ανεργίας και λοιπά επιδόματα,– 1.000.000 ευρώ σε 3.000 μητέρες για επιδοτούμενη άδεια μητρότητας,– 20.000.000 ευρώ σε 19.000 δικαιούχους στο πλαίσιο επιδοτούμενων προγραμμάτων απασχόλησης και– 100.000 ευρώ σε 200 δικαιούχους φορείς για προγράμματα κοινωφελούς χαρακτήρα.ertnews.gr

Στην τελική ευθεία μπαίνει το σχέδιο για τη δημιουργία «Κέντρων Επιστροφής» (Return Hubs) μεταναστών σε τρίτες χώρες, καθώς έχουν ήδη προσδιοριστεί τα επόμενα βήματα των 5 ευρωπαϊκών χωρών που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία, ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και η Ελλάδα. Τα Return Hubs είναι δομές που προβλέπεται να λειτουργήσουν εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη μεταφορά και φιλοξενία μεταναστών που δεν έχουν δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ και για τους οποίους υπάρχει απόφαση επέλασης. Η λειτουργία των Κέντρων θα προϋποθέτει συμφωνίες με τρίτες χώρες.Τι είναι τα Return Hubs και πώς θα λειτουργήσουν για τη μεταφορά και τη φιλοξενία των μεταναστώνΣτις 26 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στο Μόναχο η ευρωπαϊκή σύνοδος «2nd Munich Migration Meeting», στην οποία θα συμμετάσχουν 17 Ευρωπαίοι υπουργοί, σύμφωνα με πληροφορίες του ΑΠΕ-ΜΠΕ. Στο περιθώριο της Συνόδου αναμένεται να πραγματοποιηθεί συνάντηση των 5 χωρών του «Core Group», της Ελλάδας, της Δανίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας με αντικείμενο τον συντονισμό των επόμενων βημάτων για τη δημιουργία των Return Hubs.Σημαντικό ραντεβού την 1η ΟκτωβρίουΤο επόμενο σημαντικό ραντεβού έχει προγραμματιστεί για την 1η Οκτωβρίου, στο περιθώριο του Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, όπου οι χώρες του «Core Group» αναμένεται να συναντηθούν με εκπροσώπους διεθνών οργανισμών, προκειμένου να προχωρήσει περαιτέρω ο σχεδιασμός και η διαδικασία υλοποίησης των Κέντρων Επιστροφής.Συνεργασία Ελλάδας, Δανίας, Αυστρίας, Γερμανίας και ΟλλανδίαςΟι εξελίξεις αυτές έρχονται μετά τη συνάντηση των υπουργών Μετανάστευσης και Ασύλου της Ελλάδας, της Δανίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ολλανδίας στην Κοπεγχάγη στις αρχές του μήνα. Οι πέντε χώρες συμφώνησαν σε έναν οδικό χάρτη για τις νομικές απαιτήσεις και τα εθνικά χρονοδιαγράμματα που απαιτούνται για την εφαρμογή του μοντέλου, ενώ οι τεχνικές επαφές και οι διαβουλεύσεις με πιθανές τρίτες χώρες έχουν ήδη ξεκινήσει.Το βασικό ζητούμενοΤο βασικό ζητούμενο πλέον είναι η επίτευξη συμφωνίας με χώρα ή χώρες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ένα τέτοιο Κέντρο. Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως συγκεκριμένη χώρα ως τελικός εταίρος, ούτε έχει υπογραφεί σχετική συμφωνία.  Κατά τη συνάντηση των υπουργών επιβεβαιώθηκε η συμφωνία επί των βασικών αρχών ενός Πλαισίου Αρχών για τη μελλοντική συνεργασία με τρίτες χώρες.Τι υπογράμμισε ο Θάνος ΠλεύρηςΣύμφωνα με τον Έλληνα υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη, συμφωνήθηκε ένας «συγκεκριμένος Οδικός Χάρτης Νομικών Απαιτήσεων και Εθνικών Χρονοδιαγραμμάτων», προκειμένου η πολιτική συμφωνία να μετατραπεί σε πρακτικό σχεδιασμό. «Για να μετατρέψουμε αυτή την πολιτική βούληση σε απτή πραγματικότητα, συμφωνήσαμε σήμερα σε έναν συγκεκριμένο Οδικό Χάρτη Νομικών Απαιτήσεων και Εθνικών Χρονοδιαγραμμάτων». Ο ίδιος γνωστοποίησε ότι οι τεχνικές συναντήσεις και οι διαβουλεύσεις με υποψήφιες τρίτες χώρες έχουν ήδη ξεκινήσει, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι μπορεί να υπάρξει σύντομα συμφωνία. «Είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι ότι πολύ σύντομα θα είμαστε σε θέση να καταλήξουμε σε μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία, που θα θέσει σε εφαρμογή το μοντέλο», δήλωσε χαρακτηριστικά.Οι υποψήφιες χώρες για να λειτουργήσουν ως Return HubsΤο ζήτημα των χωρών υποδοχής παραμένει το μεγαλύτερο ανοιχτό κεφάλαιο. Πληροφορίες και ευρωπαϊκές πηγές αναφέρουν κυρίως τη Ρουάντα και την Ουγκάντα ως χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο των συζητήσεων. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Κοινοβουλευτικής Έρευνας έχει καταγράψει τη Ρουάντα, την Ουγκάντα και το Ουζμπεκιστάν ως χώρες που έχουν αναφερθεί ως πιθανές τοποθεσίες για Return Hubs.Η Ολλανδία είχε υπογράψει τον Σεπτέμβριο του 2025 με την Ουγκάντα, επιστολή προθέσεων για συνεργασία στον τομέα των επιστροφών. Η συγκεκριμένη σχεδιαζόμενη συνεργασία εγκαταλείφθηκε από τη νέα ολλανδική κυβέρνηση που ανέλαβε τον Φεβρουάριο του 2026, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η χώρα έπαψε να ενδιαφέρεται για το μοντέλο των Return Hubs.Το Ουζμπεκιστάν αποτελεί διαφορετική περίπτωση. Η Αυστρία υπέγραψε τον Μάιο του 2026 συμφωνία οικονομικής συνεργασίας και μετανάστευσης με τη χώρα, όμως αυτή δεν αφορά Return Hub. Την ίδια στιγμή, δημοσιεύματα την έχουν αναφέρει ως πιθανή επιλογή, αν και το υπουργείο Εξωτερικών του Ουζμπεκιστάν έχει δηλώσει ότι δεν διεξάγονται σχετικές διαπραγματεύσεις.Για τη Ρουάντα, έχουν υπάρξει στο παρελθόν συζητήσεις ευρωπαϊκών χωρών για μεταφορά αιτούντων άσυλο, μεταξύ άλλων από τη Δανία. Οι σχετικές προσεγγίσεις είχαν προκαλέσει αντιδράσεις για ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Η ελληνική θέσηΗ ελληνική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το μοντέλο των Return Hubs ως εργαλείο για την ενίσχυση των επιστροφών ατόμων που δεν δικαιούνται διεθνή προστασία. Ο Θάνος Πλεύρης υπογράμμισε στην Κοπεγχάγη ότι η Ελλάδα συνδέει την εφαρμογή του μοντέλου με την απόλυτη τήρηση της νομιμότητας. «Η δημιουργία των Κέντρων Επιστροφής θα στηριχθεί στην απόλυτη νομιμότητα. Το μοντέλο αυτό θα λειτουργήσει με πλήρη σεβασμό στο Ευρωπαϊκό και το Διεθνές Δίκαιο», δήλωσε.Συνέδεσε την πρωτοβουλία με τη θέση της Ελλάδας ως χώρας στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, υποστηρίζοντας ότι η δημιουργία τέτοιων μηχανισμών αποτελεί για την Αθήνα «επιτακτική εθνική ανάγκη». «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να μετατρέπεται σε μόνιμο σημείο εγκλωβισμού για όσους δεν δικαιούνται διεθνή προστασία», ανέφερε. Ο Θάνος Πλεύρης υποστήριξε ακόμη ότι ο στόχος είναι η δημιουργία ενός συστήματος επιστροφών που θα συνδυάζει νομική αυστηρότητα, στρατηγικό σχεδιασμό και συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς.Το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιοΗ δημιουργία Return Hubs δεν αποτελεί πλέον μόνο πολιτική συζήτηση. Το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο για τις επιστροφές προβλέπει τη δυνατότητα δημιουργίας τέτοιων Κέντρων σε τρίτες χώρες.Το νέο σύστημα αφορά ανθρώπους που δεν έχουν νόμιμο δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ και υπόκεινται σε απόφαση επιστροφής. Τα Κέντρα μπορούν να λειτουργούν ως προορισμός ή ως ενδιάμεσος σταθμός πριν από την επιστροφή στη χώρα καταγωγής ή σε άλλη τρίτη χώρα.Η βασική προϋπόθεση είναι ότι η συνεργασία με την τρίτη χώρα θα πρέπει να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό και το διεθνές δίκαιο και να διασφαλίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα, μεταξύ άλλων την αρχή της μη επαναπροώθησης. Την ίδια ώρα, οι αποφάσεις επιστροφής παραμένουν ατομικές και υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο.Σε κάθε περίπτωση, παραμένουν ανοιχτά κρίσιμα ζητήματα, καθώς δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμη η χώρα ή οι χώρες υποδοχής, ούτε οι λεπτομέρειες λειτουργίας, η δυναμικότητα και η χρηματοδότηση των Return Hubs.Πηγή: https://www.parapolitika.gr/