ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Με την ευκαιρία της ημέρας των ηλικιωμένων, άλλα και της αξιέπαινης επίσκεψης, των ‘Γυναικών χωρίς Σύνορα,’ στην Στέγη φιλοξενίας γερόντων, στο Γηροκομείο του νησιού μας, ας σκύψουμε με συμπόνια, στους μοναχικούς ανθρώπους, της τρίτης ηλικίας. Είναι άνθρωποι μονάχοι, παρέα με τη μοναξιά τους. Ένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα, βλέπουμε στην εποχή των ανέσεων και της απανθρωπιάς. Γροθιά  στο στομάχι της πολιτισμένης, σύγχρονης κοινωνίας, οι   δυσάρεστες ειδήσεις,   με τον πατέρα και τον ανάπηρο γιο, που βρέθηκαν νεκροί και ξεχασμένοι, εδώ και δυο μήνες. Αλλά και  με το ηλικιωμένο ζευγάρι, που πέθαναν μόνοι και αβοήθητοι και τους βρήκαν μετά από μια εβδομάδα. Δεκάδες άλλοι συνάνθρωποί μας, βιώνουν καθημερινά την απόλυτη μοναξιά, συντροφιά με τις αρρώστιες τους και την εγκατάλειψη. Φώτα  παντού, αυτοκίνητα, κίνηση βιτρίνες, φασαρία, κοσμοσυρροή, στους γεμάτους δρόμους,  στην πολύβουη πόλη. Μέσα στα κλειστά στοιβαγμένα διαμερίσματα, ο καθένας κλείνει ερμητικά τον πόνο, το φόβο, τις αγωνίες, τις χαρές και τις πίκρες, τα προβλήματά του, οικογενειακά και προσωπικά, επαγγελματικά και οικονομικά.  Μια απλή  ‘καλημέρα,’ στην πυλωτή της πολυκατοικίας και μια συνηθισμένη ‘καληνύχτα,’ στον ανελκυστήρα.   Οι  πόρτες είναι απέναντι η μια στην άλλη, τα παράθυρα είναι δίπλα, δίπλα, μαζί με  τα μπαλκόνια. Τα  σπίτια μοιάζουν σαν τα κλουβιά, που μέσα τους αιχμαλωτίζουν  κάποιοι άκαρδοι, τα άτυχα ωδικά πτηνά.  Όμως  δεν αντέχεται αυτή η μοναξιά, μέσα στην πολυκοσμία. Κάποιοι μόνοι, στον πάνω όροφο, αργοπεθαίνουν και οι άλλοι στον κάτω όροφο, είναι βαριά άρρωστοι.  Όταν  φύγουν από τον μάταιο αυτό κόσμο, μόνοι και αβοήθητοι, κάνεις δεν θα τους αναζητήσει, ανάμεσα σε τόσες χιλιάδες κόσμου. Άνθρωποι  της διπλανής πόρτας, με κινητικά προβλήματα, υπερήλικες και ασθενείς, ζουν ολομόναχοι, δυστυχισμένοι και ανήμποροι, τόσο που δεν μπορούν να πάνε ούτε για τα αναγκαία τους ψώνια ή για τα φάρμακά τους. Είναι δίπλα μας και μας βλέπουν και ας έχουν την ευγένεια, να μην μας ενοχλήσουν και ας κρατούν την αξιοπρέπειά τους και  να μην ζητάνε βοήθεια. Ενώ εμείς στον αναπαυτικό καναπέ, με μια κούπα τσάι ή καφέ, παρακολουθούμε απαθείς  το Παγκόσμιο τηλεοπτικό παράθυρο, να μας φέρνει στο σπίτι κάθε είδους εγκλήματα. Φονικά,  ληστείες, βιασμούς, κακοποιήσεις παιδιών και γυναικών. Έτσι που σταδιακά, τα προβλήματα της κοινωνίας, να τα νοιώθουμε και  δικά μας. Νοιώθουμε  την τραγική κατάσταση, στο Παγκόσμιο πολεμικό σκηνικό, όπου εξοντώνονται οι άμαχοι και όχι οι υπαίτιοι, όπου  ακρωτηριάζονται και  σκοτώνονται, αθώα παιδιά και γυναίκες. Παράλληλα υπάρχουν  δίπλα μας αβοήθητοι, οι μοναχικοί άνθρωποι, οι απόμαχοι της ζωής.  Λες και οι ηλικιωμένοι, δεν υπήρξαν ποτέ νέοι και γεμάτοι ζωντάνια. Ξεχασμένοι  από όλους, περνάνε το  δικό τους το βάσανο.   Που  είναι η ουσιαστική Κρατική μέριμνα,  οι κοινωνικοί λειτουργοί, η βοήθεια στο σπίτι;  Που  είναι  τα ‘υπερήφανα γηρατειά’, των πολιτικών παχυλών υποσχέσεων;  Ίσως  μερικοί τυχεροί, να πληρώνουν κάποια ιδιωτική νοσηλεύτρια, να τους φροντίζει στο σπίτι. Άραγε αυτοί που πέθαναν τελευταία, μόνοι και αβοήθητοι, δεν είχαν παιδιά, εγγόνια ή κάποιους κοντινούς ή μακρινούς συγγενείς, να συντρέξουν και να ρωτήσουν πως πάνε; Αν αυτοί οι ανήμποροι άνθρωποι, χρειάζονται βοήθεια, αν περνάνε καλά και αν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, να κάνουν ένα μπάνιο και να κοιμηθούν χορτάτοι; Όμως είναι ξένοι, μέσα στους ξένους, στη μεγάλη φανταχτερή πόλη, γεμάτη με πολύ κόσμο. Συνήθως στην ύπαιθρο και στα χωριά, οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους, είναι πιο φιλόξενοι, πιο ανθρώπινοι και πιο συντρεχτηκοί.  Νοιάζεται ο ένας για τον άλλον και αν αργήσουν να τον δουν στο καφενείο, στο φούρνο ή στο μπακάλικο της γειτονιάς, τότε τον ψάχνουν. Στα  χωριά όλοι είναι γείτονες, γνωστοί, φίλοι και συγγενείς και δεν νοιώθουν ξένοι. Αντίθετα  στην πόλη, ποιος θα νοιαστεί, ποιος θα συνδράμει, αυτούς τους μοναχικούς ανθρώπους και τους ηλικιωμένους;  Όλοι αγνοούν την ύπαρξή  τους,  εκτός αν κρύβεται καμιά περιουσία πίσω τους.  Τότε  οι συγγενείς, τους παρκάρουν σε ένα Γηροκομείο, περιμένοντας στο τέλος σαν τα αρπακτικά, να πάρουν τη λεία τους. Ξεχνούν  πως κάποτε, αυτοί οι άνθρωποι, ήταν ενεργά κομμάτια της κοινωνίας και πρόσφεραν με την εργασία τους  πολλά. Ότι ήταν  και αυτοί νέοι και έγιναν γέροι, που   χάρισαν παιδιά και εγγόνια. Ήταν  παιδιά που έπαιξαν στις αλάνες, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν και παντρεύτηκαν, δημιουργώντας τις δίκες τους οικογένειες.  Επί   πολλά χρόνια, εργάστηκαν σκληρά, για να αναθρέψουν και να μορφώσουν, τα παιδιά τους, αφήνοντας ανεξίτηλα τα χνάρια τους στη ζωή. Όλοι αυτοί, ήταν συμπολίτες μας, που τους συναντούσαμε στο δρόμο και  στη γειτονιά μας.  Ήταν συντοπίτες, φίλοι, συγγενείς, που έπεσαν θύματα, της αποξένωσης των μεγάλων πόλεων.   Αφού ξεχάστηκαν από όλους, είχαν πια μόνον  ο ένας τον άλλον,  μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής τους. Ανήμποροι  πολλοί από αυτούς,  επειδή λόγω ηλικίας και ασθενειών, δεν μπορούν  πια να προσφέρουν στην κοινωνία, ζουν  ξεχασμένοι στην άκρη, με μια τυπική σύνταξη, συντροφιά με τη μοναξιά τους. Αφού  η κοινωνία και η Πολιτεία, τους θεωρεί πια παροπλισμένους και τους έβαλε στο περιθώριο. Όμως  αυτή η μοναξιά τους, είναι και ο ζωντανός τους θάνατος.  Μένουν  εκεί απομονωμένοι, σε ένα απρόσωπο διαμέρισμα ή σε ένα δωμάτιο  Γηροκομείου, με ένα πιάτο φαί και ένα ζεστό κρεβάτι. Μέσα  σε μια απάνθρωπη και πολυθόρυβη πόλη, που οι ψυχροί αριθμοί, μιλούν από μόνοι τους. Μια  έρευνα, λέει ότι στη χώρα μας, μισό εκατομμύριο, ανήμποροι, ηλικιωμένοι και άρρωστοι συνάνθρωποί  μας, ζουν μόνοι και κατάμονοι και μαραζώνουν, γιατί είναι ξεχασμένοι από τα παιδιά, τις νύφες και τα εγγόνια τους. Περιμένουν  με λαχτάρα, μια φιλική κουβέντα, από κάποιο πρόσωπο, γιατί δεν αντέχονται τα γηρατειά, η μοναξιά  και η αρρώστιες που τα συνοδεύουν. Δεν  αντέχεται η εγκατάλειψη, αφού δεν βρέθηκε κανείς να τους επισκεφτεί, να τους κάνει παρέα, να τους μιλήσει  από καρδιάς, να τους κοιτάξει με συμπόνια και  να τους πιάσει το χέρι με καλοσύνη,  για  να τους παρηγορήσει με αγάπη.  Κανείς δεν έκλαψε  πραγματικά, βλέποντας τους απόμαχους της   ζωής, να φεύγουν μόνοι και αβοήθητοι, για το αιώνιο ταξίδι τους, που μπορεί να είναι οι γονείς, οι παππούδες, οι θείοι μας. Μακάρι να μην έζησαν έτσι απαρατήρητοι, αλλά  να πέρασαν τη ζωή τους γεμάτη με χαρές, απολαύσεις, γέλια, γλέντια και χορούς, έρωτες και αγάπες, ακολουθούμενες, από τις συνήθεις λύπες και στενοχώριες. Μακάρι  να έκαναν όνειρα και αν δεν εκπληρώθηκαν όλα, σημασία έχει ότι  ονειρεύτηκαν και στη ζωή τους. Αυτό  αξίζει περισσότερο, από το πικρό και γεμάτο με νεανικές αναμνήσεις, μοναχικό τους τέλος. Λέει μια σοφή, λαϊκή παροιμία. ‘Μια μάνα, μπορεί να  θρέψει 12 παιδιά και 12 παιδιά, δεν μπορούν να φροντίσουν μια μάνα.’ Μήπως η αλαζονεία, μας τυφλώνει και σκεπτόμαστε εγωιστικά, άκαρδα, απομονώνουμε και βάζουμε  στο περιθώριο, τους ηλικιωμένους απόμαχους της ζωής και τους καταδικάζουμε στην βασανιστική μοναξιά τους; Άραγε θα νοιώσουμε αισθήματα και ενοχές, αφού έχουμε ως κυριότερο σκοπό  να πλουτίσουμε,  βάζοντας τον εαυτούλη μας, πάνω από όλους,  χωρίς ίχνος αλτρουισμού, προς τον διπλανό μας; Σίγουρα δεν θέλουμε να πιστέψουμε, ότι σε λίγα χρόνια, θα έχουμε την ίδια ή και χειρότερη τύχη.  ‘Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, για να ζήσεις πολλά και καλά χρόνια, επί της Γης.’  Λέγει  η Πέμπτη από τις Θείες,  Δέκα Εντολές,  του Μωυσή. Ενώ ο Υμνωδός παράλληλα ψάλλει. ‘Κύριε το γήρας περικράτησον’.   Κλείνοντας  ας  θυμηθούμε τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.   ‘Χειμώνας  βαρύς, οικία καταρρέουσα, καρδία ρημαγμένη, μοναξιά και ανία, (βαρεμάρα). Κόσμος  βαρύς, κακός και ανάλγητος. Υγεία κατεστραμμένη, σώμα βασανισμένο. Φθαρμένα  σωθικά, λυπημένα, που δεν μπορούν πλέον να ζήσουν και να αισθανθούν, τη χαρά της  ζωής.’  Αλλά και το 1977,  η αξέχαστη Βίκυ Μοσχολιού, θα τραγουδήσει τους μελοποιημένους στίχους, του Γιάννη Καλαμίτση, από τον Μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανό, σε δισκάκι, της Εταιρίας ‘ΛΥΡΑ’.‘Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, σαν το ξεχασμένο στάχυ. Ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος, και αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι, όπως του πελάου οι βράχοι. Ο  κόσμος θάλασσα που απλώνει και αυτοί βουβοί, σκυφτοί και μόνοι, ανεμοδαρμένοι βράχοι.  Άνθρωποι μονάχοι, σαν ξερόκλαδα σπασμένα, σαν  Ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα.  Σαν  εσένα, σαν έμενα.   Ξανθίππη Αγρέλλη

Στην επόμενη φάση του «Ανακαινίζω», με την κατάθεση των δικαιολογητικών μέσα στον Οκτώβριο για να λάβουν οι δικαιούχοι προκαταβολή 50%, καθώς και στο νέο «Σπίτι μου ΙΙΙ», αναφέρθηκε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, μιλώντας σήμερα στο OPEN.«Οι αιτήσεις έκλεισαν και μέσα στον Οκτώβριο οι πολίτες θα μπορούν να καταθέσουν τα δικαιολογητικά τους, να δηλώσουν τις δαπάνες που θα κάνουν και να λάβουν το 50% της επιδότησης ως προκαταβολή. Η μόνη υποχρέωση είναι μια πολύ μικρή ενεργειακή αναβάθμιση του ακινήτου», ανέφερε η υπουργός.Όπως σημείωσε, στο «Ανακαινίζω» κατατέθηκαν περίπου 14.000 αιτήσεις για κλειστά σπίτια και 80.000 για ανοικτά. Η επιδότηση μπορεί να φτάσει έως το 95% και τις 36.000 ευρώ, ώστε οι ιδιοκτήτες είτε να αναβαθμίσουν και να βελτιώσουν την κατοικία στην οποία ήδη μένουν, είτε να ανακαινίσουν ένα κλειστό ακίνητο και να το διαθέσουν προς ενοικίαση, αποκτώντας εισόδημα από ένα σπίτι που σήμερα μένει ανενεργό.Η κ. Μιχαηλίδου αναφέρθηκε και στο «Σπίτι μου ΙΙΙ», μέσω του οποίου περίπου 20.000 ακόμη πολίτες θα μπορέσουν να αποκτήσουν το δικό τους σπίτι, με διευρυμένα όρια στην αξία των ακινήτων και των δανείων και δυνατότητα αγοράς μεγαλύτερων κατοικιών. Όπως ανέφερε, μέσα από τα δύο πρώτα προγράμματα «Σπίτι μου» περίπου 20.000 πολίτες έχουν ήδη αποκτήσει το σπίτι τους.Απαντώντας στην κριτική ότι τα προγράμματα αυτά αυξάνουν τις τιμές των ακινήτων, σημείωσε ότι σχετικές έρευνες δείχνουν πως οι τιμές των κατοικιών που εντάσσονται στα προγράμματα ακολουθούν αναλογικά τη γενική πορεία της αγοράς. «Όσο αυξάνονται συνολικά οι τιμές των ακινήτων, αντίστοιχα κινούνται και οι τιμές των συγκεκριμένων κατοικιών», εξήγησε.Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας και στην Κοινωνική Αντιπαροχή.Η υπουργός εξήγησε ότι η αξιοποίηση δημόσιων ακινήτων συχνά καθυστερεί εξαιτίας περίπλοκων τίτλων ιδιοκτησίας, παρότι η ανάγκη να πάψουν να μένουν αναξιοποίητα είναι μεγάλη. Μέσω της Κοινωνικής Αντιπαροχής, δημόσια ακίνητα αξιοποιούνται με τη συμμετοχή ιδιωτών και μέρος των κατοικιών που δημιουργούνται διατίθεται για κοινωνική στέγαση.Όπως ανέφερε, προχωρά η πρώτη προκήρυξη για ακίνητα στην Αθήνα και την Παιανία, με στόχο να αξιοποιηθεί δημόσια περιουσία που σήμερα παραμένει ανενεργή και να δημιουργηθούν περισσότερες κατοικίες για πολίτες που τις έχουν ανάγκη.Για τη στήριξη της οικογένειας, η Δόμνα Μιχαηλίδου υπογράμμισε ότι η κυβερνητική πολιτική δεν περιορίζεται στο Επίδομα Παιδιού Α21. Αναφέρθηκε στο επίδομα γέννησης, που ξεκινά από 2.400 ευρώ και αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό των εξαρτώμενων τέκνων της οικογένειας, φτάνοντας στα 4.500 ευρώ για τέσσερα παιδιά, στα 5.500 ευρώ για πέντε και στα 6.500 ευρώ για έξι, με περαιτέρω αύξηση για κάθε επόμενο παιδί.Αναφέρθηκε επίσης στα vouchers για βρεφονηπιακούς σταθμούς, όπου για τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες δεν υπάρχει εισοδηματικό κριτήριο, ενώ για οικογένειες με ένα ή δύο παιδιά το όριο φτάνει έως τις 37.000 ευρώ.Παράλληλα, τόνισε ότι η μεγάλη φορολογική μεταρρύθμιση ενισχύει πολύ περισσότερο το διαθέσιμο εισόδημα των οικογενειών, σημειώνοντας ότι για ένα ζευγάρι η ετήσια ελάφρυνση μπορεί να αντιστοιχεί ακόμη και σε τρεις μισθούς, ποσό σημαντικά μεγαλύτερο από μια μεμονωμένη αύξηση του Α21.Τέλος, αναφερόμενη στην ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια, αναγνώρισε ότι οι ανάγκες των πολιτών παραμένουν μεγάλες και ότι κανένα πακέτο μέτρων δεν μπορεί από μόνο του να εξαλείψει τις συνέπειες μιας διεθνούς κρίσης.Όπως είπε, η κυβέρνηση παρακολουθεί ανά 15 ημέρες την εξέλιξη των τιμών της ενέργειας και προσαρμόζει τις παρεμβάσεις της, με στόχο να περιορίζει όσο γίνεται την επιβάρυνση για τα νοικοκυριά.ertnews.gr

Πόσα χρήματα κινεί πραγματικά το κυνήγι στην Ελλάδα; Το ερώτημα δεν αφορά μόνο την αγορά όπλων, φυσιγγίων και κυνηγετικού εξοπλισμού. Πίσω από κάθε κυνηγετική εξόρμηση υπάρχει ένα ολόκληρο οικονομικό οικοσύστημα: καύσιμα, μετακινήσεις, διαμονή, εστίαση, κυνηγόσκυλα, συντήρηση οχημάτων, αλλά και μια σειρά από επαγγέλματα και επιχειρήσεις που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τη δραστηριότητα.Μια ειδική έρευνα της MRB, η οποία εκπονήθηκε το 2010 για λογαριασμό της ΠΕΒΕΚΕ, επιχείρησε να αποτυπώσει αυτή την οικονομική διάσταση του κυνηγιού. Σύμφωνα με τα δημοσιευμένα αποτελέσματα, η έρευνα υπολόγισε τις ετήσιες δαπάνες ενός πληθυσμού 180.000 κυνηγών στην Ελλάδα σε συνολικά 1.863.604.000 ευρώ.Το μεγαλύτερο μέρος της δαπάνης δεν αφορά καν την αγορά κυνηγετικού εξοπλισμού. Στην κορυφή βρίσκεται η εστίαση, με 572,3 εκατ. ευρώ ετησίως. Ακολουθούν η αγορά όπλων με 282 εκατ. ευρώ και η αγορά κυνηγόσκυλων με περίπου 211 εκατ. ευρώ.Σημαντική είναι και η δαπάνη για τη συντήρηση των οχημάτων, η οποία υπολογίστηκε σε 164,3 εκατ. ευρώ, ενώ οι μετακινήσεις με μέσα μαζικής μεταφοράς αντιστοιχούσαν σε 123,8 εκατ. ευρώ. Οι διανυκτερεύσεις, από την πλευρά τους, ανέρχονταν σε 100,1 εκατ. ευρώ.Ιδιαίτερο βάρος έχει η οικονομία γύρω από τον κυνηγόσκυλο. Η έρευνα υπολόγισε περίπου 92 εκατ. ευρώ για την εκπαίδευση και άλλα 88,8 εκατ. ευρώ για περίθαλψη και διατροφή, ενώ η αγορά κυνηγόσκυλων υπολογίστηκε σε περίπου 211 εκατ. ευρώ.Στα υπόλοιπα έξοδα περιλαμβάνονται 62,3 εκατ. ευρώ για λοιπά κυνηγετικά είδη, 57,9 εκατ. ευρώ για ένδυση και υπόδηση και 17,9 εκατ. ευρώ για φυσίγγια.Η ίδια πηγή αναφέρει ακόμη ότι ο κυνηγετικός κλάδος συνδεόταν με περίπου 7.000 θέσεις εργασίας και 2.000 επιχειρήσεις, ενώ υπολογίζει σε 180 εκατ. ευρώ τα έσοδα του Δημοσίου από την έκδοση αδειών και τον ΦΠΑ.Παράλληλα, στη συνοπτική παρουσίαση της έρευνας αναφέρεται και εκτίμηση περίπου 1 δισ. ευρώ ετήσιου «τζίρου κυνηγιού» στην πραγματική οικονομία. Η συγκεκριμένη εκτίμηση αφορά διαφορετική αποτύπωση της οικονομικής δραστηριότητας και δεν πρέπει να συγχέεται με το συνολικό ποσό των ετήσιων δαπανών που καταγράφεται στην έρευνα.Ένα σημαντικό οικονομικό αποτύπωμαΤα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η οικονομική διάσταση του κυνηγιού εκτείνεται πολύ πέρα από την αγορά ενός όπλου ή ενός κουτιού φυσιγγίων. Η κυνηγετική δραστηριότητα συνδέεται με ένα ευρύτερο δίκτυο δαπανών, που περιλαμβάνει την εστίαση, τις μετακινήσεις και τη φιλοξενία, την αγορά και φροντίδα κυνηγόσκυλων, τη συντήρηση οχημάτων, τον εξοπλισμό και μια σειρά επαγγελματικών δραστηριοτήτων.Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος: τα συγκεκριμένα στοιχεία δεν αποτελούν σημερινή εκτίμηση. Η έρευνα της MRB πραγματοποιήθηκε το 2010 και από τότε έχουν μεταβληθεί σημαντικά οι τιμές, το κόστος μετακίνησης, ο αριθμός των κυνηγών και η διάρθρωση της αγοράς.Επομένως, τα ποσά της έρευνας έχουν κυρίως αξία ως ένα ιστορικό στιγμιότυπο της οικονομικής σημασίας του κυνηγιού στην Ελλάδα και ως ένδειξη του εύρους της οικονομικής δραστηριότητας που συνδεόταν με την κυνηγετική δραστηριότητα εκείνη την περίοδο.https://www.kynigesia.gr/