ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Σκηνικό που παραπέμπει σε σενάριο αστυνομικής ταινίας εκτυλίχθηκε σε οικία της Ρόδου, με μια γυναίκα να δέχεται αλλεπάλληλες μαχαιριές από γνωστή της και να σώζεται την τελευταία στιγμή χάρη στην ψυχραιμία της. Η παθούσα, αν και τραυματισμένη σε πολλαπλά σημεία του σώματος, κατάφερε να ειδοποιήσει τις Αρχές και να μεταφερθεί εγκαίρως στο νοσοκομείο, όπου υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Η υπόθεση, που αντιμετωπίζεται πλέον ως απόπειρα ανθρωποκτονίας, έχει περάσει στα χέρια της αρμόδιας αστυνομικής υπηρεσίας, η οποία διερευνά τα ακριβή κίνητρα της επίθεσης.Η στιγμή της επίθεσης μέσα στην κουζίναΣύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν συλλεχθεί έως αυτή την ώρα, η παθούσα, ημεδαπή που γεννήθηκε το 1984, εργαζόταν ως οικιακή βοηθός στη συγκεκριμένη κατοικία, έχοντας αναλάβει τη φροντίδα δύο κατάκοιτων ατόμων. Η καθημερινότητά της κυλούσε στους ρυθμούς αυτής της απαιτητικής εργασίας, μέχρι τη στιγμή που η ηρεμία της οικίας διασπάστηκε με τον πιο βίαιο τρόπο.Η δράστιδα, αλλοδαπή υπήκοος Αλβανίας που γεννήθηκε το 1972, φέρεται να έφτασε στο σπίτι ως γνώριμη της παθούσας, χωρίς να προκαλέσει την παραμικρή υποψία. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, την οδήγησε στην κουζίνα και εκεί της επιτέθηκε αιφνιδιαστικά με μαχαίρι. Η επίθεση, όπως όλα δείχνουν, ήταν σφοδρή και αλλεπάλληλη. Η ημεδαπή δέχθηκε τέσσερις μαχαιριές, με τα τραύματα να εντοπίζονται στο χέρι, στο πόδι, στον θώρακα και στα πλάγια του σώματος.Η εγκλωβισμένη γυναίκα και το τηλεφώνημα που της έσωσε τη ζωήΗ εικόνα έγινε ακόμη πιο εφιαλτική όταν η δράστιδα, μετά την επίθεση, φέρεται να κλείδωσε την τραυματισμένη γυναίκα μέσα σε δωμάτιο της οικίας, αφήνοντάς την αιμόφυρτη και χωρίς δυνατότητα διαφυγής. Παρά τη σοβαρότητα των τραυμάτων της, η παθούσα διατήρησε την ψυχραιμία της και κατάφερε να φτάσει σε σταθερό τηλέφωνο, από όπου ειδοποίησε το ΕΚΑΒ.Η κλήση αυτή αποδείχθηκε σωτήρια. Η γυναίκα μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο της Ρόδου, όπου διαπιστώθηκε η σοβαρότητα της κατάστασής της. Οι ιατροί προχώρησαν σε χειρουργική επέμβαση, η οποία κρίθηκε αναγκαία λόγω της φύσης και της θέσης των τραυμάτων.Τα κομμένα καλώδια και η προσπάθεια εξαφάνισης των στοιχείωνΈνα από τα στοιχεία που προκαλούν εντύπωση στους αξιωματικούς που χειρίζονται την υπόθεση είναι η συμπεριφορά της δράστιδας αμέσως μετά την επίθεση. Η αλλοδαπή φέρεται να γνώριζε ότι το σπίτι διέθετε σύστημα καμερών ασφαλείας. Σύμφωνα με στοιχεία της έρευνας, προτού αποχωρήσει, έκοψε τα καλώδια του συστήματος, σε μια προσπάθεια που εκτιμάται ότι αποσκοπούσε στην απάλειψη ψηφιακού αποδεικτικού υλικού.Η ενέργεια αυτή, σε συνδυασμό με τον εγκλεισμό της παθούσας στο δωμάτιο, αποτελεί κομβικό σημείο της δικογραφίας που σχηματίζεται, καθώς συντελεί στην εικόνα μιας οργανωμένης δράσης και όχι μιας στιγμιαίας έκρηξης βίας.Η αυτοβούλως προσέλευση στο αστυνομικό τμήμαΛίγες ώρες μετά την αιματηρή επίθεση, η αλλοδαπή εμφανίστηκε αυτοβούλως στο Αστυνομικό Τμήμα Ιαλυσού. Δεν συνελήφθη ύστερα από καταδίωξη ή επιχείρηση εντοπισμού, αλλά παρουσιάστηκε μόνη της στις Αρχές. Εκεί προχώρησε η σύλληψή της και κινήθηκε άμεσα η ποινική διαδικασία σε βάρος της.Η συγκεκριμένη συμπεριφορά, αν και θα μπορούσε εκ πρώτης όψεως να ερμηνευθεί ως μεταμέλεια, αξιολογείται από τους αξιωματικούς συνδυαστικά με τις προηγούμενες ενέργειές της, ιδίως την αποκοπή των καλωδίων ασφαλείας και τον εγκλωβισμό της παθούσας.Το ψυχιατρικό προφίλ και οι παλαιότερες απόπειρες αυτοκτονίαςΚαθοριστικό στοιχείο που ρίχνει φως στο προφίλ της δράστιδας αποτελεί το ιστορικό της. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αλλοδαπή είχε εκδηλώσει στο παρελθόν πρόθεση να θέσει τέρμα στη ζωή της και είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρική κλινική. Το συγκεκριμένο στοιχείο αναμένεται να αξιολογηθεί τόσο από τις ανακριτικές αρχές όσο και από τη δικαιοσύνη, καθώς ενδέχεται να επηρεάσει τη συνολική εικόνα της υπόθεσης.Η ψυχική κατάσταση της κατηγορουμένης, σε συνδυασμό με τη σχέση γνωριμίας που φέρεται να είχε με την παθούσα, είναι σημεία που οι αρμόδιοι αξιωματικοί προσπαθούν να φωτίσουν, ώστε να ανασυνθέσουν με ακρίβεια τόσο τα κίνητρα όσο και τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων.Η διερεύνηση έχει πλέον περιέλθει στην Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ρόδου.Το συμβάν έχει προκαλέσει αίσθηση στην τοπική κοινωνία της Ρόδου, τόσο λόγω της βιαιότητας με την οποία εκτυλίχθηκε όσο και λόγω του γεγονότος ότι η επίθεση σημειώθηκε μέσα σε χώρο που υποτίθεται προσέφερε φροντίδα σε ευάλωτα άτομα. Η εξέλιξη της υπόθεσης αναμένεται με ενδιαφέρον, καθώς οι Αρχές καλούνται να απαντήσουν σε καίρια ερωτήματα γύρω από τα κίνητρα, την προμελέτη και τη σχέση που συνέδεε τις δύο γυναίκες. Πηγή:www.dimokratiki.gr

Το υπουργείο Ανάπτυξης ετοιμάζει νομοθετική ρύθμιση που αλλάζει ριζικά το τοπίο στα καταναλωτικά δάνεια, θέτοντας συγκεκριμένο πλαφόν στο συνολικό ποσό που καλούνται να επιστρέψουν οι δανειολήπτες. Η νέα ρύθμιση αφορά δάνεια έως 100.000 ευρώ χωρίς εμπράγματες εξασφαλίσεις και στοχεύει στην εξάλειψη καταχρηστικών πρακτικών που επιβαρύνουν χιλιάδες νοικοκυριά.Τι προβλέπει το νέο θεσμικό πλαίσιοΟ πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε μέσω ανάρτησής του την επικείμενη κατάθεση του νομοσχεδίου, τονίζοντας ότι σταματά οριστικά το φαινόμενο όπου καταναλωτές αναγκάζονται να αποπληρώσουν το διπλάσιο ή και το τριπλάσιο του ποσού που δανείστηκαν αρχικά. Σύμφωνα με τις διατάξεις, το συνολικό ποσό αποπληρωμής, συμπεριλαμβανομένων τόκων, εξόδων και προμηθειών, δεν θα υπερβαίνει το 30% έως 50% του αρχικού κεφαλαίου.Πώς λειτουργεί το πλαφόν στην πράξη - ΠαράδειγμαΓια να γίνει κατανοητός ο τρόπος εφαρμογής, ας εξετάσουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εάν κάποιος λάβει καταναλωτικό δάνειο 15.000 ευρώ και εφαρμοστεί πλαφόν 40%, το μέγιστο ποσό που θα κληθεί να καταβάλει δεν θα ξεπερνά τις 19.500 ευρώ, ανεξάρτητα από τη διάρκεια αποπληρωμής. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν καθυστερήσει σε κάποιες δόσεις, το συνολικό κόστος παραμένει ελεγχόμενο. Επιπλέον, το νομοσχέδιο εισάγει δικαίωμα υπαναχώρησης εντός 14 ημερών από τη σύναψη του δανείου, δίνοντας στους καταναλωτές χρόνο να επανεξετάσουν την απόφασή τους χωρίς κυρώσεις. Η διάταξη αυτή ενισχύει την προστασία των δανειοληπτών και εξασφαλίζει μεγαλύτερη διαφάνεια στις συναλλαγές με τα πιστωτικά ιδρύματα.Ειδική σημασία για τις πιστωτικές κάρτεςΗ ρύθμιση αποκτά κρίσιμη σημασία στον τομέα των πιστωτικών καρτών, όπου τα επιτόκια αγγίζουν το 18% για αγορές και το 20% για αναλήψεις μετρητών. Αυτά τα υπερβολικά επιτόκια μετατρέπουν συχνά μικρές οφειλές σε ανεξέλεγκτα χρέη, ιδίως όταν οι κάρτες χρησιμοποιούνται ως μέσο αντιμετώπισης της αυξημένης ακρίβειας. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι τα υπόλοιπα πιστωτικών καρτών έχουν φτάσει τα 2,26 δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ το σύνολο των καταναλωτικών δανείων ανέρχεται σε 8,53 δισεκατομμύρια ευρώ. Ακόμη και συνεπείς δανειολήπτες αντιμετωπίζουν δυσκολίες να μειώσουν τις οφειλές τους λόγω των συσσωρευμένων τόκων, γεγονός που καθιστά επιτακτική την ανάγκη για ένα νέο πλαίσιο προστασίας.Χρονοδιάγραμμα και εναρμόνιση με το ευρωπαϊκό δίκαιοΤο νομοσχέδιο αναμένεται να τεθεί σε δημόσια διαβούλευση εντός του Μαΐου, ενώ η τελική διαμόρφωση του ποσοστού θα προκύψει μέσω υπουργικής απόφασης. Η νομοθετική πρωτοβουλία εντάσσεται στην υποχρέωση της χώρας να εναρμονιστεί με τις ευρωπαϊκές οδηγίες, αποτρέποντας καταστάσεις όπου οι δανειολήπτες υποχρεώνονται να επιστρέψουν πολλαπλάσια ποσά του αρχικού κεφαλαίου. Η κατάργηση των ασαφών όρων και των παράτυπων πρακτικών αποτελεί βασικό στόχο της ρύθμισης. Το τέλος των «ψιλών γραμμάτων» σημαίνει ότι οι καταναλωτές θα γνωρίζουν εξαρχής το ακριβές κόστος του δανεισμού τους, χωρίς κρυφές χρεώσεις ή απροσδόκητες επιβαρύνσεις.parapolitika.gr

Η φράση αυτή κρύβει μέσα της έναν βαθύ πόνο. Έναν πόνο που δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά κουβαλά εμπειρίες, σχέσεις και συναισθήματα που έχουν χαραχτεί από νωρίς. Όταν ένα παιδί δεν  έχει νιώσει ότι γίνεται αποδεκτό όπως είναι, αρχίζει να διαμορφώνει έναν εσωτερικό κόσμο γεμάτο αμφιβολία.  Μαθαίνει να αμφισβητεί την αξία του, να προσπαθεί να γίνει «αρκετό», να προσαρμόζεται για να κερδίσει αυτό που του έλειψε: την αποδοχή.Έτσι γεννιέται η ακόρεστη ανάγκη για αποδοχή.Σε αυτό το σημείο αξίζει να τονιστεί πως η ανάγκη για αποδοχή αποτελεί μία από τις πιο βασικές και πυρηνικές ανθρώπινες ανάγκες. Χωρίς αποδοχή, και συνεπώς χωρίς αίσθηση ασφάλειας, δεν μπορεί να υπάρξει ομαλή ανάπτυξη.Η αναπτυξιακή ψυχολογία και η θεωρία δεσμού έχουν αναδείξει επανειλημμένα τη σημασία της ασφαλούς σχέσης με τους σημαντικούς άλλους. Ο Bowlby (1969) υποστήριξε ότι ο ασφαλής δεσμός με τον φροντιστή αποτελεί θεμέλιο της ψυχικής ανάπτυξης, ενώ η Ainsworth et al. (1978), μέσα από τη διαδικασία της Strange Situation, ανέδειξαν τη σημασία της ασφαλούς προσκόλλησης για τη συναισθηματική οργάνωση του παιδιού.Παράλληλα, τα πειράματα του Harlow (1958) έδειξαν ότι η συναισθηματική εγγύτητα και η παρηγοριά είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικές από την απλή βιολογική φροντίδα. Αντίστοιχα, οι παρατηρήσεις του Spitz (1945) σε βρέφη που στερούνταν σταθερή και θερμή φροντίδα έδειξαν ότι η έλλειψη ασφάλειας μπορεί να συνδεθεί ακόμη και με αναπτυξιακές καθυστερήσεις σε  εξελικτικά και κινητικά  ορόσημα . Επομένως, η ασφάλεια αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση ώστε το παιδί να μάθει πρώτα να εμπιστεύεται τους σημαντικούς άλλους της ζωής του και, μέσα από αυτή τη σχέση, να οικοδομήσει σταδιακά εμπιστοσύνη και προς τον ίδιο του τον εαυτό . Η αυτοεικόνα, ιδίως στα πρώτα χρόνια, είναι κατεξοχήν ετεροκαθοριζόμενη.Και το βασικό ερώτημα είναι: πώς εμφανίζεται αυτή στην ενήλικη πλέον ζωή;Η βασική της έκφραση ,με δυσκολία στην οριοθέτηση, με τα «ναι» στους άλλους, με την ανάγκη και τη βασική πεποίθηση πως για να με αγαπούν πρέπει να είμαι το «καλό παιδί», να υπηρετώ ανάγκες, να λέω «ναι» σε όλα, να είμαι κυρίως αρεστή.Η ανάγκη αυτή φαίνεται να παίζει πιο βασικό ρόλο από κάθε άλλη ανάγκη ανάπτυξης.Σε αυτό το πλαίσιο, το άτομο οργανώνει τη συμπεριφορά και τις επιλογές του με γνώμονα την εξωτερική επιβεβαίωση, παραμερίζοντας σταδιακά τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες. Η οριοθέτηση καθίσταται δύσκολη, καθώς βιώνεται ως απειλή για τη διατήρηση της σχέσης και της αποδοχής.Γνωσιακά, η στάση αυτή συνδέεται με βαθύτερες δυσλειτουργικές πεποιθήσεις, όπως «η αξία μου εξαρτάται από τους άλλους» ή «αν δεν ανταποκριθώ, θα απορριφθώ». Οι πεποιθήσεις αυτές ενισχύουν έναν φαύλο κύκλο, όπου η συνεχής αναζήτηση αποδοχής οδηγεί σε προσωρινή ανακούφιση, αλλά ταυτόχρονα διαιωνίζει την εξάρτηση από την εξωτερική επιβεβαίωση.Σε συναισθηματικό επίπεδο, η κατάσταση αυτή συνοδεύεται συχνά από άγχος, ενοχές   και φόβο απόρριψης, ιδιαίτερα σε καταστάσεις όπου το άτομο καλείται να διαφοροποιηθεί ή να εκφράσει τις προσωπικές του ανάγκες.Σύμφωνα με τη θεωρία της προσωποκεντρικής προσέγγισης του Rogers, η δυναμική αυτή μπορεί να κατανοηθεί μέσα από τις συνθήκες αξίας (conditions of worth), οι οποίες οδηγούν το άτομο σε απομάκρυνση από την αυθεντική του εμπειρία.   Παράλληλα, στο πλαίσιο της γνωσιακής-συμπεριφορικής θεωρίας, οι παραπάνω πεποιθήσεις αποτελούν βασικούς γνωσιακούς σχηματισμούς που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τη συναισθηματική ρύθμιση.Έτσι, η θεραπευτική διεργασία στοχεύει στη σταδιακή αποδόμηση αυτών των δυσλειτουργικών πεποιθήσεων και στην ενίσχυση της εσωτερικής αίσθησης αξίας, επιτρέποντας στο άτομο να αναπτύξει πιο λειτουργικούς τρόπους σχετίζεσθαι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η αποδοχή παύει να αποτελεί εξωτερική προϋπόθεση και μετατρέπεται σε εσωτερικό βίωμα.Πρόκειται, βεβαίως, για μια διαδικασία που απαιτεί χρόνο και προϋποθέτει την ύπαρξη μιας σταθερής θεραπευτικής σχέσης, βασισμένης στην εμπιστοσύνη και την αυθεντικότητα.Συνεπώς, μπορεί να υποστηριχθεί ότι η οριοθέτηση δεν αποτελεί απλώς ζήτημα απόφασης, αλλά μια συνειδητή στροφή προς τα εσωτερικά βιώματα και τις ανάγκες του εαυτού. Σε οργανισμικό επίπεδο, η δυσκολία στην έκφραση του «όχι» ή των προσωπικών επιθυμιών μπορεί να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα της ισχυρής ανάγκης για αποδοχή, η οποία συχνά αποκτά πρωταρχική σημασία για το άτομο.Υπό αυτή την έννοια, ο οργανισμός επιχειρεί να προστατεύσει το άτομο από την πιθανότητα απόρριψης, ενεργοποιώντας μοτίβα συμπεριφοράς που, αν και περιοριστικά, εξυπηρετούν μια βαθύτερη ανάγκη ασφάλειας.Και τελικά, τι είναι η αποδοχή;Δεν είναι κάτι που κατακτάται, ούτε κάτι που εξασφαλίζεται μέσα από την προσαρμογή ή την προσπάθεια να γίνουμε «αρκετοί» για τους άλλους. Δεν είναι ανταμοιβή, ούτε αποτέλεσμα συμμόρφωσης.Η αποδοχή είναι κάτι που καλλιεργείται.Καλλιεργείται μέσα σε σχέσεις που επιτρέπουν την αυθεντικότητα, που αντέχουν τη διαφοροποίηση, που δεν θέτουν όρους στην ύπαρξη. Και συχνά, για πολλούς ανθρώπους, η θεραπευτική διαδικασία είναι ο πρώτος χώρος όπου αυτή η εμπειρία μπορεί να υπάρξει.Μέσα σε μια σταθερή, ασφαλή και αυθεντική θεραπευτική σχέση, το άτομο αρχίζει σταδιακά να βιώνει κάτι διαφορετικό: να υπάρχει χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει την αξία του. Να εκφράζεται χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει τη σχέση. Να αναγνωρίζει τις ανάγκες του χωρίς να τις ακυρώνει. Και μέσα από αυτή τη σχέση, η αποδοχή αρχίζει να χτίζεται. Όχι ως ιδέα, αλλά ως βίωμα.Ίσως τελικά, όσο περισσότερο πασχίζουμε να την κερδίσουμε, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από αυτήν. Γιατί η αποδοχή δεν βρίσκεται εκεί έξω, ως κάτι που πρέπει να μας δοθεί. Δεν είναι κάτι που χρειάζεται να αποδειχθεί.Και ίσως, τελικά, να μην έχει και τόση σημασία όπως νομίζαμε.Σίγουρα, αν όλοι μας είχαμε βιώσει απόλυτη αποδοχή από τους σημαντικούς άλλους, ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Πιο ασφαλής, πιο ήρεμος, πιο ανθρώπινος.Όμως, ακόμα και όταν αυτό δεν συνέβη, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να τη συναντήσουμε αλλιώς.Να την μάθουμε.Να τη χτίσουμε.Και — ίσως για πρώτη φορά — να τη δώσουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.Βιβλιογραφία John Bowlby, J. (1969). Attachment and loss: Vol. 1. Attachment. New York: Basic Books.Mary Ainsworth, M. D. S., Blehar, M. C., Waters, E., & Wall, S. (1978). Patterns of attachment: A psychological study of the strange situation. Hillsdale, NJ:Erlbaum. Harry Harlow, H. F. (1958). The nature of love. American Psychologist, 13(12), 673–685. https://doi.org/10.1037/h0047884  René Spitz, R. A. (1945). Hospitalism: An inquiry into the genesis of psychiatric conditions in early childhood. Psychoanalytic Study of the Child, 1, 53–74.