Είχα την ευτυχία να έχω έστω και για ένα χρόνο, στο Τρίτο Δημοτικό Σχολείο, στην 5η τάξη στο Αζήλο, στα μαθήματα της ωδικής και της χειροτεχνίας, την αείμνηστη Μένη Κριτσωτάκη. Μια από τις μεταπολεμικές δασκάλες, μετά την Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου το 1947. Αν και καταγόταν από την πανέμορφη Σύμη, αγάπησε την Κω και μαζί με την αδελφή της την Αλκμήνη, πρόσφεραν τα μέγιστα στην τότε εκκολαπτόμενη, μεταπολεμική Ελληνική Παιδεία. Την αξέχαστη και δυναμική δασκάλα Μένη, την γνώριζα από παιδί, διότι εκτός από μαθήτριά της, ήταν και οικογενειακή φίλη. Με την μητέρα μου δασκάλα, την πρεσβυτέρα Χρυσή Φωτίου- Γρύλλη, συνυπηρετούσαν μαζί. Θυμάμαι ανοίγοντας το σεντούκι των αναμνήσεών μου, την αείμνηστη Μένη να αγωνίζεται και να επιμένει, να μας μάθει ωδική, για να χορεύουμε τα μοναδικά, παραδοσιακά τραγούδια όπως.
‘Το νερό στο ρέμα, γάργαρο κυλάει, λούζεται το αγέρι και γλυκοτραγουδάει.’
Ή το. ‘Μισεύω και τα μάτια μου δακρύζουνε για σένα, αχ πατρίδα μου γλυκιά, πόσο σε αγαπώ πιστά. Άλλοτε πάλι με ξεχωριστό ζήλο και με επιμονή, μας μάθαινε εργόχειρο. Το καδράκι που βλέπετε στην φωτό, ο Παρθενώνας, είναι ένα από τα κεντήματα που μας δίδαξε, με διάφορες βελονιές.
Όπως σταυροβελονιά, μισοβελονιά, αλυσίδα, κομποβελονιά, ριζούλα, ανεβατή κλπ. Τα αγόρια μάθαιναν να φτιάχνουν πάνω στον ξύλινο και λεπτό καπλαμά, με ένα πριονάκι, διάφορα σχέδια. Επίσης ζωγράφιζαν χάρτες, έφτιαναν ανεμόμυλους και χαρταετούς. Η δραστήρια εκπαιδευτικός Μένη, ήταν υποδειγματική σύζυγος, του αξέχαστου Αλέκου Κριτσωτάκη, που υπηρέτησε στο ένδοξο σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας. Στοργικοί γονείς, μεγάλωσαν μαζί, τα τρία αξιόλογα παιδιά τους, την Μαρία, την Βαγγελίτσα και τον Μιχάλη, με ιδιαίτερες αρχές και αξίες. Με τα κορίτσια, ήμασταν μαζί στο Γυμνάσιο. Η αείμνηστη δασκάλα Μένη Κριτσωτάκη, έδινε καθημερινά τον δικό της αξιοπρεπή αγώνα, για να μάθει τα παιδιά Γράμματα. Για αυτό και ανταμείφτηκε, για την μητρική της αγάπη στα παιδιά. Α
Απέκτησε την ευλογία να έχει δικά της, καθώς εγγόνια και δισέγγονα. Έφυγε πλήρης ήμερων, σε βαθύ γήρας, χορτασμένη από την αγάπη των μαθητών και της οικογενείας της. Θα την θυμόμαστε πάντα με σεβασμό και ευγνωμοσύνη, για την άοκνη προσφορά της στην Ελληνική εκπαίδευση. Εκφράζοντας τη βαθύτατη λύπη μας, στους οικείους της, για την απώλεια της.
Ξανθίππη Αγρέλλη
