Σήμερα πληροφορήθηκα κάτι που πραγματικά με γέμισε απογοήτευση και πλέον νιώθω ντροπή για κάποιες αποφάσεις που παίρνονται σε αυτό το νησί.
Πληροφορήθηκα ότι τα ξύλινα παγκάκια που υπήρχαν πίσω από το τζαμί στην πλατεία, εκεί όπου μαζεύονταν παιδάκια και παρέες, ξηλώθηκαν για να μην κάθονται και «ενοχλούν» τους τουρίστες.
Και το πιο απίστευτο; Ότι λέγεται πως θα ξανατοποθετηθούν όταν τελειώσει η σεζόν και φύγουν οι τουρίστες.
Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, τότε πραγματικά μιλάμε για αποφάσεις που μας προσβάλλουν όλους. Είναι ντροπή να φτάνουμε στο σημείο να θεωρούμε πρόβλημα τα παιδιά, τις παρέες και τη ζωή μιας πλατείας.
Δηλαδή τους μήνες που το νησί γεμίζει επισκέπτες, τα παιδιά μας και οι κάτοικοι πρέπει να κάνουν στην άκρη;
Το ίδιο είδαμε και με την πλατεία, όπου κάποιοι θεώρησαν πρόβλημα τα παιδιά που παίζουν με τα ηλεκτρονικά αυτοκινητάκια τους. Παιδιά που γελούν, παιδιά που χαίρονται, παιδιά που δίνουν ζωή σε έναν τόπο.
Και πραγματικά αναρωτιέμαι… αυτό είναι το πρόβλημα της Κω;
Όχι οι ελλείψεις στο νοσοκομείο.
Όχι τα σχολεία που χρειάζονται στήριξη και προσωπικό.
Όχι τα παιδιά που χρειάζονται περισσότερη βοήθεια και προστασία.
Όχι οι λαθρομετανάστες.
Όχι οι οικογένειες που παλεύουν καθημερινά με την ακρίβεια και τα πανάκριβα ενοίκια.
Αλλά τα παιδιά στις πλατείες και οι παρέες στα παγκάκια.
Μεγάλωσα στην Κω. Αγαπάω τον τόπο μου, αλλά έχω τεράστια απογοήτευση για ανθρώπους που παίρνουν αποφάσεις χωρίς να φαίνεται ότι σκέφτονται την καθημερινότητα αυτών που ζουν εδώ.
Και να θυμίσω κάτι: οι κάτοικοι που σας επέλεξαν, σας έδωσαν την ευθύνη να φροντίζετε αυτόν τον τόπο και τους ανθρώπους του. Να κοιτάτε τις πραγματικές ανάγκες τους και όχι να δημιουργείτε προβλήματα εκεί που υπάρχει ζωή.
Γιατί η Κως ανήκει πρώτα στους ανθρώπους που ζουν εδώ.
Αν κάποιοι θεωρούν πρόβλημα τα παιδιά, τότε πραγματικά πρέπει να αναθεωρήσουμε ποιοι παίρνουν αυτές τις αποφάσεις και ποιες είναι οι προτεραιότητές τους.
Ντροπή δεν είναι τα παιδιά που παίζουν και γελούν.
Ντροπή είναι να ξεχνάς για ποιον υπάρχει ένας τόπος.
Μαρία Τρακόσσα
