Στις 4 Σεπτεμβρίου, εκεί στο κοιμητήριο του Παπάγου,στην Αθήνα η φυσική σου παρουσία πέρασε στην αιωνιότητα. Η αδυναμία μου να παραβρεθώ εκεί για το στερνό αντίο δεν μειώνει στο ελάχιστο το μέγεθος της οφειλόμενης τιμής. Αυτές οι γραμμές δεν αποτελούν έναν τυπικό επικήδειο, αλλά μια βαθιά, προσωπική κατάθεση της απέραντης εκτίμησης και του σεβασμού που τρέφω για το πρόσωπό σου, ως Δωδεκανήσιος και ως συνάδελφός σου στο Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα της Κω.
Πολλά γράφτηκαν για τη λαμπρή σου πορεία στην Αθήνα και τη σπουδαία διαρκή μεγάλη προσφορά σου · για εμάς, όμως, ήσουν πάντα ο άνθρωπος με το σπάνιο εύρος πνεύματος, με πλούσιο ιατρικό και λογοτεχνικό συγγραφικό έργο, και με μια καρδιά βαθιά και αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με την Κάλυμνο, την αγαπημένη σου πατρίδα.
Μοιράστηκα μαζί σου στο Ίδρυμα, τ ην αγωνία σου και το πάθος σου Υπήρξες ο στυλοβάτης μιας ιδέας που ξεπερνούσε τα σύνορα του χρόνου. Ο αγώνας σου για τη διάδοση του ιπποκρατικού πνεύματος, συμμετέχοντας σε 25 επιστημονικές εταιρείες, ήταν μια βαθιά εσωτερική ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο ότι το Διεθνές Ιπποκράτειο Ίδρυμα σε τίμησε με το Μετάλλιο «Σκεύος Ζερβός», επισφραγίζοντας το απαράμιλλο ήθος και την προσφορά σου σ Ιπποκρατιστή.
Υπήρξες ο ιδρυτής και ο Πρόεδρος του Συλλόγου «Φίλοι του Ιπποκράτειου Όρκου». Με τη δική σου προσωπική επιμονή και αφοσίωση πήρε σάρκα και οστά μια παλαιότερη, μεγάλη σου επιδίωξη: η μελοποίηση του Όρκου του Ιπποκράτη. Όταν εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ(8/8/2001) στις οι νότες του Θωμά Μπακαλάκου πλημμύρισαν το κατάμεστο Ηρώδειο στην παγκόσμια πρώτη εκτέλεση του Ορατορίου , στα μάτια σου καθρεφτιζόταν η απόλυτη δικαίωση.
Ήταν η στιγμή της εκπλήρωσης ενός μεγάλου τάματος, και η ικανοποίηση εκείνη θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας.
Ως Δωδεκανήσιος και ως συνάδελφος στο ΔΙΙΚ σε αποχαιρετώ με απέραντο σεβασμό. Υπηρετήσαμε μαζί τις ίδιες αξίες ,με διαφορετικό τρόπο ,κάτω από τη σκιά των αρχών του Ιπποκράτη.
Και αν υπάρχει ένα «τέχνασμα» για να κρατήσουμε τη μνήμη σου αθάνατη και ζωνπανή ανάμεσά μας, αυτό είναι ένα: κάθε φορά που θα ακούγεται η μελωδία του Όρκου , και κάθε φορά που το έργο των «Φίλων του Ιπποκράτειου Όρκου» θα εμπνέει τις νέες γενιές, η δική σου ψυχή, το δικό σου ακούραστο πνεύμα και το χαμόγελο δικαίωσής σου θα είναι εκεί, παρόντα, να μας οδηγούν.
Καλό σου ταξίδι, φίλε και συνάδελφε. Η Κάλυμνος, η Ιπποκρατική Κως και οι Δωδεκανήσιοι σε ευγνωμονούν.
Στην Αιώνια μνήμη σου με Σεβασμό !
Νίκος Στ. Μανούσης
