Ο Κ.Ε.Σκανδαλίδης, δεν παραλείπει να με ενημερώνει για κάθε καινούριο του βιβλίο, εγώ δεν παραλείπω να το διαβάζω με προσοχή, να απολαμβάνω το παραδοσιακό άρωμα του θέματός του, την ομορφιά τής γραφής του. Ικανός υπηρέτης τής παράδοσης, στερεώνει σε κάθε του βιβλίο και κάποιο στήριγμά της, δυναμώνοντάς τηνεμε την ανάδειξηπροσωπικοτήτων που δεν την απαρνήθηκαν. Εντυπωσιάζει ο κατάλογος22 τέτοιων πονημάτων τουστην αρχή τού βιβλίου του,πουεπιβεβαιώνουνε του λόγου μου το αληθές για την αφοσίωσή του.
Το πόνημα -Γρηγόρης Πάλλας, ένα ελληνικό παραμύθι στην Ελβετία- δεν είναι βιογραφία μόνο.Είναι“παραμύθι” μιας θεαματικής πραγματικότητας.Έναπαράδειγμαμε ηχηράβιωματικά μηνύματα, πουθα ξύσουνε τα αυτιά όσων ακούνε την αριβιστική ανέλιξή τους, να ακούσουνε και το πώς η αντήχησητής αξιακής προσπάθειας υπερνικά την ανέχεια και τηνανυπαρξία προοπτικής,να θαυμάσουνεμια ονειρική ανέλιξηενός προδιαγραμμένουπαιδιού, που αρμένισε πάνω στο άγριο κύμα, το δάμασε, κάνονταςτις αδυναμίες του δυνατότητες.
Δύσκολο να χωρέσει μες σε μερικές σελίδεςενός βιβλίου μια ολάκερη πολυδαίδαλη ζήση, δίχως να στριμωχτεί, να αποπνέει και μια ευχάριστη ανάσα. Χρειάζεται ιδιαίτερη τέχνη,και ο συγγραφές την κατέχει καλά, όπως προκαλεί το ενδιαφέρον και του αναγνώστη πουδεν έχει ακουστά καντονβιογραφούμενο!Τον ξυπνάνα ξαναδείτο πώς οι οικογενειακέςπαραδοσιακές αξίες συμβάλλουνε θεαματικά στην ενάρετη υπερπήδηση των εμποδίων καιτων αδυναμιών μας, πώς ηηθική προσπάθεια με επιμονή καιεπιμονή μάς οδηγείστονφωτεινόστόχονατον καταχτήσουμε, πώςσυνδυάζεταιεπιδέξια αλτρουισμόςμε ανιδιοτελήκοινωνική προσφορά.Το “παραμύθι”αυτό ίσως το εντυπώσει ανεξίτηλα στον νου,ως ένα καλό παράδειγμαπρος μίμηση.
Γιατί,παραμύθι φαντάζει η ζωή τού χωριατόπαιδου Πάλλα, όπωςυπερπήδησεανέλπιστα καιτις στενοκεφαλιές των δικών τουπρώτα-δικαιολογημένες τότε λόγω της μοιρολατρικής αποδοχής τήςαδύναμης ζήσης τους-και τα πανύψηλαοδοφράγματαμετά στην Ελβετία. Εντυπωσιάζουν επίσης και οι άνεταομολογημένες αδυναμίεςτου, που με πείσμα τις μετάτρεψε όλες σεαξιοθαύμαστοπαράδειγμα.
Ένα παράδειγμα που συνδυάζεται με τέχνη στη γραφήτού συγγραφέα, όπωςαρχίζει με την άνετα ειλικρινήαφήγηση-εξομολόγηση τού Πάλλα, και συνεχίζει με πληθώρα αφηγημάτωνάλλων.Όλα να φωτίζουνεπολύπλευρατηνανάδειξη ενός ανθρώπου, ξέχειλου σεενάρετα πεισματικήικανότητα να σπα ένα ένα τα δεσμά τής ταπεινής καταγωγήςτου,να λευτερώνειμια μιατις κρυμμένες άξιεςδυνατότητές του·που, δεν τις πίστευεαρχικά,μήτε τις ήξερε καν.
Το εν λόγω“παραμύθι” μού έφερε στον νου και τα δικά μου δυσυπέρβλητα εμπόδια, ένα από τα οποία ήταν η άθελη παραλίγο μετανάστευσή μου στο Κογκό, μόλις είχα τελειώσει το εξατάξιο τότε γυμνάσιο-ένα δρόμο, που ευτυχώς κατάφερα να μην τον διαβώ, ξεπερνώντας τιςτότε αποδεκτές στενοκεφαλιές για το κισμέτ ενός χωριατόπαιδου, που ήθελε, λέει, να μπει στο πανεπιστήμιο!Θράσος!
Συγχαρητήρια σε βιογράφοκαι βιογραφούμενο, που ανατρέψανε την αντίληψη πως,μόνοπολιτικοί και άνθρωποι τού θεάματος δείχνουνε τον δρόμο τής επιτυχίας. Είναικαι οι απλοί άνθρωποι τού πνεύματος, καιοι αθόρυβοι σκαπανείς εναλλακτικών δρόμωνστον μεταμοντέρνοκόσμο, που τόσο αποπροσανατολίζειτους καιρούς μας.
Σταμάτης Ν, Αλαχιώτης
Πρώην Πρύτανης
Παν/μίου Πατρών.
