Τους τελευταίους μήνες στα Δωδεκάνησα παρακολουθούμε μια σειρά γεγονότων που, αν τα δει κανείς αποσπασματικά, μοιάζουν ασύνδετα. Αν όμως τα δει συνολικά, αποκαλύπτουν μια συγκεκριμένη αντίληψη για τη λειτουργία της εξουσίας και για τη θέση που επιφυλάσσεται στις τοπικές κοινωνίες μέσα σε αυτήν.
Στη Ρόδο, ο εκλεγμένος Δήμαρχος του νησιού και Πρόεδρος της ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου καταγγέλλει δημόσια ότι αποκλείστηκε από την έκφραση θεσμικού λόγου σε επίσημη εκδήλωση του Υπουργείου Πολιτισμού.
Στην Κάλυμνο, η τοπική κοινωνία εξακολουθεί να διεκδικεί τον επαναπατρισμό εκθεμάτων που αποτελούν μέρος της ιστορικής της ταυτότητας και αισθάνεται ότι η φωνή της δεν βρίσκει την ανταπόκριση που αξίζει.
Στην Κω, δημοσιεύεται πρόσκληση για τη μίσθωση του πωλητηρίου στο Τέμενος Ντεφτερντάρ με προθεσμία πέντε ημερών και με όρους που εύλογα γεννούν ερωτήματα για το εύρος της πραγματικής συμμετοχής τοπικών επιχειρήσεων.
Καθεμία από αυτές τις περιπτώσεις έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Όλες όμως συναντώνται σε ένα κοινό σημείο.
Στην αντίληψη ότι οι τοπικές κοινωνίες καλούνται να προσαρμοστούν σε αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί, αντί να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωσή τους.
Στην αντίληψη ότι η διαφωνία προκαλεί αμηχανία και η κριτική αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα προς διαχείριση.
Στην αντίληψη ότι ο πολιτισμός αποτελεί αποκλειστικό πεδίο άσκησης κεντρικής εξουσίας και όχι πεδίο συνεργασίας με τις κοινωνίες που τον φιλοξενούν.
Κι όμως, τα μνημεία αποτελούν μέρος της ταυτότητας, της ιστορίας και της συλλογικής μνήμης των νησιών μας.
Γιατί η νησιωτικότητα κρίνεται στην πράξη. Στον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία ακούει, συνεργάζεται και συνδιαμορφώνει με τους ανθρώπους των νησιών το μέλλον του τόπου.
Κατερίνα Γαβαλά
Αν.Γρ. Νησιωτικής Πολιτικής
Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ - Κίνημα Αλλαγής
