Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us

Πρώην Τοπικός Σύμβουλος Δήμου Κω

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Για ακόμα μία φορά γίναμε ρεντίκολο στη Δημοτική Τηλεόραση, όσον αφορά την φαρσοκωμωδία με την τοποθεσία του νέου νοσοκομείου, που είμαστε πάλι στο ίδιο έργο θεατές, στον 3ο ή 4ο τουριστικό προορισμό, πανάθεμά μας…

Προσωπικά επειδή έχω ασχοληθεί αρκετά με το θέμα και γνωρίζω πολύ καλά τι γίνεται, όπως επίσης κρατάω και αρχείο από τις τοπικές εφημερίδες, από το 2009 μέχρι σήμερα, λέω ότι για μικροπολιτικούς σκοπούς, χάθηκε το έργο.

Αγαπητοί μου φίλοι και συμπολίτες, για ακόμα μία φορά θα αναφερθώ για την ανέγερση του νέου νοσοκομείου από το αρχείο μου. Αυτό το οποίο θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε, δεν το κατεβάζω από την δική μου κούτρα, αλλά από το αρχείο του «ΒτΚ» (2/7/13).


Και ρωτάω πρώτα εγώ όλους αυτούς τους κουφιοκέφαλους και της αγαπητές κυρίες της αυλής: «μασάει η κατσίκα ταραμά ή σπινιάρει η κατσίκα στην στροφή;».

Την αλλαγή θα την κάνουν μόνο οι πολίτες, αλλά και αυτοί δυστυχώς κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου


  • 09 Σεπτεμβρίου 2021
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Πριν από λίγους μήνες ήταν οι ήρωες που κράτησαν ζωντανό το Εθνικό Σύστημα Υγείας, δίνοντας καθημερινά αγώνα, για να αντιμετωπίσουν την πανδημία, παρά τις μεγάλες ελλείψεις που υπάρχουν .

Δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, είναι τα λόγια της Κυβέρνησης, η οποία σχεδόν κάθε μέρα ευχαριστούσε τους υγειονομικούς για την προσφορά τους (και καλά έκανε γιατί το άξιζαν).

Είναι οι άνθρωποι που δουλεύουν καθημερινά ατελείωτες ώρες, που έχουν να πάρουν άδεια σχεδόν ένα χρόνο, που δεν έχουν χρόνο να χαρούν τις οικογένειές τους, που δεν πληρώνονται όσο πρέπει για τις υπηρεσίες τους, που έβαλαν πλάτη για να κρατηθεί όρθιο το Σύστημα.

Από χθες, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι “εχθροί” της Κυβέρνησης, οι υπαίτιοι για την πανδημία στην Ελλάδα. Αυτό δείχνουν οι πράξεις της Κυβέρνησης, η οποία ξέχασε όλα όσα έχουν προσφέρει αυτοί οι άνθρωποι μέχρι τώρα (και πριν την πανδημία) και μέσα σε μία νύχτα, από το χειροκρότημα, τους πέταξε με τις κλωτσιές, στέλνοντας τους στην αναστολή, αδιαφορώντας για το πως θα μπορέσουν να επιβιώσουν μετά. 

Αυτή είναι η ανταμοιβή που τους επιφύλαξε η Κυβέρνηση, ως δώρο για τις υπηρεσίες τους.

Βεβαίως και έπρεπε να εμβολιαστούν οι υγειονομικοί, όχι τόσο για να μην διασπείρουν τον κορωνοϊό, αλλά κυρίως για να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Ο εμβολιασμός, είναι το καλύτερο όπλο που έχουμε, απέναντι στον ιό, όμως δεν νοείται να τους τον επιβάλεις, ιδιαίτερα όταν όλοι γνωρίζουμε ότι τα εμβόλια, δεν σε προστατεύουν 100%, ενώ έχουν και παρενέργειες. Υπάρχει δηλαδή περίπτωση, ακόμα και εμβολιασμένος να είναι ο γιατρός ή ο νοσηλευτής, να μπορεί να μεταδώσει τον ιό.

Άρα για ποιο λόγο να το κάνεις υποχρεωτικό; Ας τους άφηνε και να τους επέβαλλε να κάνουν συχνά τεστ.

Δεν μπορεί, πριν από λίγους μήνες, ο Υπουργός Υγείας κ. Κικίλιας να λέει ότι είναι αντισυνταγματικό να γίνει υποχρεωτικός ο εμβολιασμός και λίγους μήνες αργότερα να γίνεται υποχρεωτικός.

Δεν μπορεί σε ένα Σύστημα  (ΕΣΥ) με τεράστιες παθογένειες και ελλείψεις, να βάζεις εσύ ο ίδιος εμπόδια για την περαιτέρω διάλυσή του. 

Δεν μπορεί να αφήνεις “εκτεθειμένους” τόσους ασθενείς, οι οποίοι θα πηγαίνουν στα νοσοκομεία και δεν θα μπορούν να εξυπηρετηθούν, γιατί τα κενά θα είναι τεράστια.

Η Κυβέρνηση υπέγραψε από μόνη της, την θανατική καταδίκη του Εθνικού Συστήματος Υγείας και εύχομαι τουλάχιστον, όλο αυτό να έγινε από λάθος επιλογή και όχι από σκοπιμότητα, ώστε να προωθηθεί (ακόμα περισσότερο) η ιδιωτική υγεία στην χώρα μας…

  • 02 Σεπτεμβρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Κάθε τόπος στην Ελλάδα για να ναι άξιος του ονόματός, πρέπει να χει τον τρελό του – τουλάχιστον στα δικά μας τα χρόνια, όταν ήμαστε παιδιά και έφηβοι.

Η Κως είχε δύο. Ο ένας ντόπιος, ο Γιάννης ο Καγκάς, νέος, καμία τριανταριά χρονώ. Οι δικοί του, μικροαστοί νοικοκυραίοι, τον φρόντιζαν αλλά εκείνος που να καθίσει στο σπίτι. Γύριζε όλη μέρα στους δρόμους, κουρεμένος με την ψιλή μηχανή άτριχος, ξυπόλητος και επειδή τα ρούχα τον ενοχλούσαν, τα σκίζε και γυρνούσε μονίμως με κουρέλια. Γελούσε υστερικά, χωρίς λόγο κι όταν έβλεπε κάποιον που δεν του άρεσε η φάτσα του, τον πλησίαζε, τον έδειχνε με το δεξί του χέρι που κουνούσε σαν του Καραγκιόζη, έσκαγε στα γέλια (γέλιο τρελού) και τον προσφωνούσε με τη μοναδική φράση που ήξερε: «Μωρέ γαμπρός!...».

Όπου μια μέρα, είχε βρει περίπατο στον παραλιακό δρόμο, ο Ιταλός Διοικητής της Κω, ένας σεβάσμιος κόντες, κοντούλης, καλοντυμένος, με καπελαδούρα και μπαστούνι, κρατώντας αλαμπρατσέτα την μπρατσωμένη κοντέσα του. Κανένας καραμπινιέρος δεν το συνόδευε, κι ο κόσμος κρατιόταν σε απόσταση για να μην υποχρεωθεί να υποβάλει τα σέβη του. όπου τον βλέπει ο Καγκάς, τον πλησιάζει, τον δείχνει με το μακρύ του χέρι, βγάζει την πολεμική κραυγή «Μωρέ γαμπρός!...» και ξεκαρδίζεται στα γέλια. Επιπλέον παραμερίζει τα κουρέλια του παντελονιού του και σήκωνε με το δεξί του χέρι τη γυμνή φύση του.

Η γυναίκα του Διοικητή δεν πίστευε το ονοματιόν της. Προπεράσανε τον Καγκά και το κεφάλι της γυρισμένο ίσια πίσω και έβλεπε το υπερφυσικό εργαλείο.

Το τι επακολούθησε το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αν και η ιστορία δεν το χει καταγράψει. Κι όμως επρόκειτο για την πιο πρωτότυπη αντιστασιακή πράξη που έγινε επί Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Ο Καγκάς, στην περίπτωση αυτή, είχε ενεργήσει, έστω ασυνείδητα, εκφράζοντας το ομαδικό υποσυνείδητο.

Άλλος τύπος ήταν ο Σπύρος ο Φασουλής. Καμιά σαρανταπενταριά, πενήντα χρονώ, με μαύρα κορακάτα μαλλιά και μουστακόγενα που άρχιζαν ν’ ασπρίζουν. Δεν ήταν ντόπιος, η προφορά του έδειχνε καθαρά πως ήταν Ελλαδίτης θαλασσινός, ίσως από κανένα μεγάλο νησί του Αιγαίου. Κανένας δεν ήξερε πως έφτασε στην Κω, έλεγαν πως τον ξέβρασε η θάλασσα στην ακρογιαλιά, ύστερα από κάποιο ναυάγιο. Ενώ ο Καγκάς ήτανε ντόπιος και καταγόταν από την οικογένεια Τσάμπαλα, που μαζί με τους Ιτσινέδες, ήτανε οι περιβολάρηδες της Κω. Ίσως οι φρικτές καταστάσεις που αντιμετώπισε τότε, στάθηκαν η αιτία να σαλέψει το λογικό του. Πώς ήξεραν τ’ ονομά του, ήταν επίσης άγνωστο. Ίσως το είπε ο ίδιος, όταν πρωτοπάτησε στη στεριά. Ο Σπύρος ήταν ήμερος, εκτός όταν τον πείραζαν, οπότε μπορούσε να γίνει και επικίνδυνος.

Αξιοπρεπέστατος πάντα, δεν πήγαινε ποτέ να ζητιανέψει. Γύριζε τα σπίτια και ρωτούσε με βαριά βραχνή φωνή τις νοικοκυρές: «Θέλετε ψάρια;». Και όταν του λεγαν ναι, ρωτούσε «πόσα;». Kι ύστερα έβγαζε από την τσέπη του ένα ξύλινο δισκάρι, καλοδουλεμένο, ίσαμε μια παλάμη, και τους έριχνε όσα καλά ψάρια του ζητούσαν: «Ένα, δύο, τρία». Οι νοικοκυρές έπαιρναν από το φανάρι ότι απομεινάρια φύλαγαν και του τα χυναν στο μεγάλο τενεκεδένιο κατσαρόλι που κρατούσε, αδιακρίτως: μακαρόνια, κρεατινά, χορταρικά, σούπες, σαλάτες, ψάρια. Κι όταν αυτό γέμιζε, αποσυρόταν σε κάποιο έρημο μέρος, όπου έμενε μονολογώντας βραχνά κι έτρωγε χωρίς να πλησιάζει κανέναν.

Παρέλειψα να πω ότι στον ώμο του είχε πάντα ένα αυτοσχέδιο τουφέκι δικής του κατασκευής, φτιαγμένο από ξύλο και κάτι σιδερικά που τα ένωνε τεχνικά με σύρμα. Μ’ αυτό το όπλο, τον βλέπαμε συχνά να ψαρεύει στην ακρογιαλιά, πριν πάρει τη γύρα του στη γειτονιά, μονολογώντας. Χωρίς υπερβολή, ο Σπύρος θα μπορούσε να θεωρηθεί (τουλάχιστον κατ’ ονομα) ως ο εφευρέτης του ψαροντούφεκου.

Τον πλησίασα περισσότερο, μετά το σεισμό, τα καλοκαίρια, ίσαμε το 1937, που πήγαινα στην Κω να δω τον πατέρα. Ο Σπύρος έμενε σ’ ένα ερειπωμένο από το σεισμό αρχοντικό, δίπλα στου πατέρα, σκοτεινό σαν καταγώγιο μάγου και εκεί έτρωγε, κοιμόταν κι είχε το εργαστήρι του. Μου δειξε διάφορα όπλα, καμωμένα απ’ τον ίδιο, κρεμασμένα στους ετοιμόρροπους τοίχους, καθώς και δαχτυλίδια με στριμμένο σύρμα, που τα φορούσε ο ίδιος. Με κανέναν τρόπο δεν τα δινε όταν του τα ζητούσαν, αλλά σε μένα χάρισε ένα, για τη φιλία μας. Και να πεις ότι κουβεντιάζαμε. Του άρεσε μόνο να κάθομαι κοντά του και να μοιράζομαι τη μοναξιά του.

Ο συνειρμός με τον Σπύρο ήρθε κάπου δέκα χρόνια αργότερα, όταν πηγαίναμε με την αδερφή μου να πάρουμε σ’ ένα κατσαρόλι, το περίσσευμα από τα καζάνια του μάγειρα, έξω από την πόρτα της υπηρεσίας της Λέσχης των Ιταλών Αξιωματικών της Πρέβεζας, μαζί μ’ ένα μικρό ψωμάκι (πανιότα).

(Από το βιβλίο του Ε. Κάσδαγλη «Ιστορίες πριν από τον σεισμό»)


Ο Μανόλης ο Μαστοράκης, μου έλεγε ότι ο Καγκάς έκανε φόρα την φύση του στο ζεύγος της Ιταλικής εξουσίας. Η γυναίκα του Ιταλού διοικητή εκθαμπώθηκε που τον είδε πολύ χαρισματικό και δήθεν ότι τον λυπήθηκε τον καλούσε στο σπίτι της την ώρα που ήταν μοναχή της, τον έλουνε τον τάιζε και τον έβαζε από πάνω της. Άλλοτε πήαινε που λέτε η πρώτη κυρία της Κω, την νύχτα και έβρισκε τον Γιάννη τον Καγκά, εκεί απέναντι από την «δροσιά» του Λήμνου εκεί στον αρχαιολογικό χώρο. Αυτή έμενε μες στα Εξάρχεια. Και αφού είχε κάνει την συνεννόηση πήαινε εκείνη απ’ έξω από τα αρχαία, και έστηνε τον πισινό της πάνω στα κάγκελα και ο Καγκάς από μέσα και κολλούσε και κεινος πάνω στα κάγκελα. Πίεζε εκείνη απ’ εξω, πίεζε και κείνος από μέσα και έμπαινε ο Σουλτάνος μες στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν μεσάνυχτα και σκοτάδι. Ο Μανόλης πλησίασε και είδε από κοντά όλο το μυστήριο.

  • 21 Αυγούστου 2021
  • 0 Σχόλια

Πρώην Τοπικός Σύμβουλος Δήμου Κω

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Τόσα προβλήματα έχει ο τόπος, ο πρώην Δήμαρχος Κ. Καϊσερλης βγαίνει καθημερινά και διαμαρτύρεται για την μαρμάρινη πλάκα στο νοσοκομείο στη μνήμη του Σταμάτη Μανούση. Το καλύτερο θα ήταν να διαμαρτύρεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το νοσοκομείο, που ταλαιπωρούν τον κόσμο. Βρήκε την στιγμή που παραιτήθηκε ο «ήρωας» Νίκος Μαυροειδής, που όλη η Κως έπρεπε να είναι έξω από το νοσοκομείο και να φωνάζει, εκείνος να διαμαρτύρεται για μία πλακέτα…

Υ.Γ.: Δήμαρχε περιμένουμε επιτέλους να κάνεις μία ουσιαστική κίνηση για το νοσοκομείο μας. Ασε το νέο νοσοκομείο που δεν πρόκειται να γίνει και ρίξε το βάρος σου στην στελέχωση του υπάρχοντος. Ασε τις επιστολές και τα τηλεφωνήματα και βγες στον δρόμο. Εσύ θα έπρεπε να είσαι στην θέση του Καϊσερλη, κάθε μέρα στο νοσοκομείο, μαζί με όλο τον κόσμο και όλοι μαζί να παλέψουμε.

Αν και έχεις αργήσει, υπάρχει ακόμα χρόνος για να το κάνεις. Ξύπνα πριν να είναι αργά…

  • 31 Ιουλίου 2021
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Κλείνουμε σήμερα, 21 Ιουλίου, 4 χρόνια από τον φονικό σεισμό που έπληξε το νησί μας. Δυστυχώς, οι πληγές παραμένουν ακόμα ζωντανές, έτσι ώστε να μας θυμίζουν και τα επόμενα χρόνια την ημέρα αυτή. Κάποιες «πληγές» μπορεί να έκλεισαν (λιμάνι), έστω και μετά από μεγάλη καθυστέρηση, κάποιες να κλείνουν τώρα (εκκλησίες) και κάποιες άλλες να παραμένουν ξεχασμένες, με το φόβο ότι θα μας θυμίζουν τον σεισμό και για τα επόμενα χρόνια.

Αναφέρομαι φυσικά, στους «πληγωμένους» αρχαιολογικούς χώρους, που βρίσκονται στην ίδια ακριβώς κατάσταση μετά τον σεισμό, περιμένοντας τους υπεύθυνους (λέμε τώρα) να προχωρήσουν στην αποκατάστασή τους. Η τότε αντιπολίτευση της ΝΔ, κατηγορούσε την τότε Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για ολιγωρία, η σημερινή αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί την Κυβέρνηση της ΝΔ για ολιγωρία και ούτε καθεξής. Ένα έργο που το έχουμε δει πολλές φορές να επαναλαμβάνεται, τόσο σε τοπικό πολιτικό επίπεδο, όσο και σε εθνικό.

Ο ένας να πετάει το μπαλάκι στον άλλον και από ουσία… τίποτα.

Κάτι πρέπει να ήξερε η Υπουργός κ. Μενδώνη κατά την περσινή της επίσκεψη στην Κω, όπου δεν μας άφησε να τραβάμε φωτογραφίες. Σου λέει, «άστους να μην τραβήξουν τίποτα φωτογραφίες, γιατί σε πέντε χρόνια, πάλι ακριβώς η ίδια κατάσταση θα είναι, οπότε να μην έχουν ντοκουμέντα και εμείς θα τους λέμε ότι προχωράνε οι εργασίες».

Στο ίδιο «καζάνι» μπαίνουν και οι Βουλευτές της ΝΔ, που και αυτοί από λόγια είναι πρώτοι. Μέχρι το καλοκαίρι έλεγαν, θα έχουν λυθεί τα περισσότερα προβλήματα και θα είναι επισκέψιμοι οι περισσότεροι αρχαιολογικοί χώροι. Βέβαια, δεν μας ξεκαθάρισαν για ποιο καλοκαίρι μιλούσαν.

Δυστυχώς για ακόμα μια φορά, οι πολιτικοί μας φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, μη σεβόμενοι την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας, που παραμένει εκεί κάτω στα ερείπια, ζητώντας βοήθεια, όμως δυστυχώς, κανένας δεν «ακούει»…

  • 21 Ιουλίου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ