Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένα τρομακτικό σφαγείο. Στο διάστημα όμως 1918-1919, ο κόσμος βίωσε την εμπειρία μιας τρομερής ασθένειας που μέσα σε λίγους μήνες εξόντωσε περισσότερα θύματα απ’ ότι ο πόλεμος: την «ισπανική» γρίπη.

Οι μοναδικές πανδημίες που μπορούν να συγκριθούν με αυτή του 1918, είναι οι λοιμοί του Ιουστινιανού που τον 6ο αιώνα κόστισαν τη ζωή, απ’ ότι φαίνεται, εκατό εκατομμυρίων ανθρώπων και ο Μαύρος Θάνατος (πανώλη) του 1347 – 1350 που θέρισε τον ευρωπαϊκό πληθυσμό

Τα θύματα της πανδημίας της γρίπης του 1918 είναι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, είκοσι εκατομμύρια. Ίσως και παραπάνω, δεδομένου ότι τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας καταγράφονται σε πολλές περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, για τις οποίες δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία των θανάτων. Οι θάνατοι αυτοί προκλήθηκαν από έναν ιό που παρέμεινε μυστηριώδης, καθώς οι επιστήμονες δεν κατάφεραν να τον απομονώσουν με βεβαιότητα, ενώ σε τέσσερις μόνο μήνες, μόλυνε το μισό πληθυσμό του πλανήτη. 

Ενδεχομένως να πρόκειται για έναν ιό που προήλθε από τα ώα και συνδυάστηκε με κάποιον ανθρώπινο: αυτός ο θανάσιμος συνδυασμός μπορεί να γεννήσει ένα νέο ιό που προσβάλλει τους πνεύμονες των ανθρώπων. Ένα από τα τόσα μυστήρια που τυλίγουν την «ισπανική» γρίπη είναι και αυτό της καταγωγής της. 

Παρά το όνομά της, η νόσος δεν προήλθε από την Ισπανία. Και μάλιστα, πιθανότατα ο ιός να εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στο Κάνσας, μέσα σε ένα στρατόπεδο. Εδώ, το Μάρτιο του 1918, νοσηλεύτηκαν 107 ασθενείς με συμπτώματα μιας σοβαρής γρίπης. Σύντομα, ο ιός εξαπλώθηκε στο στρατόπεδο. Οι επιζήσαντες στάλθηκαν στην Ευρώπη, όπου και διέδωσαν την ασθένεια. 

Κατά μυστήριο τρόπο, ο ίός εξαφανίστηκε όπως εμφανίστηκε, χωρίς να αφήσει ίχνη. Πάντως, σύμφωνα με ορισμένους επιστήμονες, δεν αποκλείεται ο ιός να επιβιώνει σιωπηλά σε κάποια περιοχή της γης, διατηρώντας την ικανότητα να ενεργοποιηθεί και να προκαλέσει πάλι επιδημία την κατάλληλη στιγμή. Εδώ και μερικά χρόνια, οι επιστήμονες άρχισαν να μελετούν και πάλι την «ισπανική» γρίπη, όταν ανακάλυψαν στη Νορβηγία τα πτώματα έξι θυμάτων της γρίπης που ήταν θαμμένα σε κάποιο σημείο πάνω από τον Πολικό Κύκλο: το κρύο διατήρησε τον ιό και ίσως τελικά να έφτασε η στιγμή να κατανοήσουμε την μοριακή δομή του.

  • 16 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

Πρώην Τοπικός Σύμβουλος Δήμου Κω

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Τραγική συνεχίζει να είναι η κατάσταση στον χώρο υγείας στο Νησί μας. Μπορεί όλοι να φωνάζουν ότι η υγεία είναι πάνω απ’ όλα και αυτό είναι το σωστό, όμως δεν βλέπω τους αρμόδιους φορείς, να κάνουν κάτι γι’ αυτό. Το νοσοκομείο μας πάει από το κακό στο χειρότερο, με γιατρούς να φεύγουν και το προσωπικό που έχει μείνει κάθε μέρα να δίνει αγώνα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Δεν μιλάω για το νέο νοσοκομείο που ακούω. Βλέπω ότι θα είναι άλλη μία κοροϊδία, όπως τόσες άλλες τα προηγούμενα χρόνια. Πού είναι όμως οι βουλευτές, ο Έπαρχος , ο Δήμαρχος να κάνουν κάτι για να αλλάξει η κατάσταση. Αντί να παλεύουμε γι’ αυτά, καθόμαστε στα έξυπνα παγκάκια και λιαζόμαστε, λες και τα έχουμε όλα λυμένα.

Τι γίνεται με το Κέντρο Υγείας Αντιμάχειας που συνεχίζει και παραμένει υποστελεχωμένο, με το Κ.Υ. στο Πλατάνι που θέλει και εκεί ενίσχυση; Θα ασχοληθεί κάποτε σοβαρά κανένας με αυτά τα σημαντικά θέματα και δεν θα μένει μόνο στα λόγια, αλλά να δούμε και πράξεις.

Ντροπή και αίσχος σε όλους τους αρμόδιους που όλα αυτά τα χρόνια, έχουν φέρει το νησί μας, την πατρίδα του Ιπποκράτη σε αυτή την κατάσταση.

Υ.Γ. Εύχομαι να είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον μεγάλο ευεργέτη των Ενόπλων Δυνάμεών μας, Ιάκωβο Τσούνη, ο οποίος απεβίωσε πριν από λίγες μέρες και εύχομαι το παράδειγμά του να γίνει μίμηση για αρκετούς συμπολίτες μας, οι οποίοι έχουν την οικονομική δυνατότητα να ενισχύσουν την Άμυνα της χώρας μας.

  • 15 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ούτε ένα , ούτε δύο αλλά 110 είναι τα ενεργά κρούσματα κορονοϊού στην Κω σύμφωνα με τις σημερινές ανακοινώσεις του Νίκου Χαρδαλιά.
Δεν πέσαμε βέβαια από τα σύννεφα , το βλέπαμε να έρχεται αλλά συνεχίζαμε να απολαμβάνουμε τις βόλτες μας και να κάνουμε επισκέψεις αμέριμνοι λες και βρισκόμαστε στο 2019. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί χαλαροί  και το βαθύ κόκκινο ήρθε λίγο πριν την αβέβαιη έναρξη της τουριστικής περιόδου.
Το νοσοκομείο της Κω προετοιμάζεται εδώ και μέρες για το σήμερα και το αύριο. Αυξήθηκαν οι κλίνες Covid και ο διοικητής εξέφρασε τον φόβο του μην μετατραπεί όλο το νοσοκομείο σε Covid.
Το ζητούμενο είναι όμως τι γίνεται με το μεγάλο θέμα που είναι η έλλειψη πνευμονολόγου στο νοσοκομείο Κω. Μία ειδικότητα που δεν προβλέπεται καν από τον οργανισμό λειτουργίας. Την ώρα που η Κως εκπέμπει SOS, βροχή φτάνουν τα δελτία τύπου στα mail μας για συναντήσεις περί νέου νοσοκομείου.
Όσες ερωτήσεις και αν έχω κάνει προσωπικά η ίδια σε υπουργούς, σε προέδρους του ΕΟΔΥ, στους βουλευτές του νομού μας, στους αυτοδιοίκητους όλοι γνωρίζουν αλλά δυστυχώς ΚΑΝΕΙΣ δεν κάνει κάτι. Τέτοιες μέρες πέρυσι πάλι τα ίδια έγραφα για την άμεση να βρεθεί χθες πνευμονολόγος να καλύψει την θέση.
Εφόσον είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, είναι επιβεβλημένη η επίταξη ή μετάθεση άμεσα πνευμονολόγων στο νοσοκομείο της Κω. Πως θα αντιμετωπίσει το νοσοκομείο την κατάσταση που δημιουργείται και που έρχεται; 

Το Υπουργείο Υγείας οφείλει να στηρίξει το νοσοκομείο της Κω με υγειονομικό και ιατρικό προσωπικό εξειδικευμένο κι να παρακάμψει τις διαδικασίες που δεν είναι τίποτε άλλο από προφάσεις εν αμαρτίες.  
Το διοικητικό συμβούλιο του νοσοκομείου δεν αρκεί να δηλώνει ότι αναγνωρίζει τις ελλείψεις καθώς η πανδημία απαιτεί υπερβάσεις και λύσεις.  Οι βουλευτές του νομού από κάθε πολιτικό κόμμα είναι υποχρεωμένοι να προστατέψουν την υγεία των κατοίκων της Κω μαζί με τον Δήμο και το Επαρχείο.

Στην προηγούμενη στήλη , την ώρα που η Ρόδος έμπαινε στο βαθύ κόκκινο – κάτι που έχει συνέπειες και στον τουρισμό, τόνιζα ότι αυτή ίσως είναι η ευκαιρία της Κω να πάμε καλά τουριστικά καθώς οι επισκέπτες μας θα θελήσουν να κάνουν διακοπές σε ένα πράσινο νησί και όχι κόκκινο.
Φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι πλέον πολύ δύσκολα.  Θα έχουν πέσει τα κρούσματα στο νησί μέχρι τις 14 Μαΐου; Μακάρι αλλά δείτε γύρω στην γειτονιά μας τι συμβαίνει ( Μεγάλη μπουκιά φάε , μικρή κουβέντα πες).
Από την άλλη για ποια σεζόν μιλάμε όταν ούτε οι φορείς δεν ξέρουν πότε θα έρθει η πρώτη πτήση και από που. Πότε θα ανοίξει η κάθε αγορά με ποιον τρόπο και πρωτόκολλα;
 Φοβάμαι ότι το 2021 θα είναι πολύ πιο δύσκολο σε σχέση με το 20 και το βαθύ κόκκινο την δεδομένη χρονική στιγμή μόνο καλό δεν μας κάνει.

Ο εμβολιασμός θα σώσει τον τουρισμό ; 

Προς την σωστή κατεύθυνση είναι η πρόταση Νικητιάδη για μαζικό εμβλιασμό των νησιωτών για να ανοίξει η τουριστική σεζόν. Χρονικά, μπορεί να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή το σχέδιο. Αυτό βέβαια προϋποθέτει την επιτάχυνση των ρυθμών εμβολιασμού και σε ολόκληρη την Ευρώπη για να υποδεχθούμε υγιείς τουρίστες. 

Αρμόδιοι υπάρχουν και με πολύ μεγάλη σοβαρότητα θα πρέπει να δουν πως θα ξεπεράσουμε την σοβαρή υγειονομική περιπέτεια που προέκυψε. Καλό το νέο νοσοκομείο, το στηρίζουμε ΟΛΟΙ αλλά δεν θα λύσει τα υπαρκτά προβλήματα της παρούσας φασης. 

Τέλος αξίζει να αναφερθεί ότι με όσα ανακοινώθηκαν, δεν αλλάζουν και πολλά στη καθημερινότητα μας με την υψηλή επιτήρηση και το βαθύ κόκκινο. Θα παραμείνουν τα μαγαζιά ανοικτά , οι ώρες κυκλοφορίας είναι ίδιες και από Δευτέρα ανοίγουν και νέες δραστηριότητες. Τα συμπεράσματα δικά σας. 
 

  • 12 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Πίσω από τα μισογκρεμισμένα τείχη, ξεπρόβαλε το σγουρόμαλλο κεφαλάκι του δωδεκάχρονου παιδιού. Το Εβραιόπουλο   κατατρομαγμένο,   κρυβόταν με την καρδιά του να κτυπάει ατίθασα, σαν του λαγού. Λίγο πιο πέρα ακούγονταν οι διαπεραστικοί κρότοι, από τα πυρά των όπλων. Ο ουρανός ήταν μουντός, θλιβερός και η ατμόσφαιρα αποπνιχτική, από τις αδιάκοπες ριπές των  σύγχρονων όπλων.

Στην λωρίδα της Γάζας, μερικά παιδιά στην ηλικία του, κρατούσαν τα όπλα και σκότωναν τους  ‘αδελφούς’  τους. Αυτή η περιοχή ποτέ δεν ησύχαζε. Ούτε και τώρα, με την απειλητική παρουσία της παγκόσμιας, φονικής πανδημίας.

Μερικά χιλιόμετρα παραπάνω εκεί στην αιματοκυλισμένη Συρία, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Ένα  παιδάκι της φυλής των Γιαζίντι, ζει τον τρόμο και την φρίκη, του εμφύλιου αλληλοσπαραγμού στη χώρα του.

Από το Σινά, ως τον Λίβανο ή την Συρία και  από την Παλαιστίνη, ως την Ιερουσαλήμ, οι ταραχές στη Μέση Ανατολή, δεν έλεγαν   να σταματήσουν.

Κάποια  στιγμή που ο θόρυβος είχε κοπάσει και οι εχθροπραξίες είχαν προσωρινά παύσει, ο μικρός Βενιαμίν προσπάθησε να βγει από την κρυψώνα του, για να πάει στο φτωχικό του.  Πέρασε από έρημους δρόμους και κλειστά μαγαζιά. Η  ερημιά βασίλευε παρέα με την εκκωφαντική σιωπή, που απλώνονταν παντού.  Η  φονική πανδημία, δεν ξέχασε καμιά γωνιά της γης, ούτε τα Ιεροσόλυμα. Το  μικρό παιδί,  ακολούθησε βιαστικά την ίδια πορεία,  σε εκείνα τα   πέτρινα σοκάκια  που περπάτησε και ο ειρηνοποιός Ιησούς. Αυτόν που κάποτε οι πρόγονοι του Ιουδαίοι,  μαζί με τους Ρωμαίους τον καταδίκασαν σε θάνατο, γιατί είχε διαφορετικές  ειρηνιστικές ιδέες, ενάντια στην βία και την σκλαβιά  και άφοβα τις κήρυττε δημόσια παντού.  Διότι ο Χριστός,  ήταν επαναστάτης της ειρήνης και αντίθετος σε κάθε  κατακτητή, που καταδυνάστευε τον λαό του, αυτόν του Ισραήλ

Ο   Βενιαμίν, με τον τρόμο στα κατάμαυρα γυαλιστερά του μάτια,  βγήκε ως το ξέφωτο.  Απέναντι του φάνταζε  ο τεράστιος χρυσός τρούλος από το Μουσουλμανικό Τέμενος, το όποιο   έκτισαν  οι Άραβες Μωαμεθανοί,  για να τιμήσουν τον Προφήτη τους  Μωάμεθ.  Δίπλα του κολλημένη η Καθολική Εκκλησία, πιο δίπλα μια Εβραϊκή Συναγωγή και στην απέναντι πλευρά, ξεχώριζε το πανύψηλο καμπαναριό, της Ορθόδοξης Εκκλησίας ,  του Παναγίου Τάφου του Χριστού.

Ο μικρός περπάτησε στα στενοσόκακα,  ακολουθώντας τα ίδια βήματα του Χριστού,   τότε που  τον συνέλαβαν και του φόρτωσαν τον ασήκωτο ξύλινο Σταυρό.  Έπρεπε να τον  ανεβάσει  στον λόφο  στον λεγόμενο Κρανίου Τόπο.

‘Εκεί όπου  Εσταύρωσαν Αυτόν.’

Τον τιμώρησαν μαζί με άλλους δυο κοινούς κακούργους, αφού  τον καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και με κατασκευασμένο κατηγορητήριο, στην εσχάτη των ποινών, γιατί απειλούσε την πλουτοκρατία και την διεφθαρμένη εξουσία,  Ρωμαϊκή  και   Εβραϊκή. Σε  μια γωνιά, μερικοί Ρωμαίοι αξιωματούχοι, θα πιαστούν στα χέρια, για να διαμοιράσουν τα ιμάτια του Ιησού.

Ο   Βενιαμίν, αφού συνάντησε τον αδελφό του τον Ααρών,  πέρασαν μαζί  από ένα κήπο,  γεμάτο με αιωνόβιες ελιές. Ήταν  ο κήπος  της Γεσθημανής, όπου ο Ιησούς με ανθρώπινη αδύναμη φύση, προσευχόμενος παρακάλεσε τον Ουράνιο Πατέρα του, να του απαλύνει το Μαρτύριο και να του πάρει μακριά, το πικρό Ποτήρι.

‘Πάτερ  μου παρελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο.’

Τα δυο τρομαγμένα παιδιά από τις συχνές  συγκρούσεις,  τρέχοντας και καταϊδρωμένα,   αφού κατάφερε να ξεφύγουν,  μπήκαν στην ασφάλεια της φτωχικής αυλής, του  χαμηλόκτιστου σπιτιού τους. Τώρα πια οι κρότοι από τις φονικές σφαίρες, ήταν πολύ μακριά και δεν τα  απειλούσαν.

Το  ροδόχρουν απόγευμα γλιστρούσε γρήγορα, για να δώσει την θέση του στην σκοτεινή νύχτα.  Από μακριά οι καμπάνες των Ορθόδοξων Εκκλησιών της Ιερουσαλήμ, κτυπούσαν καλώντας τους πιστούς  για τον Εσπερινό.

Πιο δίπλα,  ο  ιμάμης, φώναζε πέντε φορές την ημέρα, από  τα μεγάφωνα του   Μιναρέ, τους πιστούς  Μωαμεθανούς, για την καθορισμένη προσευχή.

Ιερουσαλήμ, μια πόλη, πολύβουη, πανάρχαια,  διαχρονική, ιερή, όπου συναντιούνται όλοι οι πολιτισμοί  του κόσμου.  Ένα μωσαϊκό από διαφορετικές φυλές και Θρησκείες, συνθέτουν αυτή την ιστορική πόλη. Μια πόλη πάντα  ταραγμένη, μια αρένα εμφυλίων και μη συγκρούσεων, που ούτε η Σταυρική Θυσία του πράου Χριστού, που κήρυττε την Αγάπη και την ειρηνική συμβίωση ούτε η Λαμπροφόρος Ανάσταση Του, δεν μπόρεσε να ηρεμήσει τους κατοίκους της και του παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Αυτή την ειρηνική συμβίωση, την Χριστιανική Αγάπη, την ανθρωπιά και την συμπόνια, γνωρίζουν  για λίγο και οι πρόσφυγες, που φεύγουν από την φρίκη του πολέμου, διωγμένοι και κατατρεγμένοι μακριά από τις οικογενειακές εστίες τους.

Πότε επί τέλους οι ισχυροί της Γης, θα καταφέρουν να εδραιώσουν την Παγκόσμια ειρήνη και θα αφήσουν το πανάκριβο εμπόριο των όπλων;

Ύστερα από δυο και πλέον χιλιάδες χρόνια, κάποιοι ιστορικοί θα αναφερθούν  με τον δικό τους τρόπο, σε αυτή την ταραγμένη περιοχή, όπου δίδαξε και θυσιάστηκε για την ειρήνη και την αγάπη, ο Πάγκαλος  Ιησούς Χριστός.

Παράλληλα  θα καταγράψουν και την καθημερινότητα της Ιερουσαλήμ. Θα την γράψουν σε ηλεκτρονικά βιβλία, θα την διαδώσουν παντού στο διαδίχτυο, θα την τυπώσουν στα τελειότερα μηχανήματα και παράλληλα  θα την αποτυπώσουν με τις πιο ακριβείς φωτογραφικές μηχανές.

Θα κάνουν,  ό,τι περίπου έκαναν και οι τέσσερις Ευαγγελιστές, όπου πάνω στα πανάρχαια ειλητάρια από  πάπυρο,   κατέγραψαν την ζωή το κήρυγμα, τα  Θαύματα,  το Μαρτύριο και την Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού.  Μαζί κατέγραψαν και την ταραγμένη πορεία της θρυλικής  Ιερουσαλήμ, στην πάντα ταραγμένη Μέση Ανατολή εκείνα τα δύσκολα χρόνια.

Και όμως αυτά τα δύσκολα χρόνια επέστρεψαν, με την απειλή μιας θανατηφόρου παγκόσμιας πανδημίας, που απλώθηκε γρήγορα σαν τρομακτική σκιά, σκεπάζοντας όλο τον πλανήτη και  σκορπίζοντας φόβο και σιωπή. Τα  πάντα νέκρωσαν, το εμπόριο, η εστίαση, ο τουρισμός, τα ταξίδια, η ανθρώπινη επικοινωνία, όλα πέτρωσαν.  Οι  χώροι των συναθροίσεων άδειασαν, το ίδιο και οι Ιεροί χώροι λατρείας κάθε Θρησκεύματος και κάθε δόγματος.  Οι  καμπάνες των Εκκλησιών σιώπησαν, ο ιμάμης έπαψε να καλεί τους πιστούς στα Τεμένη, η Ιουδαϊκή Συναγωγή και μαζί όλοι οι υπόλοιποι Ναοί, άδειασαν με τους περιορισμούς, για την αντιμετώπιση του φονικού ιού. Επικρατεί παντού  ερημιά και σιωπή. Όχι για τον φόβο των Ιουδαίων, αλλά για τον φόβο της θανατηφόρας επιδημικής ασθένειας, που αποδεκατίζει και ταλαιπωρεί σε όλες τις χώρες, αρκετούς άτυχους ανθρώπους, που μολύνονται από αυτήν.

Και φέτος το Πάσχα,  με την  απογοητευτική εξέλιξη της φονικής ασθένειας, παρά τους εμβολιασμούς και τα περιοριστικά μέτρα, ίσως να το γιορτάσουμε περιορισμένοι για δεύτερη χρονιά, στις  καρδιές μας. Με  μια θερμή προσευχή στον Χριστό της Ιερουσαλήμ και στο Άγιο Φως που θαυματουργά ‘αναβλύζει’ από τον Πανάγιο Τάφο, ας ελπίσουμε ότι θα κάνει το θαύμα του.  Ώστε  να σταματήσει αυτή την πανδημική κατάρα,  να φωτίσει τον κόσμο με ελπίδα και να εξαφανίσει αυτό το ανελέητο θανατικό, που κάλυψε όλο  τη Γη.  Γιατί  μετά τα Άγια και Σεπτά Πάθη, έρχεται η Ανάσταση. Γιατί  μετά το σκοτάδι έρχεται το Άγιο Φως.

Ευλογημένη διάβαση, έστω και με περιορισμούς στις Εκκλησιές μας, που όλοι οι πιστοί τόσο πολύ τις στερηθήκαμε.

  • 10 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

Δημοσιογράφος

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Μια ξεχωριστή αγαλλίαση χαράς, έδωσε στην μουντή περίοδο της φονικής πανδημίας και των περιορισμών, η γιορτινή ατμόσφαιρα της 25 Μαρτίου, για τα 200 χρόνια της Εθνεγερσίας του 21.

Μπορεί να μην γιορτάσαμε με τα καθιερωμένα πρότυπα, όπως με Δοξολογία, ομιλίες, καταθέσεις στεφάνων, παρελάσεις και Δημοτικούς χορούς, όμως γιορτάσαμε με την καρδιά μας.

Η συνήθης βόλτα μας στην νησιώτικη πόλη, μας γέμισε με περηφάνια, αφού όλοι οι δρόμοι ήταν στολισμένοι, με τα χρώματα της Ελληνικής Σημαίας και στα μαγαζιά και στα  μπαλκόνια, κυμάτιζε η ένδοξη γαλανόλευκη. Τα  βράδια η δοξασμένη  Σημαία, χαράχτηκε στα Δημόσια κτήρια, όπως στο Δημαρχείο και στο Διοικητήριο, καθώς και στην ψυχή μας. Ακόμη και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και  τα κοινωνικά δίκτυα επικοινωνίας, τα λάμπρυνε η παρουσία της τιμημένης Ελληνικής Σημαίας. Τα  χρώματα της οποίας θυμίζουν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, που στοργικά αγκαλιάζει την στεριά της πατρίδας μας, με τον λαμπερό, Μεσογειακό ήλιο διάχυτο παντού.

Αυτός ο πηγαίος ενθουσιασμός για την πατρίδα και  η αγάπη για την Σημαία, πήγαιναν μαζί με την λαμπερή γιορτή του Ευαγγελισμού της Παναγίας,  φέρνοντας ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως  στα παλιά τα μαθητικά μας χρόνια, που με δέος λέγαμε τον Εθνικό Ύμνο.

Τότε που δεν ντρεπόμασταν, να πούμε είμαστε Έλληνες και Ζήτω η Ελλάδα, χωρίς να μας χαρακτηρίσουν φανατικούς εθνικιστές, ή ρατσιστές, οι σημερινοί μοντέρνοι τύποι.

Τότε που δεν ντρεπόμασταν ή  δεν φοβόμασταν,  να κάνουμε το Σταυρό μας μπροστά σε μια Εκκλησία, χωρίς να μας πουν φανατικούς, απηρχαιωμένους και μουχλιασμένους θρησκόληπτους, κάποιοι  προοδευτικοί τύποι.

Τότε που με άνεση και περηφάνια, κρατούσαμε την Ελληνική Σημαία, για να την στερεώσουμε στο μπαλκόνι μας ή στο κατάστημα μας, χωρίς να μας ψιθυρίζουν ως φασίστες. 

Όμως τα τελευταία χρόνια,  όλα έγιναν διαφορετικά.

Η λανθασμένη ελευθερία της έκφρασης, κατάντησε  ασυδοσία και πρυτανεύει η  αναρχία, από την εισβολή διαφόρων έξω Ελληνικών στοιχείων, με ανθελληνικές προθέσεις.

Το να βεβηλώνουν το ιερότερο εθνικό μας σύμβολο, την Σημαία ή  το να καθυβρίζουν τα όσια και τα ιερά της Θρησκείας και τους θεσμούς της πατρίδας μας, αυτό δεν είναι ελευθερία της έκφρασης, αλλά φαυλοκρατία, χυδαιότητα  και ασέβεια, προς άλλες χώρες και λαούς.

 ‘Διότι εκεί που σταματά η ελευθερία και τα δικαιώματα του ενός, αρχίζει η ελευθερία και τα δικαιώματα του άλλου’.  Πόσο κινδυνεύει σήμερα η ανεκτίμητη ελευθερία μας, από κακόβουλους γείτονες και  από κακοποιά στοιχεία, που κρύφτηκαν μέσα στις ομάδες των παράνομων μεταναστών; Πόσα δήθεν φιλικά κράτη της χώρας μας, υποστηρίζουν όλη αυτή την ύπουλη τακτική;

Και όμως μετά από 200 χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης του 21,  έφτασε η κατάλληλη ώρα και ήρθε η πιο σωστή στιγμή.  Έτσι όλοι μαζί οι Έλληνες, ξαναθυμηθήκαμε ότι είμαστε ομοεθνείς, ομοαίματοι, ομόθρησκοι και  ομοϊδεάτες. Ότι η πατρίδα που μας παρέδωσαν με τόσες θυσίες, οι γενναίοι ήρωες της Παλιγγενεσίας, είναι η σημερινή ελεύθερη, σύγχρονη και δυνατή Ελλάδα, που ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της σκλαβιάς των 400 χρόνων. 

Ότι ως Έλληνες, έχουμε τα δικά μας ξεχωριστά ήθη και έθιμα, τις Θρησκευτικές και  λαϊκές παραδόσεις, τον πολιτισμό, τις τέχνες και τη μουσική μας. Ότι  έχουμε παραδοσιακές οικογένειες, την βάση της κοινωνίας μας, με τους δικούς της άγραφους νόμους και ιερούς κανόνες.

Ότι στην συντριπτική πλειοψηφία,  ήμαστε Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι και παράλληλα με την Εθνική γιορτή, γιορτάζουμε και την Θρησκευτική του Ευαγγελισμού της Παναγίας μας.  Για  αυτό μετά την διπλή, λαμπερή μεγάλη Γιορτή, δεν πρέπει να αφεθούμε να ξεχάσουμε ό, τι γιορτάσαμε για τα 200 χρόνια της Εθνεγερσίας του 21. Αλλά  να τιμάμε μέσα μας καθημερινά τους ήρωες, που τους οφείλουμε την  λευτεριά της πατρίδας μας,  χωρίς να φοβόμαστε αν θα μας πουν πολεμοχαρείς ή  αιμοδιψείς.  Πρέπει  να τιμάμε την γαλανόλευκη Σημαία, ως ασπίδα προστασίας του Έθνους μας. Σύμφωνα με τον πιλότο της Πολεμικής Αεροπορία μας, που τον ακούσαμε στην υπέροχη Εθνική παρέλαση στο Σύνταγμα. Πάντα  αδιαφορώντας αν μας πουν ότι δεν είμαστε μοντέρνοι, αλλά παλιομοδίτες κάποιοι  αναρχικοί προοδευτικοί, απάτριδες και αντεξουσιαστές.

Ας  μην φοβόμαστε, να μας χαρακτηρίσουν ως χουντικούς, αν τολμήσουμε να  πούμε Ζήτω ‘οι θρυλικοί Εύζωνες, ο ένδοξος Στρατός, το Πεζικό, το Πολεμικό Ναυτικό, η  Αεροπορία,  το ιστορικό Ιππικό. Αυτοί είναι  οι προμαχώνες, της δικής μας ασφάλειας. Οι πλειοψηφία αποτελείται από  αληθινούς πατριώτες, που καμαρώσαμε τα νιάτα της πατρίδας μας.   Όλοι είμαστε υπερήφανοι και  κάθε μέρα γιορτάζουμε στην καρδιά μας,  την επέτειο της 25 ης  Μαρτίου. Κάθε  μέρα, οφείλουμε να κρατάμε ζεστή στην Εθνική μας συνείδηση, τον πατριωτισμό και την αγάπη μας για την Ελλάδα και για τους Έλληνες.  Έτσι  θα μπορούμε να υπερασπιστούμε όλοι μαζί, την ακεραιότητα και την ελευθερία της χώρας μας, που τελευταία κινδυνεύει και η ειρήνη στην περιοχή μας είναι τόσο ευάλωτη.

 ‘Για να έχουμε μέλλον ως λαός, πρέπει να τιμάμε και να θυμόμαστε με σεβασμό, το γενναίο, ιστορικό παρελθόν μας’. 

  • 27 Μαρτίου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ