Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Η Αγνή μόλις κατέβηκε από το λεωφορείο, ακούμπησε τη βαλίτσα της στην είσοδο του εντυπωσιακού κτηρίου. Έφυγε  από το καταπράσινο νησάκι της, που το σφιχταγκαλιάζει η μπλε Αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα. Άφησε  τα στενοσόκακα και το χαμηλόκτιστο, φτωχικό σπιτάκι της, στην Ασπροπέτρα και πήρε το πλοίο της άγονης γραμμής. Μετά  από δώδεκα ώρες ταξίδι, έφτασε στο πολυθόρυβο λιμάνι του Πειραιά, μπήκε στον παλιό ‘καρβουνιάρη’ και βγήκε στην Αθήνα. Με  μια διεύθυνση στο χέρι, πήρε το λεωφορείο που θα την έφερνε ως το όνειρο της, εκεί  στην πολύβουη, λαμπερή Πρωτεύουσα. Οι  γονείς της την λυπήθηκαν, ήταν αριστούχα μαθήτρια, κρίμα  να την φάνε τα χωράφια. Έτσι  μετά από πολλά παρακάλια την έστειλαν για σπουδές.Η Αγνή ρώτησε στην είσοδο,  που γίνονταν οι ακροάσεις νέων ταλέντων και περίμενε υπομονετικά τη σειρά της.  Ο  μεσόκοπος κύριος, της έριξε μια αδηφάγα ματιά.  Ήταν  νέα, ψιλή με βεργολυγερή κορμοστασιά, νόστιμο προσωπάκι ατσαλάκωτο, γεμάτο δροσιά και  ζωντάνια, με δυο μπλε μάτια να το φωτίζουν και ένα χείμαρρο μαύρα μαλλιά να το πλαισιώνουν.  Σε  μια δεύτερη ματιά, ο ώριμος κύριος,  ξανακοίταξε τις φτηνές κάλτσες, τα χαμηλά παπούτσια και το κλαδωτό τσιτάκι, κάτω από το συνηθισμένο φθαρμένο παλτό.-Πως σε λένε κοπελιά; Τη  ρώτησε.-Αγνή, του απάντησε εκείνη.-Χμ! όνομα και πράμα…. Ψιθύρισε, μέσα από τα κιτρινισμένα του δόντια, ο γέρο τράγος.–Λοιπόν, τι ξέρεις να κάνεις; και τι ζητάς; Και από  που μας  ήρθες;-Έρχομαι από την Ασπροπέτρα, ένα ακριτικό νησάκι και θέλω να γίνω ή να σπουδάσω θεατρίνα. Ήμουν  καλή στην θεατρική ομάδα των Σχολικών μου   χρόνων, επίσης  μπορώ  και να τραγουδώ, αφού ήμουν και μέλος της μικρής χορωδίας του τόπου μου. Του  είπε.-Ας  σε δοκιμάσουμε λοιπόν, αλλά πρέπει να ξέρεις ότι ‘ηθοποιός σημαίνει φως’ και ο ηθοποιός  ποιεί ήθος, διασκεδάζοντας και διδάσκοντας ταυτοχρόνως.  Εγώ  είμαι ο διευθυντής και σκηνοθέτης, αυτής της θεατρικής επιχείρησης. Είπε ο ευτραφής κύριος και συνέχισε. Θα πρέπει πρώτα να περάσεις από ακρόαση, όπως δεκάδες κορίτσια που  περιμένουν απέξω στο διάδρομο. Είναι  πολλές χιλιάδες αυτές οι νέες, που έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες με εσένα.  Οι κυνηγοί ταλέντων είναι λίγοι, αλλά τα θηράματα πάρα πολλά.Αφού της έδωσε ένα κομμάτι κείμενο  να το διαβάσει, για να δει την εκφορά του λόγου της και την δοκίμασε λίγο και στο τραγούδι, την πλησίασε και της έβαλε στο χέρι   μια κάρτα με την διεύθυνση και το τηλέφωνο του.-Έλα  το απογευματάκι, σε αυτή την διεύθυνση της είπε, να σε ακούσω ξανά και να σε βάλω στο πρόγραμμα εκπαίδευσης νέων ταλέντων. Ίσως  φοιτήσεις και σε Δραματική Σχολή και μπορέσεις να πάρεις και μερικούς δοκιμαστικούς ρόλους.Η Αγνή πέταξε από τη χαρά της. Είδε  το ακριβό τυρί, αλλά δεν πρόσεξε τη φάκα. Βγήκε έξω από το μεγάλο Θέατρο κατενθουσιασμένη.  Νοίκιασε ένα φτηνό Ξενοδοχείο στην Πλατεία Ομονοίας,  αγόρασε και ένα σουβλάκι, από μια καντίνα του δρόμου. Το απογευματάκι έκανε  ζεστό μπάνιο, περιποιήθηκε τον εαυτό της και βγήκε για να πάρει το ταξί που θα την έφερνε στο στόμα του λύκου. Κρατώντας την διεύθυνση, κτύπησε την πόρτα του πολυτελούς διαμερίσματος.Ο  μεσόκοπος σκηνοθέτης, την υποδέχθηκε τυλιγμένος με ένα λευκό μπουρνούζι. Ξάφνου από την κουζίνα εμφανίστηκε άλλος ένας γκριζομάλλης κύριος, με αθλητική φόρμα και ένα χοντρό πούρο στο στόμα, που της συστήθηκε ως ο παραγωγός.-Καλώς ήρθες Αγνή στην παρέα μας. Να ξέρεις, ότι αν συνεργαστείς μαζί μας, θα σε ανεβάσουμε πολύ ψηλά, μέχρι που θα σου βρούμε και κάποιο ρολάκι στην τηλεόραση.  Εκεί  πληρώνουν πολύ καλά  και αν τραγουδάς καλά, θα σε συστήσουμε σε κανένα στούντιο παραγωγής δίσκων ή θα σε βολέψουμε ακόμη καλύτερα σε κάποιο γνωστό μας  νυχτερινό κέντρο.  Στην  αρχή θα κάνεις δεύτερη φωνή, δίπλα σε τρανταχτά ονόματα, ώσπου να ανέβεις. Είσαι εμφανίσιμη και με λίγο σουλούπωμα, θα μπορούσες να γίνεις και  ένα ωραίο μοντέλο ή μια καλή χορεύτρια.Οι  δυο ευτραφείς και φαινομενικά ευγενικοί κύριοι, πρόσφεραν στην έκπληκτη Αγνή ένα ποτό, που το συνόδεψαν με μερικά ξηροκάρπια. Κρατώντας ένα ποτήρι με ουίσκι ο γκριζομάλλης παραγωγός, ήλθε και κάθισε δίπλα της, στριμώχνοντάς την  ασφυκτικά  στον καναπέ. Άρχισε  τα πονηρά υπονοούμενα, τα βρώμικα κομπλιμέντα,  τις λεκτικές παρενοχλήσεις και έφτασε  στις άσεμνες χειρονομίες,  μέχρι και την απόπειρα βιασμού.Η  Αγνή σοκαρίστηκε, αντιστάθηκε σθεναρά, τότε παρενέβη ο γέρο τράγος, ο διάσημος σκηνοθέτης.-Άκουσε  να δεις κοριτσάκι, της είπε αγριεμένος,  εμείς θέλουμε να σε κάνουμε μεγάλη και τρανή, εσύ τι θα μας δώσεις;  δεν θα πάρουμε και εμείς το δωράκι μας;  το κάτι τις μας, να πούμε. Τζάμπα δουλεύουμε;-Και πιο είναι το δωράκι σας, το κορμί μου; τους απάντησε η Αγνή μισοζαλισμένη, από το ποτό  και την κάπνα  και πρόσθεσε. Εγώ  δεν το χάρισα ούτε στον Λευτέρη τον αγαπητικό της καρδίας μου στο νησί, που με αγαπούσε και τον αγαπούσα και θα το δώσω σε εσάς;-Άκουσε  καλά κοπελιά, συνέχισε ο τραγοπόδαρος,  εδώ είναι Αθήνα. Δεν  είναι το χωριουδάκι σου με τις παλιομοδίτικες ιδέες, που μυρίζουν ναφθαλίνη, ότι τάχα μου, τάχα μου, είσαι παρθένα, μονογαμική, τίμια και με υπόληψη και άλλα τέτοια σαχλά κουραφέξαλα. Εδώ  που ήρθες είναι πρωτεύουσα, που βρωμάει και ζέχνει στα καταγώγια της, την αμαρτία. Με  τέτοια μυαλά, όχι ρόλο δεν θα πάρεις τρομάρα σου, άλλα ούτε και καθαρίστρια σε  σκάλες δεν θα γίνεις.Η Αγνή έβαλε τα κλάματα, ανήμπορη, ανυπεράσπιστη, εγκλωβισμένη, ζαλισμένη από το ποτό. Βιάστηκε  διαδοχικά,  λεηλατήθηκε, ψυχικά και σωματικά και από τους δυο τραγοπόδαρους  σάτυρους. Όταν συνήλθε, ήθελε να πεθάνει. Ένοιωσε  βρώμικη, ταπεινωμένη, άχρηστη και τιποτένια. Ωστόσο σε πείσμα των βρώμικων καιρών και των δολερών συνθηκών, χοντροκατάπιε το ταπεινωτικό σκηνικό και ενέδωσε στην  εφήμερη δόξα και στο χρήμα. Έστελλε πολλά λεφτά στους φτωχούς γονείς και στα αδέλφια της, στο νησί. Αυτοί   δεν γνώριζαν πως τους γέμιζε ντροπή και καταισχύνη, αλλά την καμάρωναν όποτε την έβλεπαν διάσημη πια στο τηλεοπτικό γυαλί, χωρίς να ξέρουν ότι είχε βγει στο κλαρί. Μόνο εκείνη ήξερε ότι βυσσοδομούσαν στο αγνό κορμάκι της, όλοι οι ανώμαλοι σάτυροι.  Από  τον παραγωγό. ως τον σκηνοθέτη και από τον κάμεραμαν, ως τον τελευταίο  τεχνικό.Πολύ σύντομα πίσω από την λαμπερή φωτισμένη κουίντα του θεάτρου, σε ένα διάλλειμα εμφανίστηκε ένας γεροδεμένος, δασύτριχος και μουσάτος μουστακαλής.-Βρασίδας της συστήθηκε.  Μου  αρέσεις,  σε άκουσα και μου κάνεις για τη δουλειά μου, της είπε με περίσσιο θράσος. Αν είσαι ‘καλό κορίτσι’ θα βγάλεις πολλά λεφτά, έχεις το ταλέντο.  Θα  έρθεις να δουλέψεις μαζί μου, όταν δεν έχεις θέατρο,  στο   κέντρο μου, στα ‘Νυχτοπερπατήματα.’ Στην αρχή θα κάνεις δεύτερη φωνή, δίπλα εκεί όπου δουλεύουν οι πρώτης κλάσης φωνές.-Πόσα δίνεις;…. Τον  ρώτησε η Αγνή, αποφασισμένη και συνάμα αγανακτισμένη. -Τόσα!.... Της  απάντησε εκείνος–Έκλεισε,  μου φτάνουν…. Του  είπε  σφίγγοντας θυμωμένη τα βαμμένα της χείλη.  Η Αγνή γνώριζε καλά, πως είχε πάρει πια τον κατήφορο. Το  πρώτο σκαλοπάτι της κατηφορικής σκάλας ήταν το δύσκολο, που την οδηγούσε στο βούρκο της αμαρτίας. Όμως  πείσμωσε και θα έβγαζε πολλά λεφτά, τα ‘μπικικίνια’ ήταν πολύ πιο  γλυκά και οι θυσίες μεγάλες. Έτρεχε  ασθμαίνοντας από το θέατρο στο μπουζούκια, με ένα μεταχειρισμένο αμαξάκι, που πήρε για να γλυτώσει τα λεωφορεία και τα  ταξί. Στολίστηκε σαν λατέρνα με φανταχτερά ρούχα, φορτωμένα με πούλιες και γυαλιστερά στρας. Βάφτηκε  έντονα και ανέβηκε στο παλκοσένικο, για το νυχτοκάματο.  ‘Για  τα λεφτά τα κάνεις όλα’ έλεγε στον εαυτό της, για παρηγοριά.  Όλα  τα αλλά, τα είχε μέσα της ισοπεδώσει, τα είχε νεκρώσει. Και  να τα γαρύφαλλα και να οι σαμπάνιες και το χρήμα έρεε όπως το ποτό. Από  αυτό άρχισε να  πίνει για να ξεχνά την καταισχύνη, που ένοιωθε κάθε φορά που ενέδιδε στις ανώμαλες ορέξεις των αφεντικών, γέρο τράγων, που την πολιορκούσαν. Και  όταν δεν την ζάλιζε αρκετά το ποτό,  άρχισε να δοκιμάζει και απαγορευμένες εθιστικές ουσίες, φτάνοντας στην απολυτή εξάρτηση.Κάποια στιγμή  ο μαραγκός, ο Λευτεράκης της, ανέβηκε στην Αθήνα για δουλειές. Εκείνη  η βεργολυγερή κορμοστασιά με την μπλε αιγαιοπελαγίτικη ματιά, που είδε στο θέατρο και άκουσε στο κέντρο ‘Νυχτοπερπατήματα,’ κάποια του θύμισε, την αγαπημένη του. Την  πλησίασε, πίσω από τις βελούδινες κουίντες (κουρτίνες,)Τότε η Αγνή, αναλύθηκε σε καυτά δάκρυα.–Πάρε  με από δω Λευτεράκη αγάπη μου. Λευτέρωσε  με. Τον  παρακάλεσε. Ήρθα εδώ  για να σπουδάσω και κατέληξα να γίνω η ανεπίσημη ερωμένη, του κάθε διευθυντή και  σκηνοθέτη.  Η  παράνομη πόρνη, του κάθε μαγαζάτορα και πλούσιου επιχειρηματία της νύχτας.-Πάμε της είπε ο Λευτεράκης. Εγώ  θα σε λευτερώσω. Εσύ  δεν έχεις καμιά θέση εδώ. Μπορεί  να κολυμπάς στα λεφτά και στη δόξα, αλλά είναι όλα βρώμικα, είναι  βουτηγμένα στο βούρκο της αμαρτίας και της πορνείας.Το ίδιο βράδυ η Αγνή, έχωσε όσα ρούχα μπορούσε στις βαλίτσες της, πήρε και το γέρο κομπόδεμα της, άφησε το μικρό διαμερισματάκι  και με το πρωινό καράβι, γύρισε πίσω  στα λιθόστρωτα σοκάκια του νησιού τηςΣτρώθηκε και έγραψε ένα βιβλίο, με τις πικρές εμπειρίες που έζησε πίσω από την αστραφτερή και απατηλή λάμψη της δημοσιότητας.   Ώστε  να μάθουν οι νέες κοπέλες πως πίσω από τα λαμπερά  φώτα της θεατρικής ράμπας, πολλές κοπέλες αλλά και άνδρες, βρίσκονται παρασκηνιακά αιχμάλωτοι  στο σκοτάδι της αμαρτίας και του εξευτελισμού. Έτσι   για να πληροφορηθούν και να προφυλαχτούν, τα χαζοχαρούμενα νόστιμα, τραγανά κλωσοπουλάκια, από τα πεινασμένα δόντια κάθε γερόλυκου και κάθε πονηρής αλεπούς που καραδοκεί. Βίωσε και περιέγραψε πολλά, για βάναυσες κακοποιήσεις  γυναικών και ανδρών. Έζησε  την απεχθέστατη βία μέσα στο σκοτάδι, που ασκούσαν σε ανήλικα άγουρα παιδιά, τα βδελυρά και  διεστραμμένα ανθρωπόμορφα τέρατα. Η Αγνή συχνά πυκνά, αναρωτιόταν σε εποχές σεξουαλικής απελευθέρωσης, γιατί να υπάρχει τόση διαστροφή, τόση ανωμαλία, τόση σεξουαλική πείνα.  Ευχόταν  το σκοτεινό και σάπιο απόστημα της παιδεραστίας, κάποτε να ανοίξει και οι αρρωστημένοι σάτυροι, να τιμωρηθούν αυστηρά και παραδειγματικά.Πετάχτηκε ξανά για λίγο στην πολυθρύλητη Πρωτεύουσα, για να γυρίσει απογοητευμένη.  Ξανάζησε  το ίδιο έργο, από κάτι γέρο τράγους εκδότες, που για να εκδώσουν το σύγγραμμα  της, έπρεπε πρώτα να εκδώσουν την ιδία. Μόνο που  η Αγνή δεν ήταν πια η αθώα, ανυποψίαστη και ανυπεράσπιστη χωριατόπουλα.Ήταν  αυτή που  γνώριζε από προσωπική εμπειρία, ότι χωρίς βρώμικα ανταλλάγματα, κανένας δεν την εξυπηρετούσε, αλλά της έκανε το βίο αβίωτο.Τους  έφτυσε όλους και πλήρωσε ένα  μικρό, αλλά σοβαρό  τυπογραφείο, όπου τύπωσε το βιβλίο της και γύρισε ξανά στο πατρικό της. Τώρα οι κοπέλες, θα μπορούν να ξέρουν πριν ακολουθήσουν τυφλά τις θεμιτές φιλοδοξίες τους, πριν κυνηγήσουν τα όνειρα τους, σε λάθος τόπο και με λάθος ανθρώπους. Θα  μπορούν να αμυνθούν, να παλέψουν, να βρουν την δύναμη να καταγγείλουν στη Δικαιοσύνη και να ξεσκεπάσουν την κοινωνική λασπο-βρωμιά της εξουσίας, οποιασδήποτε μορφής.Τον αγαπημένο της Λευτέρη, δεν δέχθηκε να τον παντρευτεί, τον απελευθέρωσε. Τον αποδέσμευσε, γιατί οι καταχρήσεις την οδήγησαν σε διάφορα χειρουργεία και σε μόνιμη στειρότητα. Τον  αγαπούσε τόσο πολύ,  που δεν  θέλησε να του στερήσει το δικαίωμα, για  να κάνει οικογένεια και να χαρεί τα δικά του παιδιά.Η Αγνή αποφάσισε αυτοβούλως, να βρει λύτρωση στην Προσευχή. Κατέφυγε  σε ένα ερημικό Ησυχαστήριο  σε κάποιο Μοναστήρι της Παναγιάς.  Εκεί  με μετάνοια και με ενάρετο ηθικό βίο, προσπαθούσε να αποτινάξει από πάνω της το ασήκωτο βάρος  της αμαρτωλής. Καθημερινά  μετάνιωνε για την ώρα και τη στιγμή, που πλησίασε εκείνο το καταραμένο Θέατρο, που μπήκε και κλείστηκε σε εκείνο το βρωμερό διαμέρισμα και στις πολυτελείς λιμουζίνες, που δέχθηκε το νυχτοκάματο και υποχώρησε στις αρρωστημένες ορέξεις των πεινασμένων αφεντικών, των γερόλυκων που την τριγυρνούσαν. Μετάνιωσε  που δεν τους έβρισε βαριά, που δεν τους έδωσε μια γερή κλωτσιά, για να ανοίξει την πόρτα και να δραπετεύσει.Που δεν αμύνθηκε, που δεν απομακρύνθηκε, που δεν τους κατήγγειλε άμεσα. Αναρωτιότανε, άραγε χωρίς μάρτυρες, χωρίς ατράνταχτα στοιχεία, πόσο δύσκολα θα έβρισκε το δίκιο της; Αφού δούλευε εγκλωβισμένη, ανάμεσα σε πεινασμένους καρχαρίες. Αχ,  και να μπορούσε να γυρίσει το χρόνο πίσω, να τα διαγράψει όλα με μια μονοκοντυλιά. Γεμάτη τύψεις που την κυνηγούσαν σαν Ερινύες, μετάνιωνε κάθε στιγμή.  Προσευχόταν  στο μοναχικό κελί της, στον Πάγκαλο Ιησού Χριστό, να την συγχωρήσει  για να ανακτήσει την αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη τιμή, τον σεβασμό  και την αυτοεκτίμηση της,  που τόσο βάναυσα κακοποιήθηκε και βιάστηκε. Η Αγνή, η άλλοτε διάσημη θεατρίνα, σιωπηλά κατέβασε την ‘αυλαία’ της ζωής της, όπου  πίσω της έκρυψε τα καυτά δάκρυα της μετανοίας της. Υ.Γ. Το διήγημα αυτό είναι αφιερωμένο, σε όλα τα θύματα, ψυχικής και σωματικής κακοποίησης. Ακροβατεί, ανάμεσα στην φαντασία και στην πραγματικότητα.Οι  χαρακτήρες, τα ονόματα και οι τοποθεσίες, είναι φανταστικοί, αλλά το θέμα είναι βγαλμένο από την σημερινή επικαιρότητα. (Ξανθίππη Αγρέλλη - 24/2/ 2021-)

  • 24 Φεβρουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

‘Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε και να φτιάξω μια καινούργια, κοινωνία άλληνε.  ‘ Τραγουδούσε κάποτε με την στεντόρεια, ξεχωριστή  φωνή του ο αξέχαστος Στέλιος Καζαντζίδης. Ξαφνικά όλοι γίνανε λοιμωξιολόγοι, ιολόγοι, μικροβιολόγοι  γιατροί, επιστήμονες και διάφοροι λόγιοι,  για να εκφέρουνε ως ειδήμονες, γνώμη επί παντός επιστητού.         Ανοίγουμε την τηλεόραση και βγαίνει η πλαστική κούκλα, με  το δωδεκάποντο, το βαρύ μακιγιάζ και με το αμάνικο, χειμωνιάτικα και μας  πλημμυρίζει με ανακρίβειες, υπερβολές, ψέματα και προ κατασκευασμένες ειδήσεις.Φυσικά και υπάρχει ο φονικός πανδημικός ιός, που σκοτώνει το αναπνευστικό σύστημα και τον άνθρωπο. Αλλά  τέτοια σύγχυση, σε πληροφορίες και ειδήσεις, μόνο κακό κάνουν. Και βέβαια εκατομμύρια άνθρωποι, έχασαν τη ζωή τους και άλλοι τόσοι κινδύνεψαν.        Χιλιάδες επιστήμονες, αναλώνονται καθημερινά για να βρουν τα κατάλληλα φάρμακα, για  να τον καταπολεμήσουν και τα κατάλληλα εμβόλια, για να τον προλάβουν.                           Άλλοι θυσιάστηκαν στο καθήκον,  όπως πολλοί γιατροί και νοσηλευτές.                                     Όμως όλη αυτή η παραφιλολογία και οι θεωρίες συνωμοσίας, μόνο κακό κάνουν.                  Ας  αρκεστούμε, μόνο  στην ουσία  της σοβαρής πανδημίας. Ας επικεντρωθούμε  στην προφύλαξη, την πρόληψη, την θεραπεία και τα μέτρα που θα μας καταστήσουν ασφαλείς και δεν  θα την διαδώσουν γύρω μας.Και αφού τελειώσουμε  με το κεφάλαιο φονικός ιός,   αρχίζουμε τα Ελληνοτουρκικά. Ξαφνικά  γίνανε  όλοι    καθηγητές της Σχολής Ευελπίδων, στρατιωτικοί αναλυτές και ειδήμονες, στην  πολύτιμη Εθνική μας Άμυνα.  Αερολογίες, κουβέντα να γίνεται,  για να γεμίζουν τα δελτία ειδήσεων, χωρίς να κατανοούμε την σοβαρότητα της καταστάσεως.       Σε τέτοιες περιπτώσεις, «Κρείττον του λαλείν το σιγάν», διότι  ‘η σιωπή είναι χρυσός ‘ και ‘δεν πρέπει να προτρέχει η γλώσσα μας, από το μυαλό μας’.  Για αυτά τα λεπτά ζητήματα, υπάρχει το ανάλογο Υπουργείο Άμυνας και Εξωτερικών που τα χειρίζεται κατάλληλα.Σειρά έχουν, τα σκάνδαλα και οι πρόσφατες καταγγελίες. Πολύ  σωστά κάνουν και καταγγέλλουν το σάπιο σύστημα, για να ανοίξει το χρονίζον απόστημα της διεφθαρμένης κοινωνίας και να περιοριστεί, αν όχι να εξαλειφτεί τον φαινόμενο της κάθε μορφής βίας, λεκτικής, σωματικής, καθώς και η  κάθε είδους σεξουαλική παρενόχληση.                        Βέβαια  αυτό το βδελυρό  συμβάν, αν μπορείς το αντιμετωπίζεις άμεσα και κόβεις τον βήχα, σε όποιον  τολμήσει να σου θίξει την αξιοπρέπεια και την αυτοεκτίμηση σου.          Διότι  χωρίς  μαρτυρίες και ατράνταχτα αποδεικτικά  στοιχεία, δύσκολα και κατόπιν εορτής, θα βρεις το δίκιο σου.Ξαφνικά γέμισε το  γυαλί  της τηλεόρασης, με τηλεοπτικούς δικαστές, που καθημερινά προδικάζουν και τηλεοπτικούς νομικούς, που αγορεύουν στήνοντας ένα λαϊκό δημόσιο δικαστήριο, χωρίς να περιμένουν το αποτέλεσμα της Δικαιοσύνης. Η οποία ως γνωστόν λόγω φόρτου εργασιών,  είναι χρονοβόρα, πολυέξοδη, αλλά θα αποδοθεί αργά ή γρήγορα.Και έπειτα,  ήρθαν τα χιόνια. Σε μια νύχτα,  όλοι  γίνανε μετεωρολόγοι, ειδικοί σε θέματα παντός καιρού,  διακόπτοντας την ροή του τηλεοπτικού προγράμματος, για να μας  δείξουν το αυτονόητο,  λίγο ή πολύ χιόνι. Κάτι  που βέβαια είναι συνηθισμένο, σε όλα τα κράτη της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, κατά  τους χειμερινούς μήνες.Έπειτα πιάσαμε τους πολιτικούς, κάθε βαθμίδας. Βρέχει ; ο Μητσοτάκης φταίει. Χιονίζει; ο Τσίπρας φταίει.  Φταίνε  ο Παπανδρέου, ο Καραμανλής και όλοι οι βουλευτές που δεν μας κρατούν την ομπρέλα μας. Έγινε  σεισμός; Εκτός που γίνανε όλοι σεισμολόγοι, φταίει  και ο Δήμαρχος.  Έχουμε καύσωνα και φωτιές; ο Περιφερειάρχης φταίει.  Έχουμε  πλημμύρες;  ο Πρωθυπουργός και οι βουλευτές φταίνε. Έχουμε  πανδημία;  φταίνε η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές νομισματικό ταμείο, οι μασόνοι, οι Εβραίοι,  τα σκοτεινά παγκόσμια  συστήματα, των εκατομμυριούχων. Όλοι  μα όλοι φταίνε για το χάλι μας, εκτός από εμάς που δεν προσέξαμε και δεν προλάβαμε αν μπορούσαμε,  τέτοιες  δυσάρεστες καταστάσεις.Πόσο γελοία ακούγονται  όλα, όταν διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα, όταν παραπληροφορούμε τον κόσμο, όταν κάνουμε την τρίχα τριχιά, μεγαλοποιώντας τα.        Όταν   κάνουμε το αυγό μαύρο και παρουσιάζουμε την νύχτα μέρα, για να κάνουμε ακροαματικότητα. Και εμείς περάσαμε τον Ρουβίκωνα του δημοσιογραφικού και ενημερωτικού λειτουργήματος και γνωρίζουμε, ‘το παν μέτρο το άριστον,’ διότι ‘το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και δεν πηγαίνει πολύ μακριά’.Είστε  τυχεροί, όσους δεν σας πιάνουν οι μεσημεριανές και πρωινές εκπομπές που πληρώνονται και έχουν κάνει επιστήμη τους το κουτσομπολιό, υποβιβάζοντας το λειτούργημα της δημοσιογραφίας. Παριστάνουν  δήθεν ότι συμπαραστέκονται σε κάθε πονεμένο, τον καλούν,  τον  σφάζουν με το γάντι και τον κάνουν ρεζίλι, ‘κοινώς ρόμπα.’Για τα μέσα  κοινωνικής δικτύωσης και επικοινωνίας, δεν θα αναφερθώ εκτενώς, διότι είναι τόσα πολλά. Είναι δε στην ευχέρεια του καθενός μας να κλείσει ή  να ανοίξει το κινητό και  τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή.Εκεί πια  βρίσκεται το βασίλειο του ανώνυμου διασυρμού, το κολαστήριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, του   εξευτελισμού  και της ταπεινωτικής εκδίκησης.  Αλλά  τι να κάνουμε;     Έτσι είναι φτιαγμένα,  όλα στη ζωή.          Όμορφος κόσμος,  ηθικός, Αγγελικά πλασμένος’Ξανθίππη    Αγρέλλη

  • 19 Φεβρουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Χθες γιόρταζε ο έρωτας, η αγάπη και μαζί ήταν και η παγκόσμια ημέρα του γάμου, όπως συνέπεσε την ιδία Κυριακή, με την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.Με σκοπό να τιμήσουν την η ένωση του άντρα και της γυναίκας για μια ζωή,  ώστε να δημιουργηθεί η οικογένεια, καθιερώθηκε και τιμάται κάθε χρόνο η παγκόσμια ημέρα γάμου. Ως  ημέρα εορτασμού, έχει οριστεί η δεύτερη Κυριακή του Φεβρουαρίου.  Φέτος  μάλιστα η ημέρα αυτή έπεσε στις 14 Φεβρουαρίου, την  ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ημέρα των ερωτευμένων. Έτσι  έδωσαν ένα ακόμη λόγο, στους απανταχού παντρεμένους και ερωτευμένους να γιορτάσουν. Ως παγκόσμια ημέρα του γάμου, αυτή γιορτάστηκε πρώτη φορά το 1983. Θέλησαν με αυτό τον τρόπο,  να τιμήσουν τα ζευγάρια που ενώνονται με σκοπό να δημιουργήσουν οικογένεια και να αποκτήσουν δικά τους παιδιά. Αυτή η παγκόσμια ημέρα, συνηθίζεται  να γιορτάζεται περισσότερο στην Αμερική. Όμως όπως ήταν αναμενόμενο με την παγκοσμιοποίηση τα τελευταία χρόνια, η γιορτή έχει εξαπλωθεί σε όλο τον Δυτικό κόσμο .  Διότι   όλα τα παντρεμένα ζευγάρια,  θέλουν να γιορτάζουν με μια ακόμη αφορμή και με πολλούς τρόπους . Θα  πρέπει να τονίσουμε  ότι η συγκεκριμένη παγκόσμια ημέρα, αφορά  συγκεκριμένα  τον γάμο, με στόχο να δοθεί έμφαση στην σοβαρή απόφαση δυο ανθρώπων, να ενωθούν για όλη τους τη ζωή, για   να αποκτήσουν παιδιά και  δική τους οικογένεια.Στην διαδρομή  των αιώνων,   η έννοια του γάμου στην ανθρώπινη κοινωνία, ξεκινά από πάρα πολύ παλιά . Η επίσημη ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας, με σκοπό να τεκνοποιήσουν και να δημιουργήσουν οικογένεια, ιστορικά  συναντάται στην Αρχαία Ελλάδα, με την ουσιαστική επίσημη νομοθεσία  της ,  καθώς και την αρχαία  Αίγυπτο .    Τα  Αρχαϊκά χρόνια, ο πατέρας κάθε έφηβης κοπέλας, αναλάμβανε να φροντίσει ώστε να βρει τον καταλληλότερο γαμπρό και σύντροφο για την κόρη του.  Μέσα  από τους αιώνες, έχουμε διάφορες παραλλαγές  στον γάμο,  που συνεχίζεται ως τα τελευταία χρόνια. Σημαντικό ήταν και το προξενιό, που γίνονταν συνήθως μεταξύ των γονέων των μελλονύμφων . Αντικαταστάθηκε όμως τα τελευταία χρόνια, από τον έρωτα και την ελεύθερη επιλογή του συζύγου, μετά από αρραβώνα ή δοκιμαστική  συμβίωση.Θα πρέπει  να αναφέρουμε κάτι πολύ σημαντικό, πως επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, καθιερώθηκε ο Θρησκευτικός γάμος ως επίσημη τελετή και ως Ιερό Μυστήριο, ένα από τα Επτά Ιερά Μυστήρια της Ορθοδοξίας μας. Το 1982 στην χώρα μας, αναγνωρίστηκε ως ισότιμος έναντι στην  Πολιτεία και ο πολιτικός γάμος, που είχε θεσπιστεί σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και στην Αμερική και στην Αυστραλία.Το θέμα της προίκας, έπαιζε πολύ σπουδαίο ρόλο στο γάμο μέχρι  πρόσφατα . Όμως για πολλούς αιώνες, η προίκα καθόριζε την έκβαση του γάμου. Ο  πατέρας της νύφης, έπρεπε να αναλάβει να την προικίσει για να καλοπαντρευτεί. Την ημέρα του γάμου, η νύφη μαζί με την κινητή και ακίνητη προίκα της, μεταφέρονταν στο σπίτι του γαμπρού. Σε μερικά μέρη συμβαίνει το αντίθετο, δηλ η νύφη προσφέρει το σπίτι  στο γαμπρό.  Σύμφωνα με  την πρόσφατη ιστορία, η προίκα ήταν μάλιστα νομικά κατοχυρωμένο επακόλουθο ενός γάμου, με το γνωστό μας  προικοσύμφωνο. Ωστόσο η κατάργηση της προίκας, απελευθέρωσε ακόμη περισσότερο τον θεσμό του γάμου, στην σύγχρονη κοινωνία. Όμως  σε όλο τον σύγχρονο κόσμο,   ένας άντρας και μια γυναίκα, έρχονται εις γάμου κοινωνία, επειδή θέλουν να ζήσουν μαζί για όλη τους τη ζωή. Για  να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, απογόνους και να κάνουν οικογένεια.  Έτσι οι δυο σύζυγοι,  έχουν την ίδια συμμετοχή στην δημιουργία οικογένειας, στην ανατροφή των παιδιών και  στο μεγάλωμα τους.    Η  μητέρα και ο πατέρας, προσφέρουν τα ίδια εφόδια για την ανατροφή, ολοκληρωμένων και ισορροπημένων ενηλίκων και  ορίζουν από κοινού τα θέματα του οίκου τους.   Μαζί ζουν στην καθημερινότητα που οι ίδιοι δημιουργούν, για τα παιδιά τους και διασφαλίζουν σταθερές βάσεις, για αυτά στο μέλλον τους, με την μόρφωση που τους παρέχουν .  Τα  παιδιά γεννιούνται και ανατρέφονται, με την γενναιόδωρη προσφορά των γονιών τους . Μεγαλώνουν  ασφαλή κάτω από την προστατευτική ομπρέλα του γάμου,    με τις πιο ιδανικές συνθήκες, στοργής και σπιτικής θαλπωρής. Στο  οικογενειακό κάδρο, ο μπαμπάς και η μαμά στο σπίτι, μαζί με   τα παιδιά.   Οι  σταθερές συνθήκες που χρειάζεται ένα παιδί εκτός από στέγη και τροφή, είναι η ασφάλεια, όχι μόνο στα πρώτα χρόνια της ζωής του, αλλά καθώς μεγαλώνει,   ώσπου να γίνει ένας ολοκληρωμένος ενήλικας, με ελεύθερη άποψη και ενεργή συμμετοχή στην κοινωνία.Αντέχει ο γάμος;   έχει μέλλον; Αναρωτιούνται όλοι και όμως, ο γάμος εξακολουθεί να είναι μέχρι σήμερα ένα από τα πιο ανθεκτικά θεμέλια της ανθρώπινης κοινωνίας. Είναι  η αρχή για τη δημιουργία οικογένειας, που προστατεύεται από όλους τους νόμους, Θρησκευτικούς και πολιτικούς ,   για την γέννηση και ανατροφή των παιδιών. Για  την συνέχιση της ζωής. Για  αυτό ακριβώς γιορτάζουν και τιμούν την παγκόσμια ημέρα Γάμου . Η φυσική  νομοτέλεια του ανθρώπου, ορίζει τη ζωή του, όπου  γεννιέται, μεγαλώνει, παντρεύεται, κάνει παιδιά, απογόνους ,τα μεγαλώνει και αποχωρεί από τη ζωή.  Τι, πιο φυσικό και όμορφο  από την ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας , με προξενητή τον έρωτα, που θα αποκτήσουν δικά τους παιδιά, δική τους οικογένεια .Για αυτό και η Ελληνική κοινωνία, έχει μάθει να τιμά και να γιορτάζει τους γάμους, δηλ το ξεκίνημα της κοινής ζωής των ζευγαριών, όπως πρέπει με τα περίφημα τριήμερα γλέντια. Βέβαια  η παγκόσμια φονική πανδημία, τα πάγωσε όλα. Αλλά σύντομα και πάλι οι νέοι, θα ξαναρχίσουν να γιορτάζουν τους γάμους στους.Διότι ο θεσμός του γάμου, διασφαλίζει το αρχικό κύτταρο της κοινωνίας και κατέχει έναν από τους σημαντικότερους ρόλους της, ως προς στην διαχείριση της συνοχής της κοινωνίας.  Όσο  και αν οι ρυθμοί γύρω μας τρέχουν, γνωρίζουμε πολύ καλά πως ο γάμος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο, τον σταθερό πυλώνα μιας κοινωνίας, για να είναι γερή και ανθεκτική. Μιας  κοινωνίας που  οι  άνθρωποι ανάμεσα της ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον και νοιάζονται με σκοπό την κοινή τους ευημερία.Σήμερα η οικογένεια η παραδοσιακή, όπως είναι η Ελληνική άρχισε να φθείρεται . Τα ανυπάκουα και ασυμβίβαστα  παιδιά, φεύγουν πολύ νωρίς από την προστασία των γονιών τους.  Η  γιαγιά και ο παππούς, δεν βρίσκονται πια ανάμεσα στην οικογένεια, αλλά ξεχασμένοι σε κάποιο Γηροκομείο.  Τα  διαζύγια, ξεπέρασαν τους γάμους με το 60%.   Η ελεύθερη συμβίωση 80 %. Οι μονογονε’ι’κές οικογένειες 40%. Οι αμβλώσεις 65%. Οι αριθμοί φωνάζουν εκκωφαντικά, όσο και αν τους αποφεύγουμε. Οι πιο δύσκολες σχέσεις είναι οι ανθρώπινες, πόσο μάλλον σε ένα ζευγάρι που είναι και οι μοναδικέςΈνα γάμος για να επιτύχει και να θεωρηθεί ευτυχισμένος ,προϋποθέτει εκτός από έρωτα και αγάπη, πολύ αρμονία. Απαιτεί συμβιβασμούς, υποχωρήσεις  ομόνοια, εκτίμηση, αλληλοσεβασμό.  Θέλει μια ισορροπία που απαιτείται για την συνέχιση της ζωής,  την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους και για το φυσικό επακόλουθο, τη δημιουργία οικογένειας. Αφού ο γάμος, είναι το βασικό κύτταρο της κοινωνίας και η οικογένεια αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνίας.Μπορεί ο γάμος λοιπόν να έχει συναντήσει πολλές δυσκολίες, την σύγχρονη πραγματικότητα, να δοκιμάζεται, να ταλανίζεται, να  απαξιώνεται κατά καιρούς  ως θεσμός, όμως αντέχει.   Αυτό  ακριβώς γιορτάζουμε την παγκόσμια ημέρα του γάμου, που εφέτος έπεσε με την γιορτή των ερωτευμένων. Τον ιερό θεσμό του γάμου, που καταφέρνει  να ενώσει δυο ανθρώπους για πάντα και  που σκοπό έχει την δημιουργία παιδιών και οικογένειας, με αποτέλεσμα την πραγματική ευτυχία στη ζωή. ‘Διότι η οικογένεια είναι μια γωνιά του παραδείσου’. Επίχαρμος, Αρχαίος φιλόσοφος από την Κω, (524- 448 π. Χ.)

  • 15 Φεβρουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Αφιερωμένο στις γυναίκες θύματα. *Φοράς το κατακόκκινο ταγιεράκι σου και τρέχεις να καλύψεις το σπουδαίο Ιατρικό Συνέδριο, των μεγάλο- γιατρών. Κάπου εκεί βοηθάς με τις ξενόγλωσσες γνώσεις σου και στην αναγκαία μετάφραση, για το Ασκληπιείο και τον Ιπποκράτη.  Επιστρέφεις στη θέση σου στο μεγάλο Συνεδριακό Κέντρο και ‘νάσου’ ο τραγοπόδαρος, ο μεγαλογιατρός, ο  ευυπόληπτος επιστήμονας,  αρχίζει τα χυδαία κομπλιμέντα.  Όπως με ξεσηκώνεις,  ‘με ανάβεις μου βάζεις φωτιά’ και λοιπές  πρόστυχο- κουβέντες,  που δεν τις περιμένεις. Τι  κάνεις; τον στέλλεις στον διάτανο, τον προσβάλλεις,  του λες επί λέξη είσαι μεθυσμένο γουρούνι και φεύγεις τρέχοντας μακριά του. Έτσι καθάρισες. Ευτυχώς  που δεν ζει πια ώστε να συνεχίζει την βδελυρά συνήθεια του, να την πέφτει και  να παρενοχλεί  τις ανυπεράσπιστες γυναίκες.*Βάζεις το λευκό σου παλτό, παίρνεις τον σύζυγο, το αεροπορικό εισιτήριο, για Αθήνα και μαζί το πρωτότυπο του βιβλίου σου. Προσγειώνεσαι  στον μεγάλο Εκδοτικό οίκο. Άλλος  τραγοπόδαρος, που ψάχνει για θύματα. Ο ξακουστός  μεγάλο εκδότης, αρχίζει τα αισχρά υπονοούμενα, στην αθώα χωριατόπουλα- νησιοτοπούλα. Όχι  τζάμπα θα σου βγάλει το βιβλίο σου; αν και θα το πληρώσεις. Φυσικά  αφού καταλάβεις που το πάει,  υποψιασμένη του λες ότι έχεις οικογένεια, παίρνεις βιαστικά το  ‘στικάκι’ και το πρωτότυπο, τον παρατάς σύξυλο και εξαφανίζεσαι.Παίρνεις τον σύζυγο, που περιμένει στον διάδρομο και το αεροπλάνο για το νησάκι σου. Ξεχνάς ότι άκουσες, γιατί αν το μάθει ο σύζυγος θα καταλήξετε όλοι στο Αστυνομικό Τμήμα. Το καταπίνεις το γεγονός και  βγάζεις το βιβλίο σου, με έντιμους ηθικούς συνεργάτες και το αγκαλιάζουν οι αξιαγάπητοι συμπατριώτες σου. Τέτοιες αληθινές,  πικρές ιστορίες, ταπεινωτικές εμπειρίες για τις γυναίκες, όλες λίγο πολύ τις έχουμε ζήσει. Με  τους έχοντας την εξουσία, οικονομική, πολιτική, επαγγελματική, τους  σάτυρους της κοινωνίας μας.  Τι  κάνουμε; μοιράζουμε χαστούκια, όπως στο Λύκειο και στις σπουδές μας, για να τους περάσει η έξαψη; Φεύγουμε  τρέχοντας, μακριά από τον κάθε προστυχάτζα; Του δίνουμε μια γερή κλωτσιά, στο υπογάστριο ; Υποκύπτουμε  από ανάγκη οικονομική, επαγγελματική, στον κάθε ανήθικο σάτυρο και ανώμαλο, που δεν μας σέβεται; Αλλά μας δίνει να καταλάβουμε ότι μετά το γραφείο του, μας περιμένει στην τραπεζαρία και μετά στην κρεβατοκάμαρα;   Γιατί; Ποιο το κέρδος μας; Να κερδίσουμε, τον όλο τον κόσμο και να χάσουμε την αξιοπρέπεια μας;Για να μας βγάλει στο τηλεοπτικό γυαλί, πρέπει να μας βγάλει στο κλαρί; Για  να μας κάνει πρώτο όνομα στο τραγούδι πρέπει να μας ξεφτιλίσει;  Για  να μας δώσει καλό ρολό χορεύτριας, θεατρίνας, πρέπει να του κάνουμε την κότα στα καμαρίνια; Για  να μας κάνει πρωταθλήτρια, πρέπει να μας κάνει πρώτα υποχείριο των ανώμαλων προθέσεων του στα αποδυτήρια; Για να μας βάλει στην δημοσιογραφία, πρέπει να του κάνουμε το αρρωστημένο κέφι του;     Για  να μας βγάλει δίσκο ή  βιβλίο, πρέπει να μας περάσει από το κρεβάτι του Προκρούστη, ακρωτηριάζοντας την τιμή και την υπόληψη μας;Έτσι απλά οι έχοντες, την κάθε είδους επαγγελματική εξουσία, μας λένε πως τίποτα δεν χαρίζεται σε αυτό τον ανήθικο κόσμο, χωρίς βρώμικα ανταλλάγματα. Τονίζοντας φυσικά  πόσο βαθιά στο βούρκο, βρίσκεται η κοινωνία μας.Κατανοώ τις γυναίκες, που σήμερα τολμούν και καταγγέλλουν,  έστω και αργά τις εξευτελιστικές προτάσεις, τους βιασμούς, σωματικούς και ψυχικούς και τις κάθε είδους σεξουαλικές παρενοχλήσεις.  Ίσως  μπει ένα φρένο, σε εαυτούς που νομίζουν ότι κλείνοντας την πόρτα του γραφείου τους, έχουν απέναντι τους ένα θύμα, μια γυναίκα -ιερόδουλη πρόθυμη για όλα, συνθλίβοντας την αξιοπρέπεια της. Βέβαια οι καταγγελίες και η Δικαιοσύνη, όσο και αν προσπαθήσουν να τιμωρήσουν και  να εξαλείψουν, αυτή την αιωνία μάστιγα, αυτή την σαπίλα δύσκολα θα το καταφέρουν.  Οι  τραγοπόδαροι της εξουσίας, θα συνεχίσουν την εξουσιαστική και ταπεινωτική, συμπεριφορά τους. Καινούργιοι σάτυροι, θα ξεφυτρώνουν συνέχεια,  άλλοι  νέοι άλλοι  γέροι.   Θα  συνεχίζουν ανενόχλητοι στο σκοτάδι,  να ταπεινώνουν τις γυναίκες.Καλώς έκαναν όλες οι γυναίκες και τους καταγγέλλουν, αν και μπορούσαν νωρίτερα, να τους κόψουν τη φόρα.Αλλά  πως να τολμήσει κάθε γυναίκα, να ομολογήσει ότι πίσω από την κλειστή πόρτα ο ευυπόληπτος διευθυντής, ο υποδειγματικός οικογενειάρχης, της ρίχτηκε με αισχρές διαθέσεις. Ότι το αφεντικό, παρενοχλεί την εργάτρια και ο προσωπάρχης, τη γραμματέα; Προτιμάει να το καταπιεί, ούτε στον άντρα της δεν το ομολόγει. Γιατί; Διότι,  θα της που ότι  αυτή το προκάλεσε. Ότι, κούνησε την ουρά της.  Ότι,  έδειχνε εύκολη. Ότι,  τελικά  φταίει η γυναίκα, που ντύθηκε ωραία  και έβαλε ψηλοτάκουνα και  κοκκινάδι. Διότι τα μέσα ενημέρωσης, θα κανιβαλίζουν για μέρες στο πρόβλημα της. Διότι  ελείψει μαρτύρων, θα συρθεί σε χρονοβόρες Δικαστικές περιπέτειες, σε εφέσεις και υψηλές αμοιβές νομικής υπεράσπισης. Συμπερασματικά ευχόμαστε.  Μακάρι να βρεθούν πολλές γυναίκες, ώστε να έχουν το θάρρος να τολμούν να καταγγέλλουν, αυτή την κοινωνική γάγγραινα της σεξουαλικής παρενόχλησης. Σε μια κοινωνία διεφθαρμένη, που δύσκολα θα θεραπευτεί. Αλλά   ποια είναι η καλύτερη και  πιο άμεση λύση; Επί τόπου πάντα υποψιασμένη, και καχύποπτη η κάθε γυναίκα, θα προστατέψει τον εαυτό της. Τον σάτυρο  τον χαστουκίζεις,  για να του περάσει η όρεξη, τον καθυβρίζεις, γιατί του αξίζει και φεύγεις όσο μπορείς πολύ μακριά, χωρίς να του δώσεις το δικαίωμα να σε εξευτελίσει. Πόσο μάλλον  να σε βιάσει, γιατί απλά είσαι γυναίκα. Για αυτό αν μπορείς αμύνσου, υπερασπίσου εκείνη την δύσκολη στιγμή, τον εαυτό σου, την τιμή σου και καθάρισες.

  • 31 Ιανουαρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Έρημες, σιωπηλές φωτισμένες πόλεις. Αναζητώντας ένα παντοπωλείο, για να πάρω τα απαραίτητα είδη, με την άδεια στο κινητό μου, διαπίστωσα πως η πόλις μας κοιμάται. Μόλις  είχε σουρουπώσει και νομοτελειακά, η ημέρα έδινε τη θέση της στη νύχτα, απλώνοντας ένα βαρύ πέπλο σιωπής.Έρημοι οι δρόμοι παντού και μια εκκωφαντική σιωπή, να τους κυκλώνουν. Η  φωτισμένη πόλη, στολισμένη και  τυλιγμένη στη μοναξιά της έλαμπε, σαν πελώρια κοσμηματοθήκη. Το άλλοτε πολύβουο πέταλο του ανανεωμένου λιμανιού,  εκτός από τα αραγμένα λιγοστά πλοιάρια που φιλοξενούσε, το τριγύριζε και μια ανατριχιαστική, νεκρική παγωμάρα και ερημία. Περιμένοντας  μικροί και μεγάλοι τα Χριστούγεννα, την εορτή των εορτών, όπως και τον Άγιο Βασίλη, κάποιο παράθυρο σε ένα σπίτι ξεχώριζε για το φωτεινό, στολισμένο δενδράκι του.Με πλημύρισαν ανάμεικτα συναίσθημα, λύπης καθώς και απορίας. Πόσο η δικτατορία του τρόμου, φωλιάζει στις καρδιές μας και κυριαρχεί στις ζωές όλων μας. Και  ποιος δεν φοβάται την θανατηφόρα πανδημία; Ένα  φονικό ιό, που κυκλοφοράει σε όλο τον κόσμο και σκοτώνει όποιον τον κολλήσει ή τον κουβαλήσει μαζί του. Αυτή  η ισορροπία του τρόμου, σαν δαμόκλειος σπάθη από πάνω μας, μας έκανε όλους ευάλωτους, σταδιακά αντικοινωνικούς, σχετικά υπάκουους και πολύ πειθήνιους.Κυκλοφορούμε όλοι για το καλό μας, με προστατευτικές μάσκες χειρουργών, θυμίζοντας μας πως αυτές τις στουμούχες, τις έβαζαν στις άτακτες κατσίκες, για να μην τρώνε τα φυτά του γείτονα. Αυτά τα μουστούχια,  τα έβαζαν στη μουσούδα,  στα ζωηρά γαϊδούρια, για να μην τρώνε τον καρπό.   Αυτά τα φίμωτρα τα χρησιμοποιούν στα ατίθασα σκυλιά, για να μην δαγκώνουν. Όμως εμείς  τι να κάνουμε; όλα για την υγειά  μας βρε παιδιά!Σκεφτόμαστε με απογοήτευση, πόσο μας λείπει η παρέα, η  συντρόφια συγγενών, φίλων στο σπίτι, στην καφετέρια, στο εστιατόριο και η συνηθισμένη άνετη καθημερινή βόλτα στο λιμάνι. Πόσο  θα μας λείψουν οι γιορτινές, Χριστουγεννιάτικες και Πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις, όπως το άναμμα του δένδρου στην Πλατεία μας, το έθιμο με τα κάλαντα, το παζάρι κλπ. Πόσο  θα μας λείψουν το σινεμά, τα μπαράκια, οι ταβέρνες, οι καφετέριες,  τα εστιάτορα, η ξέφρενη διασκέδαση τα μπουζούκια. Μη μου πείτε, ότι δεν σας λείπουν και τα μπουζούκια;  Όταν ήταν ασφυκτικά γεμάτα τα μαγαζιά και περιμέναμε με τις ώρες, για να βρούμε άδειο τραπέζι,  για να ακούσουμε τον φίλο μας τον Τάκη Γιαννάκη ή τον αξέχαστο Μανόλη Παγώνη και τόσους άλλους,  ταλαντούχους ντόπιους καλλιτέχνες. Μετά λύπης  μας,  λείπει ο νταλκάς του μπουζουκιού, στα μοναδικά ζεϊμπέκικα και το κέφι από το ντέφι, στα λικνιστικά τσιφτετέλια. Ο κόσμος θέλει άρτο και θεάματα, αλλά σήμερα όπως πάμε  δεν θα υπάρχουν ούτε ο άρτος, ούτε τα θεάματα.   Σε  πολλούς λείπουν τα οργανωμένα ταξίδια, από τους δικούς μας τουριστικούς πράκτορες και οι μονοήμερες εκδρομές, στα γύρω  πανέμορφα  νησάκια μας.Μα προπάντων μας λείπει ελευθέρια κινήσεων, το γέλιο και τα συναισθήματα, από τον απέναντι συνομιλητή μας και οι εκφράσεις της ψυχής που ζωγραφίζονται στο πρόσωπο του.  Λείπει σε παιδιά και σε μεγάλους, η αληθινή ανθρώπινη επικοινωνία.Ακούμε στις καθημερινές ειδήσεις, ότι κλαίνε οι πλαστικοί χειρουργοί και θρηνούν οι επιχειρήσεις καλλυντικών και καλλωπισμού.Βρισκόμαστε, μεταξύ σοβαρού και αστείου!  Τι  να την κάνει την πλαστική αναδόμηση, με μπότοξ, σιλικόνες και χειρουργεία η θεία μου η Μαγδάλω, αφού πάνω στην μουτσούνα της ο φονικός ιός, της επέβαλλε μιαν άλλη μουτσούνα! Κρίμα,  γιατί με αυτή τη μάσκα έκρυψε τόση ομορφιά!Παραπονιέται κάθε μέρα και η   φίλη μου η Ζωγραφιά,  από την πέρα γειτονιά. Πριν την καραντίνα, πήρε την φορτωμένη Τραπεζική κάρτα και πετάχτηκε μέχρι το Μιλάνο, για να γεμίσει τις βαλίτσες και τις ντουλάπες της, με τα τελευταία μοντελάκια μόδας. Ύστερα ανηφόρησε μέχρι το Παρίσι, για να αγοράσει τις πανάκριβες τσάντες και τα φημισμένα μαντήλια Ερμής. Ξανά ανηφόρησε και μέχρι το Λονδίνο, για να συμπληρώσει το βαλιτσάκι της, με τα ακριβά καλλυντικά  που της έλλειπαν. Μια και κρατούσε την χρυσή Τραπεζική κάρτα,  πετάχτηκε και μέχρι την Νέα Υόρκη, για να προλάβει τις γόβες στιλέτο ‘μάρκα με έκαψες’. Αλλά θα μου πείτε που θα τα βάλει όλα αυτά, να τη δουν οι κουτσομπόλες της γειτονιάς και να σκάσουν από τη ζήλεια τους;  Με όλο το σεβασμό, μεγάλη ζημία της κάνατε κ. Χαρδαλιά μου, που δεν μπορεί να βγει έξω και ό, τι ψώνισε το βλέπουν μόνο ο σύζυγος και τα παιδιά της.  Τέλος πάντων περασμένα μεγαλεία!Ας σοβαρευτούμε! Ο  τρόμος της πανδημίας ήρθε για να μείνει, μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο εμβόλιο. Οι  αυστηροί κανόνες που τον ακλουθούν μαζί με τους περιορισμούς, σκοπό έχουν την δική μας προφύλαξη  και των γύρω μας. Τώρα αν το όλο παγκόσμιο πρόβλημα της φονικής επιδημίας είναι λίγο διογκωμένο, κανείς δεν γνωρίζει την αλήθεια. Όμως προηγείται  η υγεία μας και έπεται η οικονομία. Βέβαια  υποφέρουν το εμπόριο, η εστίαση, η διασκέδαση, τα  ταξίδια, ο τουρισμός.‘Αλλά ενός κακού, μύρια έπονται.’ Όπως  και να το δούμε το πρόβλημα, πέρα από θεωρίες συνομωσίας, ο κόσμος θα φτωχύνει απελπιστικά,  γιατί μετά από την υγεία, πλήττεται η οικονομία, ο στυλοβάτης των λαών.  Οι αμέτρητοι  άνεργοι θα καταλήγουν   στους βουλευτές και στους δημάρχους, για προσωρινή εργασία. Διότι η ανεργία, δυστυχώς θα εκτοξευτεί στους νέους μας. Οι φτωχοί θα χρωστούν εκτός από τα τρέχοντα πάγια τέλη, και τα δάνεια τους, στα ενοίκια, στους μισθούς,  στον μπακάλη, στον φούρναρη, στο φαρμακείο.Σίγουρα οι εξαθλιωμένοι από την φτώχεια και οι άνεργοι, θα αναζητήσουν τη λύση στα τοκογλυφικά Τραπεζικά δάνεια, που τελευταία είχαν παγώσει. Μόνο  που αυτή τη φορά δεν θα είναι αστεία μπουζούκο- δάνεια, αλλά δάνεια επιβίωσης, ζωής και θανάτου. Έτσι οι φτωχοί, θα γίνουν περισσότεροι και φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.Ας προσευχηθούμε όλοι, με την ελπίδα ότι το θανατερό της πανδημίας, γρήγορα θα περάσει και ο φονικός ιός ‘που μας παίζει το ντέφι του και χορεύουμε στο κέφι του’,  σύντομα θα εξαλειφθεί, για να επιστρέψει χωρίς μάσκα στο χαμόγελο και στην κανονική ζωή η ανθρωπότητα.

  • 23 Νοεμβρίου 2020
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ