Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

 Με μεγάλη λύπη, παρακολουθούμε τελευταία, διάφορα δυσάρεστα παραβατικά και εγκληματικά γεγονότα. Είναι όλα φορτωμένα με βία και παραλογισμό, που συχνά πυκνά συμβαίνουν στην κοινωνία μας. Κανείς  δεν επικροτεί ούτε υπερασπίζεται , τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις,  αλλά τις καταδικάζει,  αφού απειλούν την σωματική ακεραιότητα και αφαιρούν τη ζωή συνανθρώπων μας, μοιράζοντας δυστυχία παντού. Είτε αυτοί είναι συζυγοκτόνοι, γυναικοκτόνοι, αδελφοκτόνοι, παιδοκτόνοι κλπ,  οδηγούμενοι από εκδίκηση, μίσος, παράνοια και αγανάκτηση. Είτε είναι Ιερωμένοι υπηρετώντας την του Χριστού Εκκλησία, που ασυλλόγιστα έχασαν την ψυχραιμία τους και πετάνε καυστικά υγρά στους απέναντι τους. Είτε  είναι μια γυναίκα αντίζηλος, που τυφλωμένη από το πάθος της, εκδικείται την ερωμένη του αγαπητικού και  συντρόφου της.

Η διαφθορά της κοινωνίας, ο εκφυλισμός των ανθρωπίνων αξιών, οδηγούν στην εγκληματικότητα. Αυτό τον ύπουλο εχθρό του κοινωνικού ιστού, που παρασέρνει και καταστρέφει τις ζωές των ανθρώπων, θυμάτων και θυτών.

Τα εγκλήματα είναι ένα πανάρχαιο, κοινωνικό βαρύ πρόβλημα, συνυφασμένο με την εξέλιξη και την επιβίωση του ανθρωπίνου γένους, ανά τους αιώνες. Η εγκληματικότητα και η καθημερινή παραβατικότητα των Πολιτειακών νόμων,  εξακολουθεί να υπάρχει, διανύοντας μια μεγάλη διαδρομή στην ιστορία . Από  τα βάθη των αιώνων, το έγκλημα εκδηλώνεται σε ένα μεγάλο φάσμα παράλογων συμπεριφορών, σε διαφορετικές εποχές,  πρόσωπα, κοινωνίες,  πολιτισμούς,  ήθη και έθιμα, κουλτούρες  καθώς και οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο των ανθρώπων. Δυστυχώς το έγκλημα οιασδήποτε μορφής, δεν αποτελεί περιστασιακό φαινόμενο, που μπορεί να αντιμετωπιστεί ριζικά με την εφαρμογή αυστηρότερων νόμων. Είναι  ένα δυσάρεστο κοινωνικό φαινόμενο, αποσπασμένο από τις ανθρώπινες αξίες και προσκολλημένο στην εγωκεντρική, ανθρώπινη τάση, για επιβίωση και επικράτηση μεταξύ των ανθρώπων.

Η ρήση του Χριστού ‘ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω,’ δηλ ‘όποιος είναι αναμάρτητος ας ξεκινήσει πρώτος τον θάνατο δια λιθοβολισμού’, απηχεί έντονα τα συναισθήματα κριτικής  όλων μας και μεταδίδει την συλλογική ευθύνη σε όλους μας. Και όμως όλα θα μπορούσαν να βελτιωθούν, μετά την ριζική αναγέννηση της ανθρώπινης κοινωνίας, με μια διαφορετική παιδεία για ηθική συνείδηση, στην οικογένεια και στην Σχολική εκπαίδευση. Κυρίως  δε και στα μέσα μαζικής επικοινωνίας, όπου παρουσιαστές και  ‘δημοσιογράφοι’  σε εισαγωγικά, γίνονται δημόσιοι κατήγοροι, στήνοντας τηλεοπτικά δικαστήρια, για να επηρεάζουν την κοινή γνώμη και για να εξάπτουν το περί δικαίου αίσθημα του λαού. Μανιωδώς   πέφτουν σαν τα κοράκια και ‘κανιβαλίζουν’ για εβδομάδες στο ψόφιο κρέας, των διαφόρων εγκληματιών . Όλα θυσία στο βωμό του κέρδους, για να κάνουν μεγάλα νούμερα ακροαματικότητας ή για να πουλήσουν περισσότερα έντυπα φύλλα ενημέρωσης, εφημερίδες. Ευτυχώς που σε μερικά πολιτισμένα κράτη, καταργήθηκε η θανατική ποινή. Αλλιώς λαϊκοί και κληρικοί, γεμάτοι χαιρεκακία, θα χειροκροτούσαν στην Πλατεία τον δήμιο που θα αποκεφάλιζε ή θα κρέμαγε τους ‘τα αποβράσματα της κοινωνίας,’ τους βαρυποινίτες.

 ‘Βροτοίς πέφυκε πεσόντα λακτίσαι’ δηλ ‘Είναι στην ανθρώπινη φύση να κλωτσάνε όποιον ξεπέσει.’  (Αισχύλος 525-456 π. Χ.)

Και πάλιν, ‘Όταν κλύδων κακών επέλθει πάντα δειμαίνειν φίλων.  Δηλ  ‘Όταν έλθει καταιγίδα κακών, τρομάζει και διώχνει όλους τους φίλους. (Μένανδρος 342-282 π. Χ.)

Και ο Θουκυδίδης (460-399 π. Χ.) συμπληρώνει.  Όταν  πέφτουν οι άνθρωποι, ακόμη και τα δειλά ποντίκια,  γίνονται δυνατά  θηρία και τους κατασπαράζουν.

Ενώ ο Μένανδρος (342-282 π. Χ.) συμφωνεί λέγοντας. ‘Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. δηλ, ‘όταν πέσει η βελανιδιά όλοι οι άνθρωποι τρέχουν για να κόψουν τα ξύλα’. Μέσα από αυτές τις σοφές κουβέντες, και τα πανάρχαια αποφθέγματα, που είναι ανεξίτηλα χαραγμένα  στους αιώνες, βλέπουμε την χαιρεκακία και το μένος των ανθρώπων, προς τους συνανθρώπους τους.  Τι και αν είναι Ιερωμένοι και αν κηρύττουν την αγάπη, την συγχώρηση, την κατανόηση και την ταπείνωση από τον άμβωνα. Τι και αν φορούν την πολυτελή κορώνα, αντί του ακάνθινου στεφάνου. Τι και αν κρατούν την χρυσοποίκιλτο ποιμαντορική ράβδο, αντί της καλάμου, που έτυπταν επί της κεφαλής του Χριστού. Τι και αν είναι  στολισμένοι με αστραφτερά, χρυσά εγκόλπια και  ενδεδυμένοι με λαμπερά ακριβά ενδύματα, που παραπέμπουν σε απομεινάρια της ματαιόδοξης Βυζαντινής αυτοκρατορίας και όχι στον ταπεινό και άραφο χιτώνα του Ιησού. Τι και αν κηρύττουν την ταπείνωση, την αγνότητα, την ακτημοσύνη, την συγχώρηση και την Χριστιανική Αγάπη. Έτσι ως άλλοι γραμματείς και φαρισαίοι, συγκεντρώθηκαν για να δικάσουν και να καταδικάσουν, ένα άρρωστο εξαρτημένο άνθρωπο, τον οποίο η Δικαιοσύνη σωστά έκρινε και έστειλε στο Δημόσιο ψυχιατρικό ίδρυμα για να νοσηλευτεί. Κάνεις δεν δικαιολογεί την παράλογη πράξη του Αρχιμανδρίτη, που η σύγχρονη  Ιερά Εξέταση, τον οδήγησε εκεί σε αδικαιολόγητες πράξεις παραλογισμού και απελπισίας, αφού επέμενε να τον τιμωρήσει και να τον αποσχηματίσει, αντί να τον βοηθήσει ουσιαστικά και έμπρακτα.  Αντί να  βοηθήσουν έγκαιρα το απολωλώς πρόβατο, από τα πρώτα σημάδια απόκλισης από τα ιερά του καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του, αντί να σκύψουν στο πρόβλημα εξάρτισης του, τον έστειλαν στην ‘Μεσαιωνική πυρά’ της ταπεινωτικής τιμωρίας του αποσχηματισμού. Πως  έβαλαν στους κόλπους της Εκκλησίας, ένα τέτοιο δυστυχισμένο προβληματικό άτομο; Γιατί δεν χειρίστηκαν τα προβλήματα του, με διακριτικότητα και εχεμύθεια, για να μην πληγεί το κύρος της Εκκλησίας;

 Που  είναι η Χριστιανική Αγάπη, που θα τον αγκάλιαζαν και η πατρική φροντίδα, που θα τον έστελλαν για ιατρική φροντίδα;  Σε ένα ειδικό κέντρο απεξάρτησης, από τις επικίνδυνες εθιστικές ουσίες, αυτές που τον έσπρωχναν ακόμη και να κάνει υπεξαίρεση ξένων χρημάτων; Τον δίκασαν και τον καταδίκασαν. Σαφώς και  το σάπιο κομμάτι της Εκκλησίας πρέπει να αποβάλλεται, όχι όμως μόνο με πνευματικές τιμωρίες,  επιτίμια, αργίες, αποσχηματισμούς κλπ. Αλλά με  πιο δραστικές ενέργειες, που θα έφερναν το απολωλός πρόβατο στον ίσιο δρόμο. Ο  Ιησούς είπε. ‘Δεν ήρθα για να σώσω τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς’. Ο Χριστός ποτέ δεν αποδέχτηκε τις δίκες και τους γραμματείς και φαρισαίους, αλλά την πατρική προσέγγιση για αυτούς που παραστράτησαν. Έτσι τραυμάτισαν, την ευαίσθητη κομματιασμένη, προβληματική προσωπικότητα ενός Ιερομόναχου, που οι ίδιοι του έδωσαν μέχρι και το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη. Ενώ  η Δικαιοσύνη ορθώς φρόντισε να τον συμμορφώσει και να τον θεραπεύσει, σε ένα Δημόσιο  ψυχιατρικό ίδρυμα. Ιδού λοιπόν η διάφορα της πραγματικής  Χριστιανικής  Αγάπης,  που εκπορεύεται από την συγχώρηση, που ο ίδιος ο Χριστός έδωσε, στις πόρνες στους αμαρτωλούς και σε όλα στα απολωλότα πρόβατα.

Χρειάζεται μεγάλη ανατροπή στην πνευματική και ηθική αγωγή, σε μια κοινωνία που θα προάγει και θα προασπίζεται τον σεβασμό στον πλησίον και την υπακοή και εμπιστοσύνη στους νόμους της πολιτείας.

  Μήπως  πρέπει να αναλογιστούμε όλους αυτούς που κατέληξαν στη φυλακή, τι να έφταιξε και τι να το προκάλεσε; Μήπως  πρέπει να ευλογούμε την τύχη μας που οι συγκυρίες  της ζωής, δεν μας έσπρωξαν σε δυσάρεστες καταστάσεις; Συναντώντας  ακατάλληλους μοιραίους ανθρώπους,  ώστε να χάσουμε την ψυχραιμία μας, να παραλογίσουμε, να παρανομήσουμε, εκούσια ή ακούσια και να  βρεθούμε στην φυλακή; Σίγουρα  θα ευχόμασταν ο γιός μας, να μην είναι στη θέση του πιλότου ή του Αρχιμανδρίτη. Το κατά Ματθαίον Ιερό Ευαγγέλιο (εδάφιο 25-31-46)  μας ομιλεί  για την αναφορά του πάγκαλου Ιησού Χριστού. ‘Σ την φυλακή ήμουν και δεν με επισκεφτήκατε’.

Που είναι  η ελάχιστη   συμπόνια για τους χιλιάδες ανθρώπων, που για χίλιους δυο λόγους εγκλημάτησαν και εμείς οι πεντακάθαροι και αναμάρτητοι, καθημερινά τους λιθοβολούμε; Όχι  δεν δικαιολογούμε επ’  ουδενί λόγο, τις άδικες πράξεις και τα εγκλήματα τους.

 Άλλωστε φρόντισε η Δικαιοσύνη και  η Συνταγματική Νομοθεσία, να τους κάνει να πληρώσουν ακριβά, τις  βαριές συνέπιες των τρομερών πράξεων τους.

Όμως αναρωτιόμαστε όλοι ως Χριστιανοί, οι ιερωμένοι και οι απλοί πολίτες, που βρίσκεται η συγχώρηση και η Χριστιανική Αγάπη, που τόσο συχνά επικαλούμαστε;

Χάθηκε  στον βαθύ ωκεανό της ανθρώπινης χαιρεκακίας.

  • 25 Ιουνίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ανυπολόγιστη για τον Δημιουργό της  η ζωή,  ανεκτίμητη για την Δικαιοσύνη των ανθρώπων. Όταν ο  Δημιουργός του Σύμπαντος, σύμφωνα με την Ιερά Βίβλο, παρέδωσε στο Όρος Σινά στον Μωυσή, τις Δέκα Εντολές περιέλαβε και το ‘Ου φονεύσεις’. Αυτή  η εντολή βρίσκεται στην όγδοη σειρά στην ‘ Έξοδο’ και στην έκτη σειρά στο ‘Δευτερονόμιον’, σύμφωνα με την μετάφραση των ‘Εβδομήκοντα’.  Μεγάλη  σημασία  έχουν οι Δέκα Εντολές, κατά την έξοδο των Ιουδαίων του λαού του Ισραήλ , από την βασανιστική σκλαβιά των Αιγυπτίων Φαραώ.    Αποτελούν δε  κώδικα ηθικής, για τις βασικές αρχές  στην Θρησκευτική, κοινωνική και οικογενειακή οργάνωση των ανθρώπων και  είναι  οι βάσεις  του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Μαζί δε και με την Ενδεκάτη Νέα Εντολή, το ‘Αγαπάτε Αλλήλους’, που δίδαξε   ο  Ιησούς  Χριστός.  Διότι  η Αγάπη αποτρέπει τον άνθρωπο, από κάθε  κακόβουλη και  εγκληματική πράξη και εφαρμόζει  τις Δέκα  Εντολές.   Όλες  οι Θρησκείες, όλες οι νομοθεσίες της Πολιτείας,  Συνταγματικές και ηθικές,  προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή.  Πόσο  πολύτιμη είναι;   Και εμείς  την αφαιρούμε  επειδή πέντε λεπτά κακής διαχείρισης του θυμού μας, της ανεξέλεγκτης οργής, μας οδηγεί στην αφαίρεση της ανθρώπινης  ζωής και  εμάς στην μακρόχρονη στέρηση της ελευθερίας μας.  Αλήθεια, πόσο αξίζει η ανθρωπινή ζωή στις  μέρες μας; Αρκετά   εκατομμύρια αποζημίωση,   μερικά  χρυσοφόρα ασφάλιστρα, αλλά   και πάρα πολλά  χρόνια τιμωρίας στην φυλακή.  Όταν από μια στιγμιαία έκρηξη κτητικού ερωτικού  πάθους,   παθολογικής  ζήλειας,   αρρωστημένου εγωκεντρισμού, στερούμε ξαφνικά τη ζωή των άλλων και φυσικά την δική μας ελευθερία, τι κερδίζουμε;    Ο  πατριαρχικός,  κτητικός χαρακτήρας, κυρίως συζύγων, πατεράδων και αδελφών, πολλές φορές αποδεικνύεται μοιραίος και καταλήγει σε εγκληματικές συμπεριφορές και ανεπανόρθωτες   πράξεις φονικών.                                                               

 Αλλά  φόνος δεν είναι  και όταν εγκαταλείπουμε στην τύχη τους ,νεογέννητα ανεπιθύμητα, εξώγαμα παιδάκια, αφήνοντας τα αβοήθητα  να πεθάνουν; Δε ν  είναι εγκληματικό όταν βομβαρδίζουμε ανελέητα, άμαχο πληθυσμό με παιδιά και ηλικιωμένους, σε εμφύλιες η άλλες εχθρικές συρράξεις; Για να μην αναφερθούμε σε σκοτωμούς, εξαιτίας φυλετικών, πολιτικών ή Θρησκευτικών διακρίσεων.  Όταν  για λίγα μέτρα περιουσιακής κληρονομίας,  αδελφός σκοτώνει τον αδελφό του, όπως ο Κάιν με τον Άβελ,  στην πρώτη δολοφονία της  Παλαιάς  Διαθήκης; Όταν   λύνουμε τις διαφορές μας, αντί με την συζήτηση, με σκοτωμούς; Όταν  για ασήμαντες αφορμές, όπως για ένα απλό παρκάρισμα, για μια παρεξήγηση, μαχαιρωνόμαστε ή πυροβολούμε ο ένας τον άλλον;

 Όταν   για το χατίρι ενός άνδρα ή μιας γυναικάς, καταφεύγουμε με ευκολία στο φονικό; Όταν εισβάλουμε  σε σπίτια  και μαγαζιά, βιάζουμε, βασανίζουμε,  ληστεύουμε και τέλος σκοτώνουμε αθώους συνανθρώπους μας; Όταν  είμαστε εριστικοί, αντικοινωνικοί χαρακτήρες, επιθετικοί, εγωπαθείς, εγωκεντρικοί και ευέξαπτοι, στις  μεταξύ μας ανθρώπινες σχέσεις, είτε αυτές είναι ερωτικές ,συζυγικές, οικογενειακές, συγγενικές, γειτονικές, φιλικές κλπ; Πόσο  δύσκολες και περίπλοκες είναι οι ανθρώπινες   σχέσεις και πόσο  εύκολα πέντε λεπτά οργής εν βρασμό ψυχής, μας οδηγούν μια ζωή στην φυλακή και παλιότερα στην εσχάτη των ποινών; Όταν  το εξαρτημένο παιδί απερίσκεπτα σκοτώνει τους γέρους γονείς ή  παππούδες του; Όταν  στο μοίρασμα των περιουσιών, γίνονται τόσα φρικτά  φονικά; Όλα αυτά δεν αποδεικνύουν τον εκφυλισμό της κοινωνικής ηθικής, γραπτής και άγραφης; Πόσο   φυλλοροεί η ηθική και η συνείδηση, η σωστή κρίση και η λογική βούληση των ανθρώπων, όταν τις κυριεύει το ασίγαστο πάθος, ο εγωισμός,  το μίσος και η εκδίκηση;                                                                                                   

  Από  καταβολής κόσμου όπως αναφερθήκαμε  στον αδελφοκτόνο Κάιν προς τον Άβελ, τα φονικά δεν σταματούν.  Καθημερινά  πληροφορούμεθα  συγκλονιστικά ειδεχθή εγκλήματα,  από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε  η θανατική ποινή, ούτε τα ισόβια, κατέφεραν να αποτρέψουν τους στυγνούς δολοφόνους,  που καθ’  ομολογία ή με αδιάσειστα στοιχεία, αφαίρεσαν  τη ζωή  πρώην αγαπημένων, ερωτικών συντρόφων, συζύγων,  αδελφών, φίλων, συγγενών και  γειτόνων τους, για χίλιες δυο αιτίες και διενέξεις,   χωρίς ποτέ να δείξουν έλεος και  συγχώρηση ή να δώσουν τόπο στην οργή.                                                   

  Κάνοντας την ανατομία ενός εγκλήματος, διαπιστώνουμε ότι  λίγο πολύ όλα μοιάζουν μεταξύ τους και  μόνο οι πρωταγωνιστές αλλάζουν. Τα  ίδια κίνητρα, οι  ίδιες αίτιες,  η πρόκληση, οι τσακωμοί, το προσωπικό συμφέρον, τα ψέματα  η απόκρυψη, η συγκάλυψη,  οι δικαιολογίες και το φρικτό τέλος. Όμως,   διαφέρει η τιμωρία από λαό σε λαό. Σε   πολλά μέρη του κόσμου, επιστρέφουν στον θύτη ό, τι  έκανε στο θύμα,  δηλ ξεπληρώνουν το φονικό με την δική του αφαίρεση ζωής.  Κάτι  που παραπέμπει, σε ‘οφθαλμό, αντί οφθαλμού’ και σε ‘οδόντα, αντί οδόντος’ ή ακόμη ‘μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις’.                                                                                                  

 Στα  προηγμένα πολιτισμένα κράτη, η εκτέλεση στην ειρκτή, δηλ η εσχάτη των ποινών, έχει σχεδόν καταργηθεί. Αντικαταστάθηκε  με τα ισόβια ή την πολυετή κράτηση στις φυλακές και την ουσιαστική στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, των εγκληματιών.                                                                                  

  Όμως, κανένα έγκλημα δεν είναι ‘τέλειο.’ Στις  λεπτομέρειες κρύβεται το μυστικό, στα λάθη οι  αποκαλύψεις. Όπως  γράφει ο Ρώσος συγγραφέας Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1821-1881) στο μυθιστόρημα του ‘Έγκλημα και τιμωρία’ (1866), που ανέσυρε  τα γεγονότα  από τα Αστυνομικά και εγκληματολογικά,  χρονικά της  πατρίδας του, ο φτωχός φοιτητής λήστεψε και σκότωσε την ανυποψίαστη, ευκατάστατη ηλικιωμένη και πλούσια σπιτονοικοκυρά του.         Αλλά οι Ερινύες, οι Τύψεις, της Αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας   και το βάρος του φρικτού φονικού, τον πρόδωσαν μέχρι που παραδόθηκε και ομολόγησε.  Διότι   ‘Έστι  δίκης οφθαλμός ός τα πανθ’ ορά’.  ‘Υπάρχει  το μάτι της  Δικαιοσύνης, που βλέπει τα πάντα’ κατά τον φιλόσοφο Μένανδρο(342-292 μ Χ).                                                                                           

 Όλες οι Θρησκείες του κόσμου, πρεσβεύουν την ειρηνική συμβίωση και προστατεύουν  την ανθρώπινη πολύτιμη ζωή. Ευαγγελίζονται  την αγάπη, την αδελφοσύνη, την  συμπόνια, την συγγνώμη και την ομαλή συμβίωση μεταξύ των ανθρώπων. Όμως  πόσο ακούστηκαν οι παραινέσεις και πόσο εφαρμόστηκαν,  οι σοφές συμβουλές τους;  Αντί   να ελαττώνονται τα εγκλήματα,   αυξάνονται σε όλα τα μέρη του κόσμου, σε όλες τις φυλές και  τις Θρησκευτικές ομάδες της Γης.  Ανεξάρτητα,  αν  οι θύτες είναι  μορφωμένοι ή  σύγχρονα εκπαιδευμένοι και πολιτισμένοι. Γιατί  ο άνθρωπος,  αδυνατεί να τιθασέψει το θεριό που κρύβει μέσα του. Έτσι  στον κατάλληλο χρόνο, στις ανάλογες συνθήκες, δεν μπορεί  να διαχειριστεί την οργή και τον κακό εαυτό του.  Βράζε ι το μίσος στην ψυχή του, θολώνει το μυαλό του, υποχωρεί η λογική και αφαιρεί τη ζωή από το άτυχο θύμα του. Αναντικατάστατη  η  ζωή ως το πολυτιμότερο Θείο δώρο, την οποία ο άνθρωπος ως ευφυέστατο δημιούργημα,  αν και προσέγγισε το Φεγγάρι και τους γύρω πλανήτες, δεν την εκτιμά ως αξία, δεν την ζυγίζει,  δεν την μετρά και   δεν την συγκρίνει  με την δική του.                      

 Γιατί  ο  άνθρωπος σύμφωνα με την Πλατωνική Φιλοσοφική Σχολή  (427-347 μΧ), είναι ικανός, για ‘τα βέλτιστα και για τα χείριστα’, για ‘τα μείζονα και για τα ελάσσονα’.  Δηλ για ‘τα καλύτερα και για τα χειρότερα’, για’ τα μεγαλύτερα και για τα μικρότερα’.                                                                                                                                               

Τα ζώα στην ζούγκλα,  σκοτώνουν για να φάνε και  να επιβιώσουν ή  για να ζευγαρώσουν και να πολλαπλασιαστούν, σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους.                                                    

Ο άνθρωπος, ανέπτυξε πολιτισμό δυσανάλογο με τα θηριώδη ένστικτα του. Για  αυτό και τις μεγάλες ανακαλύψεις του, τις χρησιμοποιεί όχι μόνο προς το κοινωνικό όφελος, αλλά και προς την εξόντωση του.’ Ου φονεύσεις.’  Θανάσιμο  αμάρτημα που σκοτώνει την ψυχή, σύμφωνα με την Χριστιανική Ορθόδοξο πίστη. Ωστόσο  οι παρορμητικοί άνθρωποι, αδυνατούν  να εφαρμόσουν το ‘Ου φονεύσεις’, γεμίζοντας καθημερινά τις σελίδες της ιστορίας και της έντυπης ενημέρωσης,  του ποινικού μητρώου, των Αστυνομικών χρονικών, καθώς και τις αίθουσες της Δικαιοσύνης, με φονικά και λοιπά ειδεχθή εγκλήματα.                                                                     

 Κρίμα, γιατί  ‘ως  χαρίεν εστ’ άνθρωπος όταν άνθρωπος η’. ‘Πόσο  χαριτωμένος είναι ο άνθρωπος,  όταν  είναι πραγματικά άνθρωπος’ . Μένανδρος (342-292 π.Χ.)

  • 21 Ιουνίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Είναι γεγονός ότι το πουλόβερ της παραδοσιακής οικογένειας, άρχισε να ξηλώνεται εδώ και αρκετό καιρό. Η  οικογένεια, ως βασικό κύτταρο του κοινωνικού ιστού και στυλοβάτης του Έθνους, στήριγμα μιας Χώρας, σταδιακά αλλά σταθερά ως ιερός θεσμός φθείρεται.  Τι και αν την υποστηρίζει, το οικογενειακό Δίκαιο. Τι  και αν την προστατεύει, το οικογενειακό Άσυλο και οι Συνταγματικοί Νόμοι της Πολιτείας, βάλλεται από όλες τις μεριές και με όλους του τρόπους.

Ξεκινώντας από την εφαρμογή του πολίτικου γάμου και του συμφώνου συμβίωσης, που κυρίως εξυπηρετούν γάμους αλλοθρήσκων και αλλοεθνών, εξαφανίζεται σταδιακά ο Θρησκευτικός, παραδοσιακός γάμος, η σημασία του οποίου είναι όχι μόνο  υλική αλλά και πνευματική. Τελευταία  οι γάμοι στις Εκκλησίες,  μετατράπηκαν σε τσίρκο, από κάποια ξενόφερτα παραδείγματα και αλλοπρόσαλλες συνήθειες, που συμβαίνουν με ασέβεια εμπρός στις Εκκλησίες και τα ονοματίζουν δήθεν έθιμα. Έτσι  μετέτρεψαν τον Ιερό Θρησκευτικό γάμο, σε γελοία θεατρική παράσταση,  με την ανοχή και των κληρικών, που δεν δείχνουν την πρέπουσα  αυστηρότητα.

Το έβδομο προαιρετικό Ιερό Μυστήριο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, ο γάμος που περιέχει ευχές, ευλογία και ιερότητα, όπως τον ευλόγησε ο Χριστός, στην Κανά της Γαλιλαίας, δεν έχει την πραγματική βαρύτητα  και το ανάλογο σεβασμό,  στην σημερινή κοινωνία μας.  Τα νέα ζευγάρια ξεκινώντας το κοινό ταξίδι της ζωής τους, με αφετηρία την ευλογία της Εκκλησίας και τους Ιερούς κανόνες της, τίποτα δεν ακλουθούν.

Ο γάμος στηρίζεται πέρα από τον έρωτα και την αγάπη, σε πολλαπλά εφόδια, κυρίως  συναισθηματικά. Ένα  ζευγάρι πρέπει να ταιριάζει από την κουζίνα, μέχρι την κρεβατοκάμαρα, για να βιώσει βίο  ανθόσπαρτο. Πρέπει  να στηρίξει τον γάμο του  στην αγάπη, στον αμοιβαίο σεβασμό, στην υπομονή, στην υποχωρητικότητα, στην άλληλο-συνεννόηση, στην εμπιστοσύνη, στην εκτίμηση, στην ομόνοια, καθώς και σε θυσίες, συναισθηματικές και υλικές. Πρέπει από κοινού το ζευγάρι να φροντίζει το δένδρο του γάμου τους,  να το ποτίζουν και να μην το παραμελούν, αλλιώς θα ξεραθεί, χωρίς να τους αποδώσει καρπούς.

Δύσκολες οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και ποιο δύσκολο, το κοινό ταξίδι ζωής του έγγαμου ζευγαριού. Με  οδηγό στο άγνωστο, το τυχερό και βάρκα την ελπίδα, θα πορευθούν με συνταξιδιώτες τα παιδιά τους, που θα βρεθούν  σε  θάλασσες γαληνεμένες αλλά και φουρτουνιασμένες. Για αυτό, πρέπει να κρατούν γερά τα κουπιά. Θα  συναντήσουν την αρρώστια και την ευρωστία, τον πλούτο και τη φτώχεια, την ειρήνη και τον πόλεμο. Πιθανόν  θα ζήσουν μαζί φυσικές καταστροφές, όπως τον σεισμό, την πλημύρα, την πυρκαγιά, την πανδημία.

Για να ανταπεξέλθουν από όλα  αυτά τα δύσκολα και τα εύκολα, θα πρέπει να είναι μονιασμένοι και εξοπλισμένοι με περίσσευμα αγάπης.

Στις μέρες μας ο γάμος είτε Θρησκευτικός,  είτε πολίτικος, ξεκινά με τις καλλίτερες συνθήκες αισιοδοξίας, για να καταλήξει σε ένα πικρό διαζύγιο, βελούδινο ή θυελλώδες, σε ακραίες δε περιπτώσεις άλλος καταλήγει στο χώμα και άλλος στη φυλακή. Πρώτα εύχονταν να έχουν ένα καλό γάμο, τώρα εύχονται για ένα καλό ανώδυνο διαζύγιο.  Όλοι  αναρωτιόμαστε,  που πήγε εκείνος ο φλογερός έρωτας και  η αληθινή αγάπη. Πως  εξανεμίστηκαν όλα, ώστε σήμερα τα διαζύγια από 60%,  σκαρφάλωσαν στο  80 %  και συνεχίζεται η ανοδική πορεία τους, ξεχνώντας  ‘το Για πάντα μαζί’. Τα αίτια πολλά από ασυμφωνία χαρακτήρων σωματική και ψυχική, μέχρι οικονομικά προβλήματα. Από απιστία, όταν τρίτο πρόσωπο εισβάλλει στο ζευγάρι. Από ακατάλληλους άνδρες, μέθυσους, χαρτοπαίκτες, γυναικάδες, που δεν μπορούν την δέσμευση εφ όρου ζωής. Από σπάταλες ή άτακτες γυναίκες, άπιστες και κακό-νοικοκυρές. Από ανεύθυνους άνδρες, που στην πρώτη δυσκολία λόγω ασθένειας ή  άλλων προβλημάτων, φεύγουν  αφήνοντας πίσω τους πληγωμένα παιδιά, ερείπια και χαλάσματα. Μήπως φταίει η απομάκρυνση του ζευγαριού, λόγο της πολύωρης εργασίας, αλλά και η αποξένωση του, μπροστά στην τηλεόραση, στο κινητό τηλέφωνο και στον υπολογιστή;

Άραγε τα πεθερικά μου, πως τα κατάφεραν μέχρι τα 102 τους χρόνια  περίπου και έζησαν μαζί 82 ολόκληρα χρόνια, από είκοσι χρονών νιόπαντροι; Σε αυτούς έπιασε η ευχή ‘να ζήσετε και να γεράσετε’; ή άντεξαν και ανέχτηκαν μαζί με την ωραία πλευρά του καθενός και την άσχημη πλευρά του;

Άραγε θα υπάρξουν στο μέλλον  άλλα τέτοια ευλογημένα ζευγάρια, που θα αντέξουν στην φθορά του χρόνου,  τις δύσκολες συνθήκες και τις στερήσεις, στο μεγάλωμα των παιδιών τους;   Ενώ  για τα νέα ζευγάρια, τα σημερινά δεδομένα της άνετης  και σύγχρονης ζωής,  υπόσχονται καλύτερο κοινό βίο.

Και επειδή όπως προαναφέραμε, οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύ δύσκολες και φθίνουν μέχρι να γίνουν αγεφύρωτες,  φτάσαμε στα πολλά διαζύγια ταχύτητας  ‘express,’ με συνοπτικές διαδικασίες.  Τελευταία δε,  στα τηλε -διαζύγια, μέσω του διαδικτύου, χωρίς βέβαια να λάβουμε υπόψη τα παιδιά, τα μόνα θύματα στην ενδο- οικογενειακή βία.  Αφού  ‘όταν οι ελέφαντες μαλώνουν, την πληρώνουν τα μυρμήγκια’. Αλλά ούτε και τα παιδιά είναι υποχρεωμένα, να ζουν σε ένα βίαιο περιβάλλον, με συνεχείς καβγάδες και να βιώνουν την καθημερινή λεκτική και σωματική βία των γονιών τους. Τα  παιδιά δεν καταλαβαίνουν, από βελούδινα διαζύγια ή   από συν-επιμέλεια ή  από προσωρινή διάσταση και διάφορες άλλες εφευρετικές λέξεις, για να τους χρυσώσουμε το χάπι του πικρού χωρισμού.  Όλα αυτά, επειδή  δεν άντεξαν ο ένας τον άλλον και κατέληξαν να χωρίσουν οι γονείς τους, προτιμώντας αντί την φαγωμάρα και του τσακωμούς την απόσταση.

Ούτε ανέχονται ξανά μια καινούργια μητέρα ή πατέρα, όταν αρκετοί διαζευγμένοι δίκαια τολμήσουν να ξαναδοκιμάσουν, μια νέα σχέση ή ένα δεύτερο γάμο. Άλλοι πάλι απογοητεύονται τόσο, που δεν σκέπτονται να ξαναδοκιμάσουν, μια καινούργια εμπειρία, μια νέα περιπέτεια ζωής.

Όμως προέχει, η συναισθηματική ασφάλεια και η σταθερότητα των παιδιών.  

Τα παιδιά θέλουν και τους δυο γονείς μαζί, σαν δυο κολώνες που  κρατούν ασφαλές το σπίτι που τους σκεπάζει, γιατί όπως είπε και ο Βίκτωρ Ουγκώ για την οικογένεια. ‘Φωλιά που χαλάει τα χελιδόνια πέφτουν και χάνονται’.  Αν  δεν χάνονται σωματικά,  σίγουρα υποφέρουν ψυχικά, από ένα τραυματικό διαζύγιο, συναινετικό ή  μη.

Τα βέλη που έπληξαν την παλιά παραδοσιακή οικογένεια,  είναι τα εξής.

Η ευκολία στους πολιτικούς γάμους  και στο σύμφωνο συμβίωσης, καθώς και η εύκολη λύση αυτών.

Η  ελεύθερη συμβίωση, χωρίς ευθύνες και νομικές υποχρεώσεις.

Οι μονογονε’ι’κές οικογένειες, που στηρίζονται νομικά.

Οι ανύπαντρες μητέρες, που προστατεύονται νομικά. 

Στα επτάμισι δισεκατομμύρια ανθρώπων στη Γη, μερικοί επέλεξαν διαφορετικό τρόπο ζωής και άλλες συντροφικές επιλογές. Έτσι η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα των ομοφυλοφίλων, αριθμεί 52 εκατομμύρια παγκοσμίως. Όσος  είναι ο πληθυσμός της Γαλλίας και προστατεύεται από Διεθνείς νόμους.

Οι νόμιμα ενοικιαζόμενες γυναίκες, για παρένθετες μητέρες.

Οι  εύκολες νόμιμες υιοθεσίες, από μονογονε’ι’κές ή ομόφυλες οικογένειες.

Οι μέγας αριθμός αμβλώσεων, νομίμων και μη και το κύμα στειρώσεων.

Έτσι τα νέα ήθη και έθιμα, ο νέος τρόπος ζωής, οι καινούργιες νομοθεσίες και οι διεθνείς  κανόνες σιγά, σιγά ξεθώριασαν την οικογένεια, στο παλιό παραδοσιακό της κάδρο. Η  σταθερότητα και η συναισθηματική ασφάλεια των παιδιών, ήρθε σε δεύτερη μοίρα και βρίσκεται μέσα στα πάρα πολλά Ιδρύματα προστασίας, ιδιωτικά και μη. Σε ποιον να ρίξεις τις ευθύνες; Σε μια ένωση δυο ανθρώπων συμβάλλουν και οι δυο, σε ένα χωρισμό πάλι φταίνε και οι δυο.

Η διάλυση της Οικογενειακής Εστίας, που οι Αρχαίοι Έλληνες την είχαν θεοποιήσει, συρρικνώνει τα Έθνη, αλλοτριώνει τους λαούς και γεννά  νέα κοινωνικά συστήματα και προβλήματα, αυξάνοντας παράλληλα την υπογεννητικότητα, που στο μέλλον θα αποτελεί απειλή για την διαιώνιση του ανθρωπίνου είδους.

  • 05 Ιουνίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Αν σπάσει  το κλαδί που λέγεται τουρισμός και πάνω σε αυτό στηρίζεται και εξαρτάται, το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας της χώρας μας, θα πέσουμε όλοι στο κενό και θα συντρίβουμε; Πόσο ανάγκη έχουμε τον τουρισμό, στην παραγωγική και εργασιακή αλυσίδα του τόπου μας; Εύλογα ερωτήματα, που ζητούν απεγνωσμένα απαντήσεις. Είναι η βιομηχανία της χώρας μας,  υποκατάστατο της λευκής βιομηχανίας του τουρισμού, που τον νέκρωσε η παγκόσμια φονική πανδημία; Περιμένοντας τους τουρίστες, τι προσδοκάμε;

Η Ελλάδα και ειδικά τα νησιά μας, είχαν αναπτύξει μια αξιοζήλευτη βιομηχανία. Την  μεταπολεμική εποχή, τα Δωδεκάνησα είχαν αυτάρκεια σε πάρα πολλά αγαθά, που τα παρήγαγαν  και τα τυποποιούσαν εξάγοντας πολλά από αυτά. Ας θυμηθούμε την ΚΑΙΡ της Ρόδου, το Οινοποιείο της Κω, το πρώτο Εργοστάσιο Γάλακτος της Κω, το Εργοστάσιο καπνού και τσιγάρων της Ρόδου, τις αλευροβιομηχανίες, τα επτά εργοστάσια τοματοπολτέ στην Κω, το Εργοστάσιο κυτιοποιίας (national) στο νησί μας,  μέχρι  και το βυρσοδεψείο.

 Φυσικά και  το μοναδικό θρυλικό Εργοστάσιο, ετοίμων ενδυμάτων στην Κω της  Alexander Fashion, το οποίο αφού το πολέμησαν σκληρά τα αριστερά και εργατικά συνδικάτα, αντικατέστησε το ντόπιο εργατικό δυναμικό, με εισαγόμενο από τις μακρινές Φιλιππίνες, ώσπου μαράζωσε και μεταφέρθηκε στην γειτονική μας  Βουλγαρία. Καλός  είναι ο συνδικαλισμός και δίκαιη η υπεράσπιση των δικαιωμάτων του εργάτη, αλλά να έχει και τα σωστά και επιθυμητά αποτελέσματα. Έκτοτε  τα εργοστάσια που έδιναν ζωή στην ντόπια οικονομία και δουλειά στους νησιώτες, αφέθηκαν στη λήθη τους. Πολλοί  εργαζόμενοι, διάλεξαν τον δρόμο της οικονομικής μετανάστευσης. Όσοι  απέμειναν στα νησιά, στραφήκαν στην νέα λεύκη βιομηχανία του τουρισμού και εξαρτιόντουσαν από τις διάφορες συνθήκες.   Πρώτα  από όλα  από τους πιλότους, των  τουριστικών  επιχειρήσεων και τους τουριστικούς πράκτορες (tour operators - tourist agents) κλπ. Απρόβλεπτες καταστάσεις,  όπως η ξαφνική παρουσία χιλιάδων μεταναστών, ένας ισχυρός σεισμός και μια φονική παγκόσμια πανδημία, ταρακούνησαν όχι μόνο τα θεμέλια των Ξενοδοχείων,  αλλά γκρέμισαν και την  πορεία της τουριστικής λευκής  βιομηχανίας. 

Τώρα που όλα δυσκόλεψαν, νοσταλγούμε και θέλουμε ξανά, την παλιά ανθηρά βιομηχανία στα νησιά και στην χώρα μας γενικά.  Σαράντα  χρόνια διωγμού των Ελληνικών βιομηχανιών, ήταν αρκετά για να γεμίσουν την Ρωσία, την  Τουρκία, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία,  τα τότε Σκόπια και τα λοιπά Βαλκάνια με Ελληνικές βιομηχανίες και με επενδυτές που αξιοποίησαν αλλού τα κεφάλαια τους, με ποιο ευνοϊκούς όρους και συνθήκες. Όλες οι βιομηχανικές ζώνες του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης άδειασαν, ενώ πριν γέμιζαν από εργάτες, που έρχονταν από όλη την ύπαιθρο χώρα δημιουργώντας έτσι το φαινόμενο  της αστυφιλίας. Τώρα τι κάνουμε; Επιστρέφουμε  ξανά, στην παλιά μας  βιομηχανική αγάπη; 

 Όπως ανακοίνωσε τελευταία  το Υπουργείο Ανάπτυξης, που συνεδρίασε με τους αρμοδίους υπουργούς και υφυπουργούς οικονομικών και  μαζί με το μισό υπουργικό συμβούλιο, θέλουν να αναδείξουν την σημασία της παρουσίας της βιομηχανίας στη χώρα μας. Για αυτό ανέλαβαν τον συντονισμό των δράσεων όλων των Υπουργείων, ώστε  να συσταθεί ξανά το Υπουργείο βιομηχανικής πολιτικής και ανάπτυξης. Μετά  από όλα αυτά, είναι σίγουρο ότι η Κυβέρνηση και η Ελληνική Πολιτεία, θέλει την συμμετοχή της  βιομηχανίας σε ένα νέο μοντέλο οικονομίας, με ιδιαίτερο σεβασμό στην βιομηχανία; 

Η  βιομηχανική ιστορία του τόπου μας και τα κεφάλαια της  έχουν γραφτεί, από τις πολλές και διάφορες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Από το  1975εως και το 1985 η Ελληνική βιομηχανία, είχε κάνει ένα και μόνο αίτημα στην τότε Κυβέρνηση, να κάνει  ό, τι ήταν δυνατόν για να κρατηθεί η ανταγωνιστικότητα της. Έπρεπε να φροντίσουν οι κυβερνήτες, ώστε να έχουμε επιτύχει και στην χώρα μας τους ίδιους και ισότιμους  όρους, με τα άλλα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς   και το ίδιο  οικονομικό μοντέλο βιομηχανικής ανάπτυξης.  

Εάν  το επετύγχαναν τότε,  με αυτό τον τρόπο, θα κατάφερναν πάρα πολλά. Όμως  μέσα  στην αρένα του πολιτικού ανταγωνισμού και του  προσωπικού διαγκωνισμού,  ήταν εγκατεστημένη και καλλιεργημένη η Ελληνική σοσιαλιστική και σοβιετική αριστερή ιδεολογία, ως προσφερόμενο πελατειακό, ψηφοθηρικό δυναμικό. Έτσι στον καιρό των πρασίνων, του σοσιαλιστικού, Αριστερού  ΠΑΣΟΚ και των μπλε, της Δεξιάς κεφαλαιοκρατικής,  καπιταλιστικής  ΝΔ, οι βιομήχανοι και οι πολυεθνικές εταιρίες, προτίμησαν να φύγουν από την Ελλάδα. Άραγε  η Ελληνική βιομηχανία ήταν το πρόβλημα, ή  το ΠΑΜΕ που ξεσήκωνε τους εργάτες, με  την σημαία του βιομηχανικού διωγμού; 

Στο  ερώτημα των βιομηχάνων προς τους πολιτικούς αν θέλουν ή όχι τη βιομηχανία στην Ελλάδα,  η απάντηση του Εθνάρχη, Κωνσταντίνου  Καραμανλή ήταν. ‘Εγώ  θα σας ρίξω μέσα  στη θάλασσα της ΕΟΚ, για να μάθετε να κολυμπήσετε μόνοι σας.’ Η δε απάντηση από τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν.  ‘Ότι  θα γκρεμίσουμε τα κάστρα της ολιγαρχίας και  θα δώσουμε στο λαό, την Εθνική μας παράγωγη’. Παράλληλα την ίδια ώρα κάτω από το τραπέζι,  ετοίμαζαν διάφορα οικονομικά κονδύλια, κρατικά και Ευρωπαϊκά,  δήθεν για να τα μοιράσουν, για την περιφερειακή βιομηχανική ανάπτυξη της Ένωσης Βιομηχάνων, στην οποία ήταν τότε κορυφαία η Ελλάδα. 

Μόνο που η Ευρωπαϊκή Ένωση, ποτέ δεν χαρίζει, αλλά πάντα δανείζει, με το  αζημίωτο τοκογλυφικό της σύστημα.  Από το 1985 εως το 1995, ξήλωσαν σταδιακά  οι τότε πολιτικοί και την ταμπέλα στο Υπουργείο βιομηχανίας, διαλύοντας έτσι όλες τις αρμόδιες υπηρεσίες του, αφού  Ελληνική κουμμουνιστική σοβιετική, σοσιαλιστική ιδεολογία   και βιομηχανία με ολιγαρχίες, δεν πάνε μαζί. Έτσι  και αλλιώς  η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Ρουμανία και η Ρωσία, είχαν Υπουργεία βιομηχανίας και αυτά μας έφταναν. Μετά  το πρώτο κύμα αποβιομηχανοποίησης της Ελλάδας και την από- επένδυση, διώξαμε  ό, τι βιομηχανική παραγωγή είχε απομείνει στη χώρα μας. 

Από  ελαστικά είδη αυτοκινήτων, από  συναρμολόγηση αυτοκινήτων, από λιπάσματα, από  ναυπηγεία, από χαλυβουργεία, από  χημικά, από πρώτες ύλες, από  υφάσματα, από  ηλεκτρικά είδη, από χαρτοποιεία, πλαστικά  και άλλα πολλά. Κατ’ εντολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φρέναραν οι κηδεμόνες μας την μεταποίηση και την κονσερβοποίηση, των γεωργικών μας προϊόντων. 

Αξέχαστες θα μείνουν οι χωματερές στην Ηπειρωτική Ελλάδα, όπου θάβονταν τόνοι από πορτοκάλια και ροδάκινα. Κατά τα άλλα, εμείς πίναμε πορτοκαλάδες, από κατεψυγμένες εισαγωγές της Βραζιλίας και του Μεξικού και τρώγαμε πατάτες, της Αιγύπτου, του Ισραήλ, της Κύπρου και της Τουρκίας.  Μερικές φορές,  διώχναμε την ιδιωτική και υποστηρίζαμε την Κρατική βιομηχανία. Αυτή,  που ακόμη πληρώνουμε από την τσέπη μας. Στο κάτω- κάτω, αποδείχθηκε χειρότερη και από τις ιδιωτικές προβληματικές εταιρίες, που κρατικοποιήσαμε. Όμως  από το 1995 ως το 2005, χρόνο με το χρόνο, σκεφτήκαμε ξανά την βιομηχανία, γιατί η ανεργία βροντούσε τις πόρτες μας.

  Έτσι  άνοιγαν με επιδοτήσεις και χαμηλότοκα δάνεια μόνο τα κρατικά εργοστάσια των ΔΕΚΟ και κρατικών βιομηχανιών, που ήταν ήδη  καταχρεωμένα, έστω και αν δούλευαν με φτηνά, εργατικά χέρια.  Ποια  ήταν η λύση στο αδιέξοδο αυτό; Ατέλειωτες  μελέτες με οικονομικές επιτροπές, με ομάδες εργασίας, για να ξανακαλύψουμε την νέα βιομηχανική Ελλάδα. Οι  εναπομείναντες βιομήχανοι και οι εκπρόσωποι τους υπολογίζουν  ότι στα υπόγεια του  Υπουργείου Οικονομικών, υπάρχουν ειδικές μελέτες, αποτελούμενες από  χιλιάδες σελίδες η κάθε μια από αυτές. Δυστυχώς  από το 2005εως και το 2015 και μετά την πτώχευση του 2009 και τα επαχθή μνημόνια δανεισμού, αρχίσαμε να μετράμε την βιομηχανική μετανάστευση και την μετατροπή σε βοσκοτόπια ξανά, όλης της Ακριτικής Βορείου Ελλάδος, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι και τον Έβρο. 

Κατά  τα άλλα φτιάξαμε στα χαρτιά ένα Υπουργείο επενδύσεων, που δεν λειτούργησε ποτέ. Φτιάξαμε  και μερικές επιτροπές  και ένα τυπικό κυβερνητικό πρόγραμμα, μιας νέας εκβιομηχάνισης, λες και προχώρησε η  προηγούμενη.  Το 2015, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, μέχρι και σήμερα, διαπιστώνουμε εκ των πραγμάτων ότι,  το 98,5 % της δευτερογενούς παράγωγης, είναι πολύ μικρές και μεσαίες βιοτεχνίες,  μέχρι να πάρουν και αυτές τον ίδιο δρόμο με την προϋπάρχουσα βιομηχανία. Ο  ΣΥΡΙΖΑ, για τον κίνδυνο αποβιομηχάνισης, εμπνεύστηκε και πρότεινε Εθνικό σχέδιο ανάπτυξης, βασισμένο στην παλιά βιομηχανία, αρκεί να είναι πολύ μικροί οι βιομήχανοι. Σήμερα  η ΝΔ, ως Κυβέρνηση, θα βάλει τα οικονομικά Υπουργεία, να κάνουν την δουλειά του Υπουργείου βιομηχανίας, το οποίο καταργήθηκε πριν από 40 περίπου  χρόνια. 

Η πλούσια Ελληνική  βιομηχανία και οι εξαγωγές της, ήταν ένα ισχυρό οικονομικό αντίβαρο, για την  λευκή βιομηχανία του τουρισμού, που σήμερα αργοπεθαίνει, κάτω από την δαμόκλεια σπάθη του παγκόσμιου φονικού  ιού. Σήμερα βάλαμε ως προστατευτική ασπίδα τον εμβολιασμό, για να λειτουργήσει ο τουρισμός και να ξανανάψουν οι μηχανές της οικονομίας μας. 

Πόσοι όμως θα εμπιστευτούν τα εμβόλια, για να επιτύχουμε σοβαρή ανοσία; Πόσοι τουρίστες, θα δεχθούν να ταξιδέψουν άφοβα και χωρίς επιφυλάξεις; Αλλά και αυτοί που θα το τολμήσουν να κάνουν διακοπές, πόσο άνετα θα νοιώθουν εν μέσω κανόνων, περιορισμών και γενικής καχυποψίας γύρω τους; Διότι ταξίδια και διακοπές, σημαίνουν ελευθερία, ξεγνοιασιά, διασκέδαση και όχι φόβος και τρόμος μιας παγκόσμιας, φονικής πανδημίας, που συνεχώς υποτροπιάζει και δεν έχει παντελώς εξαλειφτεί. 

Ούτε ο λαμπερός Μεσογειακός ήλιος, ούτε η μπλε Αιγαιοπελαγίτικη θάλασσα, με τις δαντελωτές, αμμουδερές ακρογιαλιές, μπορούν να μας σώσουν οικονομικά, αν δεν στραφούμε στον πρωτογενή τομέα της γεωργίας, στη μάνα γη. Αυτή είναι η έξοδος κίνδυνου, μια δεύτερη σωτήρια πόρτα, για την οικονομία μας, την ντόπια και την εθνική. Αν δεν ασχοληθούμε σοβαρά, με την επεξεργασία και μεταποίηση των προϊόντων, που είναι η Βιομηχανία, το οικονομικό μέλλον της χώρας μας, θεωρείται αβέβαιο.

 Η Ελληνική βιομηχανία, είναι αυτή  που άλλοτε άνθιζε και μεγαλουργούσε στην χώρα μας, καθιστώντας την αυτάρκη, με μηδενική ανεργία και ανεξάρτητη,  από  την ανάγκη της έλευσης  ή όχι των  τουριστών.    Σ.Σ. Εμπνευστής του παρόντος κειμένου, είναι η τραγική οικονομική κατάσταση, που όλοι βιώνουμε σήμερα, χωρίς να θέλω να μπω στα ιδιαίτερα χωράφια, των οικονομολόγων και των τεχνοκρατών. 


  • 14 Μαΐου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

-Τάκη πρέπει να πληρώσουμε σήμερα τον λογαριασμό του τηλεφώνου.

-Μα δεν είναι μόνο ένας γυναίκα. Έχουμε το Ίντερνετ, την Καλωδιακή τηλεόραση, και τα τέσσερα κινητά, δηλ δυο δικά μας και δυο των παιδιών. Εξάλλου τώρα με την φονική πανδημία, το διαδίκτυο τα παιδιά το χρειάζονται για την τηλεκπαίδευση.

-Α, ξέχασα ήρθε και το Νερό και η ΔΕΗ με όλα της τα χαράτσια, ξέρεις ΕΡΤ, περιουσιακά στοιχεία, ΕΜΦΙΑ. Έρχεται το ρεύμα με όλα τα υπόλοιπα, που κυριολεκτικά μας αλλάζουν τα φώτα.

-Όχι όλα τώρα, αύριο Σούλα γιατί δεν προλαβαίνω, έχω και την εφορία που λήγει.

-Τι δεν προλαβαίνεις; εργολάβος είσαι και εγώ περιμένω τώρα τον μισθό μου, από το Δημόσιο. Έχουμε και την σύνταξη της γιαγιάς.

-Ποιον τον κουτσουρεμένο μισθό; Η σύνταξη της γιαγιάς, δεν φτάνει πια ούτε για την κοπέλα που την φροντίζει για το Altsaxaimer( άνοια) και ο μισθός σου, ούτε για το πετρέλαιο στα καλοριφέρ.

-Ε, αυτόν τον μισθό τέλος πάντων εννοώ και φρόντισε να πας να μαζέψεις τα χρωστούμενα, για να πληρώσουμε και τα φροντιστήρια των παιδιών.

-Από ποιους; Αφού  ξέρεις βρε Σούλα, πως η οικοδομή έχει κάτσει και ο κοσμάκης δεν έχει μία. Όλοι σήμερα τα φέρνουν δύσκολα βόλτα. Ήρθε  και η παλιό αρρώστια, πέτρωσαν όλα και μας αποτελείωσαν. Πάνω  που πήραμε μερικές ανακαινίσεις μετά τον σεισμό, τώρα πάγωσαν όλα με την καραντίνα, τους συνεχείς περιορισμούς και τα επανωτά ‘λοκ ντάουν’. Έτσι και δεν έρθει και φέτος ο τουρισμός, καήκαμε γυναίκα.

-Άστα αυτά, τα λεφτά τα παίρνεις και τα κρύβεις ή σε δουλεύουν όλοι οι μπαταξήδες. Κοίτα να πάρεις κανένα καταναλωτικό δάνειο.

-Κι άλλο; Έχουμε πνιγεί στα χρέη και ούτε με χίλια σωσίβια δεν την γλιτώνουμε.

-Άκου Τάκη, δεν μπορώ εγώ να κυκλοφορώ με το παλιό Φιατάκι. Θέλω αυτή την γκάμπριο της Μερτσέντες και θα την έχω, γυναίκα μεγαλοεργολάβου είμαι.

-Πως θα σου την πάρω βρε μωρό; Για να σε κάνω ευτυχισμένη ξόδεψα και όλες τις οικονομίες μας.

-Βρες τρόπο Τάκη, με την απόσυρση ή με το δάνειο.

-Αυτό το σαραβαλάκι ούτε με εκατό ευρώ  δεν το παίρνουν.

-Δεν ξέρω να πας να δανειστείς. Δεν μπορεί η διπλανή μου στο γραφείο να οδηγεί καινούργιο αυτοκίνητο και εγώ να είμαι με το παλιό, το κτυπημένο από το χαλάζι.

-Γυναικά σύνελθε, θα μας πάρουν οι Τράπεζες και το σπίτι που έχουμε βάλει υποθήκη, μαζί και το κτήμα που υποθηκεύσαμε, για τις πιστωτικές σου κάρτες.

-Άκουσε με καλά Τάκη, εγώ δεν θα ζω στην μιζέρια και στο φόβο αυτής της κρίσης. Θέλω να ψωνίζω τα καλλίτερα και μοναδικά, επώνυμα ρούχα και παπούτσια και όχι αυτά,  από τα φτηνομάγαζα που τα φοράνε όλες στο νησί.

-Σούλα συγκρατήσου, αυτά μπορούμε, τόσα παίρνουμε και τόσα φτάνουμε. Αλλιώς με τα χρέη, θα με βάλεις φυλακή.

-Σώπα…. δηλ ο τάδε Υπουργός και ο τάδε Βουλευτής, που κατακλέψανε το Κράτος, γιατί δεν μπήκανε φυλακή ;

-Βλέπεις μωρό, τους μικρούς κυνηγάνε. Τους μεγάλους τους έχουν απέξω, γιατί όλοι βράζουνε στο ίδιο καζάνι.


(Μετά από μια εβδομάδα έξω από ένα μεγάλο κατάστημα τροφίμων μέσα στην ολοκαίνουργια μερσεντές κάμπριο.) 

-Τάκη τώρα που ξόφλησες τους λογαριασμούς και πλήρωσες τις δόσεις των δανείων, των καρτών και ψωνίσαμε τα τρόφιμα, θέλω τρεισήμισι χιλιάδες ευρώ.

-Τι να τα κάνεις ρε γυναίκα; Παίζει κανένα ταξιδάκι, αν είναι να έρθω και εγώ για παρέα. Προχτές δεν γυρίσαμε από το Πουκέ της Ταϊλάνδης;

-Όχι, αλλά η κολλητή μου φίλη η Τιτίκα, από το χωριό, πήγε και τραβήχτηκε.

-Τι εννοείς;

-Να τσίτωσε τα μούτρα της, της κάνανε λιποαναρρόφηση και έβαλε και φρέσκο μπούστο. Εγώ γατί δηλαδή, παρακατιανή είμαι;

-Τι να τα κάνεις όλα αυτά κούκλα μου; Αφού σε εμένα αρέσεις. Αυτά είναι για τα μοντέλα, τις θεατρίνες, τις τραγουδίστριες και τις τηλεπαρουσιάστριες, που τις βλέπει να πούμε, ‘ο πάσα εις’.

-Μην μιλάς σαν βλαχούτσικο, εγώ θέλω να γίνω ξανά νέα και όμορφη.

-Τι λες, σαραντάρα γυναίκα, πάνω στα καλά σου και θα πας στον πλαστικό τον χασάπη; Εμ  να στα φάει τα φράγκα, εμ  να σε πετσοκόψει. Αφού σε εμένα αρέσεις, στους άλλους περισσεύεις. Εκτός αν παίζει κανένας άλλος Σουλίτσα…..

-Δεν κατάλαβα, η διπλανή μου στο Γυμναστήριο και στα ΣΠΑ, να έχει φουσκωμένα πεπόνια και εγώ θα μείνω με δυο τηγανιτά αυγά; Τώρα που θα μας βγάλει τις μάσκες ο Χαρδαλιάς,  εγώ με τι μούρη θα κυκλοφορώ; Δεν  πρέπει να είμαι φράπα;

-Θα κυκλοφορείς με τη μούρη σου, αλλιώς καλή είναι και η μουτσούνα του κορονοιού.

-Θα αστειεύεσαι βέβαια, που θα δεχθώ εγώ να  κυκλοφορώ,  στις καφετέριες και στην παραλία, με τέτοια εμφάνιση.

-Γυναίκα σύνελθε, υπάρχει παγκόσμια οικονομική και υγειονομική κρίση. Όλος ο κοσμάκης πεινάει. Ζει με δανικά. Ενώ εσύ  ήθελες βίλα με πισίνα και τζακούτζι, πουλήσαμε το πατρικό σου διαμέρισμα, καταχρεωθήκαμε και σου την έφτιαξα. Προχθές ήθελες αμάξι γκάμπριο, ξανά χρεώθηκα και σου το πήρα. Κάθε τόσο γυρεύεις ψώνια με ακριβά ρούχα, παπούτσια, αρώματα, καλλυντικά και κοσμήματα, από το εξωτερικό. Πηγαινοέρχεσαι  από το Μιλάνο και το Λονδίνο λες και πηγαινοέρχεσαι από την Κέφαλο.  Με αυτά τα φουσκωμένα μυαλά, φούσκωσες τα χρέη μας και  ξεχείλισες όλες τις πιστωτικές κάρτες, που σου  έδωσα.

Τώρα ζητάς πλαστικές εγχειρήσεις και σιλικόνες, για να σε κάνουν σαν μούμια. Δεν ακούς τι πάθανε, όσες βάλανε πλαστικά πεπόνια με τις σιλικόνες; Θα σε χάσω γρήγορα και θα μου αφήσεις και ορφανά τα παιδιά.

-Δεν ακούω ρε Τάκη τι λες εσύ, ή μου τα δίνεις τα λεφτά ή χωρίζουμε. Εξάλλου πούλησε το Τζιπ.

-Αυτό αν το πουλήσω, θα πρέπει να ξαναπάρω ένα επαγγελματικό φορτηγάκι. Τώρα έτσι που πήρανε τα πάνω τους τα τέλη κυκλοφορίας και τα καύσιμα, ποιος αγοράζει αυτοκίνητα. Ψωμί δεν έχουμε παντεσπάνι γυρεύουμε. Φυλακή θα μπούμε κατάλαβες;

-Δεν ξέρω Τάκη τι θα κάνεις, οι φυλακές είναι γεμάτες, που θα σε βάλουν;

-Αχ, καλλίτερα να πάω στη στενή για να  γλιτώσω από εσένα.  Έπειτα  και να μπω στην φυλακή δεν με νοιάζει. Γιατί με τέτοια κρίση τυχερός θα είμαι, αν μείνω στον Πλατύ Ποταμό. Ξέρεις πόσα έξοδα και λογαριασμούς, θα γλιτώσω και θα με ταΐζουν και από πάνω.  

(Δεν βαριέστε, κρίση είναι και θα περάσει.  Αλλά πότε; Προς το παρόν ας ευθυμήσουμε λίγο)

  • 05 Μαΐου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ