Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα Φαρμακεία
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ημέρα τιμής για την οικογένεια  η 15 ΜαΐουΟικογένεια μια λέξη ιερή, σεβάσμια, αφού αποτελεί το βασικό κύτταρο της κοινωνικής δομής και προστατεύεται από τους νόμους της Πολιτείας και από το οικογενειακό Δίκαιο. Για αυτό και ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, ο ΟΗΕ, τιμά τον ιερό θεσμό της οικογένειας  με την 15 Μαΐου, να αποτελεί Διεθνή παγκόσμια ημέρα της οικογένειας . Η οικογένεια σήμερα βάλλεται από παντού, αφού έχουμε μια σχετική αποσύνθεση και εκφυλισμό του θεσμού.  Η  παρουσία της οικογένειας, εκδηλώνεται σε ποικίλες μορφές πέραν του συνηθισμένου. Παρόλα  αυτά, η σύγχρονη και πολιτισμένη κοινωνία, αναγνωρίζει την σπουδαιότητα της οικογένειας  και για αυτό έχει καθιερώσει ο ΟΗΕ από το 1991,  μια ημέρα αφιερωμένη σε αυτήν.  Όλη  η Διεθνής κοινότητα, πιστεύει ότι η οικογένεια πρωταγωνιστεί στο παγκόσμιο κοινωνικό γίγνεσθαι. Μέσω της ετήσιας επετειακής  αναφοράς  και τιμής, η παγκόσμια κοινότητα προσπαθεί να αναδείξει όλα τα προβλήματα και τα ζητήματα, που απειλούν αυτόν τον θεσμό. Όμως  φταίνε και τα συχνά διαζύγια, που έφτασαν το 50% όταν  ο  ένας στους δυο γάμους χαλάει, σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά στοιχεία, απειλώντας  αυτόν τον γερό οικογενειακό θεσμό.                                                                                                                                   Η οικογένεια είναι ευλογημένη, από όλες τις Θρησκείες.   Στην  Χριστιανική, συναντάμε την Αγία Οικογένεια. Αλλά και ο Χριστός με την παρουσία του στον εν Κανά γάμο, ευλόγησε την δημιουργία οικογένειας.                                                                                                                   Σήμερα μερικοί άνθρωποι, περιορίζονται στην ελεύθερη συμβίωση και στην δια νόμου αναγνώριση των βιολογικών τέκνων τους. Από τον Θρησκευτικό γάμο, που αποτελεί ένα από τα Επτά Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας μας,, περάσαμε στον πολιτικό και καταλήξαμε στο νόμιμο σύμφωνο συμβίωσης. Επίσης  σε μερικές  σύγχρονες οικογένειες  στην σύνθεση τους, συναντάμε μονογονεικές οικογένειες, καθώς επίσης υιοθεσίες, τεκνοθεσίες, ανάδοχες οικογένειες και παρένθετες μητέρες, μέσα στο πλαίσιο που λέγεται οικογένεια, με όλα τα νόμιμα  σχετικά υποκατάστατα, της παραδοσιακής οικογένειας.   Η Ελληνική οικογένεια στην χώρα μας, είναι πολύ δεμένη και έχει σπουδαία σημασία και μεγάλη αναγνώριση από το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Βασικοί πυρήνες στο  κάθε  ζευγάρι, ο πατέρας, η μητέρα, με  τα παιδιά που έρχονται και οι παππούδες και οι γιαγιάδες, που βρίσκονται κοντά στην οικογένεια , την βοηθούν και την στηρίζουν οικονομικά,  αφού ενίοτε  ζουν όλοι μαζί  στο ίδιο σπίτι. Από αρχαιοτάτων χρόνων, υπήρχε η θεά Εστία, την οποία οι Αρχαίοι Έλληνες, την  τιμούσαν σαν θεά της οικογένειας. Έτσι μέσα σε κάθε Ελληνικό παραδοσιακό σπίτι, ιδίως στην ύπαιθρο και στα χωριά, υπήρχε η Εστία ή το τζάκι. Αυτή ήταν η οικογενειακή γωνιά του σπιτιού, όπου συγκέντρωνε γύρω της όλη την οικογένεια, ενώ αποτελούσε και το χώρο όπου μαγείρευε η νοικοκυρά.  Σε πολλά μέρη της Ελλάδος, υπάρχει ακόμη το έθιμο να μεταφέρουν τη φωτιά από το πατρικό σπίτι του γαμπρού, στο νέο σπίτι του ζευγαριού, όταν παντρεύονται.  Συμβολίζοντας έτσι, την ζεστασιά και την θαλπωρή της οικογενειακής εστίας. Επίσης  σπουδαίο ρόλο παίζει και ο σεβασμός του ζευγαριού, στην οικογένεια.  Για αυτό δίπλα στο Εικονοστάσι και στο άσβεστο καντήλι, φύλαγαν στην στεφανοθήκη τα στέφανα του γάμου, που τα θεωρούν ιερά, υποδηλώνοντας την ιερότητα του γάμου, ως  σεβάσμιο θεμέλιο της οικογενειακής εστίας.Η αστικοποίηση της οικογένειας, με τους γρήγορους ρυθμούς στην πόλη και η εργασία αμφοτέρων των γονιών, δημιούργησαν διάφορα προβλήματα, δοκιμάζοντας τις αντοχές της οικογενειακής γαλήνης . Η    βιώσιμη αστικοποίηση και οι πολιτικές  θα βοηθήσουν την επιβίωση της οικογένειας με την μέριμνα των διαφόρων οργανώσεων, για την στήριξη της οικογένειας.  Αυτές είναι   η εξάλειψη της φτώχειας, η καλή υγεία και η ευεξία των μελών της οικογένειας, η μείωση των ανισοτήτων στις αμοιβές και στην εν γένει ομαλή συμπεριφορά μεταξύ των ανθρωπιών. Η  σύγχρονη, βιώσιμη αστικοποίηση, με στόχους υψηλούς που έχουν βάλει οι διάφορες κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανώσεις, μεταφράζεται  στην σωστή  διαχείριση του πλούτου, αλλά και των απορριμμάτων, με σκοπό την  διαβίωση σε ένα υγιές και ασφαλές περιβάλλον, με παράλληλο σεβασμό στο οικολογικό σύστημα.  Η μετανάστευση με τα διάφορα μεταναστευτικά ρεύματα, είτε είναι οικονομικά, είτε προσφυγικά,  διασπά και απειλεί την οικογενειακή συνοχή, ιδίως σε εμπόλεμες ζώνες και δύσκολες καταστάσεις,  σε φυσικές καταστροφές  και σε δυσμενείς συνέπειες της κλιματικής αλλαγής. Το δημογραφικό πρόβλημα, αποτελεί ένα στόχο όλων των οργανώσεων, ώστε να ενθαρρύνονται τα ζευγάρια να φέρουν στον κόσμο  πάνω από δυο παιδιά στην οικογένεια.  Έτσι ώστε σε βάθος χρόνου, να μην μειώνεται ο πληθυσμός κάθε χώρας.  Παράλληλα μετά από δυο και πλέον χρόνια παγκόσμιας πανδημίας, γίνονται προσπάθειες  από όλους ώστε να αντιμετωπιστούν οι αρνητικές πτυχές της πανδημίας.          Η  οικογένεια ως βασικό θεμέλιο της κοινωνίας, υπέστη αλλαγές ακόμη και δομικές. Όπως στον σύγχρονο Δυτικό κόσμο, μπήκαν στη  ζωή της οικογένειας οι νέες τεχνολογίες επικοινωνίας και μάθησης, επηρεάζοντας έτσι βαθιά την λειτουργία της. Τον καιρό της καραντίνας,  οι γονείς  παρέμειναν   κλεισμένοι  στο σπίτι και εργάζονταν πίσω από ένα ηλεκτρονικό υπολογιστή με τηλεργασία, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο ωράριο εργασίας.  Παράλληλα τα παιδιά, έμεναν και αυτά κλεισμένα στο σπίτι και η συνηθισμένη Σχολική στους  ζωή αντικαταστάθηκε από την τηλεκπαίδευση.  Τα  παιδιά έμεναν πολλές ώρες εμπρός σε ένα ψυχρό ηλεκτρονικό υπολογιστή, χάνοντας έτσι την φυσική επαφή με τους δασκάλους και με τους συμμαθητές τους.  Οι  ανθρώπινες σχέσεις  δοκιμάστηκαν περισσότερο από πριν, όταν  οι γονείς έλλειπαν και εργάζονταν έξω για πολλές ώρες.  Ακόμη οι απαγορεύσεις απέκλειαν την επαφή με συγγενικά πρόσωπα της οικογένειας, όπως παππούδες  θείους κλπ συγγενείς. Η νέα τεχνολογία, κυρίευε τη ζωή κάθε οικογένειας και την επηρέαζε πότε αρνητικά και πότε θετικά, στην συνήθη  καθημερινότητα των μελών της.  Ωστόσο, ήταν περισσότερα τα οφέλη που απεκόμισαν τα μέλη μιας οικογένειας εν καιρώ πανδημίας, γιατί σύσφιξαν περισσότερο τις μεταξύ τους σχέσεις και οι γονείς είχαν την ευκαιρία να περάσουν  περισσότερο χρόνο με τα παιδιά, αλλά και μεταξύ τους. Πολλοί δε, χαίρονταν που επανήλθε το παραδοσιακό, οικογενειακό τραπέζι, κάτι που  οι εργαζόμενοι γονείς το είχαν στερηθεί,   αφού όλοι μαζί απολάμβαναν κοινό φαγητό, μαζί και την παρέα ο ένας του άλλου, για περισσότερο ποιοτικό χρόνο. Είναι καλό για τα  παιδιά, να αποκτούν περισσότερη επαφή με τους γονείς και επιπλέον να μεγαλώνουν σωστά, έχοντας κοντά τους την μητέρα και τον πατέρα τους, μπορεί δε και τους παππούδες τους. Έτσι  αποκτούν αρχές και σωστά πρότυπα και οικογενειακή συνείδηση, μακριά βέβαια από την ενδοοικογενειακή βία, που τελευταία μαστίζει την οικογένεια.  Εκτός από την αφομοίωση  της μητρικής γλώσσας, της Θρησκείας, την εκπαίδευση στη  μόρφωση, στα ήθη και έθιμα και στις παραδόσεις, έχουν πρόσβαση γενικά στον τεχνικό πολιτισμό. Με  αυτά τα πολλά και πλούσια εφόδια και ερεθίσματα, που βιώνουν τα παιδιά στην οικογένεια τους, θα μπορέσουν να σταθούν ψηλά και με αξιοπρέπεια  στην κοινωνία, ως ικανοί αυριανοί πολίτες και υποδειγματικοί οικογενειάρχες.                                                                           Οι Έλληνες παρά τις δυσκολίες, αναφορικά με την χώρα μας, αγαπούν να δημιουργούν οικογένεια και φυσικά παιδιά, επειδή η οικογένεια στην Ελλάδα είναι υψίστης σημασίας. Είναι δε αναγκαίο να υποστηρίζεται με κάθε τρόπο, από την Κρατική μέριμνα και να ενισχύεται με τον πιο κατάλληλο τρόπο η οικογένεια.  Έτσι  θα διατηρηθεί ακέραια η δομή και η συνοχή της παραδοσιακής, Ελληνικής οικογένειας, που αποτελεί το φυτώριο της κοινωνίας.   Αφού   εκτός από κοινωνικός πυρήνας, είναι και η κινητήριος δύναμη που μεγαλώνει  με αρχές  και εμπλουτίζει με αξίες τα παιδιά, τα οποία αποτελούν και το ελπιδοφόρο μέλλον της πατρίδας   μας.                                             

  • 16 Μαΐου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Περί ελευθερίας του τύπου, του λόγου και απουσίας περιορισμών και λογοκρισίας. Πριν γράψω αυτά τα λόγια, προβληματίστηκα πολύ. Αναρωτήθηκα αν έπρεπε ακόμη να έχω μερικές απορίες, που ποτέ δεν έλυσα στην πολύχρονη πορεία μου, μέσα στον χώρο της ενημέρωσης και της εθελοντικής συνεργασίας μου με τα τοπικά ΜΜΕ. Έχω δει διαμαρτυρίες και διαμαρτυρίες, αναγνωστών και τηλεθεατών. Όμως η τελευταία, με γέμισε με μπερδεμένα συναισθήματα αλλά και σκέψεις που ένοιωσα την ανάγκη να τις καταγράψω. Δεν φιλοδοξώ να παραδώσω μαθήματα δημοσιογραφίας, αλλά προσπαθώ να βάλω σε δοκιμασία τα συμπεράσματα της μακρόχρονης εμπειρίας μου. Φυσικά και οι δημοσιογράφοι, έχουν δικαίωμα να επιλέξουν την μορφή της έκφρασης της δημοσιογραφίας τους, καθώς είναι ελεύθεροι να επιλέξουν και την στάση τους σαν λειτουργοί, ενός δύσκολου επαγγέλματος. Έμειναν όμως απορίες σε πολλούς συμπολίτες, που μέσα από το ετυμολογικό της λέξης του ρήματος ‘’δημοσιογραφώ’’ ψάχνουν την λύση και την ουσία της. Δημοσιογραφώ κατά τα ταπεινά μου Ελληνικά σημαίνει γράφω δημόσια, άρα ενημερώνω, καταγράφω διασταυρωμένα, έγκυρα γεγονότα, που τα δημοσιεύω για να τα διαβάσουν οι πολίτες. Πόση αλλοίωση του όρου έχει η υποστεί η δημοσιογραφία και πόση μετάλλαξη, οι λειτουργοί της, οι αμερόληπτοι δημοσιογράφοι; Αρνούμαι να πιστέψω ότι οι δημοσιογράφοι, είναι το μακρύ χέρι της εξουσίας Ότι τα παίρνουν κάτω από το τραπέζι, για να αλλοτριώσουν τις ιδέες και τα πιστεύω τους. Ότι είναι εκβιαστές, εκφοβίζοντας σημαίνοντα πρόσωπα ότι τάχα θα τους ΄κράξουν’ είτε για την προσωπική τους ζωή, είτε για να δυσφημήσουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα προσθέτοντας κατσαρίδες και ποντίκια στα προϊόντα τους. Ότι διασύρουν υπολήψεις και καταστρέφουν πολιτικές και επαγγελματικές καριέρες και διαλύουν οικογενειακές εστίες. Αρνούμαι να πιστέψω ότι οι δημοσιογραφικοί λειτουργοί μετατρέπονται σε ρουφιάνους και μηχανορραφούν, πίσω από τις πλάτες των συνάδελφων τους, για να τους εκτοπίσουν από την θέση τους. Ότι οι ταγοί της ενημέρωσης, μετατρέπονται σε ‘σταρ’ και το μόνο που τους ενδιαφέρει πίσω από τα πανάκριβα ρούχα τους, είναι πώς να προβάλουν τον εαυτό τους και πώς να εξασφαλίσουν προκλητικά ένα παχυλό εισόδημα και μια πολυτελή διαβίωση, με ακριβά αυτοκίνητα και σπίτια. Αρνούμαι να πιστέψω ότι αντί να καταπιάνονται με πολλές και διαφορετικές ειδήσεις, κολλάνε σε ένα θέμα ή σε έναν πολιτικό που θέλουν να εξοντώσουν και φλυαρούν, για ώρες και μέρες στα βαρετά τηλεοπτικά παράθυρα. Αρνούμαι να πιστέψω πως αποκλειστικός σκοπός του δημοσιογράφου, δεν είναι να θίγει τα κακώς κείμενα και να αναδείξει τα θετικά έργα μιας εξουσίας, αλλά να καταβαραθρώσει με μια του λέξη, κυρίως όποιον πολιτικό δεν γουστάρει. Αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχουν κρετίνοι της δημοσιογραφίας που νομίζουν ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει, πότε η πληρωμένη πέννα τους πληγώνει και πότε ενημερώνει. Ούτε ότι είναι τόσο αγενείς, που να δείχνουν φανερά την αντιπάθεια τους σε ορισμένους πολιτικούς και να φέρονται αγενώς, επιστρέφοντας με εγωισμό και έπαρση ταπεινώνοντας τους λεκτικά , ενώ έχουν την ευκαιρία να τους τιμωρήσουν στην κάλπη. Αρνούμαι να πιστέψω πως οι δημοσιογράφοι, στερούνται συναδελφικής αγάπης και σεβασμού, αλλά ειρωνεύονται, χλευάζουν, γελοιοποιούν και υποβιβάζουν τους συνάδελφους τους με την πρώτη ευκαιρία. Ούτε ότι παρακολουθούν παράνομα με κρυφές κάμερες, τα γραφεία και τις κρεβατοκάμαρες πολιτικών και άλλων επιφανών προσώπων, με σκοπό τον εξευτελισμό και κοινωνικό εκμηδενισμό τους. Αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχουν κακοί δημοσιογράφοι οι μεγάλο-δημοσιογράφοι, εκβιαστές, που τρομοκρατούν κυρίως πολιτικούς και επιχειρηματίες για να τους αποσπάσουν μυθώδη πόσα. Ούτε ότι στήνουν ψεύτικα δήθεν τραγικά γεγονότα και απαγωγές, η κατασκευάζουν κατηγορίες για να βγουν από την αφάνεια. Δεν θέλω να πιστεύω, ότι γίνονται φερέφωνα του κάθε επιζήμιου πολιτικού ή επιχειρηματία, για το χρήμα. Αρνούμαι να πιστέψω, ότι είναι πιο βρώμικοι και από αυτούς που επικρίνουν σκληρά και έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος του κοινωνικού και πολιτικού κόσμου, με την εξουσία της δημοσιότητας την οποία κατέχουν και χειρίζονται κατά το δοκούν. Αρνούμαι να πιστέψω ότι μερικοί δημοσιογράφοι, υποκαθιστούν τον Αστυνόμο ή τον Εισαγγελέα, βασανίζοντας καθημερινά δημόσια στην τηλεόραση, διάφορους ανθρώπους, που άλλοτε τους στέλλουν στην φυλακή και άλλοτε στην αυτοκτονία. Αρνούμαι να πιστέψω την απανθρωπιά και την σκληρότητα που βιώνουμε καθημερινά, με τον δημόσιο διασυρμό και την τηλεοπτική διαπόμπευση, υποδίκων και άλλων εγκληματιών. Οι δημοσιογράφοι και οι τηλεοπτικοί μαϊντανοί είναι αυτοί που διαπράττουν το μεγαλύτερο έγκλημα, αφού διασύρουν του υπόδικους και τους χαρίζουν ένα ζωντανό κοινωνικό εκμηδενισμό και ψυχικό θάνατο, καταργώντας την παρουσία της Δικαιοσύνης και την αξία των Νόμων της Πολιτείας. Αρνούμαι να πιστέψω ότι όλοι αυτοί δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι δεν γνωρίζουν τον νόμο για το τεκμήριο της αθωότητας και πως έχουν κάνει φειγ βολάν τις εμπιστευτικές και εχέμυθες, δικογραφίες και ανακρίσεις. Αρνούμαι να πιστέψω πως οι κατάπτυστες τηλεοπτικές εκπομπές ,δικάζουν δημόσια, προκαταδικάζουν και στέλλουν πριν από τα επίσημα Δικαστήρια τους ανθρώπους στη φυλακή, τρέφοντας με αίμα το θηρίο του όχλου και της απανθρωπιάς. Δεν είδα όμως κανένα Δημοσιογραφικό Σύλλογο και δεν άκουσα κανένα Σύλλογο, Νομικών και Δικηγόρων, να διαμαρτυρηθεί, προστατεύοντας το λειτούργημά τους, καθώς και τους παρανομούντες και υπόδικους. Αλλά ούτε και όταν στον βωμό της ακροαματικότητας, εκμεταλλεύονται νοητικά στερημένα άτομα, που τα κάνουν δημόσιο θέαμα ή υπερφίαλους και φιλόδοξους προβληματικούς νέους, που τους διακωμωδούν και τους διασύρουν δημόσια. Αντί να ασχοληθούν με τα τρέχοντα σοβαρά προβλήματα της χώρας και τα παγκόσμια ζητήματα ασχολούνται με φτηνά σκάνδαλα και εξαργυρώνουν την επωνυμία και την δήθεν δυναμική δημοσιογραφική πορεία τους και την προβολή τους, για μια μελλοντική, σίγουρη και επωφελή θέση στην πολιτική σκηνή ή στην Βουλή. Άραγε η δημοσιογραφία είναι κατάρα ή ευλογία; Μήπως αποτελεί την τέταρτη και σκοτεινή εξουσία που διαμορφώνει ή αλλοιώνει το πολιτικό κλίμα κάθε χώρας; Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις όπως αυτοί που σήμερα βρίσκονται σε σεισμόπληκτες περιοχές και σκάβουν με τα νύχια τους για να σώσουν έστω και ένα παγιδευμένο. Ότι δεν υπάρχουν λειτουργοί της δημοσιογραφίας που στο όνομα του ρεπορτάζ βρίσκονται σε επικίνδυνες εμπόλεμες ζώνες και είτε αιχμαλωτίζονται είτε χάνουν την ζωή τους. Καμία σχέση με αυτούς που εμπρός από ένα ψεύτικο πολεμικό σκηνικό, μας κοροϊδεύουν ότι ριψοκινδυνεύουν την ζωή τους στην ταραγμένη Ουκρανία, ακυρώνοντας το λειτούργημα τους. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν γενναίοι δημοσιογράφοι που αντί να προτιμήσουν την εύκολη λύση της φυγής αντιμετωπίζουν με τον σωστό διάλογο και τις στοχευόμενες ερωτήσεις τους και τον πιο δύσκολο συνομιλητή τους. Ούτε πάλι ότι δεν υπάρχουν νέοι ταλαντούχοι δημοσιογράφοι που με μεγάλη ευθύνη και μικρό μισθό τρέχουν καθημερινό 24 ώρες το 24 ωρο για να καλύψουν την τρέχουσα επικαιρότητα και να εξασφαλίσουν την θέση τους στα μεγάλα αφεντικά. Αρνούμαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχουν ευσυνείδητοι δημοσιογράφοι που έδωσαν μαθήματα δεοντολογίας, ανθρώπινου αλτρουισμού, αλλά και μόρφωσης ώστε να μας παραδώσουν πλούσια πνευματική κληρονομιά και να αφήσουν ποιητικά και λογοτεχνικά αριστουργήματα. Ούτε πως δεν υπάρχουν παθιασμένοι δημοσιογράφοι της Επαρχίας που αν και φυτοζωούν ή είναι καταχρεωμένοι, εργάζονται ασταμάτητα και αρνούνται να στερήσουν το μέσο της τοπικής ενημέρωσης στους συμπολίτες τους, είτε αυτό είναι μια ντόπια εφημερίδα είτε ένας τοπικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός. Αρνούμαι να πιστέψω ότι στο σάπιο σώμα ενός επαγγέλματος δεν υπάρχουν και οι λαμπρές εξαιρέσεις. Άλλοι γράφουν ιστορία με την αφοσιωμένη υπηρεσία στο λειτούργημα τους και άλλοι το αμαυρώνουν με φτηνά κουτσομπολιά και απάνθρωπη συμπεριφορά με όπλο την πέννα ή το μικρόφωνο. Αρνούμαι να πιστέψω πως μέσα από το λειτούργημα αυτό δεν αποκόμισα πολύτιμες γνωριμίες και χρήσιμες εμπειρίες. Αλλά ποτέ δεν πίστεψα πως η δημοσιογραφία που ανιδιοτελώς υπηρετώ με μεράκι τόσα χρόνια, αποτελείται μόνο από κοινωνία Αγγέλων.

  • 15 Απριλίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Μέσα στον άπειρο Ωκεανό τον ειδήσεων, εκείνος που επιπλέει είναι ο ανθρώπινος πόνος. Σήμερα παρά τα επιστημονικά και πολιτισμικά άλματα, τον ανθρώπινο πόνο τον συναντάμε παντού. Είναι ζωγραφισμένος στα πρόσωπα των ασθενών, που υποφέρουν από χίλιες δυο αρρώστιες και τελευταία με την φονική μεταδοτική πανδημία. Ο πόνος είναι εμφανής, στην προσπάθεια των ιατρικών λειτουργών και των νοσηλευτών, να γιατρέψουν και να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο. Την  επίσκεψη σε νοσηλευτικά ιδρύματα, την  συνοδεύει ο πόνος. Αυτός  που μας κάνει να  νοιώθουμε  πόσο μικροί και άοπλοι είμαστε, μπροστά στην αξία της υγείας και της ζωής γενικά. Μέσα  στα μάτια των ασθενών, ξεχωρίζει η αέναη πάλη για τη ζωή και η απόγνωση τους, για την κακή κατάσταση του οργανισμού τους.   Τοποθετούν  τις απέλπιδες προσπάθειες τους, στην ιατρική επιστήμη και στην φαρμακολογία, προσδοκώντας  την ίαση. Βάλσαμο της ψυχής, η προσευχή που απευθύνεται με ικεσίες, σε  οποιαδήποτε μορφή Θρησκευτικής παρουσίας, της ζωής τους. Επισκεπτόμενοι διάφορα νοσηλευτικά ιδρύματα, συνοδεύουμε με ευχές και ελπίδες  τους ασθενείς, που πέρα από τον σωματικό πόνο αντιμετωπίζουν και τον ψυχικό. Αγιάτρευτος ο πόνος, για την ξαφνική απώλεια συγγενών και φίλων. Αλλά ο πόνος δεν σταματά μόνο σε ένα  λευκό  και ψυχρό δωμάτιο, κάποιου Νοσοκομείου. Θα  τον συναντήσουμε και στο κελί μιας φυλακής.  Αρκεί μια στιγμή κακής διαχείρισης της  οργής,   λίγα λεπτά ζήλειας, φανατισμού,  φθόνου,  ασυγκράτητου πάθους,   εκδίκησης, ένα αίσθημα κατωτερότητας,  μια στιγμή μάταιου εγωισμού,   διεκδίκησης    ανθρώπινου συντρόφου  ή και ακίνητης περιουσίας .  Η ασέβεια προς τους Θρησκευτικούς,  ηθικούς,  κοινωνικούς,  άγραφους και γραπτούς Νόμους και η άμβλυνση των ανθρωπίνων αξιών, οδηγούν σε δράματα και οικογενειακές τραγωδίες. Αποτέλεσμα  από τη μια στιγμή στην άλλη, αυτή η  απερισκεψία να στερεί μέσω της Δικαιοσύνης των ανθρώπων  και των Πολιτειακών νόμων  μιας ευνομούμενης  πολιτείας, την ελευθερία του δράστη και παραβάτη, αφού για πολλά χρόνια θα μείνει σε ένα  κελί της φυλακής,  φθείροντας παράλληλα  την υγεία του.   Ο ανθρώπινος πόνος και εδώ   βρίσκεται στην απομόνωση, στον περιορισμό, στην τιμωρία και  στην επανόρθωση, του χαρακτήρα. Οι   ειδήσεις σαρκοβόρα ζώα,  σαν  αιμοβόρα φυτά, κανιβαλίζουν με ωμοφαγία,  στον κάθε απαράβατη, στο κάθε γεγονός, στο κάθε θύμα  του κακού εαυτού του και της ίδιας της ζωής.  Στο βωμό της ακροαματικότητας και του εύκολου κέρδους δεν υπολογίζουν ούτε προσωπικά δεδομένα, ούτε το τεκμήριο της αθωότητας, για κάθε παράνομο ή υπόδικο εγκληματία.  Γίνονται εισαγγελείς, δικαστές,  ιατροδικαστές και δικάζουν και  προ-καταδικάζουν το θύμα τους. Αλίμονο  σε όποιον βρεθεί στα σαρκοβόρα νύχια τους, παραγκωνίζοντας την Δικαιοσύνη, την Εισαγγελική έρευνα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Διψούν  να στείλουν στην φυλακή ή στην κρεμάλα, όποιον πιάσουν στο στόμα τους. Πολιτισμός μηδέν. Επιστήμη  διαστημική και ηλεκτρονική,  δεν είναι τίποτα μπροστά  στον τρομερό όχλο που τρέχει να λιντσάρει, κάθε υποτιθέμενο υπόδικο εγκληματία. Μεσαιωνικές σκηνές ή αλλιώς  Χριστιανοί –Ταλιμπάν, που λιντσάρουν από Χριστιανική αγάπη και μένος τον συνάνθρωπο τους.   Και η Δικαιοσύνη άφωνη, οι Νομικοί αμέτοχοι, οι Ευρωπαϊκοί Νόμοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του πολίτη, άφαντοι.  Παρούσα μόνο μια αναμάρτητη κοινωνία,  όχλος  του τρόμου, του δημόσιου διασυρμού,  της ντροπής και της απέχθειας  και  από την εποχή των Αγίων Παθών του Χριστού.               Διότι κατά τον Κώο  φιλόσοφο Επίχαρμο ‘οι άνθρωποι  συνηθίζουν να κλωτσούν όποιον πέσει’. Κανείς δεν υποστηρίζει το έγκλημα και τους εγκληματίες, για αυτό υπάρχουν τα Δικαστήρια και οι νόμοι, που τους αναλαμβάνουν. Πέρασαν  χρόνια και αιώνες, αλλά τίποτα δεν  άλλαξε στον κόσμο, με την συνεχή πάλη του καλού ανθρώπου, που συγκρατεί τα αρνητικά του πάθη και του κακού ανθρώπου, που ορμάει σαν άγριο θηρίο  και καταστρέφει τα πάντα, με τον κακό μέρος του εαυτού του.  Τι  και αν οι Θρησκείες, σε όλο τον κόσμο προσπάθησαν να χαλιναγωγήσουν τον άνθρωπο, με κηρύγματα με νόμους και  με τιμωρίες ως την επόμενη ζωή. Ελάχιστα  επέτυχαν, αφού ο άνθρωπος είναι ικανός για τα καλύτερα και για τα χειρότερα.                                                                                                   Πόλεμος η προσωποποίηση του ανθρώπινου πόνου, ανά τους αιώνες. Ο άνθρωπος ό, τι κάνει και μεγαλουργεί στον πολιτισμό, στις τέχνες, στην επιστήμη, στις διαστημικές αναζητήσεις, με την θηριωδία του πόλεμου τα ισοπεδώνει όλα, αφού ‘ ο  θάνατος σου είναι η ζωή μου’, σε μια ατέλειωτη τραγωδία.  Όλα τα καταστρέφει ο Άρης, είτε με φαρμακερά βέλη στα τόξα, είτε με τους πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές.   Όπως είπε και ο  Γουίνστον Τσόρτσιλ ο  πόλεμος είναι η εξίσωση του μηδενός.  ‘Θάνατος απέναντι  στον θάνατο, ίσον θάνατος’. Πόνος περίσσιος, στα ακρωτηριασμένα θύματα του πολέμου και στα πληγωμένα παιδιά.   Τα  σκήπτρα του πολέμου τα κρατεί η διχόνοια, η απληστία, η εξουσιομανία,  η αδιαφορία για τους άλλους μάχιμους ή άμαχους, γυναίκες  και παιδιά, καθώς επίσης για τα  ζώα και το περιβάλλον.  Πόλεμος σημαίνει πόνος και  ξερίζωμα από τις εστίες, για τον φόβο των βομβαρδισμών. Πανικός και κρύψιμο στα ανήλια καταφύγια,  ταλαιπωρία σε γυναίκες και αθώα παιδιά, που θα σέρνουν για όλη τους τη ζωή τις πικρές μνήμες της προσφυγιάς.  Μνήμες που θα χαραχτούν ανελέητες, με την κλαγγή των όπλων και τον εκκωφαντικά αθόρυβο των βομβών. Θάνατος και εγκλήματα, σε νέα παιδιά και άμαχους,  σε μάχιμους και αιχμαλώτους,  για να αναρωτιόμαστε στον πολιτισμένο κόσμο μας.                                     Τι θέση έχουν τα όπλα, αν μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας, με τη  λογική  και με την συνεννόηση.  Υπάρχει μεγάλος πόνος σε ένα άσυλο ή σε ένα στρατόπεδο, σε μια  κλειστεί δομή προσφύγων. Πόνος   σε άτυχους ανθρώπους, που οι αναποδιές της ζωής, όπως η ανεργία, οι χρεωκοπίες, το καζίνο, οι  τοκογλύφοι, τους πέρασαν στην δυστυχία των αστέγων. Μια στραβοτιμονιά της επιχείρησης,  μια κακή διαχείριση στην οικογενειακή   ζωή,  τους πέταξε στο δρόμο για να βρεθούν  εκτεθειμένοι στις διαθέσεις του καιρού, όπως κάτω από τον θερινό καύσωνα ή μέσα στο  παγερό και αφιλόξενο χειμωνιάτικο τοπίο. Ακόμη καλύτερα, στην καλή διάθεση κάποιων  ανθρώπων,  που τους ευεργετούν και τους φροντίζουν.  Ανθρωπινός πόνος, στην κακοποιημένη γυναίκα, σωματικά και ψυχικά, με λεκτική και σωματική βία. Ανείπωτος  πόνος στους βιασμούς  γυναικών, αλλά και αθώων παιδιών,  από ανθρωποειδή τέρατα. Απέραντος πόνος στην εγκατάλειψη, ανεπιθύμητων βρεφών, που μεγαλώνοντας όταν  μαθαίνουν πως η  μητέρα -τέρας που τα γέννησε, τα πέταξε σαν σακούλα σκουπιδιών σε ένα σκουπιδότοπο  ή  τα άφησε στα σκαλιά κάποιου Ιδρύματος.  Στη χειρότερη περίπτωση δε, να τα έχει πουλήσει, για μερικές χιλιάδες ‘παρά’. Τόση  αξία έχει η ανθρώπινη ζωή; Έπειτα    πώς να εμπιστευτεί  την κοινωνία,  το εγκαταλειμμένο ή πουλημένο παιδί όταν το μάθει; Πως  θα πιστέψει στην ανθρώπινη αγάπη; Αφού  η ιδία η μάνα του που το γέννησε, το παράτησε χωρίς ίχνος μητρικής στοργής και αγάπης; Πόνος  λοιπόν ατέρμονος, για αυτό το παιδί και αυριανό πολίτη της κοινωνίας.                                                                                                                        Πόνος απίστευτος και από τους ηλικιωμένους θύματα, που στο αντίκρισμα του ληστή και του εγκληματία, σβήνουν  βασανιστικά στα τελευταία τους χρόνια.                                      Πόνος βαρύς, αγιάτρευτος,  για τον εξαρτημένο άνθρωπο που  πουλά  το κορμί του και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια  του ή  ληστεύει και εγκληματεί,  για να πάρει την ναρκωτική εθιστική δόση του. Πόνος σε κάποιο  θύμα της απαγωγής  για τους δικούς του, που  ζουν  με την αγωνία για την απελευθέρωση και εύρεση των απαιτούμενων λύτρων.                                                                                         Πόνος και αγωνία, στα μάτια του θύματος ενός τοκογλύφου ή ενός εκβιαστή.                                                  Πόνος στα θολά μάτια ανυπεράσπιστων πλασμάτων,  όταν γινόμαστε αιτία να υποφέρουν τα άτυχα ζώα και να τα βασανίζουμε εκούσια ή  ακούσια.                                                                    Πόνος ατέλειωτος για τον αυτόχειρα, που φορτωμένος οικονομικά, προσωπικά, οικογενειακά, ακόμη και ψυχολογικά προβλήματα γεμάτος με απελπισία και έλλειψη πίστης για τη ζωή, γράφει ο ίδιος το τέλος της.                           Ο πόνος λοιπόν, ο  κυρίαρχος της ζωής όλων και αφέντης της κοινωνίας των ανθρώπων, από την επιθετική στάση συμμαθητών και εκπαιδευτών στα Σχολεία,  μέχρι την ενηλικίωση.                  Ο  πόνος που περιχαρακώνει  με σκληρότητα, τη σάπια κοινωνία. Στον  δαιδαλώδη κόσμο των διαδικτυακών τηλεοπτικών και άλλων  ειδήσεων, επικρατεί το αδιαχώρητο για κάθε είδους έγκλημα, όπως   ληστείες,  άπατες οικονομικές και άλλες,  κλοπές,  εκβιασμοί, απαγωγές,  βιασμοί, κακοποιήσεις παιδιών ακολουθούμενες από  παιδεραστία,  εγκατάλειψη βρεφών,  γυναικοκτονίες,  ενδοοικογενειακή βία, αυτοκτονίες.                      Πόνος  αγιάτρευτος και πρωταγωνιστής σε διαφορετικό σκηνικό,  με άλλοις θεατρίνους για την κοινωνία, που ποτέ δεν θα επουλώσει τις πληγές της, ούτε θα ιάσει τους πονεμένους ανθρώπους της. Τελικά νομίζουμε ότι τα γνωρίζουμε όλα. Αλλά   κατά τον αρχαίο φιλόσοφο Σωκράτη, της Πλατωνικής Σχολής, ‘το μόνο που γνωρίζουμε είναι η άγνοια μας’. Τίποτα δεν ξέρουμε  για τον ανθρώπινο πόνο, αν δεν τον ζήσουμε ή  αν δεν τον αντιμετωπίσουμε, στις διάφορες μορφές και εκδηλώσεις του, στους ανθρώπους.

  • 03 Απριλίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ησημερινή ρευστή κατάσταση, μας έχει προβληματίσει όλους. Όχι μόνο όσους ασχολούνται με τον τουρισμό, αλλά και αυτούς που εξαρτώνται  από την οικονομική ευμάρεια, των κατοίκων του νησιού. Δηλ το εμπόριο, η εστίαση και η ψυχαγωγία. Διότι και η οικονομία, είναι μια αλυσίδα με τον τουρισμό, και αποτελεί τον ισχυρό κρίκο, στην διαβίωση μας. Πολλά έχουν γραφτεί, για κρατήσεις ή για  ακυρώσεις. Ωστόσο για την ώρα, βρισκόμαστε σε θολό τοπίο. Η  χώρα  μας, είναι ένας τόπος, που η γενναιόδωρη φύση της χάρισε τόσες πολλές ομορφιές, τόσες, που να είναι  ένας από τους καλύτερους τουριστικούς προορισμούς. Την ομορφιά της φύσης και στο νησί μας, την ολοκληρώνει και η μοναδική στον κόσμο πολιτιστική και ιστορική του κληρονομιά. Οι σημαντικοί Αρχαιολογικοί χώροι, τα πλούσια Μουσεία, οι Βυζαντινές Εκκλησιές, τα Οθωμανικά Τζαμιά, είναι μάρτυρες του ιστορικού παρελθόντος και αποτελούν ένα άμεσο  σύνδεσμο, ανάμεσα στο λαμπρό παρελθόν και στο ελπιδοφόρο μέλλον. Όμως   με τη βασική προϋπόθεση, να ξεπεράσουμε τις άσχημες συγκυρίες, που έφεραν την παρούσα οικονομική δυσπραγία, στον τουρισμό. Ας  θυμηθούμε μερικές σημαντικές ημερομηνίες. Το  2010, έχουμε μεγάλο οικονομικό Εθνικό πρόβλημα, με τοκογλυφικά δάνεια, ανεργία και οικονομική ύφεση.Το  2016, έχουμε την είσοδο μεταναστών, απλωμένους σε τσαντίρια στο παραλιακό μέτωπο του νησιού, μέχρι που το ειδικό μέρος ‘hot spot’ τους συγκέντρωσε εκεί κοντά στο πανέμορφο ορεινό χωριό Πυλί.Το 2017, ο φοβερός, φονικός σεισμός του Ιουλίου των 6,7  RH, έκανε το τουριστικό ρεύμα να μειωθεί αισθητά. Παράλληλα οι καταστροφές σε ιστορικά μνημεία, σε Αρχαιολογικούς χώρους, σε Χριστιανικές Εκκλησιές και σε Μωαμεθανικά Τεμένη, ήταν σημαντικές.  Την  ανάκαμψη των δυο χρόνων, διαδέχτηκε η παγκόσμια φονική πανδημία του 2020 -2021,  με την ανάλογη συρρίκνωση του τουριστικού ρεύματος.Εφέτος το 2022, αντιμετωπίζουμε τις παράπλευρες συνέπιες ενός πολέμου στην Ευρώπη, με την Ρωσία και την Ουκρανία να μην συμφωνούν στον ειρηνικό διάλογο. Αυτή η  ρευστή κατάσταση, της εμπόλεμης ατμόσφαιρας, οι οικονομικές και ενεργειακές κυρώσεις, πλήγωσαν την ομαλή, οικονομική ροη των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα ταξιδιωτικά πακέτα, που κλείστηκαν πριν την εμπόλεμη σύρραξη, ακυρώνονται λόγω αβεβαιότητας των τιμών  και ενώσω ακόμη κυκλοφορεί ο φονικός ιός, με πολλές μεταλλάξεις στον παγκόσμιο υγειονομικό χάρτη.Φυσικά τα αεροπλάνα, αύξησαν τις τιμές τους αφού εκτινάχτηκαν τα καύσιμα. Την ίδια πορεία, ακολουθούν τα τουριστικά λεωφορεία, τα ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα και τα ταξί, καθώς και τα πλοία.Η επάρκεια των αγαθών μειώνεται, ενώ οι τιμές αυξάνονται, λόγω του εμπάργκο, του οικονομικού  αποκλεισμού και των κυρώσεων, από χώρες όπως η Ρωσία και η Ουκρανία, πρωταγωνιστές στην τροφοδοσία αγαθών των Ευρωπαϊκών χωρών.Οποιοσδήποτε στη θέση των Ευρωπαίων, δύσκολα θα χαλάσει τις οικονομίες του σε μια αβέβαιη, εμπόλεμη κατάσταση, που δεν ξέρει πόσο θα εξαπλωθεί. Παράλληλα, οι τιμές στα βασικά τρόφιμα, στα αγαθά και στα είδη πρώτης ανάγκης, αυξάνονται και είναι σοβαρός λόγος, αφού με τις αυξήσεις αδειάζει το πορτοφόλι ντόπιων και ξένων. Δύσκολα η χρονιά και φέτος, για τον τουρισμό παντού. Παλιότερα  η τουριστική περίοδος, άνοιγε τον Μάρτιο και έκλεινε τον Νοέμβριο. Τελευταία, με το ζόρι ανοίγει τον Μάιο και κλείνει τον Οκτώβριο. Ήταν η πανδημία, ήρθε και ο πόλεμος με τις συνέπειες του και τα αποτελείωσε όλα. Ο τουρισμός, χρειάζεται καλή διάθεση και γερό πορτοφόλι, για να χαρούν οι ταξιδιώτες τις  διακοπές τους χωρίς  έγνοιες και ταλαιπωρία. Φυσικά για να απολαύουν τα υπέροχα μέρη που προσφέρει το νησί μας, όπως για παράδειγμα οι Ιαματικές πηγές μας στα Θερμά, με την  υπέροχη τοποθεσία στην  όμορφη φύση, συνδυασμένη με το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Αποτελεί  μια καλή αφορμή και βασική αιτία, για όλους τους ανθρώπους που επιθυμούν να ανακάμψουν ψυχικά, επίσης και για αυτούς που ζητούν την ανακούφιση και την θεραπεία, από τα προβλήματα που συσσωρεύει ο χρόνος και οι ασθένειες. Σημαντικά  είναι και τα ημερήσια ταξίδια, στα γύρω γραφικά νησάκια μας, καθώς και η ημερήσιες εκδρομές, στα όμορφα χωριά μας.Οι ξενοδόχοι,  οι ιδιώτες, τα τουριστικά γραφεία και  όλοι οι βασικοί πυλώνες υποδοχής των επισκεπτών, προσπαθούν απεγνωσμένα να πάρουν ένα μεγάλο κομμάτι πίττας από το τουριστικό γίγνεσθαι. Φυσικά  οι χώροι της εστίασης και της διασκέδασης,  πρέπει να καταβάλλουν προσπάθειες για να καταστήσουν την παραμονή των τουριστών, ευχάριστη και ελκυστική.  Όλα αυτά, που αναζωογονούν το παρόν κάνουν ελκυστικό το μέλλον, σε όσους ξενοδόχους και ενοικιαστές προνοήσουν να καλωσορίσουν με φιλόξενη διάθεση τους επισκέπτες .Θετικό επίσης ρόλο, θα παίξουν και οι λογικές τιμές,  γιατί η οικονομική κρίση, η ανεργία και  η πανδημία, έχουν αδειάσει τα πορτοφόλια των ξένων. Αλλά  και διότι τη χώρα μας, επισκέπτονται άτομα με βαλάντια μεσαίας τάξης, τα  οποία επιθυμούν  μερικές μέρες ξεγνοιασιάς, μακριά από τα προβλήματα του άγχους της καθημερινότητας. Βέβαια υπάρχουν και  επισκέπτες επιστήμονες, καλλιτέχνες, εκπαιδευτικοί, νεολαία με φοιτητές, που ταξιδεύουν όχι μόνο για αναψυχή, αλλά για να συμπληρώσουν τη μόρφωση τους, με επισκέψεις σε Αρχαιολογικούς χώρους, σε Μουσεία και σε τόσα άλλα μνημεία, κλασσικά και Βυζαντινά. Αλλά και ο Συνεδριακός τουρισμός, συμβάλλει τα μέγιστα στην τουριστική ανάπτυξη του τόπου μας Το προσωπικό στα ξενοδοχειακά καταλύματα και στους ανάλογους   χώρους, θα πρέπει να  διαπνέεται από αισθήματα φιλοξενίας, όποια θέση και αν κατέχει. Ιδίως, στα πανέμορφα χωριά μας.Οι επισκέψεις αυτές σε όποιο χωριό και να γίνουν, με μοχλό κίνησης τον τουρισμό, δίνουν την δυνατότητα στους λαούς να έρθουν πιο κοντά και να γνωριστούν μεταξύ τους. Έτσι, ανοίγει την πόρτα της η ανθρώπινη πλευρά της ζωής, γεμάτη χαμόγελα, αγαλλίαση και ευχάριστη ατμόσφαιρα, μεταξύ ανθρώπων διαφορετικής γλώσσας και εθνικότητας. Χαίρονται πραγματικά τις διακοπές, μακριά από προβλήματα, που καταδυναστεύουν την ομαλή πορεία της ζωής του  ανθρώπου. Στην παρουσία της φιλοξενίας, μιλάει η φιλία, στην ψυχή που ανταμώνει γύρω από ένα φιλικό τραπέζι, γεμάτο με νόστιμους, παραδοσιακούς μεζέδες και μερικά ποτήρια ντόπιο  κρασί.Στα τουριστικά γραφεία του εξωτερικού, εκεί που οι περισσότεροι άνθρωποι κλείνουν τα πακέτα των διακοπών τους, μπορεί για το ταμείο του γραφείου που πούλησε το πρόγραμμα, να θεωρούνται  πελάτες, όμως μόλις πατήσουν το πόδι τους στην χώρα μας είναι επισκέπτες, είναι περιηγητές, με όλα εκείνα τα προνόμια, που κλείνει μέσα της αυτή η λέξη. Βρίσκονται κάτω από την προστασία του Ξένιου Δία, σύμφωνα με τους Αρχαίους Έλληνες και δεν πρέπει να τους βλέπουν ψυχρά σαν γεμάτα πορτοφόλια. Η λέξη φιλοξενία και φιλότιμο στην χώρα μας, δεν υπάρχει μόνο στα λεξικά, αλλά ζει και αναπνέει μέσα στην καρδιά του Έλληνα. Είναι κομμάτι, της αδιάσπαστης συνέχειας της φιλόξενης, Ελληνικής ψυχής και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται οι ξένοι. Σίγουρα τα τουριστικά γραφεία της χώρας μας, η  βασική πλατφόρμα προσέγγισης και μεταφοράς αυτών των επισκεπτών, φέρουν την κύρια ευθύνη. Να παρέχουν σωστές υπηρεσίες με  τέλεια καταλύματα και υποδομές, με τουριστικά λεωφορεία άριστης κατάστασης  και οδηγούς με βαθιά τουριστική συνείδηση και ικανούς ξεναγούς, με εμπειρία και γνώση, που αποκαλύπτουν την βαθύτερη ουσία της ψυχής, όλων εκείνων των πραγμάτων, που ονομάζονται Αρχαιοελληνική τέχνη. Κλασικό ανεξίτηλο σημάδι ομορφιάς, της ιστορίας αυτού του τόπου με τον Μεσογειακό ήλιο, που  φωτίζει τα αιώνια μνημεία της πολιτιστικής  μας κληρονομιάς και το γαλάζιο της Αιγαιοπελαγίτικης θάλασσας, να τα αγκαλιάζει. Όταν ένας επισκέπτης επιστρέφει ευχαριστημένος στη χώρα του, σίγουρα θα παρακινήσει αρκετούς για να την επισκεφτούν. Είναι η πιο ανέξοδη διαφήμιση. Ο συντονισμός όλων αυτών των παραγόντων,  είναι το θετικό εκείνο πρόσημο, που μπορεί να βοηθήσει την βαριά, λευκή  βιομηχανία της χώρας μας, όπως ονομάζεται ο τουρισμός.  Ο τουρισμός διακινεί από όλο τον κόσμο ανθρώπους με προσδοκίες και όνειρα και όχι άψυχα εμπορεύματα, για αυτό και η συμπεριφορά και η εξυπηρέτηση πρέπει να μένει αξέχαστη. Έτσι η βαριά, λεύκη  βιομηχανία του Ελληνικού και ξένου τουρισμού, δεν φέρνει μόνο σοβαρό εισόδημα στη χώρα, αλλά κερδίζει διαχρονικά και καρδιακούς φίλους.  Αυτοί πάλι  με την σειρά τους, γίνονται οι καλοπροαίρετοι  πρεσβευτές της φιλόξενης χώρας μας και ειδικά του νησιού μας.Προς  το παρόν όμως, όλοι κάτοικοι της Κω και οι τουριστικοί παράγοντες τελούν υπό αναμονή, διότι υπό τις περούσες συνθήκες.‘Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατο’.

  • 21 Μαρτίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ο Αη Βασίλης, είναι μια φιγούρα, που καμιά σχέση δεν έχει με τον Σάντα Κλάους ή Σάντα Νικολάους, δηλ τον Άγιο Νικόλαο των Ορθόδοξων και των Καθολικών. Ουδεμία σχέση έχει με την Άγια εικόνα, του Ιεράρχη Μεγάλου Βασιλείου, του φιλάνθρωπου Επισκόπου της Καισαρείας. Η  παρουσία της Φάτνης του Χριστού είναι μηδαμινή, σε όλες τις γιορτινές διακοσμήσεις, σε τηλεοπτικές διαφημίσεις και σε γιορτινές εικόνες. Παντού ηλιοφώτιστα δένδρα, δώρα και αντικείμενα, που δεν τονίζουν ή δεν θυμίζουν την ‘Αγία της του Χριστού Γέννηση’. Τα Θρησκευτικά γιορτινά σύμβολα όπως οι Άγγελοι, ο Σταυρός, οι καμπάνες, εξαφανίστηκαν. Αν ρωτήσετε δε τα παιδιά και την νεολαία, τι γιορτάζουμε αυτές τις Άγιες ημέρες θα σας απαντήσουν, πως Χριστούγεννα σημαίνουν φωτάκια, στολισμένα δέντρα, πολλά δώρα, ατέλειωτα ψώνια, ξέφρενα γλέντια και πλούσια τραπέζια.  Όλα  αυτά τα γιορτάζουμε, χωρίς την πνευματική παρουσία της Θείας Γεννήσεως του Χριστού, με υλιστικό τρόπο. Το   Πνεύμα των Χριστουγέννων,  θα το συναντήσουμε σε μερικά χωριά,  όπου κρατάνε τα ήθη και τα έθιμα και τα παιδιά, λένε ακόμη τα κάλαντα στις γειτονιές.   Θα  το βρούμε στο κάλεσμα της καμπάνας, στις Εκκλησιές και στις  Ιερές Μονές. Ωστόσο  τα δυο τελευταία χρόνια, γιορτάζουμε τις Άγιες αυτές ημέρες και με έντονη την παρουσία της φονικής πανδημίας. Αλλά και με τη απουσία, της κοινωνικής επικοινωνίας  και της Χριστιανικής αγάπης και αλληλεγγύης. Η μεγάλη  Γιορτή πλησιάζει.  ‘Δεύτε είδωμεν πιστοί, που εγεννήθει ο Χριστός.’ Τα  Χριστουγεννιάτικα δέντρα, έχουν  στολιστεί και στέκονται καμαρωτά, με τα λαμπερά φωτάκια τους, πίσω από  τα νοτισμένα από τη βροχή παράθυρα. Οι  μικρές και μεγάλες Πλατείες, χρυσοστολισμένες με ολόφωτο το πελώριο δέντρο και την Φάτνη του Χριστού, να το ευλογεί και το Αστέρι να το φωτίζει. Οι περίεργοι και συνεχείς περιορισμοί, έχουν μετατρέψει τις πόλεις σε ερημιές.   Άδειοι  δρόμοι, σιωπηλές γειτονιές, μαγαζιά κλειστά και σφαλιστές οι καρδιές των κατοίκων.  Το  τρομερό σύννεφο του φόβου, για μια θανατηφόρα πανδημία, που διαλύει τα πνευμόνια των ανθρώπων,  κυριαρχεί συνεχώς πάνω από τα κεφάλια όλων, σαν δαμόκλειος σπάθη, τιμωριτική και εξοργιστικά ανελέητη. Τα  πουλιά βουβαθήκαν στα παγωμένα κλαδιά και τα παιδιά σιώπησαν, για τα γιορτινά Κάλαντα. Οι  χαρούμενες  φωνές στις γειτονιές στέγνωσαν, μαζί με το κέφι μικρών και μεγάλων. Παρόλα αυτά, το  Άγιο Πνεύμα των Χριστουγέννων, βρίσκεται παντού ακόμη και στις Εκκλησιές, με τους ελάχιστους περιορισμένους πιστούς, τον Ιερέα, τον ψάλτη, τον νεωκόρο και τους  επιτρόπους. ‘Θανατηφόρα Πανδημία’. Δυο λέξεις, που τρόμαξαν όλο τον πλανήτη μας από  άκρη σε άκρη.  Δυο λέξεις, που έφεραν περιορισμούς, αποστάσεις, προφύλαξη, εμβόλια, πιστοποιητικά, κλεισούρα στα σπίτια, καραντίνες. Κλεισίματα  παντού, στη δουλειά, στα ψώνια, στη διασκέδαση και γενικά στη  ζωή όλων με ουρές στα εμβολιαστικά κέντρα, για να κρατήσουν ζωντανή την ελπίδα για ζωή. Θύματα  της φονικής πανδημίας, οι άτυχοι ασθενείς, που απομένουν μόνοι και έρημοι, στα κρεβάτια των Νοσοκομείων, να παλεύουν με το θεριό. Αφήνονται απομονωμένοι, χωρίς κανέναν συγγενή ή φίλο, για λίγη παρηγοριά και συμπόνια. Βουβό το δάκρυ, για την καθημερινή απώλεια της ζωής. Οι ηρωικοί γιατροί και νοσοκόμοι, ντυμένοι σαν αστροναύτες, για να προφυλαχτούν από την κατάρα του αιώνα, δίνουν και τη ζωή τους, πιστοί στον Ιπποκρατικό όρκο. Σκληρή  η μοίρα που  χτύπησε τον Πλανήτη μας και  κυρίως τούτες τις μεγάλες, Γιορτινές Άγιες  ημέρες.   Στα σπίτια οι νοικοκυρές, προσπαθούν να τηρήσουν την παράδοση, να ακολουθήσουν τα ήθη και τα παραδοσιακά έθιμα, να γλυκάνουν την οικογένεια, με τραγανούς κουραμπιέδες λουσμένους στη ζάχαρη άχνη. Θα  φτιάξουν το παραδοσιακό Χριστόψωμο, θα ετοιμάσουν την Βασιλόπιττα για την Πρωτοχρονιά και στην Αντιμάχεια θα φτιάξουν τους  παραδοσιακούς Μαρμαρίτες τα Φώτα. Θα μελώσουν τις καρδιές  όλων με  τα σιροπιαστά φοινίκια ή μελομακάρονα. Θα απαλύνουν τους περιορισμούς και την κλεισούρα, με το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο και με το κατάλληλα διακοσμημένο, γιορτινό σπίτι.  Ωστόσο, μια παγωμάρα απλώνεται παντού.  Ο  τρόμος και ο φόβος, κυριαρχεί εδώ και πολλούς μήνες και καταλήγει να κορυφώνεται, στις παγωμένες, Χειμωνιάτικες μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων. Άραγε  θα μπορέσει η καλοσυνάτη και γενναιόδωρη μορφή του  Αη Βασίλη, να ταξιδέψει για να φέρει μέσα στα τόσα δώρα και το Θείο  δώρο της Υγείας και  της παντελούς ανοσίας, σε όλο τον Κόσμο; Υπάρχει  η Ελπίδα, και αυτή είναι  ο ‘Χριστός γεννάτε δοξάσατε, Χριστόν εξ ουρανού απαντήσατε’  που θα φέρει την ‘Επι γης Ειρήνη και την εν ανθρώποις  Ευδοκία’.Ευλογημένα  Χριστούγεννα  και Καλές Γιορτές

  • 20 Δεκεμβρίου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ