Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα Φαρμακεία
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Τους βλέπαμε συνεχώς, να τρέχουν πάνω κάτω. Ιατροί  όσοι απέμειναν, νοσηλευτές αεικίνητοι  όλοι, για  να αντιμετωπίσουν κάθε δύσκολο ή εύκολο περιστατικό. Όμως παρά τις φιλότιμες και υπεράνθρωπες προσπάθειες του Ιατρικού, νοσηλευτικού και εργατικού δυναμικού, το Νοσοκομείο της Κω, έχει και θα εξακολουθήσει να έχει, κενά, ελλείψεις και πολλά προβλήματα. Για αυτό χρειάζεται την προσοχή όλων μας και κυρίως των αρμοδίων, κυβερνητικών και τοπικών αρχών. Ήρθαν είδαν, απήλθαν και θα ξανάρθουν οι γυρολόγοι της πολίτικης σκηνής, φορτωμένοι με τόνους προεκλογικές και μετεκλογικές υποσχέσεις. Μεγάλα λόγια,  πότε για ανανέωση και αναβάθμιση του υπάρχοντος Δημοσίου Ιδρύματος, Υγειονομικής περίθαλψης και πότε για την άμεση θεμελίωση ενός νέου Νοσοκομείου, στο εγγύς ή  στο απώτερο μέλλον. Θυμίζοντας  έτσι την σοφή παροιμία, πως ‘ο Μανώλης με τα λόγια, κτίζει ανώγεια και κατώγεια’.  Πέρασαν τρία χρόνια, από τότε που ανακοινώθηκε πως από το τέλος του 2019, ξεκίνησε μια Παγκόσμια σοβαρή απειλή, για την Υγεία όλου του κόσμου. Ότι κυκλοφορεί ένας  πολύ μεταδοτικός, θανατηφόρος ιός που διαλύει κυρίως τους πνεύμονες και σκοτώνει τους ανθρώπους. Στις  30 Ιανουαρίου του2020,  ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, μας ανακοινώσε τότε πως ο πολύ κολλητικός θανατηφόρος νέος κορονο-ιός,  που πρωτοεμφανίστηκε στην πόλη Γιουχάν της Κίνας, αποτελούσε μια μεγάλη απειλή και ένα πολύ σοβαρό λόγο ανησυχίας, αλλά και προφύλαξης σε παγκόσμιο επίπεδο.  Σε λίγο καιρό όλοι μιλούσαν, για την τραγική εξέλιξη μιας Παγκόσμιας, θανατηφόρου πανδημίας, με τα Νοσοκομεία να βρίσκονται σε πανικό, σε όλο τον κόσμο.Τα  ταξίδια με τραίνα, πλοία ,οι κρουαζιέρες, τα αμέτρητα αεροπλάνα, τα αεροδρόμια, οι σταθμοί, μετέδωσαν αστραπιαία τον θανατηφόρο ιό, των αναπνευστικών οργάνων. Η  εμπειρία μετά από αυτή την πανδημία, φαίνεται να είναι μοναδική στην παγκόσμια ιστορία. Φτάνει να σκεφτούμε, ότι σε πάρα πολλές χώρες, οι κάτοικοι μπήκαν σε καραντίνα, σε κατ’ οίκον περιορισμό, αποκλεισμό, (λοκ-ντάουν), κλείδωμα στα σπίτια και γενική απομόνωση. Έτσι  η Άνοιξη του 2020, μέχρι και του 2021, έγινε απότομα Χειμώνας για το εμπόριο, τον τουρισμό, τα ταξίδια, τις μετακινήσεις, τις κοινωνικές σχέσεις και γενικά την κυκλοφορία. Τότε, είχαν παγώσει όλα. Τόσο,  που φτάσαμε στο ευνοϊκό αποτέλεσμα, να καθαρίσει η ατμόσφαιρα, από την απότομη δραστική μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, στα εργοστάσια και στα μέσα συγκοινωνίας.  Παρόλα αυτά, την ίδια στιγμή βιώσαμε όλοι τραγικές στιγμές στα Νοσοκομεία, μικρά και μεγάλα, όπως και στο μικρό το δικό μας, στο νησάκι μας, όταν προσπαθούσαν απροετοίμαστα να καλύψουν τη ζήτηση σε κλίνες και στην εντατική, για να ανακουφιστούν οι αμέτρητοι πάσχοντες, θύματα του κορονο-ιού. Πολλοί Γιατροί  και νοσηλευτές, χάθηκαν στο καθήκον για πάντα, στην προσπάθεια τους να αντιμετωπίσουν  το αήττητο θηρίο, της θανατηφόρου πανδημίας. Παράλληλα, εκτός από τα διάφορα ισχυρά  φάρμακα, ρίχτηκαν στη μάχη και τα εμβόλια, που  εμφανίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο και ήταν πέντε -έξι διαφορετικά εμβόλια, από διαφορετικές χώρες προέλευσης.  Δεν  είμαστε ειδικοί Ιατροί ή Φαρμακοποιοί, για να αξιολογήσουμε αν τα δοκιμασμένα σε σύντομο χρόνο σύγχρονα εμβόλια, ήταν ακίνδυνα, ούτε είμαστε Βιολόγοι ή Χημικοί, για να γνωρίζουμε ακριβώς την σύνθεση τους, ώστε να κατανοήσουμε τα αποτελέσματα τους.  Ακούσαμε όμως ότι άλλους έσωσαν και άλλους κατέστρεψαν, ή  τους έστειλαν στον Παράδεισο. Διότι όλοι χάσαμε αγαπημένα πρόσωπα, εμβολιασμένα και μη από τον φονικό ιο   και από τις παρενέργειες των εμβολίων, αφού  γέμισαν τα κοιμητήρια από άτυχους ασθενείς, χτυπημένους από τον ιο που κατέληξαν. Χάσαμε  αγαπημένους συγγενείς, γείτονες, φίλους και πήραμε ένα μεγάλο μάθημα, ότι η πανδημία δεν κτύπησε όλες τις κοινωνίες των ανθρώπων, με τον ίδιο τρόπο. Η  θανατηφόρα πανδημία, έπληξε κυρίως τους ηλικιωμένους  και τους φιλάσθενους, σε ευαίσθητο επίπεδο υψηλού κινδύνου. Παράλληλα αποδείχθηκε περίτρανα, πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η άνιση και ελλιπής πρόσβαση στην περίθαλψη και κάτω από αντίξοες συνθήκες και ελλείψεις, τις οποίες  αντιμετώπισε και το Νοσοκομείο μας. Τελικά είμαστε όλοι, ευάλωτοι και ίσοι στη ζωή και απέναντι στον θάνατο. Ζήσαμε  και ακούσαμε πολλά, κατά την διάρκεια του εγκλεισμού στα σπίτια, λόγω της πανδημίας. Για   την εκπαίδευση των παιδιών και φοιτητών, που πνευματικά και μαθησιακά ακρωτηριάστηκε, για την αύξηση της ενδο-οικογενειακής βίας και των εγκλημάτων. Σύμφωνα  με τις Στατιστικές των Υγειονομικών Υπηρεσιών, ένας στους τέσσερεις Έλληνες, υποφέρει από κάποιο είδος ψυχολογικών προβλημάτων, μετά τον εγκλεισμό. Όσο  για εμάς τους Χριστιανούς,  η  αποχή από τις Εκκλησίες και τις Γιορτές, ήταν ιδιαίτερα αισθητή. Δεν   νοιώσαμε την Λαμπρή ημέρα του Πάσχα και δεν την γιορτάσαμε, όπως συνηθίζουμε. Αλλά  και οι μεγάλες ξεχωριστές, Χριστουγεννιάτικες Γιορτές, δεν γιορτάσθηκαν όπως παλιά. Φυσικά  μέσα σε αυτό τον απολογισμό, ανεστάλησαν οι συγκεντρώσεις, εξαφανίστηκαν οι διασκεδάσεις  και νέκρωσαν οι κάθε είδους ανθρώπινες επαφές και οι οικογενειακές συναντήσεις. Όμως  κατανοήσαμε πόσο σημαντικό είναι οι άνθρωποι, να στηρίζουν το σύστημα Υγείας και να μην το πυροβολούν, διότι όλοι έχουμε την ανάγκη του. Όλοι χρειαζόμαστε τους εργαζόμενους σε ουσιώδεις θέσεις,  σε εφοδιαστικές αλυσίδες, φαρμάκων, τροφών και αγαθών, οι οποίοι ρίσκαραν την ζωή τους. Επίσης οφείλουμε ευγνωμοσύνη, στους ανθρώπους της καθαριότητας και της λειτουργίας των βασικών υποδομών του τόπου μας, που κάποτε δεν τους υπολογίζαμε τόσο πολύ.  Όλοι διαπιστώσαμε στις κρίσιμες εκείνες στιγμές, πως η ύπαρξη  εξειδικευμένων ατόμων, δεν επαρκεί και δεν μπορεί να δώσει όλες τις απαντήσεις και τις λύσεις, ώστε να καλύψει το Κράτος όλες τις ανάγκες του. Και όμως  χρειάζεται η ισχυρή παρουσία του Κράτους, για να μπορεί με ακρίβεια να προστατέψει και να καλύψει, το συλλογικό Δημόσιο συμφέρον. Στο μεταξύ αναγνωρίσαμε, ότι πρόοδος είναι  να καταλαβαίνουμε πιο μέτρο μπορεί να αποδώσει θετικά και πιο όχι, όπως οι μάσκες, τα απολυμαντικά, ο εγκλεισμός, η καραντίνα και  τα εμβόλια.  Πολλοί  ισχυρίζονταν, ότι τα διάφορα μέτρα κινδύνευαν να δημιουργήσουν περισσότερα προβλήματα, από αυτά που υποτίθεται ότι θα έλυναν. Άλλοι  τα θεωρούσαν υπερβολή και όχι απολύτως αναγκαία, για να εμποδίσουν την εξάπλωση της φονικής πανδημίας. Σεβαστή  η γνώμη και η άποψη όλων, αλλά τελικά  κυριάρχησε η γνώμη της αρμόδιας Ιατροφαρμακευτικής κοινότητας.  Άραγε έπειτα από αυτά τα τρία χρόνια, τα παθήματα μας έγιναν μαθήματα; Στη συνέχεια, το ερώτημα είναι, αν όλα αυτά τα μαθήματα που πήραμε, συνεχίζουμε να τα κρατάμε και το κυριότερο να τα κάνουμε πράξη; Πολύ  φοβούνται πως όχι, διότι η απειλή δεν εξαφανίστηκε τελείως. Ο ιός ξέρει να παραλλάζεται, να προσαρμόζεται, να ξεγελά τα εμβόλια και να προκαλεί επανειλημμένες λοιμώξεις, καθώς  και να υποτροπιάζει σε εμβολιασμένους και σε ανεμβολίαστους. Κι όμως υπάρχει μια απερίσκεπτη, ορμητική και χειμαρρώδης επιστροφή στην καθημερινή κανονικότητα, θεωρώντας ζοφερή παρένθεση, την πανδημία και ό, τι ζήσαμε και περάσαμε εξ αιτίας της. Αυτά τα τρία δύσκολα χρόνια, νοιώσαμε στο πετσί μας την μοναξιά και αντιληφθήκαμε, την σημασία της αλληλεγγύης,  της αλληλοβοήθειας, του αλτρουισμού και της ανιδιοτελούς προσφοράς. Πιο πολύ, την ανάγκη προστασίας και αρωγής στον συνάνθρωπο μας, ώστε κανείς να μην νιώθει αβοήθητος και μόνος του, με τον πόνο του. Την δύσκολη περίοδο της πανδημίας, οικοδομήθηκε  ξεχωριστή  σχέση με την Ιατρική επιστήμη και τους λειτουργούς της, τους νοσηλευτές, που ακόμη υπηρετούν στο μικρό και παμπάλαιο  Νοσοκομείο της Κω. Άραγε  είναι απόλυτα προετοιμασμένος ο κόσμος και ο δικός μας μικρόκοσμος, του Νοσοκομείου μας, για μια ενδεχόμενη επομένη παγκόσμια πανδημία; Αφού  η κλιματική αλλαγή, οι φυσικές καταστροφές, η καταστροφή του περιβάλλοντος και τα φυτοφάρμακα, είναι σύμμαχοι νέων ασθενειών και  δεν πρόκειται να σταματήσουν οι διάφορες παγκόσμιες απειλές, για την Δημόσια Υγεία. Αλλά  ούτε και τα παθήματα της πανδημίας που όλοι πήραμε, έγιναν μαθήματα, για να αφορούν δήθεν μια καλύτερη επομένη διαφορετική ημέρα. Όμως  αφορούν την Δημόσια Υγεία στο Νοσοκομείο της Κω και σε πολλά άλλα, όπου  υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις Ιατρικού, νοσηλευτικού προσωπικού και απαραίτητου υλικού, για περίθαλψη και θεραπεία. Η τοπική δράση, η εμπιστοσύνη, χωρίς κούφια λόγια και ψηφοθηρικές υποσχέσεις,  πρέπει να είναι οι πυλώνες,  όπου πάνω τους θα οικοδομηθεί η προετοιμασία και η αντιμετώπιση, για μια νέα επόμενη  σοβαρή Υγειονομική κρίση. Άλλα  και για το αίσθημα ασφάλειας, για την Υγιεινή και τη  σωστή περίθαλψη των κάτοικων. Όλοι γνωρίζουμε πως η Ιστορία δεν είναι καθόλου επιεικής στο μέλλον, με όσους δεν προσέχουν και υποτιμούν τα μαθήματα, που εκείνη τους έδωσε στο παρελθόν.

  • 03 Φεβρουαρίου 2023
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Στον απόηχο μιας θλιβερής ‘Βασιλικής τελετής’, του ‘Βασιλέως ημών γενομένου’ πλανάται  ένα ερώτημα στα χείλη των πολιτικών, αλλά και του κόσμου.   Πόσο κινδυνεύει η Δημοκρατία στην Ελλάδα, μετά και το θλιβερό γεγονός της εκδημίας του τελευταίου της Βασιλιά; ‘Ψωμί, ελιά και Κότσο Βασιλιά’. Καιρό  είχε να ακουστεί αυτό το λαϊκό σύνθημα, που χάραξε την ιστορία της Ελλάδας. Μήπως  τελικά η νυν Κυβέρνηση κατάφερε το αντίθετο, από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, δηλ  να κάνει με τον πιο ανώδυνο τρόπο, πιο αγαπητό τον εκλιπόντα Μονάρχη και την οικογένεια του και να αναστήσει την συμπάθεια του λαού, στον κατηργημένο θεσμό της Βασιλείας;  Υπολογίζουν πως ο κόσμος που μαζεύτηκε στην κηδεία και στο λαϊκό προσκύνημα, ήταν πάνω από δέκα χιλιάδες. Για τον ‘Βασιλιά της καρδιάς τους’, μαζεύτηκαν  λένε πολλοί φανατικοί βασιλόφρονες, αλλά και νέοι, που ήθελαν να πάρουν μια γεύση από την παρουσία των Βασιλικών Ευρωπαϊκών οίκων.   Μπορεί  ο τελευταίος Βασιλιάς της Ελλάδας, να βασίλεψε ενεργά μόνο για τρία χρόνια, όμως αγαπήθηκε και μισήθηκε ταυτόχρονα όσο κανείς άλλος, από διάφορες ομάδες ανθρώπων,  που άλλοι τον συμπάθησαν και άλλοι τον αντιπάθησαν.  Είναι  γεγονός όταν φύγει από τη ζωή ένα ξεχωριστό, δημόσιο πρόσωπο, για τους εχθρούς του δεν έχει αξία, γιατί το θεωρούν πια ακίνδυνο.  Για  τους φανατικούς φίλους του όμως, έχει μεγάλη αξία. Κάτι που δεν υπολόγισαν σωστά, οι Κυβερνητικοί σύμβουλοι και ίσως να τους στοιχίσει σε ψήφους.  Αν και προσπάθησαν προεκλογικά και ψηφοθηρικά, να τον ταπεινώσουν, να τον υποτιμήσουν και αν μπορούσαν να τον εξαφανίσουν, φαίνεται πως δεν υπολόγισαν το ρητό, ‘Ισχύς μου η αγάπη του λαού’. Τώρα γιατί τους κάνει εντύπωση, που βρέθηκαν αυτές οι χιλιάδες λαού, που άφησαν τις δουλειές τους και πήραν τα λεωφορεία, από όλα τα μέρη της Ελλάδας, για να τιμήσουν έναν Βασιλιά, που λείπει από τη χώρα του εδώ και μισό αιώνα; Φυσικά είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός, πως θα εκφράσει τη λύπη, τη συμπάθια και την βαθιά του θλίψη ή  ακόμη και την περιέργεια του, σε μια Βασιλική κηδεία. Διότι είτε το ήθελαν είτε δεν το ήθελαν, οι κυβερνητικοί, η κηδεία ήταν Βασιλική, με επισήμους και με εκπροσώπους από 11 Ευρωπαϊκούς Βασιλικούς οίκους, να συμπαραστέκονται ανθρώπινα, στην επί 60 χρόνια σύζυγο του Άννα Μαρία, στα πέντε παιδιά και στα εγγόνια του. Ήταν  μια Αρχιερατική νεκρώσιμη τελετή, που κράτησε πάνω από μια ώρα, με 12 και πλέον Ιεράρχες και τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, να  αποκαλεί τον εκλιπόντα ‘Κωνσταντίνο Βασιλέα ημών γενόμενο’. Τιμώντας  τον δε μέχρι την συγκινητική πλευρά της ταφής του, στο λόφο του Βασιλικού κοιμητηρίου στο Τατόι. Πουθενά δεν αναφέρθηκαν οι λέξεις, τέως, πρώην, ή τότε, ή άλλοτε και  έκπτωτος. Άραγε  κινδυνεύει η  Ελληνική Δημοκρατία, από τους πολιτικούς και τον κ. Πικραμένο, που έσπευσε να τιμήσει τον πιο ‘πικραμένο’ Ιστορικά Βασιλιά και τους λοιπούς βουλευτές, που παρακολούθησαν την καθόλου ιδιωτική  και απλοϊκή νεκρώσιμη ακολουθία;  Άραγε κινδυνεύει η Δημοκρατία, από μερικές χαρακτηριστικές φιγούρες, όπως ο γεράκος με τα τσαρούχια, ή ο ντυμένος τσολιάς και  οι άλλοι ξεχωριστοί με το πλακάτ του βασιλικού ζεύγους; Κινδυνεύει από  μερικούς βασιλόφρονες, που είχαν Ελληνικές Σημαίες και στο κέντρο το χρυσαφένιο Βασιλικό στέμμα; Άραγε κινδυνεύει η  Δημοκρατία, από αυτούς που έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο ή φώναζαν ‘Αθάνατος και  ζήτω ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος, ζήτω η Άννα Μαρία και ο Παύλος’; Άραγε  κινδυνεύει η Δημοκρατία από τα σκόρπια φειγ βολάν ή τρικάκια, με το σύνθημα ‘Αθάνατος ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος’;  Στην μεγαλειώδη και διόλου ευκαταφρόνητη, Βασιλική νεκρώσιμη τελετή, όπως δεν την ήθελαν η κυβέρνηση και οι αντιφρονούντες, υπήρχαν πολλά και διάφορα.  Τα πολυάριθμα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, Ελληνικά και ξένα, θα έχουν να λένε για τους κυρίους με τα ακριβά, σκούρα κοστούμια και για τις κυρίες, με τα κομψά μαύρα φορέματα και τα πένθιμα ταγιέρ, στολισμένες με σειρές από πέρλες, λεύκων μαργαριταριών, διότι τα μαργαριτάρια θεωρούνται πένθιμα δάκρυα.  Πολλοί ήταν και  οι νέοι, που βρέθηκαν εκεί και με τα κινητά τους τηλέφωνα,  έβγαζαν πλήθος φωτογραφίες, από την κηδεία του τελευταίου ‘Βασιλιά ημών γενομένου’, που έχασε τόσο πρόωρα το θρόνο του. Άραγε κινδυνεύει η Δημοκρατία, από τους παλιούς νοσταλγούς της Βασιλείας, οι οποίοι βρίσκονται σε μια ηλικία, που έζησαν όλα τα δραματικά γεγονότα της μεταπολίτευσης, των απανωτών εκλογών και της κατάργησης με δημοψήφισμα της Βασιλείας; Η  Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την βαθιά, τεθλιμμένη Βασιλική οικογένεια, από τους φίλους και συγγενείς του εκλιπόντος, ούτε από τους φιλοβασιλικούς, που έσπευσαν να τον τιμήσουν και να τον αποχαιρετήσουν, βγάζοντας έξω όλη την Ελληνική Αστυνομία, όλα τα Μέσα Ενημέρωσης και την Αθήνα όλη στο πόδι.  Ο άλλοτε Βασιλιάς της Ελλάδας, ετάφη με τιμές, παρουσία πολιτικών και υψηλών Βασιλικών προσκεκλημένων. Όσο  για τους πριγκηπικούς απογόνους,  φαίνονται να είναι αδιάφοροι και δεν θέλουν να εμπλακούν, στα περίπλοκα γρανάζια της πολιτικής ζωής του τόπου μας.  Άλλωστε το ανέφερε  πολύ έντονα ο υιός του εκλιπόντος Μονάχη, ο Παύλος στον επικήδειο λόγο του, λέγοντας πως η επιθυμία του πατέρα του και η πιο σημαντική συμβουλή του, ήταν κανένα από τα παιδιά του, να μην εμπλακεί στην πολιτική.  Επίσης ο Παύλος, αναφέρθηκε στις παραινέσεις του παππού του Βασιλιά Παύλου, προς τον τότε 18 χρονο πρίγκιπα Κωνσταντίνο, τις οποίες  του έλεγε όταν τον όρισε επίσημα διάδοχο του.  ‘Ότι  είναι προτιμότερο να υποφέρει ο Βασιλεύς, πάρα ο λαός του και πρέπει ο άρχων, να είναι φύλακας της ‘Αγίας Εκκλησίας και προστάτης της χώρας του’…. Για να το επιτύχει δε αυτό, θα πρέπει…. ‘Να θεραπεύει την προσβολή δια της συγγνώμης, την διχόνοια δια της ενότητας, την πλάνη δια της αλήθειας, την αμφιβολία δια της πίστεως.’ Πόσο πιστά ακλούθησε αυτούς τους κανόνες, ο τότε νεότατος Μονάρχης; Άραγε ο υιός του ο Παύλος, απειλεί το σημερινό Δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας ή πρέπει να ανησυχούμε, αφού η ζωή είναι απρόβλεπτη και γράφει το μέλλον, με τα δικά της στριφογυρίσματα, με σκοπό να αλλάζει κάθε τόσο τη ροή της Ιστορίας;  Όλα εξαρτώνται, από τους χειρισμούς της εκάστοτε Κυβέρνησης και των υπεύθυνων πολιτικών προσώπων. Θα  κλείσω αυτό το άρθρο, με τα λόγια του αποδημήσαντος εις Κύριον, ‘Βασιλέως ημών γενομένου,’ σε μια τελευταία του συνέντευξη.  ‘Μια Δημοκρατία, όπως είναι σήμερα η Ελληνική, που πιστεύει στον εαυτό της, παρά τα όποια άλλα  σοβαρά προβλήματά της, που μπορεί να έχει,  θα πρέπει ή δεν νοείται να φοβάται ούτε ένα όνομα, ούτε ένα τίτλο, ούτε μια πρώην Βασιλική ιδιότητα’.  Είναι γεγονός, πως δεν θα πάρουν ποτέ διαζύγιο από την ιστορία, ούτε οι πολιτικοί,  ούτε οι Βασιλείς και τα έργα και οι ημέρες τους.    Άραγε από τι μπορεί να κινδυνεύει η Δημοκρατία στην Ελλάδα σήμερα; Από πολιτικές αναταράξεις, από διχασμό, από κυβερνητική αστάθεια, από σκάνδαλα, οικονομικά και μη, από ανέντιμους πολιτικούς, από διαφθορά, από παρακολουθήσεις; Από  τι από όλα; Ερωτήσεις που ζητούν απαντήσεις.

  • 19 Ιανουαρίου 2023
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Δεύτερη ημέρα της Θείας Γεννήσεως του Χριστού, του Εμμανουήλ και  ο ερχομός του Θείου Βρέφους,  πλημμύρισε τον κόσμο με χαρά, όπως και την τότε ταραγμένη Ρωμαϊκή κατοχική εποχή, των Ιουδαίων  με ελπίδα.  Η Αγάπη ως Νέα Εντολή, που έδωσε ο Κύριος, όχι μόνο συμπλήρωσε τις 10 Εντολές του Μωσαϊκού Νόμου, αλλά τις ανέδειξε και τις κατοχύρωσε στη καρδιά των ανθρώπων.Ο Ιησούς κομιστής της Αγάπης, πρεσβεύει την ειρηνική συμβίωση ανάμεσα τους ανθρώπους, όσο και αν αυτή φαίνεται ανέφικτη. Δια της αγάπης, επιτυγχάνεται η ειρήνη, αφού η αγάπη εμποδίζει τα ανθρώπινα πάθη και τις στιγμιαίες αρνητικές παρορμήσεις. Όταν αγαπάμε δεν φθονούμε, δεν ψευδομαρτυρούμε, δεν κλέβουμε, δεν φονεύουμε, δεν βιάζουμε δεν αρπάζουμε το ταίρι του διπλανού μας, τιμάμε τους γονείς μας και γενικά δεν ασχημονούμε σε κανέναν. Πόσο δύσκολος όμως είναι ο δρόμος προς την αγάπη; Πάντων των αρετών η Εγκράτεια, έλεγε ο ασκητής Μέγας Αντώνιος, για αυτό και με σύμμαχο την εγκράτεια, πετυχαίνουμε τα ακατόρθωτα. Εγκράτεια στην προκλητική συσσώρευση πλούτου και στην αλόγιστη ανθρωπινή εκμετάλλευση, από έλλειψη αγάπης και αλτρουισμού. Εγκράτεια στην λαίμαργη καταναλωτική μανία, όταν οι άλλοι δεν έχουν τα απολύτως αναγκαία, που όμως την πληρώνει και το περιβάλλον, με την παραγωγή τόνων επιβλαβών σκουπιδιών και άχρηστων αντικειμένων, που όλοι καθημερινά πετάμε.Η αγάπη είναι αυτή που πρέπει να μας κάνει να σκύβουμε πάνω από τον πονεμένο, τον άστεγο, τον μετανάστη, τον πληγωμένο από ατύχημα, τον φυλακισμένο, τον υπερήλικα, τον ανήμπορο, τον ενδεή. Η αγάπη αποτρέπει βίαιες επιθέσεις και αλόγιστους πολέμους, που θύματα τους είναι συνήθως οι άμαχοι, οι  αθώοι και τα μικρά παιδιά. Αυτό που σήμερα ζούμε, όπως οι πόλεμοι στην γειτονιά μας και στον κόσμο, είναι αποτέλεσμα έλλειψης της αγάπης, προς τον συνάνθρωπό μας. Ακόμη η ανθρώπινη αγάπη, γίνεται ασπίδα προστασίας και σεβασμού προς τα ζώα και το οικοσύστημα. Είναι η ικανότητα να διαχειριζόμαστε την οργή μας, προς ότι μας ενοχλεί.Η έλλειψη αγάπης στις ημέρες μας, είναι εμφανής και την ακολουθεί η έλλειψη εμπιστοσύνης προς το πλησίον, που αυξάνει σύμφωνα με την σημερινή στάση ζωής του καθενός και τα καθημερινά ατυχή κοινωνικά παραδείγματα. Είναι αυτά που μας αποξενώνουν και μας αποθαρρύνουν, να δούμε με βλέμμα συμπόνιας και αδελφικής αγάπης το πλησίον. Πώς να βοηθήσω ή να φιλοξενήσω τον περαστικό, τον μετανάστη τον πρόσφυγα, όταν στα ματιά μου φαντάζει σαν πιθανός ληστής, βιαστής, δολοφόνος; Πώς να δέσω την πληγή του κτυπημένου στο δρόμο ανθρώπου από ατύχημα, όταν φοβάμαι το AIDS; Πώς να εμπιστευτώ την Πολιτική, την Δικαιοσύνη, την Θρησκεία, όταν οι εκπρόσωποι τους την τραυματίζουν, με την άγονη συμπεριφορά τους και μαζί ακρωτηριάζουν και την εμπιστοσύνη μου σε αυτούς; Πώς να πάρω στο αυτοκίνητο μου, τον πεζό που περιμένει για ώρες το λεωφορείο, όταν ακόμη εμπρός μου αναβιώνουν φρικτές σκηνές βίας, από ανάλογα γεγονότα στις ειδήσεις; Πώς να βοηθήσω τον αποφυλακισμένο, όταν φοβάμαι πως θα εκλάβει σαν αδυναμία την βοήθεια μου και με εκμεταλλευτεί; Πώς να συμπαρασταθώ στον εξαρτημένο, όταν η κοινωνία τον βάζει στο περιθώριο και μου απαγορεύει να τον πλησιάσω για να μην με παρασύρει; Πώς να κάνω το έργο του καλού Σαμαρείτη, όταν κινδυνεύει να παρεξηγηθεί, η ανθρωπιά και η υπερβολική καλοσύνη μου,  να αποτιμηθεί και τελικά να χλευαστεί σαν μορφή βλακείας; Στις μέρες μας, λίγοι είναι αυτοί που πλησιάζουν τους ‘λεπρούς’ και ελάχιστοι τους κατατρεγμένους. Σχεδόν όλοι βρισκόμαστε ταμπουρωμένοι πίσω από μια επιφυλακτικότητα, βαθιά καχυποψία, μοναξιά και ψυχρότητα προς τον συνάνθρωπο μας. Οι αλλοτινές ζεστές φιλίες, αντικαθίστανται με το συμφεροντολογικό πάρε δώσε και η ευγένεια, με την ψεύτικη μάσκα της υποκρισίας.  Η τηλεόραση και το διαδίκτυο, αντικατέστησαν τις θρυλικές αποσπερίδες και έγιναν μόνιμοι σύντροφοι της μοναξιάς μας.Η έλλειψη της Αγάπης είναι εμφανής, παντού και την βλέπουμε και σε άλλες καταστάσεις, όπως γονείς που ασεβούν στα παιδιά τους και παιδιά που αδιαφορούν για τους γονείς τους. Και όμως η Αγάπη είναι ικανή, να τα γιατρέψει και να τα απαλείψει όλα. Αυτή την Αγάπη, γεύτηκε ο Νεογέννητος Χριστός με την επίσκεψη των ταπεινών βοσκών, με τα ζεστά χνώτα των αθώων ζώων, με την πρώτη Μητρική αγκαλιά της Παναγίας και με την φροντίδα του Ιωσήφ και της μαίας Αγίας Σαλώμης.  Η Γέννηση του Σωτήρα Χριστού, μας καλεί να ανοίξουμε την ερμητικά κλειστή και παγωμένη ανθρώπινη ψυχή μας και να δούμε με βλέμμα Αγάπης, συμπόνιας και συμπάθειας, τους γύρω συνανθρώπους μας. Μας καλεί να ανοίξουμε το σπίτι μας και να ακούσουμε μαζί με τα παιδικά Κάλαντα και τον διπλανό μας, το γείτονα μας, που μπορεί να μας χρειάζεται.  Ένας γλυκός παρηγορητικός λόγος, σε ένα κρεβάτι του Νοσοκομείου ή του Γηροκομείου, μια επίσκεψη σε ένα κελί κρατουμένου, λίγα ρούχα και τροφή σε ένα άστεγο, πρόσφυγα  ή μετανάστη, εκφράζουν το μεγαλείο της ανθρώπινης Αγάπης. Ακόμη και αν αυτοί δεν είναι έτοιμοι να δεχθούν, την Αγάπη μας, το Αστέρι της Γεννήσεως θα τους οδηγήσει στην Ειρήνη. Διαχρονικά αυτό πάντα θα λάμπει γεμάτο ελπίδα και θα κουβαλάει ένα Νέο Χρόνο, για ένα νέο ξεκίνημα, διαφορετικό και πολύ πιο ανθρώπινο και αισιόδοξο από τον παλιό. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ 

  • 26 Δεκεμβρίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Αντί να ζούμε τις ευχάριστες, μοναδικές χρονιάρες μέρες, της μεγάλης γιορτής των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, ζούμε ημέρες ντροπής. Εδώ στην Ελλάδα, τη χώρα της ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της τέχνης και του πολιτισμού, της σοφίας του Χρυσού Αιώνα, ζούμε τα πιο παράδοξα, λυπηρά γεγονότα.  Η άλλοτε ‘Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών’, σύμφωνα με τους παγκοσμίους εκτιμητές εγκληματικότητας, διαφθοράς και παραβατικότητας, ξεπέρασε ακόμη και τις Λατινοαμερικάνικες χώρες. Από πού να αρχίσουμε, ένα καράβι είναι η χώρα μας, που έχασε τη σωστή γραμμή πλεύσεως και βολοδέρνει φορτωμένη με σωρεία εγκλημάτων. Πρωταγωνιστούν, ληστείες, βιασμοί, γυναικοκτονίες,  φονικά, κακοποιήσεις και βιασμοί παιδιών, από τερατόμορφους γονείς, φίλους και συγγενείς, εκπορνεύσεις ανηλίκων.  Η ανηθικότητα στο ζενίθ της. Φιλανθρωπικές οργανώσεις και ιδρύματα, που εμπλέκονται σε απάνθρωπες δραστηριότητες, όλα στο βωμό του κέρδους. Δεκάδες διεφθαρμένοι  δημοσιογράφοι, που κανιβαλίζουν με ακατάσχετη ανθρωποφαγία, σε κάθε ύποπτο ή  υπόδικο, διασύροντας και διαπομπεύοντας ανερυθρίαστα, όποιον ‘δαγκώσουν’ στο βόθρο των καναλιών τους. Μεγάλη η διαφθορά όλων των πολιτικών στρωμάτων, στο σκηνικό της Παγκόσμιας σκακιέρας, για εξουσία και άκρατο πλουτισμό. Ποιον  θα εμπιστευθεί κανείς; Ούτε  και τον ίδιο τον εαυτό του, γιατί  και αυτός κάποτε θα τον προδώσει, παρασύροντας τον σε ολέθριες αδυναμίες, όπως ναρκωτικά, αλκοόλ, τζόγο, πορνεία κλπ. Όλα  γύρω είναι διαλυμένα, άστεγοι, χρεοκοπημένοι από ‘κόκκινα δάνεια,’   ναρκομανείς εξαρτημένοι, βιαστές, εγκληματίες, κυκλοφορούν παντού συνθέτοντας μια αρρωστημένη, σάπια κοινωνία. Τα πάντα στον δρόμο της παρακμής, ακόμα και η παραδοσιακή οικογένεια, το καταφύγιο των ανθρώπων, το βασικό κύτταρο της κοινωνίας, ξεφτίζει. Την  θέση της παίρνουν αμέτρητα διαζύγια, με τραγικά θύματα τα παιδιά, αφού ‘όταν η φωλιά χαλάσει, τα χελιδόνια πέφτουν και χάνονται,’( Βίκτωρ Ουγκώ). Έρχεται  και  το νέο μοντέλο, αφύσικης και περίεργης δομής της οικογένειας, που θέλουν να μας επιβάλουν με διαφημίσεις και παρελάσεις των Σοδόμων, οι δικαιωματικοί της νέας τάξης πραγμάτων. Σεβόμαστε  το δικαίωμα τους, να χειριστούν όπως θέλουν τη ζωή τους, αλλά να σεβαστούν και την παραδοσιακή οικογένεια. Ότι  ζούμε κανονικά ως ανδρόγυνα, όπως οι γονείς τους και  φέρουμε φυσιολογικά τα παιδιά μας στον κόσμο και όχι τεχνητά, δανικά  και αφύσικα. Να  μην καπηλεύονται τη πολύτιμη λέξη ‘Αγάπη,’ γιατί εδώ μιλάμε για ερωτικό πάθος. Αν  υπήρχε αγάπη δεν θα βλέπαμε διαζύγια, γυναικοκτονίες,  μαχαιρώματα, βιασμούς. Όλα  έχουν πάρει τον  ανεξέλεγκτο, ολισθηρό κατήφορο, σαν τους σκιέρ, που δεν έχουν σταματημό ώσπου να φάνε τα μούτρα τους, πάνω σε ένα χοντρό κορμό δένδρου. Αλήθεια  που πάμε; Αναρωτιόμαστε όλοι, όταν όλα ξεφτίζουν και ξεφτιλίζονται γύρω μας, σε ένα περιβάλλον χωρίς κανόνες, χωρίς νόμους Θρησκευτικούς, Πολιτειακούς, Κρατικούς, Ηθικούς. Ακόμη  τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις μας, αντικαθίστανται με ξενόφερτες συνήθειες, που υιοθετήσαμε. ‘Η  αλλοτρίωση της παράδοσης των λαών, είναι εύκολη λεία για τους εχθρούς τους’. (Ιωάννης Καποδίστριας). Καθημερινά Έλληνες, εγκληματούν και σκοτώνουν ‘Έλληνες, πέραν των αλλοδαπών.  Ούτε  σε εμπόλεμη ζώνη να ήταν. Γέμισαν  τα κοιμητήρια, με θύματα κάθε είδους εγκλημάτων και οι φυλακές, με δεκάδες θύτες. Βασιλεύει  ο νόμος του ισχυρότερου, ο νόμος του χρήματος, με πληρωμένους δολοφόνους.  Επικρατεί  ένα χάος, ακόμη και στον τομέα της Υγείας. Τρανό  παράδειγμα εν καιρώ Παγκόσμιας πανδημίας, οι Διεθνιστές μας χρησιμοποίησαν για πειραματόζωα, σε εμβόλια που κανονικά χρειάζονται 5-10 χρόνια δοκιμών. Παρόλα αυτά,  μας τα έβαλαν υποχρεωτικά, μετά από  λίγους μήνες δοκιμών. Αποτελεσμένα , αν και εμβολιασμένοι, να  αρρωστήσουμε δυο και τρεις φορές. Τώρα  πεθαίνουν νέοι και ηλικιωμένοι ξαφνικά, χωρίς σοβαρό λόγο υγείας.  Όσοι  γλύτωσαν τον θανατηφόρο ιό, πεθαίνουν από τα αμφιβόλου αποτελέσματος εμβόλια και τις παρενέργειες τους. Αλλά  πάνω από όλα διατάζει η μάμα Ευρώπη, η Γερμανοκρατούμενη που διαφεντεύει τα κράτη μέλη και τους επιβάλλει νόμους, δήθεν για φιλανθρωπία, ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία.  Η  Ευρώπη που σταδιακά αποδεικνύεται, ότι είναι βουτηγμένη στο βούρκο της διαφθοράς και των οικονομικών και άλλων σκανδάλων.  Η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να μεσολαβήσει σαν ειρηνοποιός, να τα βρουν η μαμά Ρωσία με την κόρη Ουκρανία, τροφοδοτεί την δεύτερη χώρα με οπλισμούς κατ’ εντολή του  ΝΑΤΟ. Άλλη  παγκοσμία πληγή και το  ΝΑΤΟ. Αποτέλεσμα, αν και η Ευρώπη γνώριζε την απόλυτη ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία, αντί να αποτρέψει και να σταματήσει αυτόν τον πόλεμο με διπλωματικά μέσα, καταδίκασε τα κράτη μέλη της, σε ενεργειακή και παράλληλα οικονομική και επισιτιστική κρίση, σε πρωτόγνωρη ένδεια και στερήσεις. Θα κρυώνουν οι ντόπιοι  και οι  απειράριθμοι μετανάστες, που συγκέντρωσε. Δεν  θα  πλένονται τακτικά, δεν θα  βάζουν συχνά πλυντήριο, δεν θα  μαγειρεύουν στον φούρνο και θα έχουν πολλές περικοπές των Ευρωπαϊκών τους ανέσεων. Βέβαια  ξεσηκώθηκαν οι πολίτες, αλλά χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Μέσα σε αυτή την παγκόσμια αναταραχή, έχουμε και τις κοκορομαχίες των γειτόνων, εν όψει των εκλογών των δικών  τους, αλλά και των δικών μας.  Ανοιχτές  απειλές πρωτόγονες  και πρωτόγνωρες, με την απουσία διπλωματικών προτάσεων, για επίλυση των διμερών προβλημάτων, με την γείτονα χώρα. Καθημερινά  πόλεμος ανακοινώσεων για τα πετρέλαια, που κάποτε θα βάλουν μπουρλότο σε όλη την Μεσόγειο. Ανάμεσα  σε όλα, να  και τα πετροδολάρια να σουλατσάρουν στην Ευρωπαϊκή Βουλή,  κατατρώγοντας το κύρος, την εμπιστοσύνη  και την σοβαρότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να την και πάλι εδώ μπλεγμένη, η Ελλάδα μας. Όπου  σκάνδαλο και λαμογιά, η Ελλαδίτσα μας από κάτω. Ρεζίλι γίναμε πάλι και οι καλοί μας οι γείτονες, γλεντούν τα καμώματα των πολιτικών μας σκανδάλων, από κρυφές παρακολουθήσεις τηλέφωνων, μέχρι δωροδοκίες. Ποιος  θα εμπιστευτεί πια την Ευρωπαϊκή Ένωση; Η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχασε την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία της. Η  Τουρκία τονίζει ότι  θα το σκεφτεί αν συνεχίσει, την προσπάθεια ένταξής της, διότι  της είναι αδιάφορη πια. Ούτε  δίνει δεκάρα για τις παραινέσεις και τις Ευρωπαϊκές συμβουλές, αλλά κάνει το δικό της. Την ίδια ανυπακοή, ακολουθεί και η Ουγγαρία.   Η  Αγγλία από βασικό ιδρυτικό μέλος, της Οικονομικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποχώρησε πανηγυρικά, εκθέτοντας την Ένωση και αποδυναμώνοντας την. Επέστρεψε στο σοφό ρητό. ‘Μικρό, μικρό το αλώνι μας, μα είναι όλο δικό μας.’  Ένα  είναι σίγουρα το πιο ανησυχητικό. Παρά  τις καθησυχαστικές υποσχέσεις και το φιλικό κτύπημα στον ώμο, των Ευρωπαίων συμμάχων μας, που καμώνονται δήθεν τους πιστούς μας φίλους, στο τέλος στα δύσκολα θα είμαστε πάλι μόνοι. Κάτι  περισσότερο πρέπει να ξέρει ο γείτονας, που συχνά μας το υπενθυμίζει. ‘Όμορφος κόσμος ηθικός, Αγγελικά πλασμένος’ και σαν να μην έφταναν  όλα αυτά, μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο.  Χωρίς να μέμφομαι κανένα πολίτικο κόμμα, θεωρώ πως η πολιτική παραπέμπει στα λόγια του Γάλλου Βολταίρου,’ ότι είναι βρώμικη αλλά αναγκαία, σαν την τουαλέτα μέσα στο σπίτι.’ Πόλεμος και παροξυσμός, για μια καρέκλα εξουσίας, για ένα παχυλό μισθό από άσχετους με την πολιτική. Τα  ψηφοδέλτια γεμάτα από τηλεοπτικούς γνωστούς,  όπως άνεργους, θεατρίνους, τραγουδιστές, μοντέλα μόδας, παρουσιάστριες του κουτσομπολιού,  δημοσιογράφους. Είναι  αυτοί οι κηφήνες, που ψάχνουν να εξασφαλίσουν με την δική μας ψήφο, στην Ελληνική Βουλή περίπου επτά χιλιάδες μισθό και άλλα πολλά προνόμια. Όσο για την Ευρωβουλή, έχουμε είκοσι χιλιάδες μισθό, διαμέρισμα, γραφείο, Αεροπορικά εισιτήρια, μπράβους και υπηρέτες, με μια ζωή πλουσιοπάροχη. Και τι δεν θα μας τάξουν πάλι. Θα  μας γεμίσουν τα αυτιά με ψεύτικες υποσχέσεις, μαζί  με τα φιλιά του Ιούδα.  Άντε λοιπόν ας τρέξουμε όλα τα πρόβατα, να ψηφίσουμε τους λύκους της πολίτικης και δεν βαριέσαι ας υποφέρουμε. Ο λαός ας πονάει και ας πεινάει. Καιρός να κοιτάξουμε, πια τα σπίτια μας και τις δουλειές μας και κανένας πολιτικός σωτήρας δεν θα μας σώσει. Ο καθένας φροντίζει για την τσέπη και το προσωπικό του συμφέρον, πίσω από την μάσκα της δήθεν προσφοράς του στα κοινά.  Ευχαριστώ για την ανάγνωση.  Καλές  Γιορτές.

  • 12 Δεκεμβρίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Απελπισία, απόγνωση. Που να πάω τώρα; Που  θα βρεθώ; Θα  μείνω στο δρόμο; Άστεγο  και πεινασμένο; Θα  γίνω τροφή στους λυκάνθρωπους; Απεγνωσμένα  ερωτήματα και πόλεμος συναισθημάτων. Σφραγισμένα  χείλη, από τον φόβο. Ιδρυματισμός ή εγκλεισμός, σε Ίδρυμα προστασίας παιδιών και ανηλίκων. Κακοποιητικές συμπεριφορές και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, χωρίς ανθρωπιά, αγάπη, χωρίς οίκτο, συμπόνια. Εγκλωβισμένα τα παιδιά στις Συμπληγάδες της αναγκαίας επιβίωσης και της αναγκαστικής παραμονής, σε Ιδρύματα. Ποιο είναι το μέλλον των δομών προστασίας, που η παρουσία τους είναι αναγκαία για εκατοντάδες απροστάτευτα παιδιά; Το καλύτερο Ίδρυμα είναι το ανύπαρκτο.    Όσα παιδιά είχαμε την δυστυχία, το αγριεμένο κύμα της ζωής, να μας  ρίξει στα βράχια ενός απρόσωπου Ιδρύματος, γνωρίζουμε καλά στο πετσί μας τι σημαίνει ίδρυμα, παιδούπολη και κατ’ επέκταση, κηδεμονία, αναδοχή, πικρή υιοθεσία.  Γενικά  ορφάνια και μοναξιά στη ζωή, που σε ρίχνει σε ξένα χέρια, κοφτερά σαν ακονισμένα μαχαίρια. Όσα παιδιά πέρασαν το κατώφλι ενός ιδρύματος, Ιδιωτικού ή Κρατικού είτε ως εγκαταλειμμένα βρέφη, στην βρεφοδόχο ενός Ορφανοτροφείου, είτε ως παρατημένα νήπια έξω από μια Εκκλησιά, είναι  παιδιά διαλυμένων ή ανύπαρκτων οικογενειών και σηκώνουν πίσω τους ένα βαρύ οικογενειακό παρελθόν, γεμάτο προβλήματα. Επίσης πάμφτωχα παιδιά μεταναστών, που βρίσκονται στο έλεος της μοίρας τους, καταλήγουν σε στέγη ιδρυμάτων.  Παιδιά που ορφάνεψαν ή που οι γονείς τους χώρισαν ή ακόμη που δεν έχουν την οικονομική δύναμη, να τα αναθρέψουν.  Παιδιά  από γονείς αλκοολικούς,  ναρκομανείς, άστεγους και  φυλακισμένους. Παιδιά που τα θεωρούν  προβληματικά, του περιθωρίου με ιδιαίτερα δύσκολο χαρακτήρα, που αναζητούν αγάπη, μια γωνίτσα ασφαλή και ένα πιάτο φαί. Παιδιά που για όπλο τους έχουν τη σιωπή, σε όσα αρνητικά και φρικτά  βλέπουν και βιώνουν, με πλημμυρίδα από ενοχές και ντροπή. Αγώνας για την επιβίωση, στον δύσκολο αυτό κόσμο. Αντί  για Χριστιανική άδολη αγάπη, ως αντίκρισμα εισπράττουν την αφόρητη μοναξιά για συντροφιά. Ζουν την καθημερινή  βία εκφρασμένη, σε ανηλεές ξυλοφόρτωμα, με το παραμικρό λάθος ή ανυπακοή, με ατέλειωτα χαστούκια και κλωτσιές. Παράλληλα βιώνουν και την λεκτική βία, κάθε στιγμή με την παραμικρή αφορμή, με ακατανόμαστες ύβρεις για τα ιδία και για τους γονείς, που τα παράτησαν. Γεύονται πικρό ψωμί, με ταπεινωτική, απαξιωτική συμπεριφορά, με τρομοκρατία και με ολοήμερη σκληρή εργασία, δυσανάλογη με την ηλικία τους. Ζουν πάντα με τον εκφοβισμό για την εξασφάλιση της σιωπής, για την ψυχική και σωματική κακοποίηση, που αδιαμαρτύρητα υπομένουν. Ακόμη υπομένουν στωικά, απειλές, σκληρές τιμωρίες, απομόνωση σε κλουβιά, σε αποθήκες και σε σκοτεινά υπόγεια. Στέρηση στοιχειώδους ελευθερίας, φαγητού και ήσυχου ύπνου, όταν τα επισκέπτονται τις νύχτες οι παιδόφιλοι, παιδοβιαστές, λυκάνθρωποι. Και  το κερασάκι στην τούρτα, η σεξουαλική παρενόχληση, οι βιασμοί,  με τις ανάλογες ψυχικές και σωματικές κακοποιήσεις, με Μεσαιωνικό σκοταδισμό και βασανιστήρια. Πληγές  που δεν επουλώνονται ποτέ, αλλά αιμορραγούν, για το υπόλοιπο της ζωής των παιδιών και αυριανών πολιτών, της πολιτισμένης ή  διεφθαρμένης κοινωνίας. Παιδιά που ζουν στο ψέμα και την υποκρισία, ανάμεσα σε μια αγέλη, με προβατόσχημους λύκους, δίπλα σε υποκριτές, Γραμματείς και Φαρισαίους, κοντά σε Ιερωμένους Καθολικούς ή Ορθόδοξους, που δεν σεβάστηκαν το ράσο τους ή σε Μοναχές και Μοναχούς, που δεν τίμησαν το ιερό σχήμα τους.  Διότι  δυστυχώς υπάρχει και αυτό το σάπιο κομμάτι, στους κόλπους της Εκκλησίας, που καπηλεύονται τη Χριστιανική Θρησκεία. Οι απειλές τύπου, ότι θα βράζουν στα καζάνια της Κόλασης, ενώ η Κόλαση βράζει, από αυτά που περνούν τα άτυχα παιδιά. Ο  Θρησκευτικός αποπροσανατολισμός και η χειραγώγηση των παιδιών, διευκολύνουν τους θύτες, να κατασπαράξουν τα θύματά τους, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη τους για επιβίωση. Τα  παιδιά μετατρέπονται σε εύκολα θύματα, υποχείρια και υπηρέτες, στους δήθεν προστάτες τους. Η  ασέλγεια, μεταμφιέζεται σε στοργική αγάπη και ευχαρίστηση, η κακοποίηση ως μέσο για συμμόρφωση και ηθική ωρίμανση, η σμίλευμα του χαρακτήρα. Διότι  για το καλό των παιδιών, γίνονται όλα….. Παιδόφιλοι, διεστραμμένοι και καλά κρυμμένοι, πίσω από την φαινομενική μάσκα της φιλανθρωπίας και την βιτρίνα της φιλευσπλαχνίας, που σκοπό έχουν να ικανοποιήσουν τα ανομολόγητα, αισχρά και ανώμαλα πάθη τους. Τερατόμορφα ανθρωποειδή, που βιάζουν τις αθώες ψυχές και τα αγνά σώματα, των άμοιρων παιδιών, που τους τα εμπιστεύτηκε η Δικαιοσύνη και η Πολιτεία. Παιδιά δυστυχισμένα, που η μοίρα δεν τους χαμογέλασε ποτέ, αλλά από βρέφη τους έδειξε τα κοφτερά της δόντια και τα γαμψά της νύχια, στο πρόσωπο των δήθεν φιλεύσπλαχνων, ξένων κηδεμόνων τους. Παιδιά  γεννημένα κατά λάθος,  ξεφεύγοντας από την έκτρωση και εγκαταλειμμένα από άσπλαχνους γονείς και άκαρδους συγγενείς.  Παιδιά που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και γεύονται την ανισότητα και την αδικία της ζωής, με οικογένεια ή χωρίς οικογένεια.  Αυτά  τα παιδιά εκμεταλλεύονται ως θύματα, τα ανθρωπόμορφα κτήνη, που αντί να τους προσφέρουν μια αγκαλιά αγάπης και προστασίας, τους δείχνουν την θηριωδία που κρύβουν μέσα τους. Παιδιά  που έζησαν περισσότερες στιγμές λύπης και δυστυχίας, παρά χαράς και ευχαρίστησης. Και όμως αυτά τα δραματικά γεγονότα, που έζησαν τα παιδιά, την βία και την εξαθλίωση, αντί για την προστασία τα σιχάθηκαν. Αηδίασαν και δεν εύχονται, κανείς να τα ζήσει. Δεν  θέλουν ποτέ να επιστρέψουν στην κοινωνία, ό, τι μισούν και να το κάνουν στους άλλους. Θέλουν  να ξεχάσουν και να βρουν τη δύναμη, να αγκαλιάσουν τον κόσμο με σεβασμό και εμπιστοσύνη, για να βαδίσουν στη ζωή τους με αξιοπρέπεια. Καθημερινά ακούμε τόσα παράλογα και ντροπιαστικά, με θύματα τα παιδιά, που πληρώνουν βαρύ τίμημα, χωρίς να φταίνε πουθενά. Όπως  πατέρας -τέρας να βιάζει τα ίδια τα παιδιά του, μητέρα- τέρας να εκδίδει την κόρη της, πάππους να ασελγεί στα εγγόνια του, συγγενείς και φίλοι να κακοποιούν τα ευάλωτα παιδιά τους.  Πως κατάντησε έτσι  ο άνθρωπος, σε ένα  τερατόμορφο ανθρωποειδές, φορτωμένο με κτηνώδη ένστικτα, να σέρνεται στο βούρκο των παθών του, να μην ακούει τη φωνή της λογικής και μετά από τόση βρωμιά, να καταλήγει σε ένα στενό κελί της φυλακής;  Ωστόσο  τα παιδιά, συνεχίζουν να ζητούν απεγνωσμένα ένα χώρο, για να κουρνιάσουν, ένα καταφύγιο για να το εμπιστευτούν  και να παρηγορηθούν. Έτσι  ώστε να ξεχάσουν, την ηχηρά απουσία των γεννητόρων τους, γιατί τους έτυχαν  ακατάλληλοι γονείς και προστάτες, βίαιοι, πρόστυχοι, άκαρδοι, αδιάφοροι, που τα εγκατέλειψαν στην τύχη τους, αδιαφορώντας εκτός από την Πολιτεία για την ύπαρξη τους. Τα μικρά παιδιά, φωνάζουν ‘μαμά,’ όποια παιδαγωγό ή επισκέπτρια, τα πλησιάζει στα ιδρύματα, δηλώνοντας έτσι, την σημαντική και ουσιώδη απουσία της μητρικής αγάπης. Πεινούν  και διψούν για ανθρώπινη αγάπη και για οικογενειακή φροντίδα, από σωστούς ανθρώπους με συναισθήματα και όχι από κακόβουλους παλιανθρώπους.  Όσο  και αν μεγαλώσουν, ξυπνούν μνήμες και ζωντανεύουν εφιάλτες. Πίσω από τις κλειστές πόρτες, οι τοίχοι μπορεί να έχουν αφτιά, να ακούν τις κραυγές των παιδιών και μάτια να βλέπουν, την κακοποίηση τους.  Δεν  έχουν όμως γλώσσα για  να μιλήσουν, να υπερασπιστούν  και να επιβεβαιώσουν, όσα δεινά περνούν και όσα φρικτά καταγγέλλουν τα θύματα.  Γιατί  όλα όσα καταγγέλλουν τα παιδιά, είναι πέρα για πέρα αληθινά…..  Δεν θα ασχοληθώ με την ‘Κιβωτό του κόσμου’ με αυτή θα ασχοληθεί η Δικαιοσύνη. Αν  πράγματι βούλιαξε στα βρώμικα νερά της αμαρτίας, που έμπασαν από τα φινιστρίνια της δήθεν φιλευσπλαχνίας της, αναμένουμε να αποδεδειχθεί. Θα κλείσω, με μια Κέλτικη παροιμία. ‘Μπορείς  να ξεγελάσεις, πολλούς για λίγο ή λίγους για πολύ, δεν μπορείς όμως να ξεγελάσεις, τους πάντες για πάντα.’ Αφιερωμένο στα ταλαιπωρημένα παιδιά, όλου του Κόσμου.  Ευχαριστώ για την ανάγνωση.Ξανθίππη Αγρέλλη

  • 25 Νοεμβρίου 2022
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ