Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

-Τάκη πρέπει να πληρώσουμε σήμερα τον λογαριασμό του τηλεφώνου.

-Μα δεν είναι μόνο ένας γυναίκα. Έχουμε το Ίντερνετ, την Καλωδιακή τηλεόραση, και τα τέσσερα κινητά, δηλ δυο δικά μας και δυο των παιδιών. Εξάλλου τώρα με την φονική πανδημία, το διαδίκτυο τα παιδιά το χρειάζονται για την τηλεκπαίδευση.

-Α, ξέχασα ήρθε και το Νερό και η ΔΕΗ με όλα της τα χαράτσια, ξέρεις ΕΡΤ, περιουσιακά στοιχεία, ΕΜΦΙΑ. Έρχεται το ρεύμα με όλα τα υπόλοιπα, που κυριολεκτικά μας αλλάζουν τα φώτα.

-Όχι όλα τώρα, αύριο Σούλα γιατί δεν προλαβαίνω, έχω και την εφορία που λήγει.

-Τι δεν προλαβαίνεις; εργολάβος είσαι και εγώ περιμένω τώρα τον μισθό μου, από το Δημόσιο. Έχουμε και την σύνταξη της γιαγιάς.

-Ποιον τον κουτσουρεμένο μισθό; Η σύνταξη της γιαγιάς, δεν φτάνει πια ούτε για την κοπέλα που την φροντίζει για το Altsaxaimer( άνοια) και ο μισθός σου, ούτε για το πετρέλαιο στα καλοριφέρ.

-Ε, αυτόν τον μισθό τέλος πάντων εννοώ και φρόντισε να πας να μαζέψεις τα χρωστούμενα, για να πληρώσουμε και τα φροντιστήρια των παιδιών.

-Από ποιους; Αφού  ξέρεις βρε Σούλα, πως η οικοδομή έχει κάτσει και ο κοσμάκης δεν έχει μία. Όλοι σήμερα τα φέρνουν δύσκολα βόλτα. Ήρθε  και η παλιό αρρώστια, πέτρωσαν όλα και μας αποτελείωσαν. Πάνω  που πήραμε μερικές ανακαινίσεις μετά τον σεισμό, τώρα πάγωσαν όλα με την καραντίνα, τους συνεχείς περιορισμούς και τα επανωτά ‘λοκ ντάουν’. Έτσι και δεν έρθει και φέτος ο τουρισμός, καήκαμε γυναίκα.

-Άστα αυτά, τα λεφτά τα παίρνεις και τα κρύβεις ή σε δουλεύουν όλοι οι μπαταξήδες. Κοίτα να πάρεις κανένα καταναλωτικό δάνειο.

-Κι άλλο; Έχουμε πνιγεί στα χρέη και ούτε με χίλια σωσίβια δεν την γλιτώνουμε.

-Άκου Τάκη, δεν μπορώ εγώ να κυκλοφορώ με το παλιό Φιατάκι. Θέλω αυτή την γκάμπριο της Μερτσέντες και θα την έχω, γυναίκα μεγαλοεργολάβου είμαι.

-Πως θα σου την πάρω βρε μωρό; Για να σε κάνω ευτυχισμένη ξόδεψα και όλες τις οικονομίες μας.

-Βρες τρόπο Τάκη, με την απόσυρση ή με το δάνειο.

-Αυτό το σαραβαλάκι ούτε με εκατό ευρώ  δεν το παίρνουν.

-Δεν ξέρω να πας να δανειστείς. Δεν μπορεί η διπλανή μου στο γραφείο να οδηγεί καινούργιο αυτοκίνητο και εγώ να είμαι με το παλιό, το κτυπημένο από το χαλάζι.

-Γυναικά σύνελθε, θα μας πάρουν οι Τράπεζες και το σπίτι που έχουμε βάλει υποθήκη, μαζί και το κτήμα που υποθηκεύσαμε, για τις πιστωτικές σου κάρτες.

-Άκουσε με καλά Τάκη, εγώ δεν θα ζω στην μιζέρια και στο φόβο αυτής της κρίσης. Θέλω να ψωνίζω τα καλλίτερα και μοναδικά, επώνυμα ρούχα και παπούτσια και όχι αυτά,  από τα φτηνομάγαζα που τα φοράνε όλες στο νησί.

-Σούλα συγκρατήσου, αυτά μπορούμε, τόσα παίρνουμε και τόσα φτάνουμε. Αλλιώς με τα χρέη, θα με βάλεις φυλακή.

-Σώπα…. δηλ ο τάδε Υπουργός και ο τάδε Βουλευτής, που κατακλέψανε το Κράτος, γιατί δεν μπήκανε φυλακή ;

-Βλέπεις μωρό, τους μικρούς κυνηγάνε. Τους μεγάλους τους έχουν απέξω, γιατί όλοι βράζουνε στο ίδιο καζάνι.


(Μετά από μια εβδομάδα έξω από ένα μεγάλο κατάστημα τροφίμων μέσα στην ολοκαίνουργια μερσεντές κάμπριο.) 

-Τάκη τώρα που ξόφλησες τους λογαριασμούς και πλήρωσες τις δόσεις των δανείων, των καρτών και ψωνίσαμε τα τρόφιμα, θέλω τρεισήμισι χιλιάδες ευρώ.

-Τι να τα κάνεις ρε γυναίκα; Παίζει κανένα ταξιδάκι, αν είναι να έρθω και εγώ για παρέα. Προχτές δεν γυρίσαμε από το Πουκέ της Ταϊλάνδης;

-Όχι, αλλά η κολλητή μου φίλη η Τιτίκα, από το χωριό, πήγε και τραβήχτηκε.

-Τι εννοείς;

-Να τσίτωσε τα μούτρα της, της κάνανε λιποαναρρόφηση και έβαλε και φρέσκο μπούστο. Εγώ γατί δηλαδή, παρακατιανή είμαι;

-Τι να τα κάνεις όλα αυτά κούκλα μου; Αφού σε εμένα αρέσεις. Αυτά είναι για τα μοντέλα, τις θεατρίνες, τις τραγουδίστριες και τις τηλεπαρουσιάστριες, που τις βλέπει να πούμε, ‘ο πάσα εις’.

-Μην μιλάς σαν βλαχούτσικο, εγώ θέλω να γίνω ξανά νέα και όμορφη.

-Τι λες, σαραντάρα γυναίκα, πάνω στα καλά σου και θα πας στον πλαστικό τον χασάπη; Εμ  να στα φάει τα φράγκα, εμ  να σε πετσοκόψει. Αφού σε εμένα αρέσεις, στους άλλους περισσεύεις. Εκτός αν παίζει κανένας άλλος Σουλίτσα…..

-Δεν κατάλαβα, η διπλανή μου στο Γυμναστήριο και στα ΣΠΑ, να έχει φουσκωμένα πεπόνια και εγώ θα μείνω με δυο τηγανιτά αυγά; Τώρα που θα μας βγάλει τις μάσκες ο Χαρδαλιάς,  εγώ με τι μούρη θα κυκλοφορώ; Δεν  πρέπει να είμαι φράπα;

-Θα κυκλοφορείς με τη μούρη σου, αλλιώς καλή είναι και η μουτσούνα του κορονοιού.

-Θα αστειεύεσαι βέβαια, που θα δεχθώ εγώ να  κυκλοφορώ,  στις καφετέριες και στην παραλία, με τέτοια εμφάνιση.

-Γυναίκα σύνελθε, υπάρχει παγκόσμια οικονομική και υγειονομική κρίση. Όλος ο κοσμάκης πεινάει. Ζει με δανικά. Ενώ εσύ  ήθελες βίλα με πισίνα και τζακούτζι, πουλήσαμε το πατρικό σου διαμέρισμα, καταχρεωθήκαμε και σου την έφτιαξα. Προχθές ήθελες αμάξι γκάμπριο, ξανά χρεώθηκα και σου το πήρα. Κάθε τόσο γυρεύεις ψώνια με ακριβά ρούχα, παπούτσια, αρώματα, καλλυντικά και κοσμήματα, από το εξωτερικό. Πηγαινοέρχεσαι  από το Μιλάνο και το Λονδίνο λες και πηγαινοέρχεσαι από την Κέφαλο.  Με αυτά τα φουσκωμένα μυαλά, φούσκωσες τα χρέη μας και  ξεχείλισες όλες τις πιστωτικές κάρτες, που σου  έδωσα.

Τώρα ζητάς πλαστικές εγχειρήσεις και σιλικόνες, για να σε κάνουν σαν μούμια. Δεν ακούς τι πάθανε, όσες βάλανε πλαστικά πεπόνια με τις σιλικόνες; Θα σε χάσω γρήγορα και θα μου αφήσεις και ορφανά τα παιδιά.

-Δεν ακούω ρε Τάκη τι λες εσύ, ή μου τα δίνεις τα λεφτά ή χωρίζουμε. Εξάλλου πούλησε το Τζιπ.

-Αυτό αν το πουλήσω, θα πρέπει να ξαναπάρω ένα επαγγελματικό φορτηγάκι. Τώρα έτσι που πήρανε τα πάνω τους τα τέλη κυκλοφορίας και τα καύσιμα, ποιος αγοράζει αυτοκίνητα. Ψωμί δεν έχουμε παντεσπάνι γυρεύουμε. Φυλακή θα μπούμε κατάλαβες;

-Δεν ξέρω Τάκη τι θα κάνεις, οι φυλακές είναι γεμάτες, που θα σε βάλουν;

-Αχ, καλλίτερα να πάω στη στενή για να  γλιτώσω από εσένα.  Έπειτα  και να μπω στην φυλακή δεν με νοιάζει. Γιατί με τέτοια κρίση τυχερός θα είμαι, αν μείνω στον Πλατύ Ποταμό. Ξέρεις πόσα έξοδα και λογαριασμούς, θα γλιτώσω και θα με ταΐζουν και από πάνω.  

(Δεν βαριέστε, κρίση είναι και θα περάσει.  Αλλά πότε; Προς το παρόν ας ευθυμήσουμε λίγο)

  • 05 Μαΐου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Από καταβολής κόσμου ο άνθρωπος πάντα πλήγωνε τον συνάνθρωπο του. Από τότε που ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ, οι άνθρωποι προσκυνούσαν την βία, τον Άρη και φυσικά τον πόλεμο. Πριν την έλευση του Χριστού και πριν να ακουστεί το κήρυγμα της Αγάπης, που συμπλήρωνε τις Δέκα Εντολές, οι λαοί εξόντωναν αλλήλους σε άγριους πόλεμους. Τα μικρά διαλείμματα ειρήνης, δεν ήταν αρκετά, για να προσφέρουν σιγουριά και ευημερία, στη ζωή των κατοίκων της Γης.  Αλλά και το Χριστιανικό μήνυμα της Αγάπης, δεν βρήκε παντού αποδέκτες.  Οι ισχυροί επέβαλαν με την βία την κυριαρχία τους και η αδικία βασίλευε παντού. Από τους Ρωμαϊκούς διωγμούς των Χριστιανών, μέχρι τους σύγχρονους πόλεμους, η βία και τα βασανιστήρια είχαν τον κύριο λόγο στην ταραγμένη Υφήλιο. 

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, βασανίστηκε και αποκεφαλίστηκε, γιατί θέλησε να καυτηριάσει και να επιδοκιμάσει, την διαφθορά και την ανηθικότητα της σάπιας εξουσίας.  Ακολούθησε το Μαρτύριο και η Σταύρωση του ειρηνοποιού Χριστού, επειδή τον θεώρησαν σημαντική απειλή οι δυνατοί για τα συμφέροντα τους. Ήταν αυτοί που απάνθρωπα χειραγωγούσαν και εκμεταλλεύονταν τον λαό, στα σκλαβοπάζαρα των πλουσίων και των ισχυρών. Το κήρυγμα του πράου  και συνάμα επαναστάτη Χριστού, εναντία στην βία και την καταπίεση τους εξόργισε. Έφτιαξαν ένα παραπλανητικό δικαστήριο και μια ακόμη πιο ψεύτικη, κατασκευασμένη κατηγόρια και με την αφορμή αυτή, φρόντισαν να  βγάλουν από την μέση, Τον προστάτη των φτωχών και των κατατρεγμένων. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, δεν δεχόταν κανένα Μεσσία και υπερασπιστή του αδικημένου λαού, που θα γινόταν εμπόδιο στα ιμπεριαλιστικά, απολυταρχικά της σχέδια. Το ίδιο και οι Ιουδαίοι προύχοντες, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, που θα έχαναν τις καρέκλες της εξουσίας.

Αναζητώντας την αλήθεια, μέσα από τα μονοπάτια της νεώτερης ιστορίας, βλέπουμε πως κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, εκατομμύρια ήταν οι άμαχοι άνθρωποι, κυρίως Εβραίοι, που οδηγήθηκαν στα Γερμανικά κρεματόρια και βασανίσθηκαν, γιατί είχαν διαφορετική ιδεολογία και Θρησκεία και  διότι δεν ακολούθησαν την γραμμή της τότε Γερμανικής Ναζιστικής εξουσίας.  

Σήμερα οι συμπλοκές που γίνονται είναι συχνές και με το πέρασμα των αιώνων δεν έχουν αλλάξει, αφού το ολέθριο δημιούργημα του ανθρώπου τα όπλα, δεν σταματούν  Το 1993 από τον αναπαυτικό μας καναπέ μέσα από το τηλεοπτικό παράθυρο, βλέπαμε ανήμποροι θεατές, τις εκτυφλωτικές λάμψεις από τους βομβαρδισμούς στο Ιράκ. Μερικά χρόνια μετά, πάλι γινόμαστε θεατές ενός ανηλεούς πόλεμου, σε άλλο σκηνικό, στην Βόρειο Αφρική, που είτε είναι υποκινούμενος εμφύλιος, είτε εξυπηρετεί τα μεγάλα πετρελαϊκά συμφέροντα. Ερχόμενοι προς το πιο πρόσφατο παρελθόν, βλέπουμε που οδήγησε ο δεκαετής εμφύλιος πόλεμος στη Συρία και τα τραγικά αποτελέσματά του. Ξεριζωμός και μετανάστευση, του αμάχου πληθυσμού. Αποτέλεσμα όλων αυτών των πολεμικών συγκρούσεων, είναι οι συνεχείς μετακινήσεις των λαών και η σκληρή πραγματικότητα της προσφυγιάς ή της αναγκαστικής μετανάστευσης. Για τους άμαχους και αμέτοχους πολίτες και τα παιδιά, ο δρόμος του μαρτυρίου δεν έχει τέλος.

Στο δρόμο της βίας και του μαρτυρίου, η ανθρωπότητα υποφέρει σήμερα και από τις παράξενες κλιματικές αλλαγές, που τις ακλουθούν τρομερά και πολύ καταστρεπτικά φαινόμενα. Η σταδιακή καταστροφή του οικολογικού συστήματος και του περιβάλλοντος γενικά, έκανε την φύση να εξοργιστεί με τον άνθρωπο, που τον θεωρεί υπεύθυνο για την κακομεταχείριση της.

Σήμερα η σκέψη μας καθημερινά πηγαίνει με πολλή συμπάθεια, στους δοκιμασμένους λαούς της παγκοσμίας φονικής πανδημίας, που όπως βλέπουμε δύσκολα θα λάβει τέλος. Εκτός από την σοβαρή απειλή για την υγεία όλων μας, η επικίνδυνη αυτή ασθένεια, σέρνει και τα ανάλογα οικονομικά και άλλα προβλήματα, ανεργίας και επιβίωσης. 

Ας μην ξεχάσουμε και τους σεισμόπληκτους, στην πατρίδα μας και αλλού.  Οι κάτοικοι αυτοί βιώνουν ακόμη μέχρι και σήμερα μια τραγική, μη αναστρέψιμη κατάσταση. Χωρίς κανονική κατοικία, χωρίς ασφαλή τροφή και με αβέβαιο μέλλον, στην δύνη της πανδημίας,  βαδίζουν τον δικό τους Γολγοθά, τον δικό τους μαρτυρικό δρόμο. 

Άλλο ένα ολέθριο παράδειγμα είναι η καταστροφή του πυρηνικού εργοστασίου, τον Μάρτιο του 2011 μετά έπο τον φοβερό σεισμό των 9 R στην πόλη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας. Ωστόσο από αυτά τα δεινά δεν παραδειγματίστηκαν και οι κατά τα άλλα ευφυείς Ιάπωνες. Κατάφεραν  να ‘φυτέψουν’ σε μια χώρα που την ταρακουνούν 298 ηφαίστεια, 56 πυρηνικά εργοστάσια. Δεν υπολόγισαν ούτε τη δύναμη του Εγκέλαδου, ούτε τα μεγάλα φυσικά φαινόμενα, που τα ακολουθούν και τους απειλούν. 

Έτσι μετά τον τελευταίο, μεγάλο καταστρεπτικό σεισμό, ακολούθησε το ισχυρό Τσουνάμι , με τον Ειρηνικό Ωκεανό να φουσκώνει και να πνίγει σχεδόν όλη την Βόρεια Ιαπωνία. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι κάτοικοι υποφέρουν και από την μόλυνση της συνεχούς διαρροής ραδιενέργειας, από το κατεστραμμένο πυρηνικό εργοστάσιο. Η ραδιενέργεια αυτή, όχι μόνο μολύνει τον αέρα και την θάλασσα εκείνης της περιοχής, αλλά απειλεί και  όλο τον πλανήτη.  Παρόλα αυτά η εταιρία που διαχειρίζεται το εργοστάσιο της Φουκουσίμα, επειδή επένδυσε δισεκατομμύρια, αρνείται να το κλείσει και να το σφραγίσει. Αντίθετα προσπαθεί με κάθε είδους μπαλώματα, να το σώσει μολύνοντας συνεχώς την γύρω περιοχή και αδιαφορώντας για τις ανθρώπινες ζωές. Άραγε ξέχασαν την πυρηνική καταστροφή, από τον Αμερικανικό βομβαρδισμό, τον Αύγουστο του 1945 στο Ναγκασάκι και στην Χιροσίμα; Αυτό ήταν το ολέθριο και φρικτό αποτέλεσμα, της ανθρώπινης επιθετικότητας και απερισκεψίας.  Έτσι λοιπόν ο απερίσκεπτος άνθρωπος, πολλές φορές ευθύνεται για την  ίδια την καταστροφή του και φορτώνει τον Σταυρό του μαρτυρίου και στους  συνανθρώπους του.  Αλλά εμπρός στο εφήμερο κέρδος, τι αξία έχει η ανθρώπινη ζωή; Ο άπληστος άνθρωπος ποτέ δεν παραδειγματίστηκε, από τα παθήματα του και τοποθετεί πάνω από όλα το συμφέρον του. Καμιά Θρησκεία και καμιά νομοθεσία, δεν στάθηκε ικανή για να συγκρατήσει τον άνθρωπο από τον κατήφορο του, με μοναδικό σκοπό το εφήμερο κέρδος.

Μήπως ο ίδιος με τις απερίσκεπτες και εγωιστικές πράξεις του πολλές φορές στρώνει τον δρόμο του δικού του μαρτυρίου;

  • 17 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Πίσω από τα μισογκρεμισμένα τείχη, ξεπρόβαλε το σγουρόμαλλο κεφαλάκι του δωδεκάχρονου παιδιού. Το Εβραιόπουλο   κατατρομαγμένο,   κρυβόταν με την καρδιά του να κτυπάει ατίθασα, σαν του λαγού. Λίγο πιο πέρα ακούγονταν οι διαπεραστικοί κρότοι, από τα πυρά των όπλων. Ο ουρανός ήταν μουντός, θλιβερός και η ατμόσφαιρα αποπνιχτική, από τις αδιάκοπες ριπές των  σύγχρονων όπλων.

Στην λωρίδα της Γάζας, μερικά παιδιά στην ηλικία του, κρατούσαν τα όπλα και σκότωναν τους  ‘αδελφούς’  τους. Αυτή η περιοχή ποτέ δεν ησύχαζε. Ούτε και τώρα, με την απειλητική παρουσία της παγκόσμιας, φονικής πανδημίας.

Μερικά χιλιόμετρα παραπάνω εκεί στην αιματοκυλισμένη Συρία, επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Ένα  παιδάκι της φυλής των Γιαζίντι, ζει τον τρόμο και την φρίκη, του εμφύλιου αλληλοσπαραγμού στη χώρα του.

Από το Σινά, ως τον Λίβανο ή την Συρία και  από την Παλαιστίνη, ως την Ιερουσαλήμ, οι ταραχές στη Μέση Ανατολή, δεν έλεγαν   να σταματήσουν.

Κάποια  στιγμή που ο θόρυβος είχε κοπάσει και οι εχθροπραξίες είχαν προσωρινά παύσει, ο μικρός Βενιαμίν προσπάθησε να βγει από την κρυψώνα του, για να πάει στο φτωχικό του.  Πέρασε από έρημους δρόμους και κλειστά μαγαζιά. Η  ερημιά βασίλευε παρέα με την εκκωφαντική σιωπή, που απλώνονταν παντού.  Η  φονική πανδημία, δεν ξέχασε καμιά γωνιά της γης, ούτε τα Ιεροσόλυμα. Το  μικρό παιδί,  ακολούθησε βιαστικά την ίδια πορεία,  σε εκείνα τα   πέτρινα σοκάκια  που περπάτησε και ο ειρηνοποιός Ιησούς. Αυτόν που κάποτε οι πρόγονοι του Ιουδαίοι,  μαζί με τους Ρωμαίους τον καταδίκασαν σε θάνατο, γιατί είχε διαφορετικές  ειρηνιστικές ιδέες, ενάντια στην βία και την σκλαβιά  και άφοβα τις κήρυττε δημόσια παντού.  Διότι ο Χριστός,  ήταν επαναστάτης της ειρήνης και αντίθετος σε κάθε  κατακτητή, που καταδυνάστευε τον λαό του, αυτόν του Ισραήλ

Ο   Βενιαμίν, με τον τρόμο στα κατάμαυρα γυαλιστερά του μάτια,  βγήκε ως το ξέφωτο.  Απέναντι του φάνταζε  ο τεράστιος χρυσός τρούλος από το Μουσουλμανικό Τέμενος, το όποιο   έκτισαν  οι Άραβες Μωαμεθανοί,  για να τιμήσουν τον Προφήτη τους  Μωάμεθ.  Δίπλα του κολλημένη η Καθολική Εκκλησία, πιο δίπλα μια Εβραϊκή Συναγωγή και στην απέναντι πλευρά, ξεχώριζε το πανύψηλο καμπαναριό, της Ορθόδοξης Εκκλησίας ,  του Παναγίου Τάφου του Χριστού.

Ο μικρός περπάτησε στα στενοσόκακα,  ακολουθώντας τα ίδια βήματα του Χριστού,   τότε που  τον συνέλαβαν και του φόρτωσαν τον ασήκωτο ξύλινο Σταυρό.  Έπρεπε να τον  ανεβάσει  στον λόφο  στον λεγόμενο Κρανίου Τόπο.

‘Εκεί όπου  Εσταύρωσαν Αυτόν.’

Τον τιμώρησαν μαζί με άλλους δυο κοινούς κακούργους, αφού  τον καταδίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και με κατασκευασμένο κατηγορητήριο, στην εσχάτη των ποινών, γιατί απειλούσε την πλουτοκρατία και την διεφθαρμένη εξουσία,  Ρωμαϊκή  και   Εβραϊκή. Σε  μια γωνιά, μερικοί Ρωμαίοι αξιωματούχοι, θα πιαστούν στα χέρια, για να διαμοιράσουν τα ιμάτια του Ιησού.

Ο   Βενιαμίν, αφού συνάντησε τον αδελφό του τον Ααρών,  πέρασαν μαζί  από ένα κήπο,  γεμάτο με αιωνόβιες ελιές. Ήταν  ο κήπος  της Γεσθημανής, όπου ο Ιησούς με ανθρώπινη αδύναμη φύση, προσευχόμενος παρακάλεσε τον Ουράνιο Πατέρα του, να του απαλύνει το Μαρτύριο και να του πάρει μακριά, το πικρό Ποτήρι.

‘Πάτερ  μου παρελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο.’

Τα δυο τρομαγμένα παιδιά από τις συχνές  συγκρούσεις,  τρέχοντας και καταϊδρωμένα,   αφού κατάφερε να ξεφύγουν,  μπήκαν στην ασφάλεια της φτωχικής αυλής, του  χαμηλόκτιστου σπιτιού τους. Τώρα πια οι κρότοι από τις φονικές σφαίρες, ήταν πολύ μακριά και δεν τα  απειλούσαν.

Το  ροδόχρουν απόγευμα γλιστρούσε γρήγορα, για να δώσει την θέση του στην σκοτεινή νύχτα.  Από μακριά οι καμπάνες των Ορθόδοξων Εκκλησιών της Ιερουσαλήμ, κτυπούσαν καλώντας τους πιστούς  για τον Εσπερινό.

Πιο δίπλα,  ο  ιμάμης, φώναζε πέντε φορές την ημέρα, από  τα μεγάφωνα του   Μιναρέ, τους πιστούς  Μωαμεθανούς, για την καθορισμένη προσευχή.

Ιερουσαλήμ, μια πόλη, πολύβουη, πανάρχαια,  διαχρονική, ιερή, όπου συναντιούνται όλοι οι πολιτισμοί  του κόσμου.  Ένα μωσαϊκό από διαφορετικές φυλές και Θρησκείες, συνθέτουν αυτή την ιστορική πόλη. Μια πόλη πάντα  ταραγμένη, μια αρένα εμφυλίων και μη συγκρούσεων, που ούτε η Σταυρική Θυσία του πράου Χριστού, που κήρυττε την Αγάπη και την ειρηνική συμβίωση ούτε η Λαμπροφόρος Ανάσταση Του, δεν μπόρεσε να ηρεμήσει τους κατοίκους της και του παροικούντες την Ιερουσαλήμ.

Αυτή την ειρηνική συμβίωση, την Χριστιανική Αγάπη, την ανθρωπιά και την συμπόνια, γνωρίζουν  για λίγο και οι πρόσφυγες, που φεύγουν από την φρίκη του πολέμου, διωγμένοι και κατατρεγμένοι μακριά από τις οικογενειακές εστίες τους.

Πότε επί τέλους οι ισχυροί της Γης, θα καταφέρουν να εδραιώσουν την Παγκόσμια ειρήνη και θα αφήσουν το πανάκριβο εμπόριο των όπλων;

Ύστερα από δυο και πλέον χιλιάδες χρόνια, κάποιοι ιστορικοί θα αναφερθούν  με τον δικό τους τρόπο, σε αυτή την ταραγμένη περιοχή, όπου δίδαξε και θυσιάστηκε για την ειρήνη και την αγάπη, ο Πάγκαλος  Ιησούς Χριστός.

Παράλληλα  θα καταγράψουν και την καθημερινότητα της Ιερουσαλήμ. Θα την γράψουν σε ηλεκτρονικά βιβλία, θα την διαδώσουν παντού στο διαδίχτυο, θα την τυπώσουν στα τελειότερα μηχανήματα και παράλληλα  θα την αποτυπώσουν με τις πιο ακριβείς φωτογραφικές μηχανές.

Θα κάνουν,  ό,τι περίπου έκαναν και οι τέσσερις Ευαγγελιστές, όπου πάνω στα πανάρχαια ειλητάρια από  πάπυρο,   κατέγραψαν την ζωή το κήρυγμα, τα  Θαύματα,  το Μαρτύριο και την Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού.  Μαζί κατέγραψαν και την ταραγμένη πορεία της θρυλικής  Ιερουσαλήμ, στην πάντα ταραγμένη Μέση Ανατολή εκείνα τα δύσκολα χρόνια.

Και όμως αυτά τα δύσκολα χρόνια επέστρεψαν, με την απειλή μιας θανατηφόρου παγκόσμιας πανδημίας, που απλώθηκε γρήγορα σαν τρομακτική σκιά, σκεπάζοντας όλο τον πλανήτη και  σκορπίζοντας φόβο και σιωπή. Τα  πάντα νέκρωσαν, το εμπόριο, η εστίαση, ο τουρισμός, τα ταξίδια, η ανθρώπινη επικοινωνία, όλα πέτρωσαν.  Οι  χώροι των συναθροίσεων άδειασαν, το ίδιο και οι Ιεροί χώροι λατρείας κάθε Θρησκεύματος και κάθε δόγματος.  Οι  καμπάνες των Εκκλησιών σιώπησαν, ο ιμάμης έπαψε να καλεί τους πιστούς στα Τεμένη, η Ιουδαϊκή Συναγωγή και μαζί όλοι οι υπόλοιποι Ναοί, άδειασαν με τους περιορισμούς, για την αντιμετώπιση του φονικού ιού. Επικρατεί παντού  ερημιά και σιωπή. Όχι για τον φόβο των Ιουδαίων, αλλά για τον φόβο της θανατηφόρας επιδημικής ασθένειας, που αποδεκατίζει και ταλαιπωρεί σε όλες τις χώρες, αρκετούς άτυχους ανθρώπους, που μολύνονται από αυτήν.

Και φέτος το Πάσχα,  με την  απογοητευτική εξέλιξη της φονικής ασθένειας, παρά τους εμβολιασμούς και τα περιοριστικά μέτρα, ίσως να το γιορτάσουμε περιορισμένοι για δεύτερη χρονιά, στις  καρδιές μας. Με  μια θερμή προσευχή στον Χριστό της Ιερουσαλήμ και στο Άγιο Φως που θαυματουργά ‘αναβλύζει’ από τον Πανάγιο Τάφο, ας ελπίσουμε ότι θα κάνει το θαύμα του.  Ώστε  να σταματήσει αυτή την πανδημική κατάρα,  να φωτίσει τον κόσμο με ελπίδα και να εξαφανίσει αυτό το ανελέητο θανατικό, που κάλυψε όλο  τη Γη.  Γιατί  μετά τα Άγια και Σεπτά Πάθη, έρχεται η Ανάσταση. Γιατί  μετά το σκοτάδι έρχεται το Άγιο Φως.

Ευλογημένη διάβαση, έστω και με περιορισμούς στις Εκκλησιές μας, που όλοι οι πιστοί τόσο πολύ τις στερηθήκαμε.

  • 10 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Μια ξεχωριστή αγαλλίαση χαράς, έδωσε στην μουντή περίοδο της φονικής πανδημίας και των περιορισμών, η γιορτινή ατμόσφαιρα της 25 Μαρτίου, για τα 200 χρόνια της Εθνεγερσίας του 21.

Μπορεί να μην γιορτάσαμε με τα καθιερωμένα πρότυπα, όπως με Δοξολογία, ομιλίες, καταθέσεις στεφάνων, παρελάσεις και Δημοτικούς χορούς, όμως γιορτάσαμε με την καρδιά μας.

Η συνήθης βόλτα μας στην νησιώτικη πόλη, μας γέμισε με περηφάνια, αφού όλοι οι δρόμοι ήταν στολισμένοι, με τα χρώματα της Ελληνικής Σημαίας και στα μαγαζιά και στα  μπαλκόνια, κυμάτιζε η ένδοξη γαλανόλευκη. Τα  βράδια η δοξασμένη  Σημαία, χαράχτηκε στα Δημόσια κτήρια, όπως στο Δημαρχείο και στο Διοικητήριο, καθώς και στην ψυχή μας. Ακόμη και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και  τα κοινωνικά δίκτυα επικοινωνίας, τα λάμπρυνε η παρουσία της τιμημένης Ελληνικής Σημαίας. Τα  χρώματα της οποίας θυμίζουν το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, που στοργικά αγκαλιάζει την στεριά της πατρίδας μας, με τον λαμπερό, Μεσογειακό ήλιο διάχυτο παντού.

Αυτός ο πηγαίος ενθουσιασμός για την πατρίδα και  η αγάπη για την Σημαία, πήγαιναν μαζί με την λαμπερή γιορτή του Ευαγγελισμού της Παναγίας,  φέρνοντας ιδιαίτερη συγκίνηση, όπως  στα παλιά τα μαθητικά μας χρόνια, που με δέος λέγαμε τον Εθνικό Ύμνο.

Τότε που δεν ντρεπόμασταν, να πούμε είμαστε Έλληνες και Ζήτω η Ελλάδα, χωρίς να μας χαρακτηρίσουν φανατικούς εθνικιστές, ή ρατσιστές, οι σημερινοί μοντέρνοι τύποι.

Τότε που δεν ντρεπόμασταν ή  δεν φοβόμασταν,  να κάνουμε το Σταυρό μας μπροστά σε μια Εκκλησία, χωρίς να μας πουν φανατικούς, απηρχαιωμένους και μουχλιασμένους θρησκόληπτους, κάποιοι  προοδευτικοί τύποι.

Τότε που με άνεση και περηφάνια, κρατούσαμε την Ελληνική Σημαία, για να την στερεώσουμε στο μπαλκόνι μας ή στο κατάστημα μας, χωρίς να μας ψιθυρίζουν ως φασίστες. 

Όμως τα τελευταία χρόνια,  όλα έγιναν διαφορετικά.

Η λανθασμένη ελευθερία της έκφρασης, κατάντησε  ασυδοσία και πρυτανεύει η  αναρχία, από την εισβολή διαφόρων έξω Ελληνικών στοιχείων, με ανθελληνικές προθέσεις.

Το να βεβηλώνουν το ιερότερο εθνικό μας σύμβολο, την Σημαία ή  το να καθυβρίζουν τα όσια και τα ιερά της Θρησκείας και τους θεσμούς της πατρίδας μας, αυτό δεν είναι ελευθερία της έκφρασης, αλλά φαυλοκρατία, χυδαιότητα  και ασέβεια, προς άλλες χώρες και λαούς.

 ‘Διότι εκεί που σταματά η ελευθερία και τα δικαιώματα του ενός, αρχίζει η ελευθερία και τα δικαιώματα του άλλου’.  Πόσο κινδυνεύει σήμερα η ανεκτίμητη ελευθερία μας, από κακόβουλους γείτονες και  από κακοποιά στοιχεία, που κρύφτηκαν μέσα στις ομάδες των παράνομων μεταναστών; Πόσα δήθεν φιλικά κράτη της χώρας μας, υποστηρίζουν όλη αυτή την ύπουλη τακτική;

Και όμως μετά από 200 χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης του 21,  έφτασε η κατάλληλη ώρα και ήρθε η πιο σωστή στιγμή.  Έτσι όλοι μαζί οι Έλληνες, ξαναθυμηθήκαμε ότι είμαστε ομοεθνείς, ομοαίματοι, ομόθρησκοι και  ομοϊδεάτες. Ότι η πατρίδα που μας παρέδωσαν με τόσες θυσίες, οι γενναίοι ήρωες της Παλιγγενεσίας, είναι η σημερινή ελεύθερη, σύγχρονη και δυνατή Ελλάδα, που ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της σκλαβιάς των 400 χρόνων. 

Ότι ως Έλληνες, έχουμε τα δικά μας ξεχωριστά ήθη και έθιμα, τις Θρησκευτικές και  λαϊκές παραδόσεις, τον πολιτισμό, τις τέχνες και τη μουσική μας. Ότι  έχουμε παραδοσιακές οικογένειες, την βάση της κοινωνίας μας, με τους δικούς της άγραφους νόμους και ιερούς κανόνες.

Ότι στην συντριπτική πλειοψηφία,  ήμαστε Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι και παράλληλα με την Εθνική γιορτή, γιορτάζουμε και την Θρησκευτική του Ευαγγελισμού της Παναγίας μας.  Για  αυτό μετά την διπλή, λαμπερή μεγάλη Γιορτή, δεν πρέπει να αφεθούμε να ξεχάσουμε ό, τι γιορτάσαμε για τα 200 χρόνια της Εθνεγερσίας του 21. Αλλά  να τιμάμε μέσα μας καθημερινά τους ήρωες, που τους οφείλουμε την  λευτεριά της πατρίδας μας,  χωρίς να φοβόμαστε αν θα μας πουν πολεμοχαρείς ή  αιμοδιψείς.  Πρέπει  να τιμάμε την γαλανόλευκη Σημαία, ως ασπίδα προστασίας του Έθνους μας. Σύμφωνα με τον πιλότο της Πολεμικής Αεροπορία μας, που τον ακούσαμε στην υπέροχη Εθνική παρέλαση στο Σύνταγμα. Πάντα  αδιαφορώντας αν μας πουν ότι δεν είμαστε μοντέρνοι, αλλά παλιομοδίτες κάποιοι  αναρχικοί προοδευτικοί, απάτριδες και αντεξουσιαστές.

Ας  μην φοβόμαστε, να μας χαρακτηρίσουν ως χουντικούς, αν τολμήσουμε να  πούμε Ζήτω ‘οι θρυλικοί Εύζωνες, ο ένδοξος Στρατός, το Πεζικό, το Πολεμικό Ναυτικό, η  Αεροπορία,  το ιστορικό Ιππικό. Αυτοί είναι  οι προμαχώνες, της δικής μας ασφάλειας. Οι πλειοψηφία αποτελείται από  αληθινούς πατριώτες, που καμαρώσαμε τα νιάτα της πατρίδας μας.   Όλοι είμαστε υπερήφανοι και  κάθε μέρα γιορτάζουμε στην καρδιά μας,  την επέτειο της 25 ης  Μαρτίου. Κάθε  μέρα, οφείλουμε να κρατάμε ζεστή στην Εθνική μας συνείδηση, τον πατριωτισμό και την αγάπη μας για την Ελλάδα και για τους Έλληνες.  Έτσι  θα μπορούμε να υπερασπιστούμε όλοι μαζί, την ακεραιότητα και την ελευθερία της χώρας μας, που τελευταία κινδυνεύει και η ειρήνη στην περιοχή μας είναι τόσο ευάλωτη.

 ‘Για να έχουμε μέλλον ως λαός, πρέπει να τιμάμε και να θυμόμαστε με σεβασμό, το γενναίο, ιστορικό παρελθόν μας’. 

  • 27 Μαρτίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Αφιερωμένο στην ημέρα της γυναίκας και σε όλες τις γυναίκες του πλανήτη μας


Η θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο, κάθε άλλο από αναβαθμισμένη είναι.

Ίσως οι συγκυρίες της ζωής , η οικονομική παγκόσμια δυσπραγία και χίλιες δυο άλλες αφορμές, να την τοποθέτησαν σε πιο υποτιμητική θέση.

Οι αγώνες της περί φεμινισμού και ισότητας, έμειναν στα λόγια ή ισχύουν σε πολύ λίγες πολιτισμένες χώρες. Το ίδιο και οι γιορτινές ημέρες αφιερωμένες στην μητέρα ή στην ημέρα της γυναίκας, περνούν άχρωμες με πολλά ευχολόγια, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις για αναβάθμιση της γυναικείας θέσης και της αξιοπρεπούς παρουσίας της στην κοινωνία. 

Με αφορμή την απαγωγή τριακόσιων περίπου κοριτσιών στην Αφρική, και την απελευθέρωση τους, όπου τους είχε αφαιρεθεί το δικαίωμα μόρφωσης, από το βίαιο  καθεστώς και τη νοοτροπία της κλειστής ιδιαίτερης κοινωνίας τους, ώστε να μην σπουδάσουν, ας δούμε και άλλες περιπτώσεις εξευτελισμού της γυναίκας.

 Τα τελευταία αλλεπάλληλα κρούσματα, με θύματα γυναικών που  τολμούν, με θάρρος και αγανάκτηση και καταγγέλλουν σεξουαλική παρενόχληση, λεκτική και σωματική βία, στους διάφορους χώρους εργασίας, πρέπει να ανησυχούν όλο τον κοινωνικό ιστό. Από αρχαιοτάτων χρόνων, η εύθραυστη σχέση αφεντικού και εργαζόμενης, παρέμεινε ταπεινωτική, θεωρώντας υποδεέστερη του ανδρός την θέση της γυναίκας. Σε όλους τους χώρους εργασίας και εξουσίας, είτε πολιτικούς, είτε καλλιτεχνικούς  και λοιπούς άλλους, οι καταγγελίες έχουν πάρει τελευταία μορφή χιονοστιβάδας, αναδεικνύοντας και ξεσκεπάζοντας ένα σιωπηλό χρόνιο πρόβλημα. Αυτό, της κακομεταχείρισης και κακοποίησης των γυναικών.

Τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, αυξήθηκαν τελευταία, ιδίως κατά τον αναγκαστικό εγκλεισμό στα σπίτια, λόγω της παγκόσμιας φονικής πανδημίας.  

Το γεγονός πως στην Ινδία και στο Πακιστάν, αν δεν γίνει έγκαιρα η κατάλληλη αγοροπωλησία να παντρευτούν από τα 9 ή10 τους χρόνια οι κόρες μιας οικογένειας, γιατί μπορεί να πέσουν θύματα βιασμού, είναι τρομακτικό.

Ακόμη πιο φοβερές είναι και οι καθημερινές παγκόσμιες ειδήσεις βιασμού και κακοποίησης γυναικών, σε σκοτεινούς δρόμους ή απόκεντρους χώρους.

Το βασανιστικό έθιμο της ‘κλειτοριδεκτομής’ με πρωτόγονα μέσα και χωρίς αναισθησία, σε τριτοκοσμικές χώρες στην Αφρική, σε εκατομμύρια μικρά κορίτσια, είναι απάνθρωπο. 

Οι πατέρες τέρατα είτε είναι βιολογικοί είτε πατριοί, ποτέ δεν έλειψαν από το πλάνο βιασμών ανήλικων θυγατέρων τους.

Οι προστάτες και οι κακοποιοί σωματέμποροι, που ουσιαστικά απαγάγουν τα κορίτσια από προβληματικές χώρες, αφού τα εθίσουν στον θανατηφόρο κόσμο των ναρκωτικών, τα εξωθούν στην πορνεία και καρπούνται τα κέρδη από την εκμετάλλευση τους. Το ‘Τράφικινγ’ η διακίνηση δηλ των γυναικών, από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και άλλες τριτοκοσμικές χώρες, έχει πάρει τα τελευταία χρόνια ανησυχητικές διαστάσεις.

Η νόμιμη ή παράνομη πορνεία, αποτελεί μεγάλο κεφάλαιο εξευτελισμού της γυναικείας αξιοπρέπειας. Η χρήση ναρκωτικών ουσιών, από εξαθλιωμένες και εξαρτημένες γυναίκες, σε συνδυασμό με την ραγδαία εξάπλωση του AIDS, είναι όχι μόνο όνειδος, αλλά και πραγματική απειλή για τον σύγχρονο και πολιτισμένο κόσμο.

Η ενδοικογενειακή βία, που καθημερινά ζουν εκατοντάδες γυναίκες, γιατί δεν έχουν που αλλού να πάνε ή γιατί δεν θέλουν να δυσκολέψουν τη ζωή των παιδιών τους, αποτελεί οδυνηρή εικόνα για την κοινωνία μας.

Η εξαπάτηση γυναικών από επιτήδειους ερωτικούς συντρόφους, που τις αναγκάζουν να προβούν είτε σε ακούσια άμβλωση, είτε σε ξεπούλημα, απόρριψη και αποχωρισμό των ίδιων των παιδιών τους, είναι μεγάλη κατάρα για την ίδια την μητρότητα. Ηχηρό χαστούκι για την κατά τα άλλα ευνομούμενη Ευρωπαϊκή πολιτεία μας, είναι και η θέα των κουρελιασμένων ψυχή και σώματι γυναικών, που άστεγες και άνεργες, θύματα της οικονομικής κρίσης, έπιασαν πάτο και ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών, για λίγα αποφάγια και καμιά γόπα αποτσίγαρα. Ευτυχώς μερικές φιλανθρωπικές και άλλες οργανώσεις προστατεύον και φροντίζουν τια ανύπαντρες μητέρες, τις εξηρτημένες, τις εκδιδόμενες, και τις άστεγες.

Αλλά που να φτάσουν, όταν τα θύματα είναι αμέτρητα.  

Η θέση της γυναίκας σήμερα, όπως διαμορφώθηκε στην κοινωνία είναι αναλώσιμη. Οι συχνές εναλλαγές συντρόφων, οι ερωτικές στιγμιαίες απολαύσεις μετά την σεξουαλική απελευθέρωση, η έλλειψη σοβαρότητας στις σχέσεις, καθώς και ο μιμητισμός, έφεραν την γυναικεία αξιοπρέπεια, σε μεγάλο προβληματισμό.

Σήμερα δεν έχουμε μόνο κρίση υγειονομική, οικονομική, έχουμε και κρίση ιδεών, αρχών και κοινωνικών αξιών. Η φιλαρέσκεια, η ματαιοδοξία και η εφήμερη απόλαυση, άδειασαν την γυναίκα από την πραγματική και ουσιαστική της θέση στον κόσμο.  Αλλά και από τον πολύτιμο ρόλο της ως μητέρα, αφού αυτή συμβάλει κατά το ήμισυ στην συνέχεια της ανθρώπινης ζωής. 

Όμως και οι διάφορες γυμνές διαμαρτυρίες, από ομάδες γυναικών ή γυμνόστηθων γυναικών, όσο και αν θέλουν κάτι να μας πουν και να μας αφυπνίσουν, χάνουν το σκοπό και την αξία τους. Ακόμη και αν έχουν δίκιο, το χάνουν αφού η αναξιοπρεπής παρουσία τους, ο τρόπος και η προκλητική εμφάνιση τους, είναι το λιγότερο προσβλητικές.

Η γυναίκα ανά τους αιώνες είτε γιατί έφταιγε, είτε γιατί γίνονταν αναλώσιμο θύμα των ανδρών, έδειξε αδυναμία της ύπαρξης της, χωρίς να προβάλει τον δυναμισμό και την εντελώς αναγκαία παρουσία της, στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Γυναίκες επιστήμονες, δυναμικές επιχειρηματίες, πολιτικοί, εργαζόμενες και εργάτριες, αξιοπρεπείς οικογενειάρχισες και στοργικές μητέρες, πάντα θα υπάρχουν. Οι γυναίκες πρέπει να κερδίσουν ξανά στην πραγματικότητα, την ισότητα και ισονομία τους απέναντι στους άνδρες, στον τομέα της εργασιακής αμοιβής, της κοινωνικής καταξίωσης και της αρμονικής οικογενειακής συμβίωσης.

Αλλά και η άλλη όψη του νομίσματος, με τα καθημερινά φαινόμενα, με γυναίκες που γίνονται έρμαια και σκλάβες επιτήδειων που τις εκμεταλλεύονται, πρέπει κάποτε να σταματήσει. Ποιος νόμος θα προστατεύσει σε παγκόσμια κλίμακα, τις γυναίκες που τις κακοποιούν, τις εμπορεύονται και τις κακομεταχειρίζονται με λεκτική και σωματική βία; Πόσες Διεθνείς Οργανώσεις, θα τρέξουν να τις σώσουν, αν δεν υπάρξει η κατάλληλη διαφώτιση και ενημέρωση στις Κυβερνήσεις και στις ανάλογες κοινωνικές ομάδες; Μήπως κάποιους τους  συμφέρει να είναι η γυναίκα αναλώσιμο είδος; Ίσως πολλοί να στηρίζουν  την αστεία παροιμία, ‘ότι  η γυναίκα προσφέρει χάδια αλλά και γρατσουνιές σαν τη γάτα, ενώ ο άνδρας είναι πάντα κυνηγός, αλλά και υπάκουος σαν το σκύλο.’  Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες του κόσμου.

  • 08 Μαρτίου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ