Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα Φαρμακεία
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

12.00 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif";} Δημοσιεύω σήμερα ένα άκρως συγκλονιστικό και ιδιαίτερα αποκαλυπτικό έγγραφο, που φέρει την υπογραφή του Ιταλού Διευθυντή Αρχαιοτήτων της Δωδεκανήσου Luigi Morricone, του χαρισματικού εκείνου αρχαιολόγου και ανασκαφέα της Κωακής γης, το οποίο συντάχθηκε στην αγγλική και στάλθηκε από την Κω προς τη Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση - Τμήμα Δημοσίων Έργων της Ρόδου και στο τότε Γραφείο Πολιτικών Υποθέσεων της Κω με ημερομηνία 11 Σεπτεμβρίου 1945, τέσσερις, δηλαδή, μήνες μετά την άφιξη των Βρετανών στην Κω και το οποίο αναφέρει λεπτομερώς τις ζημιές και τις λεηλασίες που προκάλεσαν στις αρχαιότητές μας οι Γερμανοί.Το έγγραφο αυτό του Morricone δημοσιεύθηκε στην έκδοση με τίτλο : “La presenza Italiana nel Dodecaneso tra il 1912 e il 1948” σσ.206-207(1997) της Ιταλικής Αρχαιολογικής Σχολής της Αθήνας. Και όπως σημειώνει ο Morricone μέχρι τον Σεπτέμβρη του 1943, λίγο πριν την κατάληψη του νησιού από τους Γερμανούς, στο Κάστρο της Νεραντζιάς, που ήταν αρχαιολογικός χώρος, είχαν συγκεντρώσει οι Ιταλοί ένα μεγάλο αριθμό αρχαίων αντικειμένων, τα οποία ήταν φυλαγμένα σε αποθήκες ή σε υπόγεια δωμάτια (καταφύγια) ή χωμένα σε χαντάκια στις αυλές του Κάστρου. Οι 6 αποθήκες και 2 ακόμη αίθουσες στο μικρό σπίτι του φύλακα στη γωνιά της αυλής του Κάστρου κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής είχαν εντελώς λεηλατηθεί.  Εξαφανίστηκαν μπρούντζινα και γυάλινα δοχεία και τερακότες (πήλινες κατασκευές) από τις ανασκαφές ρωμαϊκών σπιτιών, μερικές εκατοντάδες από ελληνορωμαϊκά λυχνάρια από τα αρχαία τείχη της πόλης Κω, μια τεράστια ποσότητα δοχείων και τεμάχια μυκηναϊκών δοχείων από τις ανασκαφές της προϊστορικής πόλης Κω, κυτιόσχημοι τάφοι της αρχαϊκής περιόδου με τα περιεχόμενα τους, αντικείμενα της κλασικής, ελληνιστικής, ρωμαϊκής και βυζαντινής περιόδου, όπως μια πλούσια συλλογή από λυχνάρια και αγαλματίδια από τερακότα καθώς και άλλες τερακότες από τις ανασκαφές της Κεφάλου. Εξαφανίστηκαν ακόμη και δοχεία μεγάλου μεγέθους (οι επονομαζόμενοι πίθοι) από αρχαϊκούς ελληνικούς τάφους. Επί πλέον 5 ξύλινες κάσες με μερικές εκατοντάδες αγαλμάτια από τερακότα. Η απώλεια τους είναι μια ανεκτίμητη ζημιά για τις συλλογές τέχνης του Μουσείου της Κω.Σύμφωνα με τις έρευνες που μπόρεσα να κάνω στην Κω, τονίζει ο Morricone, ένας αριθμός τέτοιων αγαλματίων ήταν στην κατοχή κάποιου Γερμανού λοχαγού, του γιατρού Bernhard Hensel από το Königsberg.Υποθέτω ότι τα αγαλμάτια, λόγω της καλλιτεχνικής τους αξίας, δεν διασκορπίστηκαν, αλλά μοιράστηκαν μεταξύ ειδημόνων της τέχνης.Στο Κάστρο της Νεραντζιάς και κάτω από τον πύργο με το οικόσημο του Μεγάλου Μαγίστρου των Ιωαννιτών Ιπποτών Jasques de Μilly (1454-1461) βρισκόταν το άγαλμα του Ιπποκράτη και μερικές μαρμάρινες κεφαλές, οι οποίες ήταν χωμένες μέσα σ’ ένα προστατευτικό τοίχο. Οι Γερμανοί κατεδάφισαν εν μέρει τον προστατευτικό τοίχο και έκλεψαν δυο κεφαλές, πρωτότυπα Ελληνικά έργα της ελληνιστικής περιόδου. Μια τρίτη κεφαλή (το πορτρέτο της Αυτοκράτειρας Λιβίας) την άφησαν, λόγω του μεγέθους της, σε κάποια απόσταση από το καταφύγιο. Μόνο το άγαλμα του Ιπποκράτη έμεινε άθικτο μέσα στο καταφύγιο εκείνο [!].Ένα μικρό υπόγειο δωμάτιο κοντά στην πόρτα της εσωτερικής αυλής του Κάστρου, ανοίχτηκε και λεηλατήθηκε εντελώς. Περιείχε 106 τεμάχια γλυπτών.  Αντικείμενα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας, όπως γλυπτά, επιγραφές και τα καλύτερα αρχαία δοχεία, φυλάσσονταν μέσα σε τρία θολωτά δωμάτια κάτω από το Ρωμαϊκό Ωδείο. Οι πόρτες των δωματίων αυτών ήταν κλεισμένες με τοίχο. Πολλές φορές οι Γερμανοί προσπάθησαν να διαπεράσουν στα καταφύγια, αλλά τους παρεμπόδιζαν οι υπάλληλοι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Στις 23 Αυγούστου του 1944, Γερμανοί στρατιώτες που δούλευαν στο Ιντζιρλί, 4 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης Κω, βρήκαν μέσα σ’ ένα ρωμαϊκό τάφο μερικά χρυσά αντικείμενα (ένα διάδημα, ένα περιδέραιο και ένα δαχτυλίδι). Στις 7 του Σεπτέμβρη, κατά παράκληση της (Ιταλικής) Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, ο Γερμανός Πολιτικός Επίτροπος της Κω απάντησε ότι τα αντικείμενα αυτά είχαν σταλεί στη Ρόδο, στη Γερμανική Στρατιωτική Διοίκηση για να παραδοθούν στο εκεί Μουσείο. Το Μουσείο της Ρόδου τελικά δεν έλαβε ποτέ τέτοια αντικείμενα.Αυτή είναι η περιγραφή των λεηλασιών του αρχαιολογικού πλούτου του νησιού της Κω από τους Γερμανούς, όπως παραστατικά αναλύει στο ιστορικό έγγραφό του ο Ιταλός αρχαιολόγος Luigi Morricone. Συμπληρώθηκαν από τότε 79 ολόκληρα χρόνια και πέπλος σιωπής και λησμοσύνης καλύπτει αυτές τις καταστροφές και τις λεηλασίες, που διέπραξαν χωρίς αιδώ και μεταμέλεια οι Γερμανοί σε βάρος της πατρίδας μας. Ηθικό χρέος έχει η Ελληνική Πολιτεία να συμπεριλάβει ανάμεσα στις άλλες δίκαιες αξιώσεις της για τα αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί κατά της ζωής και της περιουσίας των Ελλήνων πολιτών  και την αναγνώριση από τη σημερινή Γερμανία των απωλειών των ανεκτίμητων αυτών αρχαιολογικών θησαυρών του νησιού της Κω, που αποτελούν κτήμα εσαεί ολόκληρης της Ανθρωπότητας.

  • 18 Ιουνίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Η Τουρκία αποκαλύπτεται. Ζήτησε με την ιταμότητα που την διακατέχει την αποστρατικοποίηση των Ελληνικών νησιών του Αιγαίου, για να εξασφαλίσει την άνεση, όπως πιστεύει, της κατάληψής τους και στη συνέχεια την επιβολή της κυριαρχίας της σε όσα τουλάχιστον νησιά βρίσκονται κοντά στις ακτές της.Εμείς όμως που δεν είμαστε αφελείς αισθανόμαστε βαθιά μέσα στο πετσί μας τις έκνομες επιθυμίες και ανιστόρητες απόψεις της πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας, γι αυτό και εξοπλίσαμε κατάλληλα τις ένοπλες δυνάμεις μας και ενημερώσαμε για την αναθεωρητική τάση της γείτονος, ως προς το εδαφικό και νομικό καθεστώς των νησιών μας, τους διεθνείς οργανισμούς και όλα τα κράτη που πρεσβεύουν τις  κοινές με εμάς  αρχές και αξίες της διεθνούς νομιμότητας. Στηριζόμενοι, λοιπόν, στο άρθρο 51 του Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών διατηρούμε το δικαίωμα της «νόμιμης άμυνας» στο Αιγαίο για τους ακόλουθους ουσιαστικούς λόγους:Γιατί η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο το 1974, κατά παράβαση των διατάξεων της Συνθήκης Εγγυήσεως για την Κύπρο, στην οποία η Ελλάδα αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος, και, παρά τις πολυάριθμες αντίθετες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, συνεχίζει να διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική δύναμη στα κατεχόμενα εδάφη. Επιδιώκει, μάλιστα, και την προσάρτηση του κατεχόμενου βόρειου τμήματος της Κύπρου.Γιατί η Τουρκία παραβιάζει συστηματικά τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο και υπερίπταται με στρατιωτικά αεροσκάφη, συχνά οπλισμένα, ελληνικών νησιών του Αιγαίου και μάλιστα κατοικημένων, γεγονός που έχει ιδιαίτερη σημασία όσον αφορά ζητήματα ασφάλειας.Γιατί η Τουρκία κατά τις τελευταίες δεκαετίες, διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές μονάδες με εναέρια μέσα και αποβατικά σκάφη σε περιοχές της Μικράς Ασίας, που βρίσκονται απέναντι των ελληνικών νησιών, γεγονός, που συνιστά σοβαρότατη απειλή κατά της Ελλάδας. Δεν παραγνωρίζουμε, βέβαια, και την απειλεί πολέμου (casus belli), που στρέφει εναντίον μας αν θελήσουμε να επεκτείνουμε τα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ναυτικά μίλια. ...Εφαρμόσαμε, λοιπόν, την αρχή  πως «ότι απειλείται δεν αποστρατικοποιείται»,  αλλά η Τουρκία επιμένει στην αποστρατικοποίηση, για παράδειγμα, των Δωδεκανήσων, επικαλούμενη τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου του 1947, που πράγματι προέβλεπε την αποστρατικοποίησή τους, πράξη που εξισορροπούσε τα τότε συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή και ιδίως της Σοβιετικής Ένωσης. Το καθεστώς όμως αυτό της αποστρατικοποίησης έχασε κάθε λόγο ύπαρξής του με τη δημιουργία των συνασπισμών του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Όλα τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ διατηρούν σήμερα υποχρεωτικά στα εδάφη τους στρατιωτικές μονάδες. Γιατί το δικαίωμα αυτό να μην το έχει η χώρα μας για όλα τα εδάφη της κυριαρχίας της, καθώς ανήκει στο ΝΑΤΟ; Την αλλόκοτη και ασύμβατη αυτή απαίτηση δεν μας την εξηγεί επαρκώς η Τουρκία.Αφήστε που στην υπογραφή της Συνθήκης των Παρισίων του 1947 η Τουρκία δεν συμμετείχε, καθώς η Συνθήκη αυτή αφορούσε την παραχώρηση της κυριαρχίας των νησιών μας από την Ιταλία στην  Ελλάδα. Και καθώς η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενο μέλος ισχύει γι’ αυτήν ο νομικός κανόνας “res inter alios acta”, δηλαδή ζήτημα που αφορά άλλα κράτη. Εξ άλλου σύμφωνα με το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Θαλασσών «μια συνθήκη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις ή δικαιώματα για τρίτες χώρες» εκτός των συμβαλλομένων. Παρατηρούμε ακόμη ότι αμφισβητεί η Τουρκία την κυριαρχία των μικρότερων νησιών και βραχονησίδων του Δωδεκανησιακού Συμπλέγματος ως μη κατονομαζομένων, ρητά κατ’ αυτήν, στη Συνθήκη των Παρισίων, ενώ γνωρίζει ότι η αναφορά του άρθρου 14 της Συνθήκης στην ονομασία των δεκατεσσάρων μεγαλύτερων απαριθμούμενων νησιών της Δωδεκανήσου περιλαμβάνει και τη φράση «και των παρακείμενων νησίδων», εννοώντας φυσικά (εκ του μείζονος το έλασσον) και τις νησίδες, τις βραχονησίδες και τους βράχους. Η ελληνική πλευρά διευκρίνιζε, μάλιστα, κατά την υπογραφή ότι με τον όρο «παρακείμενες» εννοούνταν οι «υπό ιταλικήν κυριαρχίαν» κατά την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συμφωνία συνυπογραφόταν, πέραν της Ελλάδας και της Ιταλίας, και από άλλα είκοσι κράτη που είχαν πολεμήσει τον ναζισμό και ιταλικό φασισμό. Η Τουρκία ούτε θέση, ούτε λόγο είχε σ’ αυτήν, κατορθώνοντας πάντοτε να είναι ο  «επιτήδειος ουδέτερος».      Οι απόψεις για την εθνική κυριαρχία Ελλάδας επί των νησιών του Αιγαίου και ιδιαίτερα των Δωδεκανήσων εδράζονται στους αναμφισβήτητα στέρεους κανόνες της διεθνούς δικαιοταξίας, η οποία κατοχυρώνει πλήρως όλα τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Άλλωστε «ο ιδίω δικαίω χρώμενος, ουδένα αδικεί», δηλαδή, δεν αδικεί άλλον όποιος χρησιμοποιεί ένα (κατοχυρωμένο διεθνώς) δικαίωμά του. ΒΑΣΙΛΗΣ Σ. ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

  • 05 Ιουνίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ο Μάϊος του 1945 υπήρξε ο κατά κυριολεξία  ανοιξιάτικος  μήνας για τα Δωδεκάνησα και ιδιαίτερα για την Κω. Και τούτο γιατί στις 8 Μαΐου του 1945 τερματίστηκε πια ο πόλεμος στην Ευρώπη με την ολοκληρωτική πτώση της Ναζιστικής Γερμανίας και ο Αρχηγός των Γερμανικών Δυνάμεων Στρατηγός Wagener θα υπογράψει στη Σύμη το Πρωτόκολλο της χωρίς όρους παράδοσης των υπολειμμάτων του Γερμανικού Στρατού στα Δωδεκάνησα, μπροστά στους Βρετανούς Ταξίαρχο Moffat και Ναύαρχο Tennant και στον Έλληνα Διοικητή του Ιερού Λόχου Συνταγματάρχη Χριστόδουλο Τσιγάντε. Το πρωινό της επόμενης μέρας, 9ης Μαΐου, ο ήλιος θα ανατείλει φωτοβόλος, για να συνεορτάσει με τους Κώους το γλυκοχάραμα της πολυπόθητης λευτεριάς.            Ο ακράτητος ενθουσιασμός και οι ουρανομήκεις   ζητωκραυγές του Κωακού Λαού, που ξεχύθηκε στους κεντρικούς δρόμους με  τη γαλανόλευκη στα χέρια, ξεσπώντας  σε φρενιτιώδεις εκδηλώσεις υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα, θα συμπληρωθεί με την κατάληψη των δημόσιων κτηρίων που πεισματικά κατείχαν ακόμη οι Ιταλοί, την υποδοχή   των Βρετανικών Αρχών και αγήματος Ιερολοχιτών, την ανάδειξη ως προσωρινού Δημάρχου της πόλης  του δικηγόρου Γιώργου Κουτσουράδη και την πάνδημη δοξολογία στο Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου, όπου χοροστάτησε ο Γενικός Πατριαρχικός Επίτροπος Αρχιμανδρίτης Φιλήμων Φωτόπουλος. Στη δοξολογία αυτή είχαν παραστεί και οι Βρετανοί Ian Lapraik, Συνταγματάρχης των SBS, και C.F. Blagden,  Ταγματάρχης Διοικητής της Κω, ενώ έξω από το ναό είχε αναρτηθεί τεράστιο πανό, που έγραφε: «WELCOME LIBERATORS-UNION».(Καλωσορίσατε Απελευθερωτές-Ένωση).Σε πολλά εμφανή σημεία της πόλης θα ζωγραφιστούν σε λίγο  με γαλάζια χρώματα από τους πατριώτες δυο  ελληνικές σημαίες χιαστί με τη λέξη: ΕΝΩΣΙΣ, αταλάντευτος πόθος κάθε Κωακής ψυχής. Ο  ίδιος ενθουσιασμός και πανηγυρική ατμόσφαιρα επικράτησαν και στους κατοίκους όλων των χωριών του νησιού.             Αμέσως μετά την ανάληψη των δημαρχιακών του καθηκόντων ο Γιώργος Κουτσουράδης θα απευθυνθεί προς τους κατοίκους της πόλης και των χωριών με ένα ιστορικής  σημασίας έγγραφο, στο οποίο τόνιζε ότι: «Από της σήμερον (9ης Μαΐου) επίσημος γλώσσα λαλουμένη και γραφομένη είναι η Ελληνική και αύτη είναι και η επίσημος γλώσσα των Δημαρχιακών Γραφείων. Επί του Δημαρχιακού μεγάρου θα αναρτάται η Εθνική ημών σημαία, ως και επί των ιδιωτικών κτιρίων και καταστημάτων κατά τας ημέρας των εορτών, Κυριακών κλπ.».            Σε λίγες μέρες   συγκροτήθηκε  το πρώτο  9μελές  Δημοτικό Συμβούλιο, που πολύ αργότερα θα γίνει 11μελές με τη συμμετοχή  δύο μουσουλμάνων,  ενώ στις 16 Μαΐου για την εύρυθμη λειτουργία της Δημοτικής Αρχής θα συσταθούν επί πλέον και  ένδεκα Γραφεία, που θα  στελεχώσουν  αρκετοί Κώοι πατριώτες,  αναδιοργανώνοντας έτσι   σημαντικές, πρώην ιταλικές, Κρατικές Υπηρεσίες. Ανάλογη δημαρχιακή συγκρότηση υπήρξε και στα χωριά. Έτσι Δήμαρχοι των χωριών, με πρόταση των προκρίτων, θα διατελέσουν  στο Ασφενδιού ο Μιχάλης Διακομανώλης, στο Πυλί ο Νικόλας Ζάρακας και αργότερα ο ΧρήστοςΠαπαχρήστου, στην Αντιμάχεια ο Ακίνδυνος Μαύρος, στην Καρδάμαινα ο Γιάννης  Νικολάου και στην Κέφαλο ο Αντώνης Νικολής. Ο Μάϊος, λοιπόν, του 1945 έφερε και τα πρώτα ψήγματα τοπικής αυτοδιοίκησης στο νησί της Κω, παρόλο που η Βρετανική Στρατιωτική κατοχή των Δωδεκανήσων έμελλε να διαρκέσει είκοσι τρεις ολάκαιρους μήνες αγωνιώδους έκβασης της οριστικής επίλυσης του Δωδεκανησιακού ζητήματος μέχρι την πλήρη πια εξασφάλιση της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών μας.            

  • 01 Μαΐου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας το 1814 στην Οδησσό της Ρωσίας, από τους Σκουφά, Τσακάλωφ και Ξάνθο αποσκοπούσε, όπως όλοι γνωρίζουμε, στον συντονισμό των προσπαθειών για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον Τουρκικό ζυγό. Εντείνεται τότε και συστηματοποιείται η δράση των Ελλήνων για εθνική αφύπνιση. Φαίνεται ότι και στο απομακρυσμένο τουρκοκρατούμενο νησί μας κάποιοι Κώοι είχαν πληροφορηθεί τα τεκταινόμενα κι έσπευσαν να βοηθήσουν τους Φιλικούς με κάθε τρόπο. Τέσσερα ονόματα Κώων Φιλικών διέσωσε η τοπική μας ιστορία: του Σοφιανού από το Ασφενδιού, του Σκενδέρη Χατζηγεώργη από το Πυλί, του Γεωργίου Ζουλούφη από την Αντιμάχεια και του Δημητρίου Αλεξάκη από τη Χώρα. Πληροφορίες για τη δράση των Φιλικών Σοφιανού και  Χατζηγεώργη δεν έχουμε. Τα ονόματά τους  μνημονεύονται μόνο από τον Κώο αρχαιοδίφη Ιάκωβο Ζαρράφτη. Γνωρίζουμε όμως τη δράση των δυο άλλων Φιλικών.Ο Φιλικός Γεώργιος Δημητρίου Ζουλούφης, επονομαζόμενος και «Φεσάρας», υπήρξε ένας ήρωας και θαρραλέος αγωνιστής. Αφού μυήθηκε στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας, διέφυγε στον επαναστατημένο Μοριά, όπου πολέμησε γενναία ως οπλαρχηγός με τα ενενήντα παλληκάρια του τους Τούρκους. Μετά την αίσια έκβαση του Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα και την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, διέπραξε το μοιραίο λάθος να επιστρέψει στη γενέτειρά του, την οποία υπεραγαπούσε, που όμως παρέμενε υπό τουρκική κατοχή. Οι Τούρκοι της Κω μνησικακούντες γιατί πολέμησε εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενώ ήταν ακόμη υπήκοός της, αφού τον συνέλαβαν, δήμευσαν την περιουσία του και τον φόνευσαν, ρίχνοντας το άψυχο κορμί του σ’ ένα πηγάδι σε τοποθεσία της Μεσαριάς. Ο Φιλικός Δημήτριος Αλεξάκης γεννήθηκε στην πόλη της Κω το 1783. Ήταν γιός του Γεωργίου Αλεξάκη και της Αικατερίνης Χατζηγεωργίου. Στις αρχές του 1821 ο Δημήτριος Αλεξάκης, διαμένοντας στην Πάτμο, κοντά σ’ έναν έμπορο θείο του, μυήθηκε στους σκοπούς της Φιλικής Εταιρείας - πιθανόν από τον ίδιο τον Ξάνθο που ήταν Πάτμιος - και αναχώρησε για την Αγκώνα της Ιταλίας, όπου ασκούσε το εμπορικό επάγγελμα. Εκεί γνώρισε το 1823 τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον οποίον θα φιλοξενήσει για ένα περίπου μήνα και θα συνδεθεί μαζί του με βαθύτατη φιλία και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αυτό αποκαλύπτουν οι εννέα (9) δημοσιευθείσες επιστολές του Παλαιών Πατρών Γερμανού, που στάλθηκαν στον Δημήτριο Αλεξάκη τη διετία 1823-1824, όταν ο ένοπλος Ελληνικός Αγώνας βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη. Στις επιστολές αυτές ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ενημερώνει τον Αλεξάκη με λεπτομερή και αξιοθαύμαστη περιγραφή για τη νικηφόρα πορεία του ναυτικού αγώνα των Ελλήνων, σημειώνοντας επίσης την ευχή: «όπως η του Υψίστου παναλκής δεξιά  ανορθώση τα των Ελλήνων πράγματα και εμπνεύση  εις τας ψυχάς των Ελλήνων τα καλά και συμφέροντα, ενισχύοντας αυτούς ίνα αντικρούσωσιν τας πολλαχόθεν γινομένας προσβολάς του εχθρού».Από την Αγκώνα στην οποία βρισκόταν ο Δημήτριος Αλεξάκης απέστελλε όπλα και πολεμοφόδια εξ ιδίων και από συνεισφορές άλλων στην Πελοπόννησο, φιλοξενώντας στο σπίτι του πολλούς Ευρωπαίους φιλέλληνες που κινούνταν προς την Ελλάδα. Γνώρισε επίσης και τη χήρα του ήρωα Μάρκου Μπότσαρη. Αξιώθηκε δε να ζήσει τη δικαίωση του εθνικού πόθου των Ελλήνων, δεχόμενος τις ευγνώμονες ευχαριστίες του Έθνους για τις υπηρεσίες του με το ακόλουθο επίσημο έγγραφο:Περίοδος Β’ Αρ. 3752Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος Το Εκτελεστικόν Σώμα Προς τον ευγενέστατον κύριον Δημήτριον Αλεξάκην.Η πατρίς ευγνωμονεί δια τον οποίον έδειξας πατριωτισμόν εις τον υπέρ των δικαίων της ιερόν αγώνα, συντελέσας αξιοχρέως ως γνήσιον τέκνον της άξιον της προγονικής ευδοξίας, εναντίον της ανομίας και ασεβείας των τυράννων της αθανάτου μητρός σου Ελλάδος και κατ’ οφειλήν δικαιοσύνης, η Διοίκησις με γλυκείαν συναίσθησιν ειλικρινούς ευνοίας, σου απονέμει δια του παρόντος επισήμου εγγράφου τας οφειλομένας ευχαριστίας υπέρ των πιστών εκδουλεύσεών σου, απαιτούσα και εις το εξής από την ελληνικήν σου καρδίαν τα ίδια ευγενή αισθήματα και τον ίδιον ζήλον και προθυμίαν υπέρ της ανεξαρτησίας του έθνους, δια να καυχάσαι ανεπαισχύντως, ότι είσαι μέλος του.Εν Ναυπλίω αωκδ΄, Ιανουαρίου ζ΄.  Ο Πρόεδρος ΠΕΤΡΟΜΠΕΗΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ Α. ΜΕΤΑΞΑΣ Εις απουσίαν του Γ  γραμμ. Ν. ΣΠΗΛΙΑΔΗΣ» Τον Δημήτριο Γεωργίου Αλεξάκη θα συναντήσουμε αργότερα να εγκαθίσταται στη Σύρο και το 1832 στη Νέα Έφεσο (το σημερινό Κουσάντασι), όπου διορίστηκε Υποπρόξενος της Αγγλίας και Προξενικός Πράκτορας της Ρωσίας. Με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, ως Έλληνας πια πολίτης, ευτύχησε να υψώσει και την Ελληνική Σημαία στην πόλη αυτή. Πέθανε το 1854. ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

  • 24 Μαρτίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

12.00 st1\:*{behavior:url(#ieooui) } /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif";} 1912.Απρίλιος-Μάϊος:Η Ιταλία καταλαμβάνει το ένα μετά το άλλο τα Δωδεκάνησα για στρατιωτικό  αντιπερισπασμό προς την Τουρκία, με την οποία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Οι Δωδεκανήσιοι υποδέχονται αρχικά τους Ιταλούς ως ελευθερωτές. Γρήγορα όμως  διαπιστώνουν την ιταλική υστεροβουλία για οριστική κατοχή των νησιών κι αρχίζουν να εκδηλώνουν την αντίθεσή τους σε κάθε συνεργασία και προσέγγιση μαζί τους. Στις 4/17 Ιουνίου οι Δωδεκανήσιοι διοργανώνουν στην Πάτμο Παννησιωτικό Συνέδριο. Οι πληρεξούσιοί τους συντάσσονται επίσημα στην ύπαρξη ενιαίας «Πολιτείας του Αιγαίου», με πλήρη αυτονομία, προετοιμάζοντας την Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Η πρώτη αυτή ομαδική αντίδραση των Δωδεκανησίων εξοργίζει τους Ιταλούς, που εφαρμόζουν τα πρώτα σκληρά κατά των κατοίκων μέτρα. Μετά την υπογραφή της Ιταλοτουρκικής Συνθήκης Ειρήνης στο Ouchy της Λωζάννης, την 18η Οκτωβρίου, που προέβλεπε την επιστροφή των νησιών στην Τουρκία μόλις ολοκληρωνόταν η εκκένωση της Λιβύης από τα τουρκικά στρατεύματα, αρχίζουν τα αλλεπάλληλα τοπικά Ψηφίσματα των Δωδεκανησίων με σκοπό την Ένωσή τους με την Ελλάδα.1913:Ψηφίσματα διαμαρτυρίας των Δωδεκανησίων για την παράταση της Ιταλικής Κατοχής υποβάλλονται στο Συνέδριο Ειρήνης στο Λονδίνο.1919:Το Πάσχα (7 Απριλίου) αυτής της χρονιάς οι Ρόδιοι διαδηλώνουν με συλλαλητήρια τον πόθο τους για Ένωση με την Ελλάδα. Σημειώνονται αιματηρά γεγονότα στη Βιλλανόβα. Σκοτώνεται ο Παπά Λουκάς και η Ανθούλα Ζερβού. Στις 29 Ιουλίου υπογράφεται η Συμφωνία Τιττόνι-Βενιζέλου. Τα Δωδεκάνησα παραχωρούνται στην Ελλάδα, εκτός της Ρόδου, η οποία αργότερα με δημοψήφισμα των κατοίκων της θα μπορούσε να γίνει Ελληνική.1920:Στις 22 Ιουλίου η Ιταλία καταγγέλλει την πιο πάνω συμφωνία «ως μη ικανοποιούσα τα συμφέροντά της». Στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου υπογράφεται η Συνθήκη των Σεβρών. Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας και αυτή υπέρ της Ελλάδας όλων των δικαιωμάτων και τίτλων στα κατεχόμενα νησιά καθώς και στις νησίδες που εξαρτώνται από αυτά. Η Συνθήκη δεν θα τεθεί τελικά σε ισχύ, εξαιτίας των αποτυχιών της Ελλάδας στο Μικρασιατικό Μέτωπο και της πολιτικής ήττας του Βενιζέλου.1921: Νέα Ενωτικά Δημοψηφίσματα των Δωδεκανησίων θα επιδοθούν στους Ιταλούς, όπως εκείνο της 29ης Αυγούστου, που επιδόθηκε στον Ιταλό Γενικό Διοικητή Δωδ/σου De Bosdari από τους Κώους κι εξέφραζε τον «ακλόνητον, ενιαίον και αδιάσειστον πόθον της αμέσου Εθνικής Αποκαταστάσεως».1923:Στις 24 Ιουλίου υπογράφεται η Συνθήκη της Λωζάννης, που καθιστά τα Δωδεκάνησα «Κτήση» (Possedimento) της Ιταλικής Επικράτειας. Νέα σκληρότερη περίοδος αρχίζει για τα ιταλοκρατούμενα  «Νησιά του Αιγαίου».1924:Εξαντλητική φορολογία επιβάλλεται  στους Δωδεκανησίους, οι οποίοι υποχρεώνονται να αποκτήσουν μια ιδιάζουσα ιταλική υπηκοότητα. Σειρά φασιστικών νόμων καθιερώνει νέα διοικητική, δικαστική και δημοσιονομική πολιτική, με άμεσο αποτέλεσμα την οικονομική συντριβή των κατοίκων. Αρχίζουν οι επεμβάσεις στη θρησκεία. Στις 8 Οκτωβρίου ξεσπά το «Αυτοκέφαλο» ζήτημα της Εκκλησίας της Δωδεκανήσου. Οι Ιταλοί επιχειρούν να αποσπάσουν τις Μητροπόλεις από την επί αιώνες άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, να καταστήσουν δήθεν την Δωδεκανησιακή Εκκλησία αυτοκέφαλη με Αρχιεπίσκοπο τον Μητροπολίτη Ρόδου, για να μπορέσουν έτσι να εξασθενήσουν την Ορθοδοξία ως παράγοντα διατήρησης του θρησκευτικού και πατριωτικού φρονήματος των κατοίκων.1926:Την 1η Ιανουαρίου αρχίζει και η επέμβαση στην παιδεία, με την έκδοση του περί «Σχολών» Κυβερνητικού Διατάγματος (Ordinamento Scolastico). Τίθεται σε σταδιακή εφαρμογή η οικοδόμηση ιταλικών κυβερνητικών κτιρίων (η λεγόμενη «πολιτική του λίθου»).1929:Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Φώτιος Β΄ ζήτησε στις 31 Οκτωβρίου να ερωτηθούν οι Δωδεκανήσιοι με δημοψήφισμα αν θέλουν ή απορρίπτουν το αυτοκέφαλο. Αυτό, βέβαια, θα σήμαινε σίγουρη απόρριψή του, κάτι που εξόργισε ακόμη περισσότερο τους Ιταλούς. Η Εκκλησία της Δωδεκανήσου θα υποστεί απηνή διωγμό. Αρχίζει να εφαρμόζεται το Κτηματολόγιο γεωμετρικού τύπου στα νησιά Ρόδο, Κω και Λακκί (Porto Lago) της Λέρου.1932:Στις 4 Ιανουαρίου υπογράφεται Ιταλοτουρκική Συνθήκη καθορισμού της αιγιαλίτιδας ζώνης μεταξύ Καστελόριζου και Τουρκικών ακτών. Στις 28 Δεκεμβρίου Ιταλο-Τουρκικό Πρωτόκολλο ρυθμίζει και τα απομείναντα τμήματα των Ιταλοτουρκικών θαλάσσιων συνόρων, με αναμφισβήτητο μεταξύ των δύο κρατών τρόπο.1935:Η εθνικοθρησκευτική εξέγερση στην Κάλυμνο, εξαιτίας του αυτοκέφαλου βρίσκεται σε έξαρση. Στις 7 Απριλίου ξεσπά στο νησί ο πετροπόλεμος κατά των Ιταλών. Σκοτώνεται ο βοσκός Μανώλης Καζώνης με πυροβολισμό στο μέτωπο. Το Αυτοκέφαλο Εκκλησιαστικό Πολίτευμα στα Δωδεκάνησα δεν θα περάσει!1938:Ο φανατικός φασίστας διαβόητος Κυβερνήτης των Δωδεκανήσων De Vecchi κλείνει τα ελληνικά σχολεία στις 29 Νοεμβρίου. Επισημοποιείται η ιταλική ως γλώσσα των Δωδεκανησίων, οι οποίοι όμως αντιστέκονται σθεναρά.1940:Στις 15 Αυγούστου βυθίζεται το αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Τήνου ελληνικό καταδρομικό «Έλλη» από τορπίλη του ιταλικού υποβρυχίου «Delfino», που έστειλε από τη Λέρο ο De Vecchi. Στις 28 Οκτωβρίου κηρύσσεται ο πόλεμος της Ιταλίας κατά της Ελλάδας. Την 1η Νοεμβρίου πέφτει νεκρός στην Πίνδο ο πρώτος Έλληνας Αξιωματικός από τη Χάλκη της Δωδεκανήσου Υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος. Στις 5 Δεκεμβρίου παραιτείται ο De Vecchi και φεύγει από τα Δωδεκάνησα οργισμένος, επειδή τάχα δεν του έστειλαν στρατό να κτυπήσει τους Έλληνες.1941:Περίπου 1600 Δωδεκανήσιοι εθελοντές, που βρέθηκαν στην Ελλάδα, συγκρότησαν το «Σύνταγμα Δωδεκανησίων» και αντιμετώπισαν τις γερμανικές επιθέσεις τον Μάρτιο-Απρίλιο, ενταγμένοι στο Τμήμα Στρατιάς Κεντρικής Μακεδονίας.1942:Τορπιλισμός στις 24 Σεπτεμβρίου του ιταλικού ατμόπλοιου “Fiume” από το ελληνικό υποβρύχιο «Νηρεύς» κοντά στη Σύμη. Χάθηκαν πολλοί Δωδεκανήσιοι.1943:Στις 25 Ιουλίου καθαιρείται ο Μουσολίνι. Πρωθυπουργός στην Ιταλία ο Στρατάρχης Badoglio.Στις 3 Σεπτεμβρίου γίνεται η ανακωχή των Ιταλών. Οι Γερμανοί παίρνουν στα χέρια τους τις εξουσίες επιβαλλόμενοι στους Ιταλούς της Ρόδου. Στις 26 Σεπτεμβρίου βυθίζεται στη Λέρο από τους Γερμανούς το Αντιτορπιλικό μας «Β. Όλγα» με 71 νεκρούς, μεταξύ των οποίων και ο Κυβερνήτης του Πλωτάρχης Γ. Μπλέσσας. Τον ίδιο μήνα κάνει απόβαση Αγγλική Δύναμη στην Κω και στην Κάλυμνο. Στις 3 Οκτωβρίου γίνεται η Γερμανική απόβαση και κατάληψη της Κω. Θάνατος 9 κατοίκων της Καρδάμενας από τους βομβαρδισμούς. Στις 5 Οκτωβρίου οι Γερμανοί κατέλαβαν την Κάλυμνο. Την ίδια μέρα στην Κω θα εκτελέσουν 106(;) περίπου Ιταλούς αξιωματικούς που αντιστάθηκαν εναντίον τους. Στις 8 Οκτωβρίου θα εκτελεστεί με τουφεκισμό στο Πυλί της Κω ο οικοδόμος Θανάσης Αναστασιάδης.  Στις 22 Οκτωβρίου προσκρούει σε νάρκη έξω από το Βαθύ της Καλύμνου το Αντιτορπιλικό μας «Αδρίας» με 22 νεκρούς. Λαβωμένο θανάσιμα, αλλά ορμητικό, χωρίς το πρωραίο τμήμα του, συνεχίζει τον πλουν ως την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, έχοντας διανύσει 750 μίλια!  Στις 16 Νοεμβρίου, μετά από συνεχείς βομβαρδισμούς που κράτησαν 40 μέρες, καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς η Λέρος (ναυτική δύναμη των Ιταλών). Στις 18 Δεκεμβρίου απαγχονίζεται στην Κω ο βοσκός Ηλίας Καπίρης και  στην Αντιμάχεια ο αγρότης Γιώργος Ζουμπουλίκος. Οργανώνονται τα πρώτα δίκτυα πληροφοριών και συνδέσμου με το Συμμαχικό Κλιμάκιο της Αλικαρνασσού, που λαμβάνει οδηγίες από τον Άγγλο Πρόξενο της Σμύρνης, συμβάλλει στη φυγάδευση προς την Τουρκία Βρετανών στρατιωτικών και παρακολουθεί λεπτομερώς τις κινήσεις των Γερμανών στα νησιά. Το βράδυ της 23ης Νοεμβρίου φονεύεται σε δύσβατη ναρκοθετημένη περιοχή του Ξηρόκαμπου της Λέρου ο Κώος εθελοντής ναύτης Όμηρος Παπαζαχαρίου, στην προσπάθειά του να βοηθήσει στη διαφυγή Βρετανών στρατιωτών.1944: Ένταξη  Δωδεκανησίων εθελοντών πολεμιστών στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Τον Ιανουάριο οργανώνονται  δεύτερα δίκτυα πληροφοριών και συνεργασίας με περιπόλους του Ιερού Λόχου, που δρουν παράλληλα με τα πρώτα, αλλά χωρίς εκατέρωθεν συνεννόηση. Στις 14 Φεβρουαρίου πραγματοποιείται από τον Ιερό Λόχο και τις Βρετανικές Raiding Forces καταδρομική επιχείρηση στο Καστελόριζο. Η ίδια επιχείρηση επαναλαμβάνεται στις 24 Ιουνίου και στην Κάρπαθο. Στις 10-14 Ιουλίου καταδρομή του Ιερού Λόχου απελευθερώνει τη Σύμη. Νεκροί οι Ιερολοχίτες Ανθυπολοχαγοί Γεώργιος Μενεκίδης και Ευστράτιος Τσόπελας.  Στις 20-23 Ιουλίου συλλαμβάνονται από τους Γερμανούς οι Εβραίοι της Ρόδου και της Κω, μεταφέρονται και εξοντώνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις 24 Ιουλίου πέφτουν νεκροί στην Κάρπαθο οι Ιερολοχίτες δεκανείς Κωνσταντίνος Ψίλης και Στέργιος Μανώλας.  Στις 7 Σεπτεμβρίου γίνεται με επιτυχία  νυκτερινή επίθεση των Ιερολοχιτών στις Γερμανικές εγκαταστάσεις ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας στο Θυμιανό της Κεφάλου Κω. Τον Οκτώβριο ανοίγουν και πάλι  τα Ελληνικά Σχολεία. Στις 28 Οκτωβρίου πέφτουν νεκροί στην Τήλο οι Ιερολοχίτες  Βασίλειος Σκρέκας, λοχίας  και Νικόλαος Πολυκανδριώτης, δεκανέας. Την 1η Νοεμβρίου ο Λοχαγός του Ελληνικού Στρατού Διογένης Φανουράκης από τη Χάλκη, βρήκε τραγικό θάνατο σε μια επιχείρηση κατά των Γερμανών στη γενέτειρά του.1945:Κινήσεις Γερμανών κατασκόπων από την Κω προς την Τουρκία. Καταδρομή - Απελευθέρωση της Νισύρου από Ιερολοχίτες στις 12 Φεβρουαρίου. Πέφτει νεκρός ο Ιερολοχίτης Υπολοχαγός Ευάγγελος Χατζηευαγγέλου. Καταδρομή-Απελευθέρωση της Τήλου από τον Ιερό Λόχο στις 25-26 Φεβρουαρίου. Στις 25 Μαρτίου γίνεται καταδρομή στη Χάλκη από τους Ιερολοχίτες. Βομβαρδισμός στην πόλη της Κω από σμήνος Συμμαχικών Αεροσκαφών προκαλεί το θάνατο 22 πολιτών στις 27 Μαρτίου. Στις 16 Απριλίου απαγχονίζονται από τους Γερμανούς στην Κω τρεις πατριώτες: ο Θεόκριτος Κώστογλου, η Ανεζούλα Πατάκου-Τρουμούχη και η Σταματία Περή. Στις 8 Μαΐου υπογράφεται στη Σύμη το Πρωτόκολλο της χωρίς όρους παράδοσης της Δωδεκανήσου από τους Γερμανούς στους Συμμάχους. Την 9η Μαΐου αρχίζει για όλα τα Δωδεκάνησα η Αγγλική Στρατιωτική Διοίκηση. Οι Άγγλοι θα κυβερνήσουν τα νησιά με 35 μόνο προκηρύξεις και άλλες διαταγές. Στις 15 Μαΐου ο Αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Δαμασκηνός φτάνει στη Ρόδο με το καταδρομικό "Αβέρωφ", ως ο πρώτος Έλληνας αρχηγός που επισκέπτεται τα ελεύθερα από τους Γερμανούς Δωδεκάνησα.1946: Τον Ιανουάριο συγκροτείται στα νησιά το Εθνικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης (Ε.Μ.Π.Α), για την αντιμετώπιση των αγγλικών επιδιώξεων αυτονόμησής τους κάτω από το Βρετανικό Στέμμα. Γίνονται συλλήψεις και εκτοπίσεις Δωδεκανησίων πατριωτών από τους Άγγλους. Στις 27 Ιουνίου οι Υπουργοί Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων αποφασίζουν στο Παρίσι την παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.1947: Στις 10 Φεβρουαρίου στη διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι εγκρίνεται η απόφαση των Υπουργών των Μεγάλων Δυνάμεων για την παραχώρηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Στις 31 Μαρτίου οι Άγγλοι παραδίδουν τη διοίκηση των Δωδεκανήσων στις Ελληνικές Στρατιωτικές Αρχές. Η ΕλληνικήΓαλανόλευκη Σημαία κυματίζει περήφανα πια στους ιστούς των δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων των νησιών μας, σηματοδοτώντας έτσι την ιστορική αυτή μέρα την  ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗ τους στη Μητέρα Ελλάδα.  1948: Στις 9 Ιανουαρίου δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης ο Νόμος «Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα». Την 7η Μαρτίου γίνεται στη Ρόδο παρουσία του Ανωτάτου Άρχοντα της χώρας βασιλιά Παύλου και ο επίσημος, πανηγυρικός εορτασμός της Ενσωμάτωσης.

  • 08 Μαρτίου 2022
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ