Ραδιόφωνο Live Επικοινωνία Χρήσιμα τηλέφωνα Φαρμακεία
Follow us
  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Δυτικά του Ασκληπιείου είναι ο ποταμός Ντερμέ Ντερεσί (ποταμός των νερόμυλων). Εκείνος ο ποταμός είχε 9 νερόμυλους και όλοι στην δυτική όχθη του ποταμού και κανένας στην Ανατολική. Εγώ ο ίδιος πήρα βόλτα τον ποταμό από κάτω μέχρι πάνω την Βορίνα και τους μέτρησα. Ο τελευταίος είναι εκεί στα ιαματικά λουτρά στην τοποθεσία Αη Σουλά. Τώρα μένουν μόνο οι γούρνες και η ψηλή χουάνη που πέφτει το νερό από ψηλά μέσα στο χωνί και δίνει την κίνηση. Πήγα και εγώ πολλές φορές και άλεσα σιτάρια στους νερόμυλους και άκουσα και τα παραμύθια των μυλωνάδων. Γιατί όταν είναι κανείς μυλωνάς, πρέπει κατανάγκην να είναι και παραμυθάς. Περασμένες οικολογικές εποχές, παλιές οικολογικές τεχνολογίες, που παίρνανε από τα στοιχεία της φύσης δύναμη και λειτουργούσανε. Οι νερόμυλοι, τα ντουλαποπήγαδα, οι ανεμόμυλοι, όλα μαζί και είχαμε και την εύνοια της φύσης, μέχρι που τα παρατήσαμε και πήγαμε και στηρίξαμε όλο τον πολιτισμός μας πάνω στο Αραβικό πετρέλαιο, εξοργίσαμε την φύση και μας δίνει καρπαζιές και μας εκδικείται. Το γεφύρι εκείνο είναι προβληματικό το πέρασμά του. Γιατί από ανατολικά και δυτικά υπάρχει στροφή ακριβώς πάνω στο γιοφύρι και οι οδηγάντζες στρίβουν για να πιάσουν γεφύρι, όμως πολλές φορές στρίβουν με μεγάλη ταχύτητα και δεν προλαβαίνουν να επαναφέρουν το τιμόνι και κάνουν το μετέωρο βήμα προς τον παράδεισο, γιατί είναι αρκετά ψηλό, ίσως και 4 μέτρα. Πριν από λίγα χρόνια πέρασε από και κάποιος με μοτοσακό, έτρεχε, έχασε τον έλεγχό του και έπεσε έξω από το γεφύρι, λόγω της μεγάλης ταχύτητας. Τον γυρεύαν 5-6 μέρες οι δικοί του, δεν τον βρίσκαμε. Μετά από μερικές μέρες δυο τουρκοπούλες μαζεύαν χόρτα, περάσαν από το γεφύρι και είδαν μύγες πολλές σε εκείνο το σημείο. Σκύψαν κάτω και είδαν άνθρωπο νεκρό που τον είχαν παστώσει οι μύγες και οι μυρμήγκοι και το μηχανάκι δίπλα του. ήρθανε κάτω στο Γκερμεττέ ειδοποιήσαν την Αστυνομία και πήγαν και τον μαζέψανε και πριν λίγες μέρες σκοτωθήκαν δύο παιδιά με το αυτοκίνητο. Και παλαιότερα έχουν γίνει πολλά περιστατικά εκεί. Ήταν τσιφτελίδικο γεφύρι, κακό πέρασμα. Και επειδή αυτό το γεφύρι μέχρι σήμερα έφαγε ανθρώπους, έχει στοιχειώσει, έχει γίνει στοιχειό και πρέπει να βάλουμε ένα χεράκι να λειτουργεί άφοβα και να σταματήσει το κακό. Εγώ κατά τη γνώμη μου, που είναι ο πιο παλιός εργολάβος του νησιού, λέω να χαλάσουμε τα στηθαία του γεφυριού που το στενεύουν ακόμα πιο πολύ και να ρίξουμε μια πλάκα 20 πόντους οπλισμένο μπετόν καθ’ όλο το μήκος του γεφυριού, να το δέσει το γεφύρι και να το στερεώσει και να βάλουμε κάγκελα δεξιά και αριστερά 5 πόντους έξω από το γεφύρι να στερεώσουν τα σίδερα μες στο μπετόν. Και να ανοίξουμε λίγο το πέρασμα του γεφυριού που βγαίνει προς το δρόμο δεξιά και αριστερά και να υπάρχουν πινακίδες της τροχαίας , να κόβουν την μεγάλη ταχύτητα των περαστικών, γιατί είπαμε ότι είναι κακό πέρασμα. Αφού τώρα πια έχει φάει ανθρώπους και στοίχειωσε, είναι φοβιζάμενο. Υπάρχουν πολλά κακά περάσματα στην Κω και έχουν ανάλογα τοπωνύμια. Στοιχειωμένο γεφύρι, κακό πέρασμα, κακόσκαλο, κακιά σκάλα, κακός στοιχειό. Και ακόμα αυτό το γεφύρι είναι κτισμένο με ασπρόπετρες γιατί άλλες πέτρες ο ποταμός δεν έχει. Και αυτός ο ποταμός κατεβάζει τις ασπρόπετρες κάτω και ασπρίζει όλα τα χωράφια γύρω από το Πελεζίκι. Και το γεφύρι είναι χτισμένο με πυλάσβεστο και με ασπρόπετρες στη νότια πλευρά. Έχουμε ξαναγράψει ότι οι ασπρόπετρες δεν κολλάνε πάνω στο πυλάσβεστο, εκεί που είναι χτισμένες, εκεί ξεκολλάνε μόνες του και μένουν ξεροτρόχαλες. Και μια που θα γίνει όλη αυτή η δουλειά, πρέπει να σπάσουμε τα παλιά σκληβώματα του τοίχου και να ξαναστοκαριστεί ο τοίχος και έτσι θα είναι το γεφύρι ασφαλές απ’ όλες τις πλευρές.Και μέσα από τις στήλες αυτές έχω να πω του Δημάρχου που τον εκτιμώ και τον στηρίζω, Αγαπητέ Δήμαρχε , η αδελφή σου η Μαρία που διέπρεψε ως έπαρχος στην Κω, βρήκε τον τρόπο και θεράπευσε ένα κακό πέρασμα στον Επαρχιακό δρόμο εκεί στον επαρχιακό, δίπλα στον ίδιο ποταμό για τον οποίο κάνουμε λόγο, έβαλε τις μπάρες, έδωσε τις ανάλογες κλίσεις το πέτυχε και απάλλαξε τους περαστικούς από κεινο το κακό πέρασμα και ακόμα παρέλαβε ένα παλιόδρομο που περνά πάνω από το Ασκληπιείο και κακώς κακού έβγαινε πάνω στο Ασφενδιού. Εκείνη έκανε τις ενέργειές της και τον έφτιαξε η περιφέρεια, τον διαπλάτυνε, του έκανε κουνέτες με μπετόν, τον ασφάλτωσε και έγινε εκείνος ο δρόμος, ο πιο ρομαντικός της Κω, ο πιο ευχάριστος για να τον περνά κανείς. Εμείς τον είχαμε περάσει πάρα πολλές φορές εκείνο το δρόμο, γιατί η γυναίκα μου, της άρεσε να ψωνίζουμε από τα μπακάλικα του Ασφενδιού και όχι της χώρας.Ο δρόμος αυτός περνά μέσα από τις στροφές και τα πεύκα του δάσους της Ατσιγγάνας και ενώνει την πόλη της Κω με το Ασφενδιού και πολλοί ταξιτζήδες τους αρέσει να περνούν από αυτό το δρόμο και όχι από τον επαρχιακό. Τώρα και συ σαν Δήμαρχος της Κω καλείσαι να εκσυγχρονίσεις εκείνο το γεφύρι γιατί εκείνος ο ρομαντικός δρόμος αξίζει να έχει ένα καλοπίσερο γεφύρι. Όταν το φτιάξεις, τότε και μεις επάξια, θα ονομάσουμε εκείνο τον δρόμο, οδός Νικηταράδων, συμπεριλαμβανομένων και του πατέρα σας μαζί, που διέπρεψε και κείνος Κοινοτάρχης Ασφενδιού (1956-1961) και τον θυμάμαι που έκανε τον δρόμο της Μινιέρας και άλλα πολλά. Κάποτε σου είχα ζητήσει την φωτογραφία του και δεν μου την έδωσες. Την ήθελα σήμερα να την βάλω ενδιάμεσα με τις δικιές σας, άξιζε να του κάναμε και εκείνου ένα μνημόσυνο. Ο γέρο κοινοτάρχης Αντώνης Νικηταράς, δεν έφτιαξε μόνο τον δρόμο της Μινιέρας, αλλά και σαν μπακάλης του Ασφενδιού ήτανε φιλάνθρωπος, έδινε κρέντιντο και έζησε την φτωχολογιά του Ασφενδιού στις κακές εποχές και όλοι τον εξέρανε και οι φτωχοί Ασφενδιανοί τον λέγανε φτωχομάνα και μεις έτσι τον ξέραμε. Αυτό το παρατσούκλι του ταίριαζε. Όταν πέθανε, οι δικοί του κάψανε ένα σακί τεφτέρια, χρέη των φτωχών, περήφανοι άνθρωποι, καμιανού δεν ζητήσανε να πληρώσει το χρέος του.

  • 23 Φεβρουαρίου 2022
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Πάω κάθε πρωί και πίνω τον καφέ μου στο καφενείο του Χασάν, εκεί στην Αγιά Μαρίνα από πάνω. Καλό παιδί ο Χασάν και καλός νοικοκύρης και παιδί παλιών νοικοκυραίων. Μην χάνεσαι από των ανθρώπων τα παιδιά λέει μια παλιά παροιμία και άλλη μια λέει, άνθρωπο από γενιά και σκύλο από τη μάντρα. Ο Χασάν μέχρι σήμερα κρατά ακόμα και διατηρεί μια παλιά παράδοση, την κατσίκα. Εμείς οι Κώοι σε παλαιότερες εποχές, είχαμε μες στην αυλή μας μια κατσίκα, που ήταν ένα καλό νοικοκυριό και ωφέλιμη μες στην οικογένεια. Την αρμέγαμε κάθε πρωί και έβγαζε 2 κιλά γάλα. Όσοι είχανε μεγάλες οικογένειες, είχαν μέχρι και 2 κατσίκες. Τις αρμέγαμε λοιπόν και είχαμε το γάλα μας κάθε πρωί. Όσο περίσσευε το πήζαμε τυρί και έτσι είχαμε το γάλα μας, είχαμε τα τυριά μας και είχαμε τα κατσίκια μας. σφάζαμε ένα την Λαμπρή, ένα τον Δεκαπενταύγουστο και ένα τις Αποκριές.Θυμάμαι που κρατούσαμε ο κάθε ένας την κατσίκα του μ’ ένα σχοινάκι και την βόσκαμε μες στους χωματόδρομους τις ελεύθερές μας ώρες. Υπήρχε μια παράδοση στο νησί που έλεγε ότι της κατσίκας το γάλα είναι πιο ωφέλιμο από της αγελάδας, κάνει πιο έξυπνα παιδιά ενώ της αγελάδας όχι και τόσο. Αυτό το άκουσα από πολλούς λόγιους διότι η κατσίκα είναι πιο έξυπνη από την αγελάδα και έτσι το γάλα της έκανε πιο έξυπνα παιδιά.Σήμερα το πρωί που έπινα τον καφέ μου είδα τον Χασάν δίπλα στο καφενείο και άρμεγε την κατσίκα του. Τον εκτιμώ ιδιαιτέρως τον Χασάν που διατηρεί ακόμα εκείνο το ευεργετικό έθιμο. Που το είχαμε μες στον πόλεμο και πιο πριν ακόμα, όλοι οι Κώοι, Ρωμιοί και Τούρκοι. Άρμεξε την κατσίκα και γέμισε μία καφιζερί γύρω στα 2 κιλά, παρόλο που τέτοια εποχή οι κατσίκες είναι μισοαποστειρωμένες. Αν την άρμεγε Απρίλη μήνα, θα έβγαζε πιο πολύ γάλα. Οι παλιοί πιστικοί λέγανε μια παροιμία σχετικά με τις κατσίκες και τους τζιτζίκους: «Τζίτζικας ελάλησεν σκατά στο τυροβόλι». Δηλαδή όταν λαλήσει ο τζίτζικας το τυροβόλι δεν γεμίζει.Τα γράφω αυτά όπως τα έζησα και τα ξαναφέρνω στο νου μου, τα γράφω και τα ξαναγράφω και βγάζω βαθύ αναστεναγμό και κάνω σύγκριση με τις εποχές μας και τους καιρούς, δηλαδή, θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια που βαστούσαμε την κατσίκα με το σχοινάκι και βόσκαμε και σήμερα οι γυναίκες για να βγούνε στον δρόμο να μιλήσουν να ξεσκάσουνε, βαστούν τους σκύλους από το σχοινάκι και τους βόσκουνε.  Εγώ στην ζωή μου ότι δουλειά έκανε υπολόγιζα το κέρδος που θα μου έμενε, στην κάθε δουλειά, στην κάθε εργολαβία, γιατί μόνο ένας στραβός βαδίζει στα κουτουρού. Οι σημερινοί ανθρώποι έχουν ξεφύγει από αυτό το νοικοκυριό, δεν κάνουν αυτοί τέτοιους λογαριασμούς. Από την κατσίκα είχαμε το γάλα μας, τα τυριά μας και τα κατσίκια μας. και τι ήταν τα έξοδα, μηδαμινά. Τα λαρατίζαμε τα αμπέλια μας και τους βλαστούς όταν ξεραθούνε τους δέναμε και τους βάζαμε μέσα σ’ ένα παράσπιτο, μαδούσαμε και τις συκιές μας, αφήναμε τις συκοφύλλες να ξεραθούν, μετά τις τσουβαλιάζαμε και εκείνες και τις βάζαμε μέσα στο παράσπιτο και έτσι περνούσαμε την κατσίκα τον χειμώνα.Και πάμε τώρα στους σκύλους. Ο σκύλος έχει τα έξοδά του. δεν είναι φυτοφάγος, θέλει κάθε μέρα κονσέρβες αγοραστές να τρώει. Θέλει τις εξετάσεις, τα εμβόλιά του, τα κομμωτήριά του. Έχει τα έξοδά του ως έανς άνθρωπος.Βλέπουμε λοιπόν πόσα μας προσφέρει μια κατσίκα και πόσο παθητικοί είναι οι σκύλοι.Και μένα οι δικοί μου δεν ξέφυγαν από την κακοήθη εξέλιξη.Έχουμε και μεις 7 σκύλους και ο καθένας έχει τα έξοδά του. Όλη η δική μου η πατριά, που αρχίζει από εμένα, έχουμε και λέμε: προπαππούδες, παππούδες, γονείς, μάνες, παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, ζούμε μαζί με τους σκύλους. Έχουμε και δίπλα μας έναν ανιψιό τον Νίκο τον Μανιά που έχει 5 σκύλους μοναχός του.Και σαν να μην μας έφταναν οι 12 σκύλοι, έχουμε και μια υπηρέτρια που έχει και κείνη τον δικό της σκύλο. Εγώ σήμερα κάνω σύγκριση των καιρών, της μαύρης μας μοίρας και η κατάντια μας. Όλα οφείλονται στην αλλαγή των καιρών, από την κατσίκα, στον σκύλο και από το όφελος στην χρεοκοπία. Από τότε που παρατήσαμε την κατσίκα και την θέση της την πήρε ο σκύλος, έχουμε γίνει πιο φτωχοί και πιο κακομοίρηδες έχω πάει σε πολλά σπίτια και νοικοκυρόσπιτα και βλέπω τους σκύλους πάνω στους καναπέδες ξαπλωμένους και βγάζουν τα σπίτια μια μπόχα σκυλιές σκυλιές, μέσα στα αυτοκίνητα να τον κάνουν βόλτες και να βγάζει ο σκύλος το κεφάλι του έξω, με αυτή τη ζέστη για να αναπνέει. Να πάρει ο διάολος το Ρωμαίικο σκυλολόι. Εκτιμώ ιδιαίτερα τον Χασάν που διατηρεί την παράδοση και έχει μια κατσίκα στην αυλή του και την αρμέγει κάθε μέρα και έχουν το γάλα τους. Αυτό είναι ένα περιτσέττι μέσα στο σπίτι. Ένα από τα κακά ένστικτα του λαού μας, ήτανε και η ζουλοφθόνεια, φθονούσανε το πράγμα του γείτονα. Και κάποτε ρωτήσανε έναν Ρωμιό, ποια θα ήταν η μεγαλύτερη επιθυμία του στη ζωή του και λέει: να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Αυτό το κάνουμε παροιμία και το λέμε ακόμα και σήμερα. Αυτός είναι ο Ρωμιός ο λεβέντης ο καραμπουζουκλής, με το γαρύφαλλο στο αυτί.Η κατσίκα για μας τους Έλληνες είναι μια μακρά παράδοση που σώζεται δια μέσω των χιλιετηρίδων και είναι μες στο πετσί μας από καταβολής κόσμου. Ακόμα και οι Θεοί του Ολύμπου είχαν τις κατσίκες τους πάνω στον Όλυμπο και πίναν το γάλα τους. Όλοι ξέρουμε τον μύθο με την αμάθεια. Η αμάλθεια ήταν η κατσίκα, το ιερό ζώο που βύζανε τον Δία μέσα στο Ιδαίον άντρον της Κρήτης. Εκεί τον έφερε η μάνα του η Ρέα, όταν τον γέννησε, να τον γλιτώσει από την μανία του Κρόνου που έτρωγε τα αρσενικά παιδιά του μην του πάρουν την εξουσία.Η Ρέα του τύλιξε μέσα στα σπάραγγια μια πέτρα του την έδωσε και την κατάπιε και πέρασε το κακό. Η αμάλθεια ξέκοφτε από το κοπάδι της και πήγαινε κάθε μέρα στο σπήλαιο και τον βύζανε και μεγάλωσε ένα Θεό. Αλλά και ο Δίας ευγνώμων δεν την άφησε έτσι, την ανέβασε στον ουρανό και την έκανε αστερισμό, τον Αιγόκερο που είναι ένας από τους 12 αστερισμούς του χρόνου. Και είναι όλοι Έλληνες τυχεροί όσοι γεννηθήκανε στον αστερισμό του Αιγόκερου. Αιγόκερως είμαι και εγώ, Η δε πέτρα που κατάπιε ο Δίας, σώζεται σήμερα στο μουσείο του Μαντείου των Δελφών και το κέρας της αμάλθειας έγινε το ιερό σύμβολο του Δωδεκάθεου και ο Κρόνος έγινε ο χρόνος, από τότε ο άνθρωπος είχε αρχίσει να τον μετρά και η Ρέα ήταν η Θεοτόκος που γέννησε τον Δία και ήτανε Θεά που έδωσε ζωή στη φύση να κινείται και να παράγει, εξ ου και το ρητό του Ηράκλειτου του Εφέσιου «τα πάντα ρει», δίδαξε στους ανθρώπους ότι πρέπει να κινούνται, να παράγουν, όχι σαν και εμάς σήμερα που καθόμαστε στους καναπέδες και βλέπουμε τηλεόραση.

  • 04 Νοεμβρίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Κάθε τόπος στην Ελλάδα για να ναι άξιος του ονόματός, πρέπει να χει τον τρελό του – τουλάχιστον στα δικά μας τα χρόνια, όταν ήμαστε παιδιά και έφηβοι.Η Κως είχε δύο. Ο ένας ντόπιος, ο Γιάννης ο Καγκάς, νέος, καμία τριανταριά χρονώ. Οι δικοί του, μικροαστοί νοικοκυραίοι, τον φρόντιζαν αλλά εκείνος που να καθίσει στο σπίτι. Γύριζε όλη μέρα στους δρόμους, κουρεμένος με την ψιλή μηχανή άτριχος, ξυπόλητος και επειδή τα ρούχα τον ενοχλούσαν, τα σκίζε και γυρνούσε μονίμως με κουρέλια. Γελούσε υστερικά, χωρίς λόγο κι όταν έβλεπε κάποιον που δεν του άρεσε η φάτσα του, τον πλησίαζε, τον έδειχνε με το δεξί του χέρι που κουνούσε σαν του Καραγκιόζη, έσκαγε στα γέλια (γέλιο τρελού) και τον προσφωνούσε με τη μοναδική φράση που ήξερε: «Μωρέ γαμπρός!...».Όπου μια μέρα, είχε βρει περίπατο στον παραλιακό δρόμο, ο Ιταλός Διοικητής της Κω, ένας σεβάσμιος κόντες, κοντούλης, καλοντυμένος, με καπελαδούρα και μπαστούνι, κρατώντας αλαμπρατσέτα την μπρατσωμένη κοντέσα του. Κανένας καραμπινιέρος δεν το συνόδευε, κι ο κόσμος κρατιόταν σε απόσταση για να μην υποχρεωθεί να υποβάλει τα σέβη του. όπου τον βλέπει ο Καγκάς, τον πλησιάζει, τον δείχνει με το μακρύ του χέρι, βγάζει την πολεμική κραυγή «Μωρέ γαμπρός!...» και ξεκαρδίζεται στα γέλια. Επιπλέον παραμερίζει τα κουρέλια του παντελονιού του και σήκωνε με το δεξί του χέρι τη γυμνή φύση του.Η γυναίκα του Διοικητή δεν πίστευε το ονοματιόν της. Προπεράσανε τον Καγκά και το κεφάλι της γυρισμένο ίσια πίσω και έβλεπε το υπερφυσικό εργαλείο.Το τι επακολούθησε το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αν και η ιστορία δεν το χει καταγράψει. Κι όμως επρόκειτο για την πιο πρωτότυπη αντιστασιακή πράξη που έγινε επί Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Ο Καγκάς, στην περίπτωση αυτή, είχε ενεργήσει, έστω ασυνείδητα, εκφράζοντας το ομαδικό υποσυνείδητο.Άλλος τύπος ήταν ο Σπύρος ο Φασουλής. Καμιά σαρανταπενταριά, πενήντα χρονώ, με μαύρα κορακάτα μαλλιά και μουστακόγενα που άρχιζαν ν’ ασπρίζουν. Δεν ήταν ντόπιος, η προφορά του έδειχνε καθαρά πως ήταν Ελλαδίτης θαλασσινός, ίσως από κανένα μεγάλο νησί του Αιγαίου. Κανένας δεν ήξερε πως έφτασε στην Κω, έλεγαν πως τον ξέβρασε η θάλασσα στην ακρογιαλιά, ύστερα από κάποιο ναυάγιο. Ενώ ο Καγκάς ήτανε ντόπιος και καταγόταν από την οικογένεια Τσάμπαλα, που μαζί με τους Ιτσινέδες, ήτανε οι περιβολάρηδες της Κω. Ίσως οι φρικτές καταστάσεις που αντιμετώπισε τότε, στάθηκαν η αιτία να σαλέψει το λογικό του. Πώς ήξεραν τ’ ονομά του, ήταν επίσης άγνωστο. Ίσως το είπε ο ίδιος, όταν πρωτοπάτησε στη στεριά. Ο Σπύρος ήταν ήμερος, εκτός όταν τον πείραζαν, οπότε μπορούσε να γίνει και επικίνδυνος.Αξιοπρεπέστατος πάντα, δεν πήγαινε ποτέ να ζητιανέψει. Γύριζε τα σπίτια και ρωτούσε με βαριά βραχνή φωνή τις νοικοκυρές: «Θέλετε ψάρια;». Και όταν του λεγαν ναι, ρωτούσε «πόσα;». Kι ύστερα έβγαζε από την τσέπη του ένα ξύλινο δισκάρι, καλοδουλεμένο, ίσαμε μια παλάμη, και τους έριχνε όσα καλά ψάρια του ζητούσαν: «Ένα, δύο, τρία». Οι νοικοκυρές έπαιρναν από το φανάρι ότι απομεινάρια φύλαγαν και του τα χυναν στο μεγάλο τενεκεδένιο κατσαρόλι που κρατούσε, αδιακρίτως: μακαρόνια, κρεατινά, χορταρικά, σούπες, σαλάτες, ψάρια. Κι όταν αυτό γέμιζε, αποσυρόταν σε κάποιο έρημο μέρος, όπου έμενε μονολογώντας βραχνά κι έτρωγε χωρίς να πλησιάζει κανέναν.Παρέλειψα να πω ότι στον ώμο του είχε πάντα ένα αυτοσχέδιο τουφέκι δικής του κατασκευής, φτιαγμένο από ξύλο και κάτι σιδερικά που τα ένωνε τεχνικά με σύρμα. Μ’ αυτό το όπλο, τον βλέπαμε συχνά να ψαρεύει στην ακρογιαλιά, πριν πάρει τη γύρα του στη γειτονιά, μονολογώντας. Χωρίς υπερβολή, ο Σπύρος θα μπορούσε να θεωρηθεί (τουλάχιστον κατ’ ονομα) ως ο εφευρέτης του ψαροντούφεκου.Τον πλησίασα περισσότερο, μετά το σεισμό, τα καλοκαίρια, ίσαμε το 1937, που πήγαινα στην Κω να δω τον πατέρα. Ο Σπύρος έμενε σ’ ένα ερειπωμένο από το σεισμό αρχοντικό, δίπλα στου πατέρα, σκοτεινό σαν καταγώγιο μάγου και εκεί έτρωγε, κοιμόταν κι είχε το εργαστήρι του. Μου δειξε διάφορα όπλα, καμωμένα απ’ τον ίδιο, κρεμασμένα στους ετοιμόρροπους τοίχους, καθώς και δαχτυλίδια με στριμμένο σύρμα, που τα φορούσε ο ίδιος. Με κανέναν τρόπο δεν τα δινε όταν του τα ζητούσαν, αλλά σε μένα χάρισε ένα, για τη φιλία μας. Και να πεις ότι κουβεντιάζαμε. Του άρεσε μόνο να κάθομαι κοντά του και να μοιράζομαι τη μοναξιά του.Ο συνειρμός με τον Σπύρο ήρθε κάπου δέκα χρόνια αργότερα, όταν πηγαίναμε με την αδερφή μου να πάρουμε σ’ ένα κατσαρόλι, το περίσσευμα από τα καζάνια του μάγειρα, έξω από την πόρτα της υπηρεσίας της Λέσχης των Ιταλών Αξιωματικών της Πρέβεζας, μαζί μ’ ένα μικρό ψωμάκι (πανιότα).(Από το βιβλίο του Ε. Κάσδαγλη «Ιστορίες πριν από τον σεισμό»)Ο Μανόλης ο Μαστοράκης, μου έλεγε ότι ο Καγκάς έκανε φόρα την φύση του στο ζεύγος της Ιταλικής εξουσίας. Η γυναίκα του Ιταλού διοικητή εκθαμπώθηκε που τον είδε πολύ χαρισματικό και δήθεν ότι τον λυπήθηκε τον καλούσε στο σπίτι της την ώρα που ήταν μοναχή της, τον έλουνε τον τάιζε και τον έβαζε από πάνω της. Άλλοτε πήαινε που λέτε η πρώτη κυρία της Κω, την νύχτα και έβρισκε τον Γιάννη τον Καγκά, εκεί απέναντι από την «δροσιά» του Λήμνου εκεί στον αρχαιολογικό χώρο. Αυτή έμενε μες στα Εξάρχεια. Και αφού είχε κάνει την συνεννόηση πήαινε εκείνη απ’ έξω από τα αρχαία, και έστηνε τον πισινό της πάνω στα κάγκελα και ο Καγκάς από μέσα και κολλούσε και κεινος πάνω στα κάγκελα. Πίεζε εκείνη απ’ εξω, πίεζε και κείνος από μέσα και έμπαινε ο Σουλτάνος μες στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν μεσάνυχτα και σκοτάδι. Ο Μανόλης πλησίασε και είδε από κοντά όλο το μυστήριο.

  • 21 Αυγούστου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ένα διώροφο κτίριο στην οδό Ιπποκράτους πωλείται σε τιμή ευκαιρία ςκαι δεν πάει κανένας κοντά, γιατί τα δυο μαγαζιά του δεν δουλεύουνε και αδυνατούν να πληρώσει το νοίκι. Έτσι κατήντησαν όλα τα μαγαζιά της πόλης της Κω, έπεσε η εμπορικότητα της πόλης. Η Πόλη της Κω επί Δημαρχίας Γ. Κυρίτση, εγώ θυμάμαι εκείνο το κτίριο της λεωφόρου Ιπποκράτους πριν από αρκετά χρόνια, το κρατούσε το καφενείο κάποιος Χριστόδουλος Παντελίδης και είχε πολύ δουλειά, δεν έβρισκες τραπέζι να κάτσεις. Και σήμερα η Πόλη της Κω έχει τα μαύρα της τα χάλια. Έχασε και την ομορφιά της και το μεγαλείο της και την αίγλη της. Οι Ιταλοί της είχαν δώσει όψη μεγαλουπόλεως και τώρα από το άγριο μακελειό που της ρίξανε οι τρεις ΠΑΣΟΚΟΙ Δήμαρχοι (Καϊσερλης, Φάκκος, Κυρίτσης) από τους τρεις, ο Κυρίτσης της έδωσε την χαριστική βολή. Τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ μας κοροϊδεύανε με τα ψεύτικα λουλούδια και παρτέρια, δεν άφησαν πλατεία για πλατεία. Εκείνη η λεωφόρος Ιπποκράτους και το όνομά της ήταν σύμβολο της Κω, τώρα αντί για λεωφόρος βλέπεις δύο σοκάκια που και τα δυο μαζί κάνουν μια χαντάκα. Και η ταμπέλα λεωφόρος Ιπποκράτους παραμένει εκεί φαρδιά πλατιά να συμβολίζει τον λαϊκισμό του ΠΑΣΟΚ και να μετρά ακόμα λεωφόρος. Θυμάμαι τον ομαδικό θόρυβο των κομπρεσέρ του Δήμου και των άλλων μηχανημάτων που ξεβουίζαν την Πόλη. Ο Κυρίτσης δοκίμασε εκεί την Δύναμη Αλλαγής, όταν ήταν κάπως φορμαρισμένος, τώρα δεν υπάρχει πια Δύναμη Αλλαγής. Ένα μακελειό από την μία άκρια μέχρι την άλλη να βομβαρδίζει ανηλεώς την πόλη, να την κάνει αχταρμά, με μοναδικό σκοπό να βγάλει τα αυτοκίνητα από την πόλη. Ο πιο σώφρων α’ όλους ήταν ο Νίκος ο Μυλωνάς. Μου είπε τότε ότι θα μπορούσε να κάνει πεζόδρομους με διαγραμμίσεις. Ο Κυρίτσης προτίμησε τον βομβαρδισμό της Πόλης, μέχρι που την έκανε Γκουέρνικα ( ισπανική πόλη που βομβαρδίστηκε ανηλεώς από τους Γερμανούς φίλους του Φράνκο). Όπως είναι σήμερα η παραστριμωγμένη πόλη με τους πεζόδρομους τα παρτέρια και τα λουλουδάκια, αν συμβεί μια πυρκαγιά, είναι δύσκολο να πάει κοντά η πυροσβεστική. Ο Φάκκος παραμόρφωσε την πλατεία του Κερμεττέ με δύο κινεζικές παγώδες εκτρώματα που δεν δένουν καθόλου με την παράδοση της Κω, μόνο και μόνο για να βγάλει τα αυτοκίνητα μέσα από την πλατεία και να τα παραστιβάξει στον δρόμο του Ασκληπιείου με αποτέλεσμα να δεινοπαθεί να περάσει το λεωφορείο. Αυτό ήταν έγκλημα.Θα ήτανε καλύτερα να ήταν τα αυτοκίνητα μέσα στην πλατεία, παρά μέσα στο δρόμο του Ασκληπιείου, να υποβαθμίζει εκείνο το αθάνατο μνημείο του Ελληνικού πολιτισμού. Υπήρχαν και άλλοι τρόποι για να απελευθερώσουμε την πόλη από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα και να γλιτώσει η πόλη το μακελειό. Τα πιο πολλά αυτοκίνητα Ιχ μέσα στην πόλη έχουν αυλές που μπορούσε να κάνει ο καθένας ένα πάρκινκ να φεύγει το αμάξι μέσα από το δρόμο. Επίσης τα μονίμως σταθμευμένα αυτοκίνητα να τα βγάζαμε έξω από την πόλη και να είχαμε μια μάντρα να τα συσσωρεύαμε μέσε και λόγω της κρίσης, πολλά αμάξια δεν τα κυκλοφορούνε. Καταθέτουν τις πινακίδες αλλά τα αμάξια είναι ακόμα μέσα στον δρόμο. Και ακόμα εκείνη η Ιπποκράτους προσφέρεται να γίνουν σιδηροκατασκευές πάρκινκ μέσα στους αρχαιολογικούς χώρους και να έχουν πρόσβαση από την Ιπποκράτους και να σταθμεύουν εκεί με κάποια κάρτα. Θα οφελούσαμε και τα αρχαία μνημεία κάτω από την σκιά επειδή τα προσβάλει ο καυτός ήλιος. H Ρώμη έχει πολλά τέτοια πάρκινκ μες στους αρχαιολογικούς χώρους. Επίσης στην Ανατολική πλευρά του λιμανιού, εκείνο το μεγάλο κομμάτι που έχει στη μέση εκείνο το συντριβάνι έκτρωμα ,να ξηλωθούν και να γίνει πάρκινκ με ελεγχόμενη στάθμευση για να δουλέψουν και του λιμανιού τα μαγαζιά και να λειτουργήσει και ο παλιός παραδοσιακός περίπατος επίσης η Ελ. Βενιζέλου πρέπει να γίνει ελεγχόμενη στάθμευση καθ’ όλο το μήκος της για να σταθμεύει ο κόσμος τα αυτοκίνητά του για να δουλέψουν τα μαγαζιά και να ανέβει η εμπορικότητα της πόλης και να χουνε και ένα πάρκινκ να κάνουν και μια επίσκεψη στο νοσοκομείο είτε σε κάποια άλλη υπηρεσία. Αν ο Κυρίτσης απέφευγε το μακελειό της πόλης που έκανε σαν μαινόμενος ταύρος, θα ξανάβγαινε πάλι Δήμαρχος , γιατί να μην έβγαινε; εμείς δεν έχουμε τίποτα με τον Κυρίτση, εμείς την θέλαμε την ελεγχόμενη στάθμευση, ήταν και αυτή κάποια λύση. Η Ρόδος έχει πολλούς δρόμους με ελεγχόμενη στάθμευση. Και ακόμα αν είχαμε γίνει Ευρωπαίοι θα κάναμε αυτά που κάνουν εκείνοι, ακόμα και οι Βαλκάνιοι. Ώρα 5 απόγευμα, σταματούν τα τροχοφόρα να βγουν τα παιδιά στους δρόμους να παίξουνε. Μου τα λένε Αλβανοί γραμματισμένοι που δουλέψαν στη δουλεψή μου. Και πρώτο το λιμάνι έπρεπε να κλείσει, να εφοδιάζονται τα μαγαζιά από νωρίς και να λειτουργήσει και ο περίπατος. Περίπατος με τροχοφόρα δεν γίνεται. Αυτά που έπρεπε να κάνει ο Κυρίτσης δεν τα έκανε μόνο παραμόρφωσε την πόλη με παρτέρια και φτηνά λουλουδάκια και άλλα μασκαραλίκια και επομένως έπεσε στην αντιπάθεια των Κώων, αυτό φάνηκε στις εκλογές που ακολουθήσανε. Στους 100 ψήφους του Νικηταρά, έπαιρνε και εκείνος πέντε. Ο Κυρίτσης μαζί με τους άλλους ΠΑΣΟΚΟΥΣ, με πρώτο πάντα τον Γαληνό του Πυλιού, ήταν πιστό πειθήνιο του Ανδρέα, πιστέψανε στην αλλαγή του Ανδρέα. Ήταν η ομάδα πρώτης σειράς ορκισμένοι και ακριβοπληρωμένοι από το ΠΑΣΟΚ, ήταν η εποχή που ο Ανδρέας κατήργησε όλα τα μεγάλα έργα και έριξε όλη την Δύναμη Αλλαγής στα λουλουδάκια και στα παρτέρια. Ο Ανδρέας με τα παρτέρια και τα λουλουδάκια και τα ψυχοπαίδια του κατεδάφισε όλο το δημιουργικό οικοδόμημα των Ιταλών. Τώρα να δούμε ποιος ηγέτης θα βρεθεί που να το λέει η καρδιά του, να μπει από την μια να βγει από την άλλη, να κατεδαφίσει όλα τα εκτρώματα που στηθήκαν επί ΠΑΣΟΚ και να επαναφέρουν την Πόλη της Κω στην προ του Κυρίτση εποχή.

  • 03 Ιουλίου 2021
  • 0 Σχόλια

  • ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΊΑ

Ο ποταμός του Ασκληπιού κάποτε πλημμύριζε και κατέβαζε ασπρόπετρες και άσπριζε τα χωράφια σε όλο το Πελεζίκι. Οι Κονιαριώτης Τούρκοι από το Κονιαριό, άρχισαν από το 1940 και φεύγαν από το Κονιαριό και κατεβαίναν κάτω. Μέχρι το 1960 δεν έμεινε κανένας εκεί πάνω. Κατεβήκανε κάτω και κατοικήσανε εκεί στο Πελεζίκι. Εκεί ξεχαλικώνανε τα χωράφια τους και χτίζαν τα σπίτια τους, ασπρόπετρες και με πυλάσβεστο ασβέστη και πορσελάνη. Όμως εκείνες οι ασπρόπετρες ξερνούσανε ένα χνούδι άσπρο, σαν πούδρα, ακόμα και κει που ήταν χτισμένες. Ήταν οι πιο ακατάλληλες πέτρες για να χτίσει κανείς ένα κτίριο. Όπως ήταν λοιπόν χτισμένες, ξερνούσανε την πούδρα και έμενε το κτίριο ξεχοτρόχαλο. Οι Τούρκοι όμως το πήραν αυτό χαμπάρι και τα αδειάσανε σιγά σιγά τα σπίτια και φύγαν από κει και όταν καταρρεύσανε, ήταν ακατοίκητα. Και αυτά τα κτίσματα που κτίζουν οι Αλβανοί σημερα με ασπρόπετρες, και αυτά αυτό πάθανε, γιατί συνηθίζουν να χτίζουν με ασπρόπετρες και είναι όλα χαραμουντάρια, ξεκολλημένες οι πέτρες πάνω από το πυλάσβεστο. Σήμερα γενικά τα πυλάσβεστα σπίτια στο Πελεζίκι, με τον τελευταίο σεισμό, χαλάσαν όλα. σήμερα γενικά τα πυλάσβεστα κτίσματα, τα προσβάλλει η κλιματική αλλαγή. Βλέπουμε και αυτά τα πυλάσβεστα κτίσματα που είναι στην Ιπποκράτους που έχουν ζωή πάνω από 150 χρόνια ζωής και έχουν ζήσει τόσους σεισμούς και δεν έχουν πέσει. Και τώρα που η κλιματική αλλαγή τα πύρωσε και κόπρισε το πυλάσβεστο, καταρρεύσανε με τον τελευταίο σεισμό, αφού είχανε πάθει την αποσύνθεση από την κλιματική αλλαγή.Ο τελευταίος σεισμός μας δίδαξε ακόμα ότι τα σύγχρονα κτίριά μας είναι πολύ βαριά πάνω σε ένα σεισμογενές νησί. Πήρα βόλτα όλα τα κτίρια που η επιτροπή τα είχε κρίνει ακατοίκητα (κόκκινα) και είδα ότι την πιο μεγάλη ζημιά την πάθαν τα ισόγεια, που σηκώνουν από πάνω άλλους 3 ορόφους. Όλοι οι τοίχοι των ισογείων είχανε κομματιαστεί από τα βαρύ φορτίο που σηκώνουνε, τα τριώροφα κτίρια συν το υπόγειο, τετραώροφα.Κάποτε έφτασαν στην Κω κάποιοι γυρολόγοι και πουλούσανε ορόφους στους παραλήδες. Όσοι είχαν λοιπόν φράγκα αγοράσανε ορόφους, όπως ήταν το ξενοδοχείο Ξενία, το σημερινό «Νερό». Άλλη μια άδεια πήρε ο Κυριάκος ο Μπακάλογλου, άλλη μια το ξενοδοχείο Κως και μερικοί άλλοι. Πάνω στα βεβαρυμένα κτίρια προσθέσαν ακόμα έναν όροφο, για να φανταστείτε τι βάρος έχουν τα κτίριά μας. η Κως έχει υποστεί πολλούς σεισμούς, πολλές ζημιές και μυαλό δεν βάλαμε. Τώρα τελευταία φαίνεται να βάλαμε. Του Αφεντούλη η κόρη η Σόνια, πήγε να βγάλει άδεια οικοδομής για να πάρει όροφο πάνω στο διώροφό της. Και εκεί την κόψανε για να της δώσουν άδεια την υποχρεώσαν να το κάνει σιδηροκατασκευή. Οι σιδηροκατασκευές θα είναι οι κατασκευές του μέλλοντος. Είναι 100 φορές πιο ελαφριά από την τσιμεντοκατασκευή και 50% οικονομικότερη και 100% μακροβιότερη. Δουλεύαμε μαζί με τον Κωνσταντή τον Μαμμουζέλο ποσπερίζαμε μαζί και μου έλεγε για τα μπινιαλίδικα κτίρια που χτίζαν οι Βυζαντινοί τις εκκλησίες του και οι Μουσουλμάνοι τα τζαμιά τους. Τα κτίζανε ως εξής: ανοίγαν λάκκο στην πορσελάνα και σβήναν εκεί μέσα τον ασβέστη και όταν μαλάσαν το πυλάσβεστο, η λάσπη έκαιγε και έπρεπε να δουλευτεί ζεστή ζεστή πριν κρυώσει, αυτός ήταν ο μπινιάς. Έτσι χτιζόταν τα μπινιαλίδικα κτίσματα. Και εδώ στην Κω έτσι τα κτίζανε και όταν κτιζότανε τα αφήνανε πέντε χρόνια αστέγαστα για να φάει το κτίριο πέντε χειμώνες βροχή, να στανιάρουνε. Και όταν οι μπινιάδες βρέχονταν χόχλαζε ο τοίχος που νόμιζες ότι έσβηνες ασβέστη. Αλλά από αντοχή ξεπερνούσαν το μπετόν. Μπινιαλίδικα κτίσματα στην Κω εκτός από τα τζαμιά, ήταν τα Χαμάμ, τα αρχαία μνημεία, τα κάστρα, προπαντώς εκείνα που ήταν θεμελιωμένα μες στη θάλασσα. Κάποτε πριν 40 χρόνια με βαλε ο Γιώργης ο Παππούλης να χαλάσω έναν μπινιαλίδικο τοίχο μες στο τζαμί της Λότζιας, που το χε νοικιασμένο. Μαρτύρησα να το χαλάσω με το κομπρεσέρ. Μια πέτρα γερή δεν έβγαλα, όλες τις έβγαλα κομματιασμένες που δεν ξεκολλούσαν πάνω από τους μπινιάδες. Αν ήτανε από μπετόν, θα το χαλούσα πολύ πιο εύκολα. Επίσης το τζαμί της Αγοράς είναι μπινιαλίδικο κτίσμα. Υπέστη μεγάλες ζημιές από την πελέκα που του χαν ρίξει οι ένοικοι των μαγαζιών. Πήραν χαμπάρι ότι οι τοίχοι είχαν 60 πόντους φάρδος και τους πελεκούσανε να τους κάνουν πιο στενούς για να κερδίσουν χώρο μες στα μαγαζιά τους. Και η Αγιά Σοφιά και ο τρούλος της είναι φτιαγμένα μπινιαλίδικα γι΄αυτό στέκονται ακόμα όρθια και μετρά αιώνες. Οι Ιταλοί στην Κω μπορεί να κάναν κτίρια από μπετόν αλλά μπινιαλίδικα δεν κάνανε. Ωραία τα κτίρια των Ιταλών αλλά δεν έχουν την αντοχή του μπινιά. Η Αγιά Σοφιά στέκεται πάνω από 1000 χρόνια σήμερα ενώ η ζωή του μπετόν δεν ξεπερνά τα 200 χρόνια το πολύ πολύ. Ο Άγιος Νικόλαος της Κω αν ήτανε μπινιαλίδικος θα μετρούσε και κείνος χιλιετηρίδες όπως μετρά η Αγιά Σοφιά. Οι Ιταλοί τα πυλάσβεστα κτίρια προτιμούσαν σπαστή πέτρα της κάβας, που μαγκώνουν καλύτερα παό τις στρογγυλές του ποταμού. Το κάστρο της Κω είναι μπινιαλίδικο και είναι θεμελιωμένο μες στο νερό και μετρά μέχρι σήμερα 14 αιώνες. Το 1947 ο Γενικός Διοικητής Δωδ/σου Γεώργιος Κουρούκλης, άνθρωπος διορατικός είδε τα κτίρια της Κω ότι ήταν υπέρβαρα και μια που ήταν εξουσία απεφάσισε να τα ελαφρώσει. Έβαλε τους αδελφούς Κωνσταντή και Θοδωρή τους Τσολάκηδες και χάλασε το καμπαναριό της Ιταλικής εκκλησίας και ένα μικρό στοιχείο στην οροφή του Δικαστικού μεγάρου που είχε 2,5 μέτρα ύψος. Τότε τον επικρίναμε τον Κουρούκλη γιατί να βάλει χέρι να χαλάσει αυτά τα Ιταλικά κτίσματα που ήταν το πρεπάδι της Κω. Σήμερα όσο βλέπουμε ότι τα κτίρια της Κω πουζιάζονται από το πολύ βάρος, του δίνουμε δίκιο και λέμε, μακάρι να αφαιρούσε και από το δικαστικό μέγαρο κανένα όροφο να το ελαφρύνει πιο πολύ να το σώσει για να μην ψαχνόμαστε σήμερα για νέο δικαστικό μέγαρο. Κάνουμε λοιπόν μια σύγκριση και λέμε, το μπινιαλίδικο κάστρο της Κω στέκεται και μετρά σήμερα 14 αιώνες και το δικαστικό μέγαρο που είναι κτισμένο με τη σύγχρονη κατασκευή , με μπετόν και σίδηρο που το θεωρούμε άτρωτο, δεν έζησε παραπάνω από 90 χρόνια αφού οι δικηγόροι ψάχνουνε σήμερα για νέο δικαστικό κτίριο.Εγώ αυτά τα γράφω από τις εμπειρίες μου και τις δραστηριότητές μου στη οικοδομή σαν ο πιο παλιός εργολάβος της Κω που στέκομαι ακόμα στη ζωή.

  • 28 Απριλίου 2021
  • 0 Σχόλια

ΕΞΟΔΟΣ